¶ Liber.I.¶ Piſt. I. Ca. XII.
adherent tanto fiūt minus pauidi quāſomagis aſſueti. Inter hec ergo depreſenſa mens huc illucqꝫ diſtenditur ⁊ſepe hincinde prouocata cui temptanli vicio obuiet vel qd̓ penitētia ignoretUnde plerūqꝫ euenit vt dum nimis inſurgentia vicia cruciāt cū repugnātisammū iam iamqꝫ quaſi in lapſum deſꝑationis inclinant. Cōuerſus quiſqꝫhanc ipſam ſublimitatis viam quamſibi ad remediū elegit expaueſcat ⁊ qͣſt in ſummo eductꝰ titubat qui in imoſolidus ſtabat. ita vero circūfrementibus temptationū motibus anguſtat̉vt tecte de eo dici debeat abhominabilis ⁊ invita ſua panis ⁊ aīme eius cibus deſiderabilis H Sed qꝛ miret īcors deus probari nos ꝑmittit tēptatiōībus nō reprobari ſicut ſcriptumeſt. Fidelis aūt deus qui nō patit̉ vostemptari ſupra id qd̓ poteſtis ſed facict cū temptatione etiā ꝓuentū vt poſſitis ſuſtinere citius ꝯſolatōis opus ocaceat ⁊ ſurgentes temptationū ſtimibs mitigat impūgnanteſqꝫ ſe cogitaronū motus interna pace trāquillat.moxqꝫ iam immenſa de ſpe celeſti letitia ꝑcipit. dum deuictū malū reſpicitſo toleranit vt iure de hoc temptato litetatoqꝫ homīe dici debeat videbit fate eius in iubilo ⁊ liberabit aīam ſuāEgeret in interitū. ſed viuēs lucemderet. his itaqꝫ duabus vicibꝰ ideſtSilerſionis ⁊ probatōis ꝑ merorē letiramqꝫ tranſactis ſuꝑeſt tercia cuiusretorē adhuc ſuſtineāt ⁊ gaudia cōſeſuant̉. poſt ꝯuerſionis nāqꝫ certamīaroſt probatōnis erumnā reſtat adhucpntā temptatio qꝛ venire nō poteſt adrecta gaudia libertatis niſi prius deAtū ſoluerit hūane ꝯdicionis. Cōuerſusſūt quiſqꝫ ſibi cautus ſollicituſqꝫreite ſecū cōfiderare nō ceſſat eternꝰdet qͣꝫ diſtrictus adueniat ſuūqꝫ ter
minū proſpicit ⁊ ante ſeueritatē tante iuſticie quas rōnes vite ſue ſit poſituius attendit ⁊ ſi cuncta praua oꝑa q̄intelligere potuit deuitauit vēturus tn̄corā diſtricto iudice illa magis que inſeipſo nō intelligit ꝑtimeſcit. Quisem̄ cōſiderare valeat qͣnta mala ꝑ momēta tꝑm ipſis incōſtantibus cogitationū motibus ꝑpetrauimꝰ L Facile eſt aūt oꝑa ꝑuerſa vitare ſꝫ nimisdifficile eſt ab illata cogitatiōe cortergere ⁊ tn̄ ſcriptū eſt ve qui cogitatis inutile. Et rurſum. in die illa iudicabitdominus occulta hoīm humana autēaīma ſemel eternitatis ſtatū deſerensad fluxū tꝑalitatis delapſa hāc mutabilitatē alter nātiū motuū nōnūqͣꝫ dūcadere volens appetit ⁊ dum conat̉ ſurgere cogit multa tolerare. inde quippepuīta ē vn̄ delectata ē. qn̄ ꝯuerſa haberet laborē certamīs vnde nō cōuerſaappetit gaudiū voluptatis. Sepe ergoelectis etiā nolentibꝰ in cogitatōe ſurripit qd̓ ipſi ſollicite inſpiciūt ⁊ antedei oculos quanti ſint reatus attendūtet cum de omībus ſemꝑ diſtricta iudicia ꝑtimeſcāt tūc tamen hec vehemētermetuūt cū ad ſoluendū humane cōditionis debitū venientes diſtricto iudicio propinquare ſe cernunt. ⁊ fit tantominus acrior quanto ⁊ tribulatio eterna vicinior. Ante oculos aut cordis nihil tūc trāſuolat de fantaſmate cogitationis. qꝛ ſubductis de medio omnibꝰſe ⁊ illū tantūmodo conſiderat cui appropinquat. Creſcit pauor vicina retributōe iuſticie ⁊ vrgente ſolutōe carnis. quātomagis diſtrictū iudiciū iaꝫquē quaſi tangit tanto formidat vehementiꝰ M Flandata dei ſe nūqͣꝫpretermiſſe meminerūt. formidantertn̄ illa que neſciūt quia videlicꝫ ſemeripſos dijudicare ⁊ cōprehendere oīnonō poſſunt atqꝫ vrgēte exitu ſubtiliori
h. j.