diſtincte: aliquando indiſtincte. Diſtincte: vt cum dicitur pr̄nitas. filiatio. ꝓceſſio. Indiſtincte: vt cum dicit̉principium. Cum ergo dicitur pater eſt pͥncipium ſineprincipio: circulatio dicit notionē pr̄nitatis et innaſcibilitatis ſed ꝯfuſe. Cum em̄ dicit̉ principiū ſine principio: dicit̉ notio innaſcibilitatis qua eſt nō ab alio. Cūv̓o dicit̉ principiū: dicitur a quo aliꝰ. et dr̄ notio pr̄nitatis ſꝫ indiſtincte a ꝯmuni notione q̄ eſt ſpiratio. dicit̉ergo pr̄ principiū ſine pͥncipio ẜm notiones. nō vnaꝫ fplures: et ꝯfuſe ſiue indiſtincte. Sil̓r cum dicit̉ filiꝰ pͥncipiū de principio. dicit̉ ẜm notōnes plures ⁊ indiſtincte. cum em̄ dicit̉ de pͥncipio: dicitur ab alio. et in hͦ dr̄notio filiatōnis ſed indiſtincte. Cum v̓o dicit̉ principium. dicitur ꝙ aliꝰ. et ſic dicit̉ notio ſpiratōnis: ſed indiſtincte. dicit̉ ergo filius pͥncipiū de principio notōnaliter: ẜm plures notōnes et indiſtincte. Cum auteꝫ dicitur ſpūſſanctus pͥncipiū de vtroqꝫ. dicendū ꝙ principium dicit eſſentia. ſꝫ ſupponit ꝓ ꝑſona ſpūſſct̄i propteradiunctū quod eſt de vtroqꝫ. ſicut cum dr̄ deus de deo.Uel dicenduꝫ ꝙ cum dr̄ principiū de vtroqꝫ duplex ordo notatur ꝑ hoc nomen pͥncipiū. ẜm em̄ nomen ſuumdicit ordinem ad creaturas. ſed v̓tute p̄poſitōnis adiūcte dicit ordinem quaſi ad prius. et hoc modo notat ordinem qui eſt ꝓceſſio: alio modo non.☞Articulꝰ ſecundusOnſequēter querit̉ an̄ eſſentia ſit principiūſpūſſancti. Ad quod ſic. principiuꝫ ſpūſ ſct̄ieſt eſſentia: gͦ eſſentia eſt principiuꝫ ſpūſſana ſimplici ꝯuerſa. ¶ Iteꝫ nōne hec eſt vera. eſſentia eſtpater filij. hic em̄ eſt ſenſus. eſſentia eſt ꝑſona generāsfiliū et hec eſt vera: gͦ illa eſſentia eſt pͥncipiū filij: ergoeadeꝫ rōne eſſentia eſt pͥncipium .ſ.ſ.Ad hoc pluresrn̄dent ꝙ hec falſa ſit eſſentia eſt p̄ncipiū ſpūſſancti. qꝛiſte terminꝰ pͥncipiū ſpūſſancti nō p̄dicat niſi relatōem⁊ eſt ſenſus. eēntia eſt ſpirās ſpm̄ ſct̄m. hanc etiaꝫ dicūteſſe falſā eēntia eſt pr̄ filij: ꝗa cum dico eſſentia eſt pat̓ibi hoc vocabulum pr̄ intelligit̉ cum articulo gallice li.pere. et ẜm hoc ē vera. ſi ſine articulo: falſa eſt. ſi addat̉genitiuꝰ: nō pōt poni niſi ſine articulo. Nobis autē videtur ſicut diximꝰ. ꝙ hec poſſit dari: eſſentia ē pr̄ filijquia iſte terminꝰ pr̄: ſiue ponat̉ cum genitiuo ſiue ſinegenitiuo p̄dicat ꝑſonā cum ꝓprietate. et tantū valet pr̄:quantū ꝑſona generans: et pr̄ filij quantū ꝑſona generans filium. Sil̓r hec pōt dari. eſſentia eſt pͥncipiū ſpirituſ ſct̄i. et p̄dicat̉ ibi ꝑſona vel ꝑſone cum ꝓprietate. etē ſenſus. eſſentia ē pͥncipiū ſpūſſct̄i .i. ꝑſona ſpirans ſpiritū ſct̄m vel ꝑſone ſpirantes vniformiter ſpmſct̄m. Sꝫſi inferāt ergo ſpirat .