Diſt. I. Ca. XII.Liber .I.
Collocutiōis vox pluſqͣꝫ lectiōis ẜmotorpētia corda excitat ⁊ de mortua pelle ad hoīem viuū recurre. deuꝫ in hoīeconſule. aꝑi impedimentū ⁊ quere medicamentū. auſculta in mēte nō hominē de ſe mendacē ſed ꝑ hoīem deū veracem reſpondentē. docentē. ꝯſolantēex hortante. ⁊ diſce diligenter ne ſenſuproprio pro tollēdo impedimēto taliforſitanvtaris remedio d̓ quo poſtmodū naſcat̉ impedimenti maioris occaſio. ſicut eſtuans cōtra eſtū aqua ſe infrigidat ⁊ exinde poſtea magis eſtuat.Hec greg. Cū vero ꝑcepto cōſilio mediante gratia dei. homo in mente ſtabilitus fuerit ⁊ in ꝓpoſito firmatus infūditur ſibi abundantior gratia deuotionis. Nam ſit caſtus in cogitatōe deuotus ī oratōe ſuſpēditur deſiderijs effluit lacrimis ſanctis affectibꝰ abundat.vigilias. ieiunia. ⁊ cęteros labores libenter ſuffert D Sed ne homo detot donis ⁊ ꝯſolatōibus preſumat auteleuetur omp̄s deus gratiā dulcedīsquam ꝯtulit ad horā ſubtrahit ex quaſubtractōe efficitur tedioſus ad opusbonū indeuotus in oratione ⁊ in ceteris obſeruātijs regularibus ⁊ incipithomo tribulari ⁊ anguſtiari in ſemetip̄o eo ꝙ nō ſentit in ſe prioris gratieet deuotionis dulcedine. Contriſtat̉mente ⁊ timet propter ſua pctā que fecit ſe nō placere deo eo ꝙ ſuam gratiāquam prius habuit ab ipſo diſtulerit.Et hec eſt ſecūda tribulatio ſiue temꝑtatio vt sͣ premiſſum eſt. quā paciunt̉nouiter ꝯuerſi E Contra hanc tribulatōeꝫ ⁊ recuꝑationē gratie quā homo priuatus ē. ſunt hec remedia. Primū eſt lectio ſanctarū ſcripturarū quelectio ſancta inſtruit in moribus ꝑdittemptatōes donat ꝯſolatōes. Secundū eſt pacientia vt pacienter ſuſtineamus hāc aduerſitatē nec moueam̄ pro
pter hoc a ſctō ꝓpoſito. Terciū eſt freq̄ntia ſuſpirioꝝ qꝛ nō debemus ceſſarea gemitu donec miſereat̉ nr̄i deus noſter nobis ſuā gr̄am infundēdo. Quattū ⁊ maximū eſt timor cū hūilitate. naſicut ꝓpter ſuꝑbiā ſubtrahit̉ gratia ſtaꝑ hūilitatē ⁊ timorē recuꝑatur. qꝛ deꝰſuꝑbis reſiſtit hūilibus aūt dat graciaDe hoc dicit btūs bern̄. In ꝟitate didici nil tam efficax ad gratiā ꝓmeremdā retinendā ⁊ recuꝑandaꝫ qͣꝫ ſi omſūtꝑe corā deo inueniaris nō altū ſaꝑe hͦtimere. Un̄ beatus es ſi cor tuū triplci timore repleueris. vt timeas quidpro accepta gratia amplius ꝓ amiſſalonge plus ꝓ recuꝑata qꝛ vbi tibi gratia deficit deficis ⁊ tu. argumētū ersꝰſuꝑbie priuatio gratie eſt. Hec bern̄.Uides gͦ ꝑ predcā ꝙ ſubtracta gratiaꝓpter ſuꝑbiā ꝑ hūilitatē ⁊ timorē ruocatur ⁊ reformat̉. Etiaꝫ ſciendū ꝙ fus dn̄s ꝯſiderans ⁊ vidēs fragilitaſingulorū ipſis nouellis ⁊ incipientūalleuiat pugnas temptationū ⁊ ꝯſolatur dulcedine gratie ſue ne ex diffiicuitate temptatōnū ⁊ tribulationū diſſouant̉ ⁊ ad ſeculū reuertant̉. quos velꝰꝑſpexerit fortiores etiā in ipſo printpio inchoatōis ꝑmittit eos pati pubnas temptationū vt ꝑfectius a pctīꝰpurgent̉ ⁊ citius coronent̉§hoc dicit iohānes abbas mōtis ſynain tracta. de. xxx. gradibꝰ ſic diſpēſaⁿue dicēs a nouis incipiētibꝰ pugnatalleuiat aliqn̄ ex principijs confeſtinin mundū denuo reſoluit̉ igitur gauote in dn̄o ſemꝑ omnes ſerui eius iᵐʰbiſmetipſis hoc ſignum charitatiꝰʰgis ad vos cognoſcentes. Sunt etianviriles anime ⁊ ſtatim ex principᵐpugnans permittit in eis relaxari Vlens ipſas in breui coronare. Hec ioꝰhannes abbas. Et quamuis aliqꝰdulcedinem diuine gratie. vt dicturꝰ