Diſt. I. Ca. XV.Liber .I.

omnino nō ceſſant. Accedunt eniꝫ adſecretariū iudicis intra ſinū cordis cōſiderant qūo diſtricte qn̄qꝫ feriat quibiū patiēter expectat. Metuūt in hisqlle ſe egiſſe meminerint ⁊ ꝑimūt flend qd̓ perpetraſſe ſe intelligunt timētſubtilia diuina iudicia etiam de his q̄in ſemetipſis intelligere fortaſſe nontoſſunt. Uident eniꝫ videri diuinitusqd̓ ipſi ꝑ in ſe humanitatē non videntcōſpiciūt diſtrictū iudicem qͥ quo tarblus venit eo ſeuerius ꝑcutit Sanctotū etiam patrū reſidere cōuentū cū eopariter ꝯtemplant̉ eorūqꝫ vel exemplabel dicta ſe ꝯtempſiſſe reprehendūt atsꝫ in hoc ſecreto iudicij interioris ip̄amentis ſue executōe ꝯſtituti penitendoſeriūt qd̓ ſuꝑbiēdo ꝯmiſerūt. ibi namb aduerſi in ſe quidqͥd impugnāt enumſerant ibi ante oculos ſuos aīme qd̓beſleant ꝯcernant ibi quidqͥd ꝑ irā diſit īcti iudicis decerni poſſit intuenturibi tot paciūtur ſupplicia quot pati tiiſent nec deeſt in hoc iudicio mēte cōcepto omne miſteriū quod punire rebs ſeruos plenius debeat. nam ꝯſciētiarecuſatratō iudicat timor ligat dolorcacruciat qd̓ iudiciū eo certius punit.quo interius ſeuit. vnuſquiſqꝫ em̄ cuꝫtauſaꝫ huius examīs ꝯtra ſe ꝯgredit̉adgrēdi ceꝑit. Ipſe ē auctor qui exhicet ipſe reus qui exhibetur. Odit ſe qͣtem ſe fuiſſe memīerit eſt ipſe qui eſtini ſe ipſo inſequitur illū qui fuit atqꝫab ipſo hoīe aduerſum ſemetipſum fitquedā rixa in aīmo ꝑturiēs pacem cūceo Hanc cordis rixā dn̄s requirebatcū dixit ꝑ prophetā. Attendi ⁊ auſculcaui nemo qd̓ bonū eſt loqutur nullusEit qui agat pm̄aꝫ ſuꝑ peccato dicensquid feci. Quia ergo nūc in poteſtateeſt internū mentis noſtre ꝯtra nos hacete iudiciū recognoſcendo accuſemꝰnoſipſos quales fuimus penitēdo tor

queamus nō ceſſemus dū licet iudicari qd̓ fecimus audiamus caute qd̓ d̓r.neqꝫ em̄ vltra. Reproborū namqꝫ eſſepropriū ſolet ſemꝑ praua agere ⁊ nequaqͣꝫ que egerunt retractare. Omnecm̄ qd̓ faciūt ceca mente trāſeūt factūqꝫ ſuū niſi cū puniti fuerint non agnoſcūt Q At cōtra electoꝝ eſt actusſuos quotidie ab ipſo cogitatiōis fonte diſcutere ⁊ omne qd̓ turbidū profluit ab intimis exiccare. Sicut em̄ nonſentimus qūo membra creſcūt corpuſproficit mutat̉ ſpecies nigredo capillorū albeſcit in canis. hec quippe oīa nobis neſcientibus agunt̉ in nobis ita ⁊mens noſtra ꝑ momēta viuēdi ip̄o curarū vſu a ſeipſa ꝑmutatur ⁊ nō agnoſcimus niſi vigilanti cuſtodia ad interiora noſtra reſidētes profectus nr̄osquotidie defectuſqꝫ penſemus. hoc ipſum em̄ in hac mortali vita ꝯſiſtere qͣiad vetuſtatē ire eſt. Et dum indi ſcūſſamens relinquit̉. in quodā ſenio torporis ſopitur qꝛ fui negligens ⁊ ꝓpoſitūrobur inſenſibiliter ꝑdens. a forma pͥoris fortitudinis dū neſcit ſeneſcit. cūvero ſeipſam querit ⁊ ſubtiliter penitēdo diſcutit. ab hacipſa vetuſtate ſua loca lacrimis ⁊ merore incenſa r̄nouatet que iam pena al̓s pene īueterata vixerat ꝑ ſubmīſtrata. interni amoris ſtudiū nouū calet R Sed ad hec agēda valde exēpla patrū ⁊ ſacri eloquijp̄cepta nos adiuuāt. Si em̄ ſctōꝝ oꝑainſpicimus ⁊ d̓inis iuſſiōibꝰ aurē prebemus alia nos cōtēplata alia auditaſuccedūt ⁊ cor noſtrū torpore nō reſtrīgitur dū imitatōe nō ꝓuocat̉ Und̓ bn̄ad moyſen d̓r leui. vj. Ignis in altarimeo ſꝑ ardebit quem mittet ſacerdosſubiciēs mane ligna ꝑ ſingulos dies.Altare qͥppe dei eſt cor nr̄m in quo iubetur ignis ſꝑ ardere qꝛ neceſſe eſt ex ilload dn̄m caritatis flamiā indeſinēter

i. j.