ſ .ſ. inſtantia ꝑ expoſitoriam. eēntia eſt ꝑſona ſpirās ſpm̄ ſct̄m: ergo eſſentia ſpirat ſpiritumſanctum.Articulus terciusOnſeq̄nter querit̉ vtrū pater ⁊ filiꝰ ſint vnūprincipiū ſpūſſct̄i. Ad qd̓ ſic yſido. in li. detrini. Non vna res ⁊ duaꝝ ꝯſub̓alis pote̓atab eis ꝓcedere et ſil̓ ineſſe: niſi vnū fuerit illiꝰ a quibꝰꝓcedit: gͦ pater et filius ſunt vnū principiū ſpūſſancti.¶ Item aug. ꝗnto de trini. ſi qd̓ datur vel qd̓ ꝓcedit pͥncipium habet a quo dat̉ vel ꝓcedit: fatendū eſt patremet filium vnum eſſe principiū ſpūſſancti nō duo principia. ¶ Item vna ęſt ꝓprietas qua pater et filius ſūt pͥncipium ſpūſſancti. et illa ꝓprietas eſt in vtroqꝫ: ergo ille due ꝑſone ſunt principiū vnum .ſ.ſ. ¶ Item boeciusin li. de trini. dicit. ꝙ ph̓i ex ꝓprijs rōnibꝰ argumentantur. ſortes eſt homo: plato eſt homo: ergo ſortes ⁊ platount plures hoīes. Tlogi v̓o ex ꝓprijs rōnibꝰ ſic aris: filius eſt deus. ſpūſſanctusiter eſteſt deus:ſunjs deus. Inferunt auteꝫ ph̓i pluraliter: ꝓpter pluritatem humanitatum que ſunt in

pluribus hominibus. theologi v̓o fingulariter inferūtꝓpter ſingularitatem diuītatis. ergo a ſimili rōne eritinferre pater eſt principiū ſpūſſancti. filius eſt principium ſpūſſancti. ergo pater et filius ſunt vnum principium ſpūſſancti. ꝓpter ſingularitatem ſpiratōnis ratiōecuiꝰ ſunt principiū ſpūſſancti. Item hoc nomen principium ſupponit ꝓ patre. et ratio huiꝰ eſt. quia ſpiratō cōuenit patri. ſimiliter ſupponit ꝓ filio: quia ſpiratio cōuenit et filio. ergo eodē modo ſupponit ꝓ illis duobꝰ inſimul. ergo hec eſt vera pater et filius ſunt vnū principium ꝓ duabꝰ ꝑſonis. ¶ Contra. pͥncipium ſpūſſanctieſt demonſtrato patre. Sil̓r principiū ſpūſſancti eſt demonſtrato filio. et hoc principiū non eſt ſicut illud pͥncipium. quia pr̄ non eſt filius: gͦ pater et filius nō ſuntvnum principiū .ſ. .ſ. ¶ Item pater et filiꝰ ſunt vnū principiū .ſ .ſ. ergo ſunt vnū principiū qd̓ eſt pr̄: vel qd̓ noneſt pr̄. ſed nō qd̓ nō eſt pater: ꝗa tūc idem poneret̉ et remoueretur. ſi v̓o qd̓ eſt pr̄: tūc querit̉ vtruꝫ referat ꝑſonam vel eſſentiā vel ꝓprietatē. ſed ꝯſtat ꝙ nō refert ꝑſonam: ꝗa nō ſunt vna ꝑſona. nec eſſentiā: ꝗa eſſentia nōeſt principiū .ſ .ſ. nec ꝓprietatem: ꝗa ꝓprietas nō eſt principium .ſ .ſ. ſꝫ magis ꝑſona vel ꝑſone hn̄tes ꝓprietatem.ſi gͦ illa relatio nō refert niſi ꝓ aliquo iſtoꝝ. et ꝓ quolibet eſt falſa: ergo illa locutō eſt falſa. ¶ Item obijcit̉ deeius ꝯuerſa. principiuꝫ .ſ .