Queſtio.lxx.
Queſtio.lxx.
modū incōuenienter dicit̉ iſte deus vel aliquis deus ꝓpatre: ⁊ alius deus ꝓ filio. ⁊ ꝓpter hoc vnitateꝫ ⁊ ſingularitatem deitatis in patre ⁊ filio: eadem rōne incōuenienter dicit̉ hoc principiū ſpūſſancti ꝓ patre: ⁊ aliud principiū ꝓ filio. ⁊ hoc ꝓpter vnitatem forme ip̄iusprincipij que eſt vna ſpiratio in patre ⁊ filio. ꝓpterea n̄ſequit̉ principiū ſct̄i eſt ꝓ patre. gͦ hoc principiū. ¶ Adſecūdum v̓o rn̄dendū ꝙ hoc qd̓ dico principiū ſpūſſct̄inō hꝫ determinatā ſuppoſitiōꝫ immo confuſaꝫ ꝓ duabus ꝑſonis ſimul. vnde non ſequit̉. ſunt vnū principiūſpūſſancti. gͦ vnū principiū qd̓ eſt pater vel qd̓ nō ē pater. immo eſt ibi fallacia figure dictōnis a confuſa addeterminatā. vnde notandū ꝙ relatio poſſet fieri ad hͦꝙ dico principiū ſpūſſancti in aſcendēdo ſꝫ non deſcendendo. vnde in aſcendendo bene cōcederet̉ pater ⁊ filiꝰſunt vnū principium ſpūſſancti qd̓ eſt deus. ſed qͣi ī deſcendendo nō admitteret̉ relatio vt diceret̉ pat̓ ⁊ filiꝰſunt vnū principiū quod eſt pater vel qd̓ eſt filius. vt ſidicam iſte voces albus. ba. bū ſunt vnū nomen quod ēadiectiuū h̓ recipit̉. ſꝫ nō recipit̉ ꝙ ſunt vnū nomen qd̓eſt hec vox albus. ¶ Ad illud v̓o qd̓ obijcit de eius conuerſa. principium ſpūſſancti eſt pater ⁊ filius. dicūt ꝙhec dictio principiū hꝫ ſuppoſitiōeꝫ ꝓ duabꝰ perſonisſub vna notionē. ſicut quēadmodū cuꝫ dicit̉ deus ē pater ⁊ filius. hoc nomen deus ſupponit ꝓ duabꝰ ꝑſonishn̄tibꝰ vnam deitateꝫ. ¶ Ad vltimū dd̓m. ꝙ cū diciturpater eſt principiū filij ⁊ principiuꝫ ſpūſſancti. notat̉ ꝙnō tm̄ ſit principiū pluriū ꝑſonarū: ſꝫ etiā ī pluribꝰ modis. ⁊ ita nō vniuoce dicit̉ ratio principij. ⁊ ideo nō dicet̉ pater plura principia: qꝛ numerꝰ pluralis coītatēexigit vniuocatiōis. Nō .n. ꝯuenient̓ dicit̉ hō ⁊ vrinaſunt ſana. Pret̓ea. cum dicit̉ plura principia exigiturdiuerſitas ſuppoſitoꝝ: que hic nō inuenit̉. nō ſic autemexigit̉ vnitas ſuppoſitoꝝ cum dicit̉ ſunt vnū principiūſpūſſancti: quia ſenſus eſt. ſunt vnū in ſpirando.¶ Articulꝰ quartus¶ Onſequēter querit̉. vtruꝫ pater ⁊ filius ſintideꝫ prīcipiū ſpūſſancti. qd̓ videt̉. ſicut hecdictio vnū reſpicit vnā formaꝫ in pr̄e ⁊ filioſcꝫ notioneꝫ. cū dico pater ⁊ filius ſunt vnū principiūſpūſſancti: ita hec dictio ideꝫ. ſicut .n. eſt rn̄a notio: ita⁊ cadeꝫ .