Liber .I.¶ Diſt. I. Ca. XIII.
tōes ſtudeat in ſeipſo mitigare ac̄ etiāeuadere qꝛ impoſſibile eſt vt deus illūſine ꝯſolatōe derelinquat qui facit qd̓in ſe eſt videlicet temptatōibus paciēter reſiſtendo tribulatōes ſuſtinendo.ꝯſilia vt dictū eſt ab alijs querēdo ⁊ īipſis ꝯſilijs acquirēdo ⁊ in his oībusviriliter agendo ac ꝑſeuerādo. qꝛ fidelis eſt deus. vt dicit apl̓us paulus quinō patit̉ nos tēptari ſupra qͣꝫ poſſumqſed facit cū temptatōe etiaꝫ prouentūvt poſſimus ſuſtinere. Amātes igit̉ exhoc ꝑſeueremus in via ⁊ in preceptisdn̄i nihil heſitātes ⁊ ſalui erimꝰ. FiliꝰE impedimētis ⁊ temptatiōibꝰqua patiunt̉ incipientes ⁊ nouiter ꝯuerſi ante ingreſſuꝫ ordinis ⁊ tꝑeprobatiōis ac etiā de remedijs contrahoc ſatis clare informatus ſum. Nūcigit̉ audire deſidero de pm̄ia quam ſubire debēt penitētes ⁊ de ſeculo ad ordinem conuerſi. Et primo quid ſit penitentia. Capitulū. XIII. Pater.Enitētiā quidſit. ſctī doctores in ſuis dictisdiffiniunt. in hec verba primo ambro.ſic dicit. P Pm̄a ſiue vere penitetere eſt preterita mala plangere ⁊ plāgēda iteꝝ nō ꝯmittere Item btūs grego. penitere eſt an̄ acta pctā flere ⁊ iterū flenda nō ꝯmittere. Et beatus aug.dicit. Penitentia vera eſt penitēda nōadmittere ⁊ admiſſa flere. Dicit etiābtūs bern̄. Uerus penitens eſt ſemꝑ inlabore ⁊ dolore. dolet de preteritis. laborat pro futuris cauēdis. Ecce qūoſancti patres cōcordāt in vnū aſſerentes pn̄iam eſſe in dolore ꝑpetratorumviciorū ſeu facinorū ⁊ de cetero nō admittendorū. Quia qui adhuc agit qd̓penitet procul dubio penitens non eſtſꝫ irriſor. vt dicit yfidorus inanis ē penitentia ⁊ infructuoſa quo ad ſalutem
quā ſequēs coinquinat culpa. nihil eproſunt lamēta ſi replicent̉ peccatamhil valet veniā a malis poſcere ⁊ maladenuo iterare. dicit etiā ambro. hec eſtvera pm̄a ceſſare a pctō vnde vera pͥmahoc requirit vt homo de pctīs ꝯmiſſisdoleat ⁊ poſt eadē nō admittat. hoc feſtat̉ beatus bern̄. ſic dicēs. vera ſiquidpm̄a eſt ſine intermiſſiōe omni tꝑe dolere de peccatis ſic plāgere vt nūqͣꝫ cōmiſſa amplius admittat nec volūtatenec facto. hec bern̄. Qui em̄ vere pentelet digne nō iterat lapſum ſed a ſe omnē mortis repellat caſum. Nam feſiille eſt vt ait ambro. Qui in anmo hcꝯſtituit vt ꝯmiſſa deplangat ⁊ pſangeda amplius nō admittat. hic talis ꝟcrus penitēs eſt ⁊ veram pm̄aꝫ ducensqꝛ hoc qd̓ nequiter ꝑpetrauit ex aīmodolet. ⁊ a ſimilibus vicijs ⁊ pctīs proponit d̓ cetero firmiter abſtinere. d̓ hocait richardus de ſancto victore diffiniens verā pm̄am ſic dicens. vera pͥmaeſt de preterita preuaricatōe dolere cifirmo propoſito cōfitendi ſatiſfaciēdiet cū omni cautela cauendi vnde publicanꝰ vacat hec richar. Q Quīaad hoc ꝙ homo bene peniteat quātuorexigunt̉. Primū ꝙ doleat de peccatoSecundū ꝙ ceſſat vlterius a peccateTerciū ꝙ proponat ceſſare peccare ᵛⁱqꝫ in fine vite ſue. Quartū ꝙ emēdebenefaciendo. ꝯfitendo. ⁊ ſatiſfaciendo. R Et iam ſciendū ꝙ pm̄a ẜᵐethimologiam dicitur quaſi pena fenax. quia omnis pm̄a penalis eſſe debet. Nunquā etiaꝫ ſine interiori vl eteriori pena vel dolore deo ſatiſfacetpoteſt quis ꝓ peccatis aut quia pumdeus aut punit homo vnd̓ publicanu:ꝑcuſſit pectus ne ꝑcuteretur. nec vncdimittit̉ peccatum niſi homo ꝑ interorem dolorem cōteratur. niſi eniꝫ ſe ſciſſe doleat quod ꝯfitetur veniam non