Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

adiectiua eſſentialia que ꝑtinent ad rem eſſentie ſoluꝫita dicūt reſpectum ad ꝑſonā nec dicūt modū eēntie. nec appropriant̉ ꝑſonis: nec dicūt effectū in creatura. vt que dicunt̉ abnegatiōeꝫ vt eternus īmenſus dicuntur de notōnibꝰ. Que v̓o dicūt reſpectū ad ꝑſonaꝫvel modū eſſentie vel ad effectū in creatura vel approant̉ ꝑſonis: dicunt̉ de notōnibꝰ. et eſt: qꝛ repugteoꝝ intentio intentōni ꝓprietatis. Item dicunt̉ in reſpectu ad ꝑſonā vel ad naturaꝫ vt trina incarnata: ſil̓rrepugnāt intentōni ꝓprietatis trina: qꝛ dicit pluralitatem vel eſſentiā vt eſt pluriū vel in pluribꝰ .ſ. triuꝫ vniꝰeſſentie. incarnata: qꝛ importat vnitōeꝫ. Idem em̄ ē dicere eſſentia ē incarnata qd̓ eſſentia ē carni vnita. ſoliꝰaūt ſub̓e eſt vniri. Item appropriant̉ ꝑſonis repugͣntintentōni ꝓprietatis ſiue notōnis rōne ipſiꝰ appropriationis. ſil̓r ꝯnotant effectuꝫ in creatura vt creans regens: quia actus hoīs a ſub̓a egreditur: intentio auteꝫrietatis nihil dicit de ſub̓a. Aeticulus quintusOnſequēter querit̉ an adiectiua notōnalia dicunt̉ de ꝑſonis: dicant̉ de notōnibꝰ. vt dicatur pr̄nitas generās: filiatio genita. Adqd̓ ſic: pr̄nitas em̄ et pr̄ ꝯuertunt̉ et ſunt idem. paterbn̄ dicit̉ generās: et pr̄nitas. Item adiectiua eēntialia dicunt̉ de notōibꝰ. et ꝓpter idemptitatē notōiseēntie: ſꝫ magis ꝯueniūt adiectiua notōnalia notionibus ꝙͣ eēntialia: cum eēntialia eis ꝯueniāt multofortius notōnalia. Item in ꝑſonis ē reflexio ſupra ſevn̄ vnitas dr̄ vna. cum generatum ſit de primis: ī hoc dicit̉ generatuꝫ erit reflexio: ergo ſicut dr̄ vnitas eſtvna: ita dicet̉ generatio generat et ē genita. Iteꝫ adiectiua eēntialia dicunt̉ de notōnibꝰ. qͣre dicunturadiectiua notōnalia de eēntia? Sil̓is em̄ videt̉ hītudonotōnaliū ad eſſentiā et eſſentialiū ad notiōeꝫ Rn̄.adiectiua notōnalia dicunt̉ de notōne ſubſtantīe dicta ratio ē. qꝛ adiectiuū notōnale dīc ꝓprietateꝫ eius eſt ſine ꝑſone. Un̄ ſicut deꝰ et deitas in rōne differūt:ꝗa deus dīc qd̓ eſt. de itas eſt: ſic ꝑſona et notio. namꝑſona dicit ꝗs eſt vel eſt: notio v̓o eſt. ꝗa notō nihil dicit de ſub̓a. adiectiua querāt ſub̓am cui innitātur ẜm modū dicendi: ideo pn̄t dici de notōne ſedꝑſona dicunt̉. Un̄ ſeꝗtur pr̄ et pr̄nitas ꝯuertunturſꝫ generās dr̄ de pr̄e: et de pr̄nitate. ſic̄ ſeꝗtur cumꝑſona et eēntia ꝯuerſim dicant̉ vt qd̓ dr̄ de eēntia: dicatur de ꝑſona. īmo ē fallacia figure dictōis ex ꝯmutatōep̄dicamenti. Ad aliud dd̓m. in adiectis eēntialibꝰeſt intellectꝰ abſolutꝰ. Un̄ repugͣt intentōni ꝓprietatis: qꝛ nihil dicūt vltra eēntiā. Un̄ ſic̄ eſt dicē ꝓpt̓ idemptitatē et ſimplicitatē pr̄nitas ē eēntia: ita ē dicē̓ ē et̄na. Notōnalia v̓o dicūt hītudinē ipſiꝰ ypoſtaſis velſone inꝙͣtum hmōi. inde ē pn̄t attribui ꝓprietati.