Queſtio.ſvvij.

Queſtio.lxvij.

Aticulus ſecundusOnſequēt̓ q̄rit̉ ſpāl̓r de appropriato qd̓ ē ſapiētia. nā de potētia al̓s inꝗſitū ē. Circa qd̓q̄rūt̉ plura. Primo. vtꝝ nom̄ ſapīe dicat̉ eꝗuoce vel vluuoce ẜm ꝙ ꝑſonal̓r ⁊ eēntial̓r. Scd̓o. vtrūdicat̉ ꝓprie ꝑſonal̓r. Tercio. vtꝝ pr̄ ſit ſapiēs ſapiētiazenita. Quarto. vtꝝ filius ſit ſapiens ſapīa ingenita.Quinto. vtꝝ ſapīa dicat cām. Sexto. vtꝝ dicat̉ deꝰ ſapere ꝑ creaturas. Septimo q̄rit̉ de infuſione ſiue ꝑceptione ſapīe. Octauo. vtꝝ ſapīa ꝑcipiat̉ a rōnalibꝰ creaturis. Nono. vtꝝ ſapīa innata ſit aīe vel addita. ⁊ ſehn̄t he q̄ōnes ſub. §. ſic̄ patebit.Ad primū ſic obijciᵐ. §. j.tur. filius dr̄ ſapīa pr̄is: pr̄ etiā ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſ. dicūt̉ ſapientia. videt̉ ꝙ equoce: qꝛ nihil eſt ẜm reꝫ cōe ꝑſone ⁊eēntie. gͦ equoce dicit̉ ẜm ꝙ dr̄ ꝑſonal̓r: ⁊ ẜm ꝙ dr̄ eēntialit̓. diuerſoꝝ .n. geneꝝ ſunt ꝑſona ⁊ eēntia. Nā ea q̄dicūt̉ eēntialiter ſunt in genere ſub̓e: q̄ ꝑſonal̓r in generelatōis. nihil aūt vniuocū ad hec duo genera ẜm ſubſtantiā ⁊ relatōꝫ. ¶ Contͣ. hoc nomē deus dr̄ eēntialit̓cū dicit̉ deus creat. ꝑſonaliter cuꝫ dr̄ deus generat. nōtn̄ dicit̉ equoce. ſꝫ ita dicit̉ ſapīa de ſapīa ſic̄ deꝰ de deo⁊ ſicut vnus deus ita vna ſapīa: ſicut dicit aug. in li. d̓tri. gͦ ſimilit̓ nō dicit̉ eꝗuoce hͦ nom̄ ſapīa ſicut nec hocnomē deus. ¶ Rn̄ſio. quedā noīa ſunt que n̄ ſūt appropriabilia ꝑſonis: vt hͦ nomen eſſentia deitas ⁊ hmoi. ⁊hec nō pn̄t tradi ad ſupponendū ꝓ ꝑſona. Alia at̄ ſuntappropriabilia nō tn̄ appropriant̉: vt illa q̄ ſignificāt vtqd̓ eſt: nō vt quo ē. vt deus. deꝰ .n. ſignificat vt qd̓ ē: deitas vt quo eſt. impoſitū .n. eſt hoc nomē deus vt habētideitatē. ⁊ quia hn̄s deitatē eſt ꝑſona. vnde appropriabilia ꝑſonis ſunt hmōi noīa nō tn̄ appropriata qͣntuꝫ eſtde ſe niſi ꝑ adiūcta. Alia aūt ſunt noīa appropriata ꝑſonis. vt ſapīa q̄ appropriat̉ filio: ⁊ caritas ſpūiſ. Sūtetiā noīa ꝓpria: vt pater filius ſpūſſ. ⁊ hec impoſſibile ēſupponere eēntiam: noīa aūt appropriabilia pn̄t ſupponere eēntiam ⁊ ꝑſonā ⁊ etiā appropriata. Cum gͦ q̄rit̉vtꝝ dicat̉ ſapīa vniuoce vel equoce. dd̓m ꝙ vniuoce. q̄uis .n. ſignificet eēntiā: tn̄ ſupponit ꝑſonā. ſicut hoc nomen deus cū dicit̉ deus generat: deū ſignificat eēntiaꝫ⁊ ſupponit ꝑſonam. Eſt gͦ diuerſitas cū ſumit̉ eēntial̓r⁊ cum ꝑſonalit̓ .ſ. in ſuppoſitōe nō ſignificatōne. vtrobiqꝫ .n. ſignificat eēntiam.Ad ſecūdū quo queᵐ. §. ij.rit̉. vtꝝ dicat̉ ſapīa ꝓprie ꝑſonaliter ⁊ nō appropriate.Ad qd̓ aug. xv. de tri. ſicut ꝓprie verbū dei ſapīa dr̄ cūpr̄ ⁊ .ſ .ſ. ſint vna ſapīa: ſic caritas ꝓprie ſpūſſ. dr̄: cū pr̄⁊ filius ⁊ ſpūſſ. ſint vna caritas. ¶ Iteꝫ aug. in eodem.