Queſtio.lix.
reſpondet̉ pater eſt pater filij. ſimiliter filius eſt filiꝰ patris. Un̄ hoc nomē pater adiectiue retentuꝫ p̄dicat relationē de patre. Aliqn̄ hoc nomē pr̄ p̄dicat relationeꝫad creaturas ẜm creatōeꝫ: vt credo in deū patreꝫ om̄ipotentē creatorē. Aliqn̄ relationē ad hoīem ẜm recreationē: vt cū dr̄ pr̄ nr̄. et ſic pꝫ ſol̓o ad oīa queſita. ¶ Itēiuxta hoc querit̉. an ꝯcedendum ſit ꝙ eſſentia pr̄nitateſit pater. qd̓ videt̉: qꝛ eſſentia eſt pr̄. gͦ aliquo ē pater vl̓nullo. ſꝫ ſi aliquo: nō alio ꝙͣ pr̄nitate: gͦ pr̄nitate eſt pr̄gͦ paternitas facit eſſentiā eſſe pr̄em. gͦ paternitas eſt ꝓprietas eſſentie qd̓ ſupͣ negatū eſt. ¶ Ad hoc rn̄dent quidam. ꝙ eſſentia nullo mō eſt pr̄. eodem mō de ꝓprietatedicūt. de ſola v̓o ꝑſona ꝯcedūt ꝙ ipſa aliqͦ eſt pat̓. Sꝫadhuc aliter ꝓbatur. ꝗa cū dico eſſentia eſt pr̄: ſenſuseſſentia eſt ꝑſona generās: ſꝫ eſſentia ē ꝑſona q̄ generatgeneratōne gͦ eſt ꝑſona generās generatiōe gͦ eēntia eſtpr̄ generatōne: gͦ eſſentia pr̄nitate ē pater. ¶ Item alijdicūt. ꝙ cū dico eſſentia ē pater. ibi qͣſi duo p̄dicant̉ .ſ.et ꝑſona de eēntia: et ꝓprietas de ꝑſona. Un̄ hec pt̄ concedi. eēntia eſt pr̄ paternitate .i. eſſentia eſt ꝑſona q̄ generat generatōe. vt generatōe determinet qͣſi alteꝝ predicatū. verbigr̄a. ſi dicā iſte eſt nouꝰ miles. hic duo p̄dicantur .ſ. milicia de iſto: et nouitas milicie. ſil̓r etiā pervnū vocabulū vt ſi dicā iſte eſt tyro. Un̄ ſi dicā iſte ē tyro nouitate: qͣſi alterū p̄dicatū determinat. ſi aūt p̄ponatur vt dicat̉. diuīa eſſentia paternitate eſt pr̄: tūc iſteablatiuus paternitate determīabit eſſentiā et ideo falſa eſtNlembrum terciumOnſequēter querit̉. Cū generare filiumꝯueniat pr̄i: vtrū ꝯueniat ei quia pr̄. autẜm alterā rōnem. Id qd̓ ſic: in creaturispater inꝙͣtum pr̄ ſeꝗtur generatōneꝫ. qm̄pr̄ ⁊ filius qm̄ ſunt relatīa: ſimul ſunt nat̉a. ſꝫ filiꝰ inqͣtum filiꝰ natural̓r ſeꝗtur generatōeꝫ: gͦ in creaturis pīſeꝗtur ẜm naturā generatōeꝫ. generatio v̓o ſeꝗtur illd̓cuiꝰ eſt generatio. gͦ cū in diuīs habeant ordine ẜm intelligentiā: pr̄ ẜm rōnem intelligētie ſeꝗtur generatōeꝫ⁊ generatio ẜm rōnem intelligentie illud cuiꝰ eſt generatio. pꝫ ꝙ nō quia pr̄ generat: ⁊ ita circūſcripta pr̄nitate ẜm rōnem intelligētie a pr̄e adhuc remanet generans: ſꝫ circūſcripta pr̄nitate nō remanet niſi deus: ergo pr̄ generat qꝛ deus. ¶ Item anẜ. in lib̓. de ꝓceſſioneſpūſſct̄i. pater ſpirat. non quia pr̄: ſed qꝛ deus et filiusſimiliter gͦ eadeꝫ rōne pr̄ generat qꝛ deus. ¶ Contra.