adiectiua eſſentialia que ꝑtinent ad rem eſſentie ſoluꝫita ꝙ nō dicūt reſpectum ad ꝑſonā nec dicūt modū eēntie. nec appropriant̉ ꝑſonis: nec dicūt effectū in creatura. vt que dicunt̉ ꝑ abnegatiōeꝫ vt eternus īmenſus dicuntur de notōnibꝰ. Que v̓o dicūt reſpectū ad ꝑſonaꝫvel modū eſſentie vel ad effectū in creatura vel approant̉ ꝑſonis: nō dicunt̉ de notōnibꝰ. et rō eſt: qꝛ repugteoꝝ intentio intentōni ꝓprietatis. Item q̄ dicunt̉ in reſpectu ad ꝑſonā vel ad naturaꝫ vt trina incarnata: ſil̓rrepugnāt intentōni ꝓprietatis trina: qꝛ dicit pluralitatem vel eſſentiā vt eſt pluriū vel in pluribꝰ .ſ. triuꝫ vniꝰeſſentie. incarnata: qꝛ importat vnitōeꝫ. Idem em̄ ē dicere eſſentia ē incarnata qd̓ eſſentia ē carni vnita. ſoliꝰaūt ſub̓e eſt vniri. Item q̄ appropriant̉ ꝑſonis repugͣntintentōni ꝓprietatis ſiue notōnis rōne ipſiꝰ appropriationis. ſil̓r q̄ ꝯnotant effectuꝫ in creatura vt creans regens: quia actus hoīs a ſub̓a egreditur: intentio auteꝫrietatis nihil dicit de ſub̓a.¶ Aeticulus quintusOnſequēter querit̉ an adiectiua notōnaliaq̄ dicunt̉ de ꝑſonis: dicant̉ de notōnibꝰ. vt dicatur pr̄nitas generās: filiatio genita. Adqd̓ ſic: pr̄nitas em̄ et pr̄ ꝯuertunt̉ et ſunt idem. ⁊ paterbn̄ dicit̉ generās: gͦ et pr̄nitas. ¶ Item adiectiua eēntialia dicunt̉ de notōibꝰ. et hͦ ꝓpter idemptitatē notōis ⁊eēntie: ſꝫ magis ꝯueniūt adiectiua notōnalia cū notionibus ꝙͣ eēntialia: cum gͦ eēntialia eis ꝯueniāt multofortius notōnalia. ¶ Item in ꝑſonis ē reflexio ſupra ſevn̄ vnitas dr̄ vna. gͦ cum generatum ſit de primis: ī hocꝙ dicit̉ generatuꝫ erit reflexio: ergo ſicut dr̄ vnitas eſtvna: ita dicet̉ generatio generat et ē genita. ¶ Iteꝫ adiectiua eēntialia dicunt̉ de notōnibꝰ. qͣre gͦ nō dicunturadiectiua notōnalia de eēntia? Sil̓is em̄ videt̉ hītudonotōnaliū ad eſſentiā et eſſentialiū ad notiōeꝫ ¶ Rn̄.adiectiua notōnalia nō dicunt̉ de notōne ſubſtantīe dicta ⁊ ratio ē. qꝛ adiectiuū notōnale dīc ꝓprietateꝫ eiusꝗ eſt ſine ꝑſone. Un̄ ſicut deꝰ et deitas in rōne differūt:ꝗa deus dīc qd̓ eſt. de itas qͦ eſt: ſic ꝑſona et notio. namꝑſona dicit ꝗs eſt vel ꝗ eſt: notio v̓o qͦ eſt. ꝗa gͦ notō nihil dicit de ſub̓a. ⁊ adiectiua querāt ſub̓am cui innitātur ẜm modū dicendi: ideo nō pn̄t dici de notōne ſed d̓ꝑſona dicunt̉. Un̄ nō ſeꝗtur pr̄ et pr̄nitas ꝯuertunturſꝫ generās dr̄ de pr̄e: gͦ et de pr̄nitate. ſic̄ nō ſeꝗtur cumꝑſona et eēntia ꝯuerſim dicant̉ vt qd̓ dr̄ de eēntia: dicatur de ꝑſona. īmo ē fallacia figure dictōis ex ꝯmutatōep̄dicamenti. