Diſt. I. Ca. XII.Liber.I.
conuerſione eueniant non ſubſiſtere ſeformidant. De quibus ſalomon ait.Iter pigrorū quaſi ſeps ſpinarū. namcū viam dei appetūt eos velut ſpine obſtantius ſepiū formidinū ſuaruꝫ oppotē ſuſpiciōes premūt ⁊ pugnāt. Qd̓qꝛ electiōes prepedire nō ſolet bene ilſic ſecutus adiūxit via iuſtoꝝ abſqꝫ oſrendiculo. Iuſti quippe in cōuerſatiōeſua ſi qd̓libet eius aduerſitatis obſtacuſū et erne ſpei interne ꝯtemplatōis ſaltu tranſcendūt. Soluit itaqꝫ deus vincula qn̄ ab electi vniuſcuiuſqꝫ animo īnemarū cogitationū nodos rumpit ⁊plcius diſſipat omne qd̓ illectā mente ligabat. hec gre. P Ecce qͣliterſpes futuroꝝ animat penitentes ad exequendū bonū hoc quod facere propoſuerūt. Sed ſi adhuc aliquis ꝓpter aſtetitatē religiōis patitur aliquas diſſicultates reuocet ad memoriā tormēta īfernalia ⁊ leuius ſuſtinebit ea queſunt difficilia De hoc ꝑquēdā ī quodttactatu ſic d̓r. Multis grauis videturet aſpera in monaſterio ſui ipſius protpo tꝑalis abnegatio reminiſcant̉ q̄amnara ſit illorū tormentorū diuturnaEt cruciatio incōꝑabiliter enim leuioreſt vita clauſtralis vbi tam corporū q̄ammaꝝ neceſſaria ſine ſolicitudine qtuntur qͣꝫ penarū loca in quibus miſeti pro peccatis in hac vita nō emendatis non tantū maximis ſed etiā minimmis negligenter multiplicatis diuturna miſeria cruciari credunt̉. QSunt aūt peccata que minima vel ꝑuanue ſeuia dicunt̉. non qꝛ ꝑua vel leuiaſant ſed quoniā in hac vita vere penitētibus leuiter a deo dimittit̉ Que ſi qͥscmendanda in futurū diſtulerit ꝯtemredo nō leuia ſed grauia ymo grauiſrma in penis ea ſentiet exꝑiendo. Nemo ſe de peccatorū leuiū leuitate quiaaa arellatur blandiendo ſeducat. quā
to em̄ fuerīt leuiora tanto ſit culpe maioris eoruꝫ in interni iudicis exanimecorrigendi negligentia nullū omninopeccatū ꝑuū eſtimare debemus vt diſtrictus iudex ꝑuū eſtimaret aliqd̓ peccatū. Nōne omne peccatū ꝑ priuationē al̓s preuaricatōem deū ex honorat.Quod ergo peccatū audemus dicereꝑuū. Deum em̄ ex honorare quis ſanementis dicturus eſt ꝑuū. Quid reſpōdebimus cū exigatur a nobis vſqꝫ adictum oculi tocius pn̄tis vite curſus.Tunc quippe ꝯdemnabit̉ quicquid inuentū fuerit oꝑis ocioſi. vel ſermonisocioſi vel etiā ſilencij vſqꝫ ad minimācogitationē. Quis vel mente captusaud̓at affirmare peccata fore leuia qͥbꝰamara debet̉ gehenna. Und̓ hic cogitemus que geſſimus ⁊ in futuro que ſumus accepturi. Si multa bona paucamala fecimus: multū gaudeamus Simulta mala pauca bona multum lugemus. ex igetur em̄ a nobis vſqꝫ ad vltimū quadrantem aut hic cum miſcd̓iaet benignitate aut in futuro cum ſeueritate ⁊ iuſticia quod abſit. Hec ille. Ecce qͣꝫ ſalubre ſit penitentibus ⁊ ad conuerſionē tendētibus reducere ante faciem mentis penas īfernales vt eo facilius poſſint ſufferre labores corporales. naꝫ ipſa mens humana aſſueta illecebris ⁊ cōcupiſcentijs prius fugitlabores abſtinentiā. vigilias. ⁊ ceteras corꝑis caſtigatiōes R Sꝫ cūinſpirante gratia ad mētē redacta fuerit dies mortis pondus future pene īferni premiū celeſtis gaudij contra ſuas ꝯcupiſcentias ⁊ paſſiōes ipſe animus bellum aggreditur ipſis vicijs ⁊male ꝯſuetudim viriliter reſiſtendo etvim quodāmodo ſibi faciendo vt advictoriam carnaliū paſſionū ꝑueniremereatur. Hoc teſtatur btūs ambro.exponēdo illud. Regnū celoꝝ vim pa
g. iij.