ſi pr̄ generat qꝛ deus: ſꝫ quelibet ꝑſona eſt deꝰ: gͦ quelibet ꝑſona generat. ¶ Item dīc aug. pͥmo de trinitate. ꝙnihil ſeip̄m generat ⁊ ita generās diſtinguit̉ a genitorſꝫ pater inꝙͣtum deꝰ nō diſtinguit̉ a genito ſꝫ ſolū inqͣtūpater: gͦ pr̄ inꝙͣtum pr̄ generat. ¶ Iteꝫ cū dr̄ deꝰ geneatiſte terminꝰ deꝰ tenet̉ ꝑſonal̓r: ⁊ ita ſoliꝰ ꝑſone eſt gene̓are: igit̉ pr̄ qꝛ pr̄ generat. ¶ Si dicat̉ vt quidā dicunt. ꝙpr̄ ꝗa eſt deꝰ innaſcibilis generat: ſꝫ innaſcibilis eſt ensnō ab alio: ſꝫ ſiue agat ſiue generet nō tn̄ qꝛ nō ab alio.¶ Si dicat̉ vt quidā dicūt. ꝙ generat nō ꝗa pr̄: ſꝫ qꝛ potens generare. Contra. hͦ qd̓ dico potens generare. autſigͥficat idē qd̓ hͦ nomē deꝰ: aut nō. ſi aliud: ꝗd aliud niſi relatōeꝫ. ⁊ quā relatōeꝫ niſi pr̄nitatē. ⁊ ita idē eſt dicere pr̄ qꝛ potēs ē generare generat: ⁊ pr̄ qꝛ pr̄ generat¶ Rn̄. quidā dicūt. ꝙ pr̄nitas relatio ē: ⁊ ꝓprietas. ꝓprietas dr̄ ꝑ relatōeꝫ ad id cuiꝰ ē relatio: relatō dr̄ inꝙͣtum ꝑ ip̄m refert̉ ꝑſona pr̄is ad aliū. et ẜm hͦ nō eſt diſtinctiua ꝑſone: ſꝫ inꝙͣtuꝫ ꝓprietas. pr̄nitas gͦ vt relatōeſt ẜm rōnem intelligētie ſeꝗtur generatōeꝫ: ſꝫ vt eſt ꝓprietas p̄cedit. ẜm hoc gͦ dd̓m. ꝙ generare ꝯuenit patriꝗa pr̄: ſꝫ nō notat̉ pr̄nitas rō generatōnis vt ē relatio ſꝫvt eſt ꝓprietas. Sil̓r filius nō eſt terminꝰ generatōis ꝓut filiatio ſe hꝫ ꝑ modū relatōnis: ſꝫ ꝓut ſe hꝫ ꝑ moduꝫꝓprietatis. ¶ Si obijcit̉ anſel. in monolo. nō ex relationibꝰ que plures ſunt ſed ex ſub̓a ſua pater et filius ſpi-
rant ſpm̄ ſct̄m. gͦ a ſil̓i pater ex ſua relatōne nō generatfiliū ſed er ſua ſub̓a. Item idē ibideꝫ nullatenꝰ patris ⁊filij ẜm ipſas ꝓprietates vt ẜm pr̄nitatē et filiatōneꝫ eſtpt̄as vel voluntas: ſed poſſeerarevelle generareẜm ideꝫ attribuunt̉ ẜm ꝙre: negenerare eritrōne ꝓprietatis: gͦ nō generat inꝙͣtum pr̄. ¶ Rn̄. cū generatio ſit ꝓductio ſil̓is in natura. actus generādi ꝑ ſeponit. naturā generātis et ꝓductionē ſil̓is vel ꝯformis.pōt gͦ attribui ꝑſone generanti ꝑ ſe rōne nature: ⁊ rōneꝓprietatis ꝓductōnis. verū ergo ē ꝙ pr̄ inqͣtum deꝰ generat vt ſit attributio rōne nature. ⁊ pater inqͣtum pigenerat: vt ſit attributō rōne ꝓprietatis ꝓductōnis. Siaūt ꝯiūgas vtrūqꝫ pr̄ inqͣtum deꝰ pater generat. habesexp̄ſſam totam rōnem ꝑ ſe generatōnis. vt in hͦ ꝙ dicodeꝰ exprimat̉ natura. in hͦ ꝙ dico pater: ꝓprietas ꝓductōnis. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉. ꝙ eſſe patre ꝯſeꝗtur generare: dd̓m ꝙ verū eſt in creaturis ſꝫ nō in diuīs. Relationes em̄ in creaturis ſunt rerū ꝯꝑataꝝ ad ſeinuicem.