Queſtioly-

Queſtio.1O.

nix. ꝙͣuis .n. nō ſint plures actu: tn̄ plures pn̄t eſſe natuna. ſꝫ nec acnec naturapoſſumꝰ intelligerdeos. ⁊lure:ꝑſone ſint que ſūt appellata huiꝰnoīs deus: tn̄ circa hoc nomen non hꝫ locum ꝑtitiuadictio. quia ſicut partit̉ in appellatis: ita in appellatornaturis. nō .n. d̓e diceret̉ petrus eſt alius hō ꝙͣ paulꝰ.niſi alia humanitate eſſet homo ꝙͣ paulus. ¶ Solutio. ẜm ꝙ dicitur in li. de regulis fidei. nullū nomenvel ꝓnomen ꝑtitm̄ ꝯuenient̓ adiungit̉ nomī eſſentiali.minus n. congrue dicit̉ aliquis deus vel quidaꝫ deusvel ſolus deus vel iſte deus. ¶ Ad primū gͦ ſic dr̄ in li.de regulis fidei. ꝙ hoc nomē vnus ꝙͣuis aliqn̄ ꝑtitiusteneat̉: tn̄ quia aliqn̄ tenet̉ excluſiue. admittit̉ vt dicit̉vnus deus .i. nō plures. ¶ Ad ſecūdum dd̓m. ꝙ etſi alicubi inueniat̉ ſignū vl̓ vel ꝑticulare adiunctū nominieſſentiali: intelligatur illa vniuerſalitas vel ꝑtitio referri ad ꝑſone pluralitatē nō eſſentie. vt cū dicit̉ a boe.in li. de trini. deus a nullo differt. h̓ ē ſenſus. nulla resque ſit deus in eo ꝙ deus eſt: differt a re que deus eſt.¶ Ad terciū dd̓m. ꝙ hec dictio iſte aliqn̄ accipit̉ improprie ⁊ demonſtratiue. ꝓut dr̄ demonſtratio fidei. vt sͣ.dictum eſt: cū actum eſt de ſignificatōne ꝓnoīali. ⁊ hocmodo accipit̉ cū dicit̉ iſte deus meus. Aliqn̄ v̓o ꝓpriecū accipit̉ ꝑtitiue ⁊ diſcretiue. ⁊ hoc mō ſicut inconuenienter dicit̉ aliꝗs deus: ſic incōuenient̉ dicit̉ iſte deꝰ.Nlembrū terciumOnſequent̉ querendū eſt de noībꝰ excluſiuis. Querit̉ gͦ de intētōe hꝰ noīs ſolꝰ ẜmꝙ adiungit̉ noī ꝑſonali. Scd̓o. ẜm ꝙ adiungit̉ noī eſſentiali. Tercio querit̉. qͣliter intelligit̉ illud: nemo nouit filiū niſi pater.Vticulus primꝰD primuꝫ querit̉. qualiter poſſit dici ſoluspater. Rnſio. ſi ſolus excludit ꝯſortiū a paternitate. verū eſt. ſi dicat excluſionē ꝯſortijipl̓r falſum eſt. eſt .n. ſenſus. pater ē ſolitariꝰ. ¶ Iteꝫuerit̉ de hac: ſolus pater eſt deus. an ſit ꝯcedēda? Adqd̓ obijcit̉. augꝰ. vj. de tri. qm̄ on̄dimus qūo poſſit diciſolus pater vel ſolus filius: ꝯſideranda eſt illa ſnīa nōeſſe ſolum patrē deū verum ſolum. ſꝫ patrem ⁊ filium ⁊ſpm̄ſanctū. ¶ Contͣ. in hymno angeloꝝ dicit̉ de filio:tu ſolus altiſſimꝰ. ¶ Item augꝰ. vj. de tri. ſi de ſolo pr̄epredicta dicerent̉: nō tn̄ excluderet̉ filius vel .ſ .