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ in adiectis eēntialibꝰeſt intellectꝰ abſolutꝰ. Un̄ nō repugͣt intentōni ꝓprietatis: qꝛ nihil dicūt vltra eēntiā. Un̄ ſic̄ eſt dicē ꝓpt̓ idemptitatē et ſimplicitatē pr̄nitas ē eēntia: ita ē dicē̓ ꝙ ē et̄na. Notōnalia v̓o dicūt hītudinē ipſiꝰ ypoſtaſis vel ꝑſone inꝙͣtum hmōi. inde ē ꝙ nō pn̄t attribui ꝓprietati.ꝗa nō hn̄t intellectū ypoſtaſis ſꝫ ſolū ꝓprietatum. ¶ Adaliud dd̓m. ꝙ reflexio inuenit̉ vbi ē ꝯuenientia ſub̓i adp̄dicatū. cū gͦ generat eo ꝙ verbū hēat de ſuo intellectuꝑſonā nō hītudinem ꝑſone ſꝫ de ſua ſignificatōne dicatvt actū ꝑſone ſolū. generatio v̓o nullo mō dīc ꝑſonaꝫ ſꝫhītudine ꝑſone: nō poterit attribui generatōni vl̓ pr̄nitati. vt dicatur generatō generat vel pr̄nitas generat.¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ intellectꝰ ꝑſone ponit eēntiaꝫ ⁊ nōecōuerſo. ponit etiā notōeꝫ. ſil̓r notiō ẜm rōneꝫ intelligentie ponit eēntiā ſꝫ nō ecōuerſo. ideo eēntialia dicūtur de notōe ſꝫ non ecōuerſo. ſicut intellectꝰ hoīs ponitaīal et nō ecōuerſo. Un̄ q̄ ꝑ ſe dicunt̉ de aīali dicunt̉ d̓hoīe et nō ecōuerſo. Sꝫ ea q̄ dicūt modū aīalis vt genꝰſic q̄ ſunt eēntie ẜm ꝙ eſſentia: dicuntur de notione ſedſerſoD Articulus ſextusatione aſſignat33 Tetatibꝰ inter ſe. et querūtur
iſta. Primo vtrum eadem ſit aſſignatio qn̄ deſignāturꝯcrete et abſtracte ſubſtantiue et adiectiue. Scd̓o vtrūꝯtingat ꝓprietates ſignificari abſtracte: quia hͦ mouitprepoſitiuū vt nō poneret ꝓprietates niſi mō loquēdi.Tercō vtrū opinio gilberti dicenda ſit heretica. ꝙͣuistactum ſit ſupͣ quia hͦ ꝑtinet ad declarationem negocij.Quarto vtrū eedē ſint ꝓprietates q̄ ſunt eiuſdeꝫ ꝑſoneQuinto de coītate huiꝰ intentōnis ꝓprietas ⁊ relatio.Ad primum queri .§. j.tur a lumbardo ī ſentētijs. j. li. di. xxiiij. ſic. vtrū ꝓprietates qͣs hyl̓. aſſignat. ꝙ pr̄ ſemꝑ ē pr̄ et filiꝰ ſemꝑ ē filiꝰ:ſint ille eedē ꝓprietates qͣs aug. diſtinguit. dicēs ꝓpriūeſſe pr̄is ꝙ genuit filiū. et ꝓpriū filij ꝙ genitꝰ eſt a patreet .ſ .ſ. ꝙ ab vtroqꝫ ꝓcedit. Ac deinde vtrū iſte ſint ille q̄dicunt̉ pr̄nitas. filiatō. ꝓceſſio. videt̉ ꝙ nō ſint eedemꝓprietates qͣs ponit hyl̓. et aug. ſi em̄ eēdē ſunt: ideꝫ gͦeſt pr̄i eſſe pr̄em ⁊ genuiſſe filiū. qd̓ vtiqꝫ quidā ꝯcedūtſi aūt hͦ eſt: cui gͦ ꝯuenit eē pr̄em: ꝯuenit genuiſſe filiumNatura igit̉ dīna ſi pr̄ eſt genuit filiū. ſi v̓o nō genuitpater non eſt: ſꝫ ꝗs audeat dice̓. aut ꝙ ip̄a genuit filiuꝫaut ꝙ ip̄a pr̄ nō ſit. Si aūt ip̄a pr̄ eſt nec filiuꝫ genuit:nō eſt gͦ idē dice̓ aliꝗd eē pr̄em ⁊ gīgnere filiū. ⁊ ita nonvidet̉ vna eadēqꝫ eē ꝓprietas. ¶ Ad hͦ rn̄det ſine preiudicio alioꝝ dicēs. ꝙ eaſdē ꝓprietates notauit vterqꝫ. lꝫdiuerſis