ꝗa hn̄t intellectū ypoſtaſis ſꝫ ſolū ꝓprietatum. Adaliud dd̓m. reflexio inuenit̉ vbi ē ꝯuenientia ſub̓i adp̄dicatū. generat eo verbū hēat de ſuo intellectuꝑſonā hītudinem ꝑſone ſꝫ de ſua ſignificatōne dicatvt actū ꝑſone ſolū. generatio v̓o nullo dīc ꝑſonaꝫ ſꝫhītudine ꝑſone: poterit attribui generatōni vl̓ pr̄nitati. vt dicatur generatō generat vel pr̄nitas generat. Ad aliud dd̓m. intellectꝰ ꝑſone ponit eēntiaꝫecōuerſo. ponit etiā notōeꝫ. ſil̓r notiō ẜm rōneꝫ intelligentie ponit eēntiā ſꝫ ecōuerſo. ideo eēntialia dicūtur de notōe ſꝫ non ecōuerſo. ſicut intellectꝰ hoīs ponitaīal et ecōuerſo. Un̄ ſe dicunt̉ de aīali dicunt̉hoīe et ecōuerſo. Sꝫ ea dicūt modū aīalis vt genꝰſic ſunt eēntie ẜm eſſentia: dicuntur de notione ſedſerſoD Articulus ſextusatione aſſignat33 Tetatibꝰ inter ſe. et querūtur

iſta. Primo vtrum eadem ſit aſſignatio qn̄ deſignāturꝯcrete et abſtracte ſubſtantiue et adiectiue. Scd̓o vtrūꝯtingat ꝓprietates ſignificari abſtracte: quia mouitprepoſitiuū vt poneret ꝓprietates niſi loquēdi.Tercō vtrū opinio gilberti dicenda ſit heretica. ꝙͣuistactum ſit ſupͣ quia ꝑtinet ad declarationem negocij.Quarto vtrū eedē ſint ꝓprietates ſunt eiuſdeꝫ ꝑſoneQuinto de coītate huiꝰ intentōnis ꝓprietas relatio.Ad primum queri­ .§. j.tur a lumbardo ī ſentētijs. j. li. di. xxiiij. ſic. vtrū ꝓprietates qͣs hyl̓. aſſignat. pr̄ ſemꝑ ē pr̄ et filiꝰ ſemꝑ ē filiꝰ:ſint ille eedē ꝓprietates qͣs aug. diſtinguit. dicēs ꝓpriūeſſe pr̄is genuit filiū. et ꝓpriū filij genitꝰ eſt a patreet .ſ .ſ. ab vtroqꝫ ꝓcedit. Ac deinde vtrū iſte ſint illedicunt̉ pr̄nitas. filiatō. ꝓceſſio. videt̉ ſint eedemꝓprietates qͣs ponit hyl̓. et aug. ſi em̄ eēdē ſunt: ideꝫeſt pr̄i eſſe pr̄em genuiſſe filiū. qd̓ vtiqꝫ quidā ꝯcedūtſi aūt eſt: cui ꝯuenit pr̄em: ꝯuenit genuiſſe filiumNatura igit̉ dīna ſi pr̄ eſt genuit filiū. ſi v̓o genuitpater non eſt: ſꝫ ꝗs audeat dice̓. aut ip̄a genuit filiuꝫaut ip̄a pr̄ ſit. Si aūt ip̄a pr̄ eſt nec filiuꝫ genuit: eſt idē dice̓ aliꝗd pr̄em gīgnere filiū. ita nonvidet̉ vna eadēqꝫ ꝓprietas. Ad rn̄det ſine preiudicio alioꝝ dicēs. eaſdē ꝓprietates notauit