ſ. coīs ſpiratio. gͦ ſi pater ⁊ filius ſunt vnū pͥncipiū ſpūſſ. ſunt ideꝫ principiū. ¶ Iteꝫ hec eſt vera pater ⁊ filius ſunt ideꝫ in ſpirando ꝓpter idemptitatē ſpiratōis. gͦ ſimilit̓ ſunt ideꝫ principtuꝫ: quia principiuꝫdicit notioneꝫ que eſt ſpiratio. ¶ Iteꝫ idem ⁊ diuerſuꝫcondiuidūt ens. ſi gͦ pater ⁊ filius nō ſunt diuerſuꝫ pͥncipiū ſpūſſ. gͦ ſunt ideꝫ. ¶ Contra. nō ſequit̉ deus genuit deum: gͦ vel eundē vel aliū deum. eundeꝫ n̄ admittitur ꝓpter diuerſitatē ſuppoſiti: aliū nō admittit̉ ꝓptervnitate forme. gͦ ſimilit̓ nſequit̉ pater ⁊ filiꝰ ſunt vniprincipiū ſpūſſ. gͦ ideꝫ vel diuerſuꝫ ſil̓i rōne. Qd̓ cōcedendū eſt. ⁊ dd̓m ad primū. ꝙ nō eſt ſil̓is rō vnitatisin hoc ꝙ dico vnū: ⁊ in hͦ ꝙ dico idem. naꝫ hͦ ꝙ dico idēnō ſolū exigit vnitatē rōne forme: immo etiā rōne ſuppoſiti. ⁊ hͦ eſt relatm̄ idēptitatis ⁊ diſcretm̄. quia gͦ nōeſt idēptitas ſuppoſiti .i. hypoſtaſis vel ꝑſone patris ⁊filij. ꝓpter hͦ n̄ eſt verū pr̄ ⁊ filiꝰ ſunt ideꝫ principiū .ſ.ſ.hͦ aūt ꝙ dico. vnū n̄ exigit vnitatē ſuppoſiti ſꝫ ſuffic̄ vnitas forme ſicut pꝫ cū dr̄ vnus ppl̓us. nō ab vnitate ſuppoſiti ſꝫ ab vnitate collectōis multoꝝ hoīm q̄ ē ſic̄ vnitas formalis. ¶ Ad hͦ qd̓ obijcit̉ ꝙ ideꝫ ⁊ diuerſum diuidūt ens. dd̓m ꝙ diuiſio nō eſt ꝑ immediata: immo ēacciꝑe mediū qd̓ nec ideꝫ ſimpl̓r nec ſimpl̓r diuerſum.ſꝫ in ꝑte ideꝫ ⁊ in ꝑte diuerſum. vnde ꝗa hec ratio principiū ſpūſſancti ꝯuenit patri ⁊ filio ẜm illud in qͦ nō diſtingunt̉. ꝓpter hͦ nō pōt dici diuerſuꝫ ꝓpter vnitatē notionis in patre ⁊ filio a qua ſumit̉ principiū. nec etiaꝫpōt dici ideꝫ: qꝛ ideꝫ exigit idē ſuppoſitū ſiue eandē hy-
poſtaſim. ¶ Ad illud v̓o iaꝫꝫrn̄ſio. qꝛ cū dr̄ ſunt idēin ſpirando ideꝫ dicit̉īneis ſpiratōis. ⁊ iō nō reſpicit hec dictio ioniſi itatē notionalē. ⁊ id̓ohec eſt ꝯcedēda. ſunt ideꝫ in ſpirando. ſꝫ cū dicit̉ idē pͥncipiū: nō ſolum rerit̉ identitasrme ſiue notōisimmo idēptitas ſti ſiue ꝑſone. ⁊ id̓o hec eſt falſaſunt ideꝫ principiū ſi¶ Uticulꝰ quintusOnſequēt̉ querit̉. vtꝝ pr̄ ⁊ filiꝰ debeāt dicinus ſpirator. dicit aug. vj. de tri. ꝙ quēadnodū pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ .ſ.ſ. ꝑ creatōꝫ ſunt principiīnū ad creaturā: ita pr̄ ⁊ filiꝰ ſunt principiū rnuꝫpr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſ. ꝑ creatōꝫ ſunt prīcipiū cre⁊ filiꝰ ſunt principiū ſpūſſ. ꝑ ſpiratōꝫ. Cūfiliꝰ ⁊ .ſ .ſ. ſint vnꝰ creator reſpectu creature: videt̉ ſil̓rfiliꝰ ſunt vnꝰ ſpirator reſpectu ſpūſſct̄i.dicit. ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ ſunt vnū principiū .ſ.ſ. ſꝫhͦ eſt rōne ſpiratōis vniꝰ in pr̄e ⁊ filio. gͦ multo fortiꝰ ⁊vnus ſpirator. ¶ Contͣ. eē ſpiratoreꝫ n̄ ꝯueīt eēntie. qꝛeēntia nōpirat ſꝫ ꝑſona. ſi gͦ ſunt vnꝰ ſpirator pr̄ ⁊ filiꝰſunt vna ꝑſona. qd̓ eſt falſuꝫ. ¶ Iteꝫ eadē rōne dr̄ ſpirator de pr̄e ⁊ filio ⁊ actor. naꝫ pr̄ eſt actor ſpūſſct̄i ſicut ⁊ſpirator. ſꝫ dicit hyla. ꝙ ſpūſſ. ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio ſicutactoribꝰ. gͦ ſunt actores ſpūſſctī. gͦ ⁊ ſpiratores. ¶ Qd̓ſine p̄iudicio ꝯcedendū ē. ¶ Ad primū dd̓m. ꝙ ne ſil̓e īhͦ noīe creator: ⁊ in hͦ noīe ſpirator. naꝫ in hͦ noīe creator eſt eēntia ꝓ ſignificato ſiue ſuppoſito. ⁊ qꝛ vna ē eēntia in tribꝰ ꝑſonis: ꝓpter hͦ dicant̉ tres ꝑſone vnꝰ creator. ſꝫ in hͦ noīe ſpirator n̄ ē eēntia ex ꝑte ſub̓e ſignificateſiue ſuppoſite ſꝫ hypoſtaſis. vn̄ cū nō ſint vna hypoſtaſis pr̄ ⁊ filiꝰ: n̄ p̄n̄t dici vnꝰ ſpirator. ¶ Ad ſecūdū dd̓ꝙ ꝯuenient̓ dr̄ pr̄ ⁊ filiꝰ ſpirat vel ſpirātes ſunt vel ſpiratores ſpūſſct̄i. qꝛ ꝑ has dictōes ſignificat̉ ſpiratō verbalit̓ vel ꝑticipial̓r. verba aūt vel ꝑticipia diffiniūt ſb̓ſtantiā in ſuppoſitis ſibi adiūctis. ⁊ qꝛ numerꝰ ꝯſequit̉ſb̓aꝫ: in illis diffiniuit numeꝝ. ⁊ iō plural̓r vel ſingularit̉ ſignificādi modū trahūt a ſuppoſitis ſibi adiūctis.ſpirator aūt ſil̓r lꝫ ſit nomē qꝛ nom̄ d̓bale: diffinit ſb̓aꝫin ſuppoſitis ſibi adiūctis. prīcipiū v̓o qꝛ noīalit̓ ⁊ ſubſtātiue ſignificatnitatē: accipit a qͣlitate ſua vel ab eoqd̓ ē ꝑ modū qͣlitatis. Sua .n. qͣlitas eſt diffinitiua ſb̓evn̄ qꝛ hmōi qͣlitas ē notio pr̄is ⁊ filij q̄ vna ē in vtroqꝫ⁊ id̓o ab illa vnitatē recipit. vn̄ ſpirās ⁊ ſpirator ab hypoſtaſi trahūt vnitatē. principiū v̓o a notiōe. lꝫ per illanoīa eadeꝫ notio ſignificet̉: eo ꝙ different̉ ſignificat̉.¶ Ad obiecta v̓o alteriꝰ ꝑtis nondū ẜm Prepoſitm̄. ꝙiſte terminꝰ ſpirator duobꝰ modis accipit̉. vt ſignificꝫeternā ꝓprietateꝫ qͣ pr̄ ⁊ filiꝰ ſpirāt ſpm̄ſ. vt in hac pr̄ ēſpirator ſpūſſancti. vel dicat̉ de trinitate ex tꝑe vt totatuitas ē vnꝰ ſpirator gr̄e. tn̄ iſte terminꝰ ſpirator nonmultū eſt in vſu: ⁊ in aucͣte n̄ inuenit̉. Iſte aūt terminꝰactor qͣtuor mōis accipit̉. nam ꝑ ſe poſitus ⁊ dictus depr̄e: p̄dicat innaſcibilitatē. vt pr̄ ē actor .i. innaſcibilis⁊ in hac pr̄ eſt actor filij: p̄dicat pr̄nitateꝫ. in hac pat̓ ēactor ſpūſſct̄i: p̄dicat ſpiratōꝫ. in hac pr̄ ē actor creature: equipollet huic nomī creatori.Articulus ſextusOnſequēt̉̓ q̄rendū ē de vnitate illa rōe cuiꝰpr̄ ⁊ filiꝰ dicāt̉ vnū principiū ſpūſſct̄i. Naꝫſi illa vnitas ē vna ꝓprietas que ēratio¶ Cont. differūt hypoſtaſes nūero ẜm dam̄. cū gͦ ꝓptates in hypoſtaſibꝰ ſint: n̄ pōt vna ꝓprietas ine⁊ filio. ¶ Itē aūt dicūt̉ vnū principiū qꝛ ſunt vnū ītia: ⁊ tūc cū ſpūſſ. ſit vnū in eēntia cū pr̄e ⁊ filio:ret ſeip̄m.ideꝫ in ꝑſone ꝓprietſiue notiōe. neqꝛ ideꝫ ē in ꝑna: gͦ qꝛ ideꝫ ē ītiōe. ſꝫ n̄ ſunt ideꝫ ī mtiōe niſi ī eud ē dice̓ ꝙͣ quipr̄ ⁊ filiꝰd̓ ē ſpirare ſpirat̉. ⁊ ita ideꝫ eſſet