v̓bis. Qd̓ em̄ hyl̓. ait ita intelligi dꝫ. ꝓpriū ēpr̄is ꝙ ſemꝑ pr̄ eſt .i. ꝓprietas pr̄is eſt qͣ ſemꝑ pr̄ eſt. ſꝑv̓o pr̄ ē qꝛ ſemꝑ genuit filiū: ita eſt ꝓpriū filij ꝙ ſꝑ filiꝰ ē.id ē ꝓprietas filij qͣ ſꝑ filiꝰ eſt. filiꝰ d̓o ſꝑ eſt: ꝗa ſꝑ geniteſt: gͦ ꝓprietas qͣ pr̄ eſt: pr̄ ē. ꝗa ſꝑ genuit. et hec eadē dr̄pr̄nitas vel generatō et ꝓprietas qͣ ſꝑ filiꝰ ē: filiꝰ ē qꝛ ſꝑgenitꝰ eſt a pr̄e et hec eadē filiatō vel natiuitas. ſic ⁊ ꝓprietas qͣ .ſ. .ſ. eſt .ſ .ſ. vel donum eſt: qͣ ab vtroqꝫ ꝓcedit.⁊ hec eadē dr̄ ꝓceſſio. In p̄miſſis igit̉ locutōibꝰ eēdeꝫ ſignate ſunt ꝓprietates. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. dic ꝙ nonvidet̉ oīno idē dicē aliꝗd eſſe pr̄em et genuiſſe filiū. ꝗapr̄ia nomē nō tm̄ relatōeꝫ notat ſꝫ etiā ypoſtaſim .i. ſb̓ſiſtentiā ſignificat. ita ⁊ filiꝰ et .ſ.ſ. Relationū d̓o vocabula .ſ. pr̄nitas filiatio ꝓceſſio vel gignere gigni procedere: ip̄as tm̄ relatōnes nō ypoſtaſes ſignificat ſiue habere filiū ⁊ hr̄e pr̄em. v̓bigr̄a. Cū dicimꝰ deꝰ eſt pr̄. noīepr̄is ⁊ relatōeꝫ notamꝰ: ⁊ diuinā ypoſtaſim ſigficamvt ſit intelligētia talis. deꝰ vel dīna eēntia eſt pr̄ .i. ille ꝙgenuit .ſ. ypoſtaſim q̄ hꝫ filiū. cū v̓o noīa relatōnū ponimꝰ in p̄dicatis: notōes ip̄as tm̄ ſignificamꝰ non ypoſtaſes vt cū dr̄ deꝰ genuit .i. hꝫ filiū. et deus genitꝰ eſt. i.hꝫ pr̄em et tūc oportet intelligi in ſubſtātijs ypoſtaſestm̄: nō eēntiā q̄ illis ꝓprietatibꝰ determinant̉.Secūdo queriturᵐ. §. ij.vtrū ꝯtingat ſignari ꝓprietates in abſtractōe qd̓ videt̉cū em̄ intelligo ꝑſona intelligo hn̄tem diuinū eē ex ꝓprietate incōicabili. intelligēdo gͦ ꝑſonā tres accipio ītellectꝰ .ſ. ſuppoſiti. eēntie. et ꝓprietatis. cū gͦ vnū illoruꝫintellectuū ſit acciꝑe p̄ter alios: pt̄ notio ſignari vt ī abſtractōe a ꝑſona. ¶ Contra. nō eſt abſtractio niſi reſpectu ꝯcretionis: ſꝫ hec eſt in ſolis accidentibꝰ in ꝗbus ſolum eſt denoīatiua p̄dicatio: gͦ cū natura diuīa ſit aliena ab accidētibꝰ: nullā ibi ꝯtinget ſignari abſtractōeꝫ.¶ Itē general̓r verū ē. ꝙ abſtractū ſimplicius eſt eo a qͦfit abſtractio. Si gͦ abſtractō fit notōnis a ꝑſona: ſimplicior ē notō ꝙͣ ꝑſona: ſed ꝑſona nihil pt̄ eſſe ſimpliciꝰcum ſit ſumme ſimplex: ergo non ꝯtingit ſignare ꝓprietates in abſtractione. ¶ Quod ꝯcedimus quantuꝫ eſtde natura rei de qua loquimur. ſed quia ratio ex ꝓportione ad res creatas intelligens creatorem non pōt eūin ſua ſimplicitate intelligere ex proportione rerū creaturam: loquitur de deo ad infringendam pertinaciameorum qui de deo diſputant ẜm rationes creature conuenientes iō in primitīa eccleſia non erant huiuſmodi