Diſt .I. Ca. XII.Liber .I.
tit̉ ⁊ dicit nouiſſimus qꝛ famularitermens humana in diuerſis huius mūdi illecebris ⁊ ꝯcupiſcēcijs prauis deuicta fugit laborē expetit voluptateꝫ ⁊vix adducit̉ vt ꝯſuetudinē prauā prioris vite a ſe excludat. Sed cū ceꝑitvltimi diei neceſſitatē ac futuri iudicij pondus ꝯſiderare incitata vel ſollicitata volūtariū bellū indicit al̓s paſſionbꝰ tēptatōibꝰ ⁊ vim facit priſtinisdeſiderijs ⁊ violēter ſeipſam vincereꝯtendit. nō em̄ fine violētia poteſt fieri vt de abundātia ⁊ delicijs ad famē ⁊ſitim ⁊ abſtinentiā ⁊ ad crucē trāſeat.et ſomno prius ⁊ ocio amicā carnemꝯtritionē nūquā fine violentia fieri p̄tvt vnuſquiſqꝫ iracūdiam paciētia ſuꝑbiam hūilitate ꝯmutet amore pauꝑtatis ac ſufficientia effluētiā ſuꝑet violentiā ſiue gulā ſobrietate luxuriā caſtitate ꝯtemnēt ⁊ homo ſubito trāſeatin virū ꝑfectū ⁊ tranſformet̉ ⁊ quodāmō alter reddat̉ ex altero ac ſi a talibꝰregnū celoꝝ violēter ⁊ ꝑ violentiā diripitur. Hec ambro. Uidemus gͦ qūovere penitētes oporteat vim ſibi facerevt victoriā viciorū ⁊ carnaliū voluptatū valeāt obtinere maxīe tamē hi quimalū vſum ⁊ longā ꝯſuetudinē in ſordibus pctōrū ⁊ oꝑibus criminoſis neceſſe habent ſcd̓ꝫ magis ⁊ minus vimſibi facere viriliter carnalibꝰ deſideriis ⁊ ꝯcupiſcentijs reſiſtendo. De quodicit btus greg. Tanto facilius quisꝯuertit̉ quanto minore ꝯſuetudine coartat̉. vſitata vero culpa obligat mentē vt nequaquā ſurgere valeat ad rectītudinē. Hec grego. SIQd̓ ſic intelligendū eſt ꝙ ſine labore valido nōp̄t quis reſurgere poſt ꝯſuetudinē longam viciorū inueteratā ad vias vite ⁊quanto maioribꝰ criminibꝰ quis īplicatus fuerit ⁊ diucius in ipſis ꝑſeuerauerit tanto difficiliorē ⁊ maioreꝫ pug
nam ⁊ laborē in reſiſtendo vicijs eumhabere oportebit. Qd̓ etiaꝫ atreſtatutbtūs aug. ſic dicens. Cōtra ingenitacōcupiſcentiā tanto amplius in ea ſuꝑāda voluptas laborabit quāto maiores ei vires ꝯſuetudo dedit. Hec augͥ.Hoc idem ſentit yſido. cū dicit. Satis delicate ſe palpat qͥ vult ſine labore vicia ſuꝑare tn̄ peccati legē quā ſib̓deſeruiendo vicijs fecit fine violentiadoloris reſecare nō poſſit. Hec yſidoUn̄ neceſſe vt nouicius ſeu nouiter ceuerſus laboret ⁊ faciet ſibi ꝯſuetud inecōtra ꝯſuetudinē affectū cōtra affectudo nec mereat̉ vincere delectatōes canis ⁊ ſeculi. Et hoc beatus bern̄. atteſtatur in quadā auctoritate ſic dicēs Adea que dei ſunt ꝑcipienda homo ſe altingat neceſſitatē ſibi faciat contra neceſſitatē. ⁊ ꝯſuetudinē cōtra ꝯſuetudinē ⁊ affectū ſibi formans ꝯtra affectidonec mereatur plenā delectatōem cotra delectatōem vt delectatōnibus canis ⁊ ſeculi ſaltē delectet̉ carere quantū prius delectabat̉ habere. Hec bern̄.Notandū etiā ꝙ nouiter ꝯuerſi ad religionē temꝑe ꝓbatōis inter cetera qſuſtinēt maxime duo paciūtur.Primū eſt incōſuete vite nouitastꝰin aſſumptōe habitus quā etiā in mirū alteratōe ſiue mutatiōe. Secūduᵐeſt ſubtractio gratie infuſe ⁊ prius hꝰbite ꝑ quā ſolent ꝯſolari ⁊ ꝯfortari incipientes. Primū ait inconſuete vſtⁱnouitas. nam dum aliquis ꝯpunctuꝫpro ſuis delictis ſanctam religionēᵐⁿgreditur habitū ordinis aſſumendoceſſuꝫ temꝑis ceſſante primo feruoroccurrit mēti aſꝑitas habitus ⁊ auſieritas vite ⁊ ꝯuerſatōis incōſuete vldlicet vigilia. ieiuniū. ſilentium. obediⁱtia. caſtigationes. ⁊ cetere obſeruancie regulares. Incipit autem animuradhuc carnalis ea abhorrere ⁊ gemu