ſ. ꝗa ⁊hi tres vnū ſunt. ſicut in apoc̄. legit̉ ꝙ habet nomē ſcriptum qd̓ nemo ſcit niſi ipſe. nō tn̄ inde ſeꝑatur patervel ſpūſſanctus. ⁊ cū dicit̉ nemo nouit patrē niſi filiusnō inde ſeꝑatur pater vel ſpūſſanctus: ꝗa inſeꝑabilesſunt. ¶ Ad hoc dd̓m. ꝙ ſi fiat excluſio rōne eēntie: prima eſt vera. ſi rōne ꝑſonalis ꝓprietatis: falſa. ¶ Ad ſecundū dd̓m. ꝙ aliqn̄ nomīat̉ pater ⁊ filius ⁊ tacet̉ ſpirituſſanctꝰ. ſicut veritas ad patreꝫ loquēs ait. vt ꝯgnoſcant te ſolum deum ⁊ queꝫ miſiſti ih̓m xp̄m eſſe vnumverum deū. Cum gͦ inquit augꝰ. tacuit de ſpūſancto: qꝛꝯſequens eſt. vt vbicūqꝫ nomīat̉ vnus ſicut pr̄ ⁊ filiustanta pace vni adherens intelligat̉ etiā ipſa pax: ꝙͣuisnō ꝯmemoratur. vno nomīato etiā reliqui intelligunt̉:qd̓ in pluribꝰ ſcripture locis occurrit.Articulꝰ ſecūdusEinde querit̉. vtꝝ hec ſit ꝯcedenda: pater ēſolus deus. Ad qd̓ ſic aug. ꝯͣ maximinū. intelligitur cū a pl̓s dicit beatus ⁊ ſolꝰ potēs.⁊ ibi: ſoli ſapiēti deo. ⁊ ibi: inuiſibili ſoli deo honor ⁊cͣ.Non .n. de ſolo patre hec accipienda ſunt vt ꝯtendebatmaximinꝰ ⁊ alij hētici: ſꝫ de trinitate. ſicut ⁊ illd̓: ſolushꝫ immortalitatē. ¶ Item augꝰ. in eodeꝫ. cum vnꝰ deſit trinitas hec nobis ſit ſoluto queſtionis vt intelligmus ſolum deū ſapientē: ſolum potenteꝫ: patrē ⁊ filiū

⁊ ſpm̄ſanctū qui vnus ⁊ ſolus deus eſt. ¶ Sꝫ ꝯͣ. patereſt deus: ⁊ nō eſt aliud ꝙͣ deus. gͦ ⁊ ſolus deꝰ. ¶ Rn̄ſio.diſtīguēdū. quia ſi fiat excluſio a ꝑte ſuppoſiti: falſa ē.⁊ eſt ſenſus. pater eſt ſolus deus .i. pater eſt deus ⁊ nōalius a patre. Si a ꝑte appoſiti: vera eſt. ⁊ ē ſenſus. pater eſt ſolus deus ⁊ nō alius deus. Sed pōt aliter dici.ꝙ cum iſta negatur: pater ē ſolus deus. ⁊ hec dictio ſolus fit a ꝑte predicati ⁊ nō excludit aliud predicatumab eadeꝫ ꝑſona: ſed potius ideꝫ predicatū remouet̉ abalijs ꝑſonis. ſicut cū dr̄ iſte ꝯmedit ſolus. ſolus non remouet aliud predicatū ab eodeꝫ ſubiectō: ſꝫ potiꝰ idempredicatū ab alijs ſubiectis. ⁊ ſic eſt falſa. Adhuc alit̓pōt dici. quia hec dictio ſolus adiūcta termīo eēntialip̄dicando nō notat remotiōeꝫ alterius rei eēntialis abeodeꝫ ſubiecto. quia iſta remotio habet̉ virtute predicam̄ti ip̄ius. Sequit̉ .n. homo eſt aīal: gͦ nō ē lapis. vn̄ad hoc fruſtra adderet̉ dictio excluſiua. vn̄ cum dr̄ hōeſt ſolum aīal. nō eſt ſenſus homo eſt aīal ⁊ nō eſt aliares ꝙͣ aīal. Quid .n. notat̉ ꝑ hunc terminū ſolū niſi remotio predicati ab alijs ſubſtantijs. vel hec dictio ſolūterminat̉ totalit̓ in predicato. ⁊ erit ſenſus. hō eſt aīalſolum .i. homo eſt aīal qd̓ eſt ſolū. ⁊ ita ꝑ hanc dictionēſolum notabit̉ priuatio coīcabilitatis. ſic cū dr̄ pater ēſolus deus: notabit̉ remotio predicati ab alijs ꝑſonisvel ſolitudo ſiue priuatio coīcabilitatis circa deū. ⁊ iōfalſa eſt. qꝛ dicit hyla. in li. de