⁊ ideo ſunt veniētes. In diuīs v̓o ſunt rerū .i. ꝑſonaruꝫrelataꝝ in inuicē exn̄tiuꝫ: et ideo inſiſtētes. qꝛ ſicut dr̄Ioh̓. xiij. Ego in pr̄e et pr̄ in me ē. Unde dam. deitatisypoſtaſes in inuicē ſunt. et qꝛ in diuīs relatōes ſunt inſiſtentes ⁊ iō ſunt ꝓprietates ⁊ relatōes idem. vn̄ pat̓nitas et ꝓprietas ē ⁊ relatio. inꝙͣtum ꝓprietas ẜm rōnē intelligentie p̄cedit generare: inꝙͣtum v̓o relatō ſimul eſt¶ Ad illud v̓o anſel. pꝫ rn̄ſio. nam ſic̄ dictū eſt. generare attribuit̉ deo pr̄i: vt tota ratō determinet̉. deꝰ em̄ genuit deū pr̄ filiū: ſꝫ in vno determīat̉ nat̉a gīgnentis: īaltero ꝓprietas generatōis. et ſic verū eſt qd̓ dīc anſel.ꝙ deꝰ genuit deū tangēdo naturā: nō generātis ꝓprietatem. ¶ Ad aliud dicūt. ꝙ nō ſeꝗtur: ſi generat ẜm ꝙ deus: ꝙ generare ꝯueīat toti trinitati. qꝛ cū dr̄ deꝰ genuitdeū. hͦ nomē deꝰ ex adiūctōne v̓bi trahit̉ ad ſupponendūꝓ pr̄e. ſil̓r cū dicit̉ deꝰ ſpirat deū: trahit̉ ad ſupponēdūꝓ pr̄e vel filio. cū itaqꝫ dicit̉ velle vl̓ poſſe generae duodicunt̉: velle ⁊ poſſe qd̓ ad deuꝫ ꝑtinet. generare: quodad pr̄em. et iō ſic intelligendū eſt ſuppoſitū deus paterpotuit vel voluit¶ Queſtio. lx. de hoc noīefilius.Onſequenter queritur de hͦ noīe filiꝰ. circa qd̓ q̄runtūplura. In p̄mis gͦ q̄rendū eēt vtrū eꝗuoce vel vniuoce diceret̉ de filio dei ꝑnaturā ⁊ de nob̓ ꝗ̄ dicimur filij ꝑ adoptōnem ſꝫ iſtud cū alijs q̄ q̄runt̉ de filiatōe ꝑ adoptōeꝫdetermīat̉ infra tractatu de fide hūanitatis. q. de natiuitate tꝑali xp̄i. Sꝫ ad pn̄s q̄runt̉ iſta. Prīo quō ſit ꝓpriū nomē ꝑſone diuīe. Scd̓o an nos dicamur filij deiꝑ naturā vel ꝑ ſolā gr̄aꝫ. Tercio vtꝝ demones vl̓ malihoīes dicant̉ filij dei. Quarto an adam in ſtatu innocētie dicat̉ filiꝰ dei. Quinto de ſct̄ificatis in ytero.¶Nlembrum primumD pͥmū mouet̉ qō. xxvj. di. j. ſen. Quō ſitꝓpriū nato deo eſſe dei filiū vel genitū exEgo dixi dij eſtis ⁊ fi. ex. om̄s. et deū. vj.deo. cū hoīes filij dei vocent̉. ẜm illd̓ pͣs.Filiꝰ meꝰ p̄mogenitꝰ iſrl̓. Et rn̄det̉ ꝙ deꝰ natꝰ ē dei filiꝰ:⁊ nos: ſꝫ differēter. qꝛ ille ē filiꝰ ꝑ naturā: nos ꝑ adoptōnē. ille ſil̓ natꝰ et filiꝰ: nō priꝰ nati ꝙͣ filij. ille origīs ꝓprietate: nos factura. ille filiꝰ vere: nos nūcupatōe. ille filius ſoliꝰ pr̄is: nos totiꝰ t̓nitatis. Un̄ hyl. in. iiij. lib̓. detri. dn̄s dicens pr̄ clarifica filiū ⁊cͣ. ioh̓. xvij. nō ſolo nomine ꝯteſtatꝰ eſt ſe eſſe filiū: ſꝫ etiā ꝓprietate. nos filij ⁊.ſumꝰ: ſꝫ nō talis h̓ filiꝰ. h̓ em̄ verꝰ ⁊ ꝓpriꝰ filiꝰ origine: nōadoptōne. v̓itate: nō nūcupatōe. natītate: nō creatōne.¶ Nlembrum ſecūdum