ſicut vnicū dei verbū ꝓprie vocamꝰ noīe ſapīe cū tn̄ pr̄⁊ filius ⁊ ſpūſſ. ſint ſapīa: ſic caritas ꝓprie ſpūſſ. dr̄. cūtn̄ coīter de tribꝰ dicat̉. gͦ ſic̄ amor ꝓprie n̄ appropriatedr̄ de ſpūſ. ſil̓r ſapīa de filio. ¶ Cont̄. ſi hͦ: n̄ erit rō qͣrehec neget̉ pr̄ ē ſapiēs ſapīa quā genuit ab augͦ. ⁊ hec cōcedit̉ pr̄ diligit̉ amore ab ipſo ꝓcedēte. ſil̓is videt̉ ratōcū ideꝫ ſit dilige̓ qd̓ eē: ſic̄ ideꝫ ſaꝑe qd̓ eē. ¶ Itē diligodr̄ eēntial̓r ⁊ notional̓r vt dictū ē: quare ſil̓r n̄ ſaꝑe eſſentiale ⁊ notionale. ¶ Itē q̄ret̉ vn̄ ē hͦ ꝙ ſapīa appropriabilis ē filio ſꝫ n̄ ē eiꝰ ꝓpriū. ⁊ amor ē appropriabil̓ ſpirituiſ. ⁊ ē eiꝰ ꝓpriū. ¶ Rn̄ſio. ꝙ ꝙͣtū ad ſuppoſitōꝫ loꝗtur aug. de hͦ noīe ſapīa: qd̓ accipit̉ ꝓprie ꝓ filio aliqꝛſic̄ hͦ nom̄ caritas ꝓ ſpūſ. ſꝫ n̄ ꝙͣtū ad ſigͣtōꝫ. nā ſignatōſapīe n̄ p̄t fieri ꝓpria ip̄iꝰ filij quēadmodū ſigͣtio amoris ꝓpria ſpūſſ. vt iā patebit. ¶ Dicēdū gͦ ad primuꝫ. ꝙdilige̓ ⁊ ſaꝑe ſunt motus aīe. ſape ē motꝰ intellectꝰ: dięmotꝰ affectꝰ. motꝰ intellectꝰ ē ad ſe: motꝰ affectꝰ aſe. Cū gͦ dr̄ intellectꝰ ſapit aliqͦ. cū ſaꝑe dicat motuꝫ adaīam: ncc̄e ē ꝙ illd̓ qd̓ qͦ dr̄ ſaꝑe ſit cā alicꝰ ī illo ꝗ dicit̉

ſaꝑe ip̄o. Cū gͦ filiꝰ n̄ ſit aliqͦ mō cā alicꝰ ī pr̄e. n̄ p̄t dicipr̄ vel ſaꝑe vel eē ſapiēs filio. Sꝫ alit̓ eſt ī motu qui eſtab aīa. ſicut .n. cū dr̄ pater oꝑari a filio ſiue ꝑ filiū: nōnotat̉ filius principiū reſpectu pr̄is ſꝫ reſpectu oꝑationis. ſil̓r cum dr̄ diligo amore. nō ꝑ hoc notat̉ ꝙ amorſit principiū mei: ſꝫ ecōuerſo ꝙ ego ſim principiū dilectionis. ſil̓r ſi pr̄ dr̄ diligere amore qui eſt ſpūſſ. nō dr̄ſpūſſ. vt principiū reſpectu patris ſꝫ potius ecōuerſo.¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ ſapīa dicit vt hītū ⁊ ita vt qͣlitateꝫ⁊ ita dīnaꝫ eēntiā. ſꝫ dicit in ꝯꝑatōe ad actum: ⁊ ideo ēappropriabilis. ſꝫ qꝛ n̄ exit a qͣlitate ſiue n̄ mutat genꝰ:io ſꝑ dicit̉ eēntialiter. ſꝫ n̄ eſt ſil̓e de amore: iō qꝛ amorpōt intelligi vt qualitas quedā .ſ. vt voluntas ſiue affectus boni: ſic dictus amor dicit eēntiaꝫ. Alio mō p̄t dici amor ſil̓itudo ⁊ vnitas volūtatū. ſicut gͦ diceret̉ ꝙ ſimilitudo dic̄ adaliꝗd: ſic amor. ⁊ ſic dic̄ notiōꝫ. ¶ Advltimū dd̓m. ꝙ amor pōt intelligi velut forma quedaꝫqua informat̉ aīa: ⁊ ſic cadit in genere qualitatis. pōtetiā intelligi velut relatio quedaꝫ ſiue relatm̄ prout dicit ſimilitudinē quandaꝫ: ⁊ ſic cadit in genere relatōispoteſt etiaꝫ intelligi amor velut motus quidaꝫ ſimilit̓in diuinis. ſic aūt nō eſt de ſapīa.Tercio queritur .