trini. neqꝫ diuerſus neqꝫſolitarius nobis ꝯfitendus eſt deus. ¶ Item querituran̄ hec ſit ꝯcedenda: trinitas eſt ſolus deus. Ad qd̓ ſicaugꝰ. vj. de tri. Squis interroget: pater ſolus vtꝝ ſitdeus. qūo rn̄denꝰ nō eſſe: niſi forte ita dicamꝰ. eē ꝗdem patrē deū: ſͦ nō eſſe ſolum deū. eſſe aūt ſolum deuꝫdicamus patreꝫ ⁊ filiū ⁊m̄ſanctū. ſꝫ ẜm ea que dictaſunt videt̉ ꝙ non ſit ꝯcedenda. ¶ Itē hyla. in. ix. de tri.xp̄m deum verū neſcis in fide ſoliꝰ veri dei ad vite eternitatē ꝯfitei. ſꝫ eccīe fides verū dei patrē ꝯfeſſa: cōfitetur ⁊ xp̄m. rqꝫ xp̄m verū deū ꝯfitendo. nō ſolū verūdeū patrē ꝯfiteſeqꝫ rurſuꝫ verū deū pr̄eꝫ ꝯfeſſa nō cōfitetur etiā xp̄m. ꝑ id enim xp̄m deū verū ꝯfeſſa ē: ꝑ qd̓ſolū verū deū ꝯfeſſa ſit patreꝫ ita ꝙ ſolus pater verusdeus eſt: deuꝫ verū eē ꝯfirmat ⁊ xp̄m. Nō .n. vnigenitodeo nature diminutōꝫ naturalis natiuitas intulit. necꝗ ex ſubſiſtenti deo ẜm diuine generatōis naturā deusſubſiſtit: ab illo qui ſolus deus eſt ſeꝑabilis ē veritatenature. tenuit .n. natura veritatis ſue ordinē: vt natiuitatis veritatē veritas naturalis inueheret. nec alteriꝰeſſe generis deū: deus vnus inferret. atqꝫ ita ſacͣmentūdei nec in ſolitudine nec in diuerſitate ꝯſiſtit. cum necaliter deus deputet̉ qui ex deo cū nature ſue ꝓprietateſubſiſtit. nec in rn̄ione maneat quā patreꝫ natiuitatisveritas doceat ꝯfitendū. ex quibꝰ videt̉ ꝙ hec ſit ꝯcedenda pater eſt ſolus verus deus. ¶ Pret̓ea. ſi cōcedit̉.ꝙtrinitas ſit ſolus deus. Contͣ. iſte terminꝰ ſolus deꝰ n̄p̄dicat̉ ẜm adaliꝗd ſꝫ ſub̓alit̓. ⁊ ita videt̉ ꝙ debeat p̄dicari de qualibet ꝑſona. gͦ pat̓ eſt ſolus deꝰ: ⁊ filiꝰ ⁊ ſpirituſſanctꝰ ſil̓r. ¶ Pretea. hͦ nomē deꝰ ꝑ ſe ſumptū p̄dicatur de qͣlibꝫ ꝑſona. qd̓ n̄ poſſet eē ſi in ſuo intellectumultitudinē ꝑſonaꝝ colligeret. ſꝫ hec dictō ſolus ei addita n̄ addit multitudinē ꝑſonaꝝ. qͣre cū hͦ nomē pat̉ n̄differat ab hͦ noīe trinitas niſi ꝓpt̓ multitudinē ꝑſonarū: manifeſtū ē ꝙ ꝗcꝗd p̄dicabit̉ de trinitate: p̄dicabit̉de pr̄e. niſi qd̓ in intellectu ſuo colligit multitudineꝫ. ⁊ita ſolus deꝰ p̄dicabitur de qualibꝫ. ¶ Rn̄ſio pꝫ ex īdictis. tn̄ nota qd̓ dr̄ in li. de regulis fidei. qꝛ qͦtiēſcūdictio excluſiua adiūgit̉ nomī eēntiali: notio potiꝰ fain genꝰ rei ꝙͣ in rē generis. nec ē ꝓ qͦ fiat ſuppoſitio: ſꝫdetermīate fit ẜmo de aliqͦ. vt cū dr̄ vnus deꝰtm̄ deus. Sicut .n. in naturalibꝰ:clucto teriſiuo nomī appellatiuo: potius nomē fert̉ ad genꝰ rei nad reꝫ generis. vt cū dr̄ tm̄ hō vel ſolus hō ē h̓ intuꝓ petro vel ꝓ paulo fitſpoſitio ſꝫ ꝓ hoīe indetermi-