Queſtio.lviij.

uoce .ſ. ẜm ꝙ vniatō dr̄ vniformis coītas habitudinis. ¶ Ad illd̓ gͦrit̉ an ypoſtaẜuoce l̓uoce. dicēdū ꝙ nō ē ſufficiēs diuiſio. Cū em̄ diba eſtens vel quātitas ēa ē vl̓ vel petium vl̓ paulꝰ: in nulla īlicatō vniuoca. qꝛ nec jdicat̉ vnū nat̉a ⁊ ita nō vniuocū. nec diuerſa nat̉a p̄dicant̉ ⁊ ita nec equocū. ſꝫ idip̄m ē in ſuppoſito ⁊ appoſitaliter deſignatū. vtrobiqꝫ em̄ deſignat̉ ꝗs. ſꝫ cuꝫ dr̄ pr̄:deſignat̉ ī reſpectu ī aliū. cū aūt dr̄ ypoſtaẜ: deſignat̉ īreſpectu ad ꝓprietatē vel eēntiā. ſūt em̄ tres ypoſtaſesvniꝰ eēntie. ¶ Ad ſecūdū qd̓ q̄rit de reſpectu ꝗ ē in hocnoīe ypoſtaẜ. Rn̄. ꝙ licet ex ꝑte rei nō ſit mediꝰ reſpectus inter pr̄em ⁊ diuinā eēntiā. īmo ſeip̄o pr̄ ē diuinaeēntia: tn̄ cū iſta ꝯp̄hendūt̉ ī intellectu hūano. ꝯp̄hēdit̉pr̄ ſub quodā reſpectu ad eēntiā ⁊ eēntia ſub quodā reſpectu ad pr̄em. cū dr̄ pr̄ ē ypoſtaẜ eēntie: ⁊ cū dr̄ eſſentia ꝯmū eſt patri ⁊ filio ⁊ ſpūiſancto.¶ Nlembrū quartuOnſequēter q̄rit̉ de ꝯꝑatōne ypoſtaẜ adeēntiā ꝙͣtuꝫ ad ſignificatōeꝫ. vtꝝ ſignificet eēntiam aliquo addito. Ad qd̓ ſic dama. ypoſtaẜ ē ſub̓a cū caracteriſticis ydiomatibꝰ. gͦ noīe ſuo addit ſuꝑ intentōeꝫ ſub̓e vel eēntie.¶ Itē dania. dicit. ꝙ in diuīs ꝯmū ē ſub̓a: ꝑticulare v̓oypoſtaẜ. licet ꝑticulare ſuꝑ cōe addit aliꝗd. ¶ Itē boecius. ſub̓e cū ſubſtāt in ꝑticularibꝰ ypoſtaſes dicūtur.¶ Itē ſicut ī intellectu ꝑſone ē intellectꝰ ypoſtaẜ tn̄ aliquo addito: ſic ponit̉ ī intellectu ypoſtaẜ intellectꝰ eēntie ſꝫ nō p̄ciſe. qꝛ ſi p̄ciſe: tūc idem vtriqꝫ ꝯueniret gͦ aliqͦaddito gͦypoſtaẜ addit ad eēntiā. ¶ Cōtra. in diuis ſicut eēntia vna ē in tribꝰ ꝑſonis: ita ⁊ ſub̓a vna nō multiplicata. vn̄ addas ꝓprietates: ip̄e ꝓprietates nō multiplicāt ſub̓am. ſi gͦ ypoſtaẜ dicit diſtinguibile. ⁊ etiā diſtinctum qꝛ tres ſūt ypoſtaſes: gͦ neutrū illoꝝ ē alteruꝫcum additōe. qꝛ ſi ſic pone̓t vnū alterū ī rectitudīe: tūcſub̓a adueniēte ꝓprietate multiplicaret̉. ⁊ ip̄a multiplicata eēt ypoſtay. ſicut ptꝫ de hoīe qui addit vltra aīal⁊ ponit illud ī rectitudīe. Un̄ multiplicato