§. iij.vtꝝ pater ſit ſapiens ſapīa genita. Ad qd̓ ſic. Oīs artifex eſt ſapiens ꝑ arteꝫ ſuā. ſꝫ filius eſt ars patris vt dicit aug. xxv. diſ. j. li. ſent̉. gͦ eſt ſapiens ꝑ filiū ſapientiagenita. ¶ Item augꝰ. in lib. retractationuꝫ. dixi de patre ꝙ ea ipſe ſapiens eſt quam genuit ſapiētia. ſed melius hanc queſtioneꝫ in li. de trinita. tractaui. gͦ bene īlibro. lxxxiij. queſtionū. Sed ibi dixit ꝙ pater eſt ſapiens ſapientia quam genuit. gͦ hoc eſt bn̄ dictuꝫ. ¶ Iteꝫaugꝰ. xv. de trini. pater nouit omīa in ſeipſo: nouit ī filio. in ſeipſo tanꝙͣ ſeip̄m: in filio tanꝙͣ verbum ſuum. gͦpater noſcit omīa in filio. ¶ Si dicatur ꝙ cum dr̄ patnouit omīa in filio: ly omīa ſolum diſtribuitur ꝓ creaturis quarum filius eſt principium. quod hec prepoſitio in: notat. Contra. ſimiliter accipitur cum diciturnoſcit omīa in ſeipſo: ⁊ cum dicitur noſcit omnia in filio. ſed non ſolum fit diſtributio pro creaturis cum dicitur noſcit omnia in ſeipſo: quia in ſeipſo noſcit ſe patrem ⁊ filium ⁊ ſpiritumſanctuꝫ. ergo nec ſimilit̓ cumdicit̉ noſcit omīa in filio fit ſolū diſtributio ꝓ creaturis. ¶ Contͣ. ſi pater eſt ſapiēs ꝑ filiū: ⁊ ideꝫ ē ſapereqd̓ eſſe: gͦ hꝫ eſſe ꝑ filiū. ad qd̓ incōueniens deduc̄ Auguſti. in li. de trini. ¶ Rn̄ſio. hec nullo modo eſ. concedenda pater ſapit ꝑ filiū. refert .n. cū hec prepoſitio ꝑ:adiūgit̉ v̓bo trāſitiuo: ⁊ cū adiūgit̉ abſoluto. cū adiungit̉ trāſitiuo notat ſubaucͣtē. vt cū dr̄ rex regit ꝑ p̄poſitū. cū adiūgit̉ v̓bo abſoluto notat̉ aucͣtas. vt cū dr̄ regnat ꝑ p̄poſitū. Sil̓r cū dr̄ pr̄ oꝑat̉ ꝑ filiuꝫ: notat̉ ſubaucͣtas in filio reſpectu pr̄is. ſꝫ cū dr̄ pr̄ ſapit vel ē ſapiens ꝑ filiuꝫ: notat̉ aucͣtas in filio reſpectu pr̄is. ⁊ hecnullo mō ē ꝯcedēda. ¶ Qd̓ gͦ obijcit̉ ꝙ oīs artifex eſt ſapiens ꝑ ſua arteꝫ. filius ē ars pr̄is ⁊c̄. P. īdet̉ ars alicuiꝰ dr̄ dupl̓r. vel vt informās: ⁊ ſic dr̄ ars hoīs. vel vtab aliqͦ: ⁊ ſic dicit̉ filiꝰ ars patris qꝛ ē a patre: n̄ qꝛ īformet patrē. vn̄ bn̄ dr̄ ꝙ hō ſapit ꝑ arteꝫ ſuā. n̄ tn̄ hͦ dr̄ deillo quia nō eſt ars informās patrē. ſed vt a patre. Siaūt diceret̉ ſaꝑe pater ꝑ filiū: n̄ notaret̉ filiꝰ eſſe a pr̄e.ſed potius pater ab ipſo. ¶ Ad illud quod dicit aug. ꝙmelius in li. de trini. tractauit. Rn̄ſio. hec ꝓpoſitō duplex ē pater ē ſapiens ſapīa quā ipſe genuit. qꝛ pōt eſſeſenſus. pater genuit filium qui eſt ſapientia qua ſapientia dicitur ſapiens pater qui genuit. hoc auteꝫ relatiuum qua: poteſt facere relationeꝫ perſonaleꝫ vel ſimplicem. ſi perſonaleꝫ: falſa eſt. ⁊ eſt ſenſus. pr̄ genuit filiū ꝗ eſt ſapīa. qua ſapīa .i. qͦ filio pr̄ ſapiens eſt. ſi ſimplicem: vera eſt. ⁊ eſt ſenſus. pr̄ genuit filiū ꝗ ē ſapientia que ſapientia eſt eēntia qua pr̄ eſt ſapiēs. ⁊ iſte fuit