ſ. eſt pr̄ et filius. ꝗa nec ꝓ ꝑſona ē vera nec ꝓ eſſentia nec ꝓprietate vt on̄ſum eſt ſupͣ.ergo ip̄a eſt falſa. ¶ Itē nō eſt ratio qͣre hec ſit vera pater et filiꝰ ſunt vnū principiuꝫ. niſi rōne vniꝰ notōnis ſiue relatōnis q̄ eſt ſpiratio: gͦ ſil̓r diſtinctio notionuꝫ ſiue differentia q̄ dicunt rōnem principij in vna perſonafacient vnā ꝑſonā eſſe plura pͥncipia. verbigr̄a. pr̄ ē prīcipium filij ꝑ generatōeꝫ. pr̄ eſt principiū .ſ .ſ. ꝑſpirationem: gͦ duo pͥncipia qd̓ eſt falſuꝫ. Si gͦ pluralitas notionum ẜm ꝙ eſt rō principij nō facit vna ꝑſonā eē plura principia: gͦ vnitas notōnis nō erit rō quare pluresꝑſone ſunt vnū principiū. ¶ Ad hoc direrūt quidā. ꝙhec eſt vera pr̄ et filiꝰ ſunt vnū principiū .ſ .ſ. ſꝫ cū addit̉vnum: impropria ē. nec dꝫ recipi niſi hec dictio vnū cadat in aduerbiū vl̓ qͣſi ī ablatiuū vt ſit ſenſus. pr̄ ⁊ filiꝰſunt vnum principium ſpirituſſancti: pater ⁊ filiꝰ vniformiter principium .ſ.ſ. vel vnum .i. vna proprietate:dicūt etiā ꝙ hoc vocabulū principiū tenet̉ tm̄ adiectiuein hac circūlocutōne principiū .ſ .ſ. et ideo nō pōt ꝓprieadiūgi hec dictio vnum. nec pōt ad ipſum fieri relatō.ad vocabulū em̄ adiectiue poſitū nō fit relatō. Similiter nec ſb̓ijci pt̄: qꝛ adiectm̄ adiectīe poſitū nō ſb̓ijcit̉ etꝑ hoc ſoluūt obict̉a. ¶ Contra. om̄is terminꝰ ſupponitnaturaliter ẜm exigentiaꝫ ſue forme. vt iſte terminꝰ hōꝓ om̄i eo cui ineſt ſua hūanitas: gͦ iſte terminꝰ principum ſuppoīt nat̉alit̓ ꝓ om̄i eo cui ineſt for̄a a qͣ imponit̉ſed hec eſt ꝯmunis ſpiratio. cum ergo ip̄a inſit patri ⁊filio. gͦ ſupponit natural̓r ꝓ pr̄e et filio. ¶ Item .j. ioh̓.In principio erat verbū. et in nullo erat verbū in qͦ nōeſſet .ſ.ſ. gͦ in pͥncipio erat .ſ.ſ. ita ꝙ hͦ qd̓ dico pͥncipioaccipiat̉ ꝑſonal̓r: gͦ vel in ſuo pͥncipio vel in nō ſuo: ſedꝯſtat ꝙ nō in nō ſuo: gͦ in ſuo. gͦ principiū .ſ .ſ. erat: gͦ pͥncipiū .ſ .ſ. pt̄ ſubijci ⁊ teneri ſubſtantīe. ¶ Propterea dicunt alij ꝙ hec dictō pͥncipiuꝫ multipl̓r ſumit̉. aliqn̄ ꝓvna ꝑſonā: vt cū dr̄ pͥncipiū filij ꝓ pr̄e. Aliqn̄ v̓o ꝓ duabus ꝑſonis ſimul: vt cū dr̄ principiū .ſ .ſ. rōne cois ſpiratōnis ẜm quā ſunt pr̄ et filiꝰ origo .ſ.ſ. vn̄ hec dictiovnū addita cū dr̄. vnū principiū .ſ.ſ. reſpiciet formā ſolum hͦ eſt notōeꝫ. vn̄ ſenſus ē. pr̄ et filiꝰ ſunt vnū pͥncipium .ſ .ſ. id ē vna ſpiratōe ſpirant .ſ .ſ. aliqn̄ d̓o ꝓ tribꝰ ꝑſonis ſimul: vt cū dr̄ pͥncipiū creaturaꝝ ꝓ tota t̓nitate¶ Ad pͥmo v̓o ob̓m rn̄dent. ꝙ ꝙͣuis hec poſſit ꝯcedi. pͥncipiū .ſ.ſ. eſt demonſtrato pr̄e: nō tn̄ hec pōt ꝯcedi hͦ pͥncipium .ſ.ſ. Et ratio huiꝰ ē. ꝗa cuꝫ dico hoc: dico diſtinctōnem et diſcretiōem. nō aūt habet locū diſtinctō veldiſcretio vbi nō eſt ex diuerſis cauſis vnio. vn̄ quēad-