hoīe multiplicat̉ aīal. qd̓ cū ſit incōueniēs: gͦ ypoſtaẜ nō eſt ſub̓acum additōe ꝓut ſub̓a idē dicit qd̓ eēntia: licet dicamtresoſtaſes eſſe vniꝰ ſub̓e vel eſſentie. ¶ Itē boeciusona ē ſub̓a indiuidua rōnalis nature. ⁊ hec male diceret̉ ſi ypoſtaẜ idem eēt qd̓ natura. vel ſi eſſet naturaaliquo addito: tūc em̄ natura debe̓t poni in diffinitōneꝑſone ī rectitudīe. ¶ Pret̓ea non eſt ita in creatura. qꝛypoſtaẜ in creatura nō dicit idem qd̓ eēntia aliquo addito. vt iſte eſt hō: iſte dicit ypoſtaſim: homo eſſentiā. ſiquis aūt reſoluat ſignatū ꝑ hoc nomen iſte: reſoluet inmateriā ⁊ formā vt in aīaꝫ ⁊ corpꝰ. ſignatū homīs ī genus ⁊ differentiā: dicendo hō eſt aīal rōnale. Cuꝫ ergoalia ſint pͥncipia huiꝰ ⁊ illiꝰ. manifeſtū eſt. ꝙ ypoſtaẜ n̄dicit eſſentiā aliquo addito. ¶ Pret̓ea ypoſtaẜ in natura eſt ꝑticulare: eſſentia aūt ꝯmūe. Iſtud aūt addituꝫaūt eſt ꝯmūe aut ꝑticulare. ſi ꝯmū: ſꝫ ꝯmū ꝯmūi additum facit ꝯmūe ⁊ nō oīno ꝑticulare. ⁊ ſic ypoſtaẜ noneſſet ꝑticulare. ſi d̓o illud additū ſit ꝑticulare: cū ꝑticulare dicat ypoſtaſim. aut eandem ypoſtaſim: aut nō. ſieiuſdem eſſentie: ergo erit idem in ratōe ſui. ſi alteruꝫ:erit in infinitū abire. eodē mō in diuīs cū eſſentia ſimplex ſit ⁊ ypoſtaẜ. ¶ Sol̓. cum q̄rit̉ an ypoſtaẜ addataliquid ad ſub̓am. aut ſumit̉ ſub̓a ꝓ re ſubſiſtente: ⁊ ſicaddit ei hͦ ꝙ dico incōīcabile. aut accipit̉ ſub̓a ꝓ eēntia⁊ ſic oblique venit in ratōe ypoſtaẜ ſicut eſſentia. quiaypoſtaẜ eſt res incoīcabilis ſubſiſtēs diuīe eēntie. ideocadit ibi in obliquo. qꝛ ſi cade̓t ibi in recto. aut multiplicatōeꝫ ypoſtaẜ ſeq̄ret̉ multiplicatō eēntie vel ſub̓e. ⁊ita nō addit aliꝗd ī rectitudīe: addit tn̄ in hͦ ꝙ ſub̓a veleēntia cadit oblique ī eiꝰ diffinitōeꝫ. ¶ Ad duo obiectaptꝫ ſolutō ꝑ p̄dicta ſuꝑiꝰ q̄ſtione d̓ ꝑſona. ¶ Ad vltimū