vterqꝫ. lꝫdiuerſis v̓bis. Qd̓ em̄ hyl̓. ait ita intelligi dꝫ. ꝓpriū ēpr̄is ſemꝑ pr̄ eſt .i. ꝓprietas pr̄is eſt ſemꝑ pr̄ eſt. ſꝑv̓o pr̄ ē qꝛ ſemꝑ genuit filiū: ita eſt ꝓpriū filij ſꝑ filiꝰ ē.id ē ꝓprietas filij ſꝑ filiꝰ eſt. filiꝰ d̓o ſꝑ eſt: ꝗa ſꝑ geniteſt: ꝓprietas pr̄ eſt: pr̄ ē. ꝗa ſꝑ genuit. et hec eadē dr̄pr̄nitas vel generatō et ꝓprietas ſꝑ filiꝰ ē: filiꝰ ē qꝛ ſꝑgenitꝰ eſt a pr̄e et hec eadē filiatō vel natiuitas. ſicprietas .ſ. .ſ. eſt .ſ .ſ. vel donum eſt: ab vtroqꝫ ꝓcedit. hec eadē dr̄ ꝓceſſio. In p̄miſſis igit̉ locutōibꝰ eēdeꝫ ſignate ſunt ꝓprietates. Ad illud qd̓ obijcit̉. dic nonvidet̉ oīno idē dicē aliꝗd eſſe pr̄em et genuiſſe filiū. ꝗapr̄ia nomē tm̄ relatōeꝫ notat ſꝫ etiā ypoſtaſim .i. ſb̓ſiſtentiā ſignificat. ita filiꝰ et .ſ.ſ. Relationū d̓o vocabula .ſ. pr̄nitas filiatio ꝓceſſio vel gignere gigni procedere: ip̄as tm̄ relatōnes ypoſtaſes ſignificat ſiue habere filiū hr̄e pr̄em. v̓bigr̄a. dicimꝰ deꝰ eſt pr̄. noīepr̄is relatōeꝫ notamꝰ: diuinā ypoſtaſim ſigficamvt ſit intelligētia talis. deꝰ vel dīna eēntia eſt pr̄ .i. illegenuit .ſ. ypoſtaſim hꝫ filiū. v̓o noīa relatōnū ponimꝰ in p̄dicatis: notōes ip̄as tm̄ ſignificamꝰ non ypoſtaſes vt dr̄ deꝰ genuit .i. hꝫ filiū. et deus genitꝰ eſt. i.hꝫ pr̄em et tūc oportet intelligi in ſubſtātijs ypoſtaſestm̄: eēntiā illis ꝓprietatibꝰ determinant̉.Secūdo queriturᵐ. §. ij.vtrū ꝯtingat ſignari ꝓprietates in abſtractōe qd̓ videt̉ em̄ intelligo ꝑſona intelligo hn̄tem diuinū exprietate incōicabili. intelligēdo ꝑſonā tres accipio ītellectꝰ .ſ. ſuppoſiti. eēntie. et ꝓprietatis. vnū illoruꝫintellectuū ſit acciꝑe p̄ter alios: pt̄ notio ſignari vt ī abſtractōe a ꝑſona. Contra. eſt abſtractio niſi reſpectu ꝯcretionis: ſꝫ hec eſt in ſolis accidentibꝰ in ꝗbus ſolum eſt denoīatiua p̄dicatio: natura diuīa ſit aliena ab accidētibꝰ: nullā ibi ꝯtinget ſignari abſtractōeꝫ. Itē general̓r verū ē. abſtractū ſimplicius eſt eo afit abſtractio. Si abſtractō fit notōnis a ꝑſona: ſimplicior ē notō ꝙͣ ꝑſona: ſed ꝑſona nihil pt̄ eſſe ſimpliciꝰcum ſit ſumme ſimplex: ergo non ꝯtingit ſignare ꝓprietates in abſtractione. Quod ꝯcedimus quantuꝫ eſtde natura rei de qua loquimur. ſed quia ratio ex ꝓportione ad res creatas intelligens creatorem non pōtin ſua ſimplicitate intelligere ex proportione rerū creaturam: loquitur de deo ad infringendam pertinaciameorum qui de deo diſputant ẜm rationes creature conuenientes in primitīa eccleſia non erant huiuſmodi