¶ IDiſt. I Ca. IX.lber.I.
viā iniquitatis eoꝝ Et illud ihere. vbidn̄s ad peccatricē aīam d̓t Tu forni cata es cū amatoribꝰ multis. tn̄ reuertete ad me ⁊ ego ſuſcipiā te. Octauo remittit debitū Math. xviij. Oē debitūdimiſi tibi qm̄ rogaſti me Cono ꝯfertmeritū. Un̄ paulus. Quid hēs qd̓ nōaccepiſti. Decimo p̄miat ſupra ꝯdignū. ad Ro. viij. Nō ſunt ꝯdigne paſſibn̄es huius tꝑis ad futurā gl̓aꝫ que reuelabit̉ in nobis Hec igit̉ oīa que premiſſa ſunt de dei pietate ⁊ mīa debentpnūquemqꝫ pctōrem ſua facinora trepidantē ad ſpem fiducie aīare ⁊ ad citam ꝯuerſionē ad deū ſeu pm̄am agenda mouere vt ſaluus eē poſſit in extremigſuis ⁊ in die iudicij. FiliusAudens gaudeo audiens tantaꝫmīam ⁊ pietatē eſſe in viſceribꝰdei nt̄i. ⁊ qꝛ aꝑtum eſt gremiū benignitatis eius ad ſuſcipiend̓ oēs pctōrestn̄ ſordibꝰ facinoꝝ ꝯſtitutos. nccē eſtvt currant ſinguli qui ſe ſentiūt onerecciminū grauatos nihil hefitantes adſonte tante pietatis. vt abluti a fetorenuoꝝ ſceleꝝ veniā ⁊ grām ab ipſo mīatum dn̄o valeant impetrare. Sꝫ rogope vt me de hoc informes. Cū igit̉ d̓snt ita miſericors quare omēs pctōresnron attedūt eius pietatē vt ſe ꝑ pm̄aꝫduertant ad ſeip̄m. vel quid eſt qd̓ imredit iantam eoꝝ ſalutem.Ca.IX. Pater. LUod homineſqͣꝫ plurimi ⁊ heu ꝓ maiori ꝑteve cerminus tardi ſunt ⁊ negligentesad ꝯuerſionē ad deuꝫ ſiue ad pm̄am agendā facit amorpn̄tis vite ⁊ delectatiō in tebꝰ trāſitorijs. Qui vero ꝯuertiebiunt ncce eſt vt pn̄tia deſpiciāt ⁊ futata diligant. vt teſtat̉ greg. jͣ. mot̓. ditens Sunt nōnulli qui vitā ſuā negligunt. ⁊ dum tranſitoria appetunt tunc
eterna negligunt ⁊ neglecta ꝯtem nūt.cūqꝫ eterna q̄ amiſerunt nō ꝯſideranteſſe ſe heu miſeri in bonis non putant.nequaqͣꝫ em̄ ad veritatis lucē ad quamtm̄ ꝯditi fuerāt mentis oculos erigūt.nequaqͣꝫ ad ꝯtemplatōem pr̄ie eternedeſiderij aciētendūt. ſed ſemetipſosin his ad q̄ ꝓiecti ſunt deſerentes vicepr̄ie diligunt exiliū qd̓ patiunt̉. in cecitate quā tolerāt quaſi in claritate luminis exultant. cōtra electoꝝ mentesdū cuncta trāſitoria nulla eſſe ꝯſpiciunt ad q̄ ſint ꝯdite exquirunt. Cumqꝫad eoꝝ ſatiſfactōꝫ nil extra deū ſufficitipſa inqͥſitionis exercitatōe fatigata illoꝝ cogitatio in ꝯditoris ſui ſpe ⁊ ꝯtēplatōe requieſcit. ſuꝑnis interſeri ciuibus appetit. ⁊ vnuſquiſqꝫ eoꝝ adhuc īmundo corꝑe poſitus. mente iaꝫ extramundū. ſurgit em̄. nā exilij ſoli citudinē quā tolerat deplorat ⁊ ad ſublimēpatriam inceſſantibꝰ ſe amoris ſtimulis excitat. cū em̄ dolens videt quantūſit eternū qd̓ perdidit. inuenit ſalubreꝯſilium tꝑale hoc deſpicere qd̓ precurrit. ⁊ quo magis creſcit ꝯſilij ſciētia vtnon peritura deſideret. eo auget̉ dolorꝙ nondū ad menſurā pertingat. Und̓bene per ſalomonem d̓r. Qui addit ſcientiam addit ⁊ dolorē. Qui em̄ al̓s ſitit iā ſumma que adhuc nō hꝫ magisde infimis in quibꝰ retinet̉ dolet. Hecgreg. Item de eiſdem carnalibꝰ hominibꝰ dicit idem. viij. mora. ſuper illudiob. Cutis mea aruit ⁊ ꝯtracta eſt. Inſancte quippe eccleſie corꝑe his qui ſolis exterioribꝰ curis inſeruiunt ꝯgruecutis vocant̉. que nmiꝝ cutis areſcendo attrahit̉. qꝛ mentes carnaliū dū pn̄tia diligūt ⁊ qͣſi iuxta poſita ꝯcupiſcūtad futuram tendi ꝑ longanimitatē volunt. Hanc nāqꝫ attractatōem pͣs formidauerat cuꝫ dicebat Sicut ad ipe ⁊pinguedine repleat̉ aīa mea. Adep̄s