Liber .I.Diſt. I. Ca. XIIII

cerrent̉ metu. vnde redemptor noſterſolutōi carnis appropinquās ⁊ ad mēbrorū ſuorū ſpēm factus in agone cepit prolixius orare. Quid em̄ pro ſe -le cū agonia petet qui in terra poſitusceleſtia cū poteſtate tribuebat ſed appropinquāte morte noſtre mētis in ſecextamē expreſſit q̄ vim quandā terroris ac formidinis patim̄ cū ꝑ ſolutōeꝫcarnis eterno iudici ꝓpīquamus neqꝫem̄ tūc cuiuſlibet aīma immerito terretur qn̄ poſt puſillum hoc inuenit qd̓ ineternū maturare nō pōt Cōſideremꝰquippe ꝙ viā pn̄tis vite nequaqͣꝫ ſineculpa tranſire potuimus. Conſideremus etiam quia nec hoc quidē ſine acliquo reatu noſtro eſt qd̓ laudabilitergeſſimus ſi remota pietate iudicemurQuis em̄ noſtrū vitā precedentiū patrū valeat vel ſuꝑari vel aſſequi. Et tamen dauid ait nō intres in iudicū cuꝫſeruo tuo: quia nō iuſtificabit̉ in cōſpectū tuo omīs viuēs. Nihil mihi conſcius ſuꝫ addidit. Sed nō in hoc iuſtificatus ſum iacobꝰ dicit. in multis em̄offēdimus om̄s Iohānes ſi dixerimꝰqꝛ peccatū nō habemus ipſi nos ſeducimus ⁊ veritas in nobis nō eſt. Quidgͦ faciūt tabule ſi ꝯtremiſcūt columneaut qn̄ virgulta īmobilia ſtabunt ſi huius pauoris trepitudine etiam cedri qͣtiant̉. Solutōi ergo carnis appropinquās nōnūqͣꝫ terrorē vindicte etiā iuſta aīma turbat̉ cui ⁊ ſi quid trāquillūin hac vita ſaꝑe potuit mortis articulo interueniente ꝯcutit̉. Sed qꝛ iuſtotū anime a leuibus quibuſcūqꝫ cōtagiis ipſo ſepe mortis pauore purgant̉ ⁊eterne tretributōis gaudia iam ab ip̄acarms ſolutōe ꝑcipiūt. Plerūqꝫ veroꝯtemplatōe quadā retributiōis interne etiā prius qͣꝫ carne expolient̉ hylareſcūt ⁊ quia dum vetuſtatis debitu ſoluūt noui muneris leticia ꝑfruūt̉ recte

dicit̉ videbit faciem eius in iubilo vecerte liberabit aīaꝫ ſuam ne ꝑgat in interitū. ſed viuens luce videat. iuſti ſtaqꝫ anima in iubilo faciem dei cōſpicitqꝛ tantū d̓ leticia interna ꝑſpicit vel ꝑcipit quantū caꝑe vl̓ aſſumpta vix poſſit. ibi igit̉ luce vidēs videt qꝛ ſpiritalem oculū in radio interni ſolis īfigit.ibi lucē ⁊ viuens videt omni īmutabilitate atqꝫ viciſſitudine ⁊ obumbratōecalcata veritati eternitatis inhereratch̓inherendo ei quē cernit ad ſimilitudinē incōmutabilitatis aſſurgit atqꝫ adſemetipſam auctoris ſui incōuerſibilem ſpēm dum alias reſpicit aſſumſt.que em̄ ad mobilitatē ꝑ ſeip̄am ſapſaeſt ad immutabilitatis ſtatum ſurgſi.Igitur hel iu de afflicto quolibet libettoqꝫ homine qꝛ primū meroris ⁊ amaritud inē ⁊ poſtmodū aꝑte ſubiūxit hecomīa oꝑatur deus tribꝰ vicibꝰ ꝑ ſingulos videlicet probatōis ꝯuerſionisªⁱmortis qꝛ ꝑ hec tria ⁊ duris primū ſtimulis meroris afficitur ⁊ magis Poſmodū ſecuritatis gaudijs refouet̉. Equia electi vniuſcuiuſqꝫ mens tribusvicibus .i. vel labore ꝯuerſionis velbatōe temptatiōis vel formidine ſolūtionis atterit̉ atqꝫ ipſa attritōe purgꝰta liberat̉. Apte ſubiūgit̉ vt reuocet animas eoꝝa corruptōe ⁊ illuminet ſumine viuentiū. lux quippe morientiuꝫeſt quā corꝑeis cermmus oculis. Qulautem huic mūdo viuunt luce mortentiū tenebreſcūt illuminant̉ aūt a lumine viuentiū qui deſpecto tꝑali luminead ſplēdorē eterne claritatis occurruvt ibi viuāt vbi rerū lumē ſentiēdoᵛˡdeant vbi nō aliud lumen alia vita ſedvbi luxvita ſit vbi ſic nos exterius cucūſcribat vt interius impleat vt incicūſcripta externis circūſcribat. Iſſuminant̉ gͦ in lucē viuētiū quā tanto leſubtilius ꝯſpiciēt qͣꝫto nūc ad illā ẜ-