dicēduꝫ. ꝙ ypoſtaẜ nō ſupponit eēntiā aliqͦ addito. ſꝫ obliquē cadit eēntia ī ratōne ypoſtaſeos ſic̄ dictū eſt. ⁊ ſic̄ptꝫ ex diffinitōe quā ponit boeciꝰ. ⁊ hoc idem vocat̉ ibinat̉a qd̓ eēntie. nec ē ſil̓e de ꝑſona reſpectu ypoſtaſeos⁊ ypoſtaſi reſpectu eēntie. qd̓ ex eoꝝ diffinitōibꝰ patetꝑſona em̄ ē ypoſtaẜ diſtincta ꝓprietate. ypoſtaẜ v̓o eſtres ſubſtans ſiue ſubſiſtens ꝓprietati.¶ Nlembrū quintumOnſequēter q̄rit̉ de ꝯꝑatōne ypoſtaẜ adeēntiā ꝙͣtuꝫ ad ſuppoſitōeꝫ. ꝙͣuis iſtd̓ poſſet ſolui ex q̄ſtione ſuꝑiori de ſuppoſitonꝑſone: tn̄ ad maiorē intelligētiā repetēdoaliqua p̄dicta addimꝰ alia. Querit̉ igit̉ cū ſuppoſita ꝑſona ſupponat̉ ypoſtaẜ. an ſuppoſita ypoſtaſi ſupponat̉eēntia. Ad qd̓ ſic. in rebꝰ creatis ita eſt. ꝙ cū vnū attribuit̉ alteri ⁊ nō accidēs: ſuppoſito vno ſupponit̉ reliquūſꝫ nō dicit̉ ẜm accidēs ꝑſona diuīa eſt eēntia: ꝑ illaꝫ regulam boecij. in ſimplicitate nō differt qd̓ ē ⁊ quo ē. ſiue qui ē ⁊ qd̓ ē. Cū gͦ ypoſtaẜ dicat qui ē: eēntia quo eſtnō differt ypoſtaẜ ab eēntia. gͦ ſuppoſita ꝑſona ſuppontur deꝰ ſiue eēntia. ¶ Pret̓ea in ꝗbꝰ eſt om̄imoda indifferentia ẜm ſub̓aꝫ. ſuppoſito vno ſupponit̉ alteꝝ. ſꝫ omnimoda indifferētia ē ypoſtaẜ ⁊ eēntie: gͦ pͥmū. ¶ Cōtra.ypoſtaẜ diſtinguit̉. eēntia nō: gͦ ſuppoſito vno nō ſupponitur alteꝝ. ¶ Itē hec dicūt̉ de creaturis ⁊ de creatorivn̄ aug. vij. de trini. dic hec eſſe noīa generalia. ſꝫ ī creaturis ſic ē ꝙ ſuppoſita ypoſtaſi nō ſupponit̉ eēntia. ē em̄de ꝑſona hoīs dice̓ ꝙ ē aīal rōnale: de eēntia nō. Et deypoſtaſi hoīs ꝙ ē indiuiduū: de eēntia ꝙ ē vl̓e. ſic ergoerit in diuīs. ¶ Itē ypoſtaẜ gignit vl̓ gignit̉ vl̓ ꝓcedit.eēntia nō: ergo ſuppoſita ypoſtaſi nō ſupponit̉ eſſentia.¶Ad hͦ dicēdū. ꝙ ſuppoſita ypoſtaſi nō ſupponit̉ eſſentia. licꝫ ꝗdā antiqͦꝝ ita diceret. hec eī fuit heẜ reprobata ī ꝯcilio lateran. ꝓpter ioachimſſit eī ꝙ eēntia generat̉. Ratio aūt hec eſt. quia aliquid dicit̉ ſupponi altero ſuppoſito: quādo ip̄m eſt in ratione eius ẜm rectitudinem. vt ſuppoſito homine: ſupponit̉ aīal. ⁊ ſuppoſito petro ſupponit̉ aīal ⁊ homo. ⁊ ideo qꝛ ypoſtaẜ ē ẜmrectitudineꝫ in ꝑſona: ideo ſuppoſita ꝑſona ſupponiturypoſtaẜ. eſſentia aūt non eſt in ratione ypoſtaſeos veꝑſone in rectitudine: ſꝫ oblique. ⁊ ideo ꝑ vnū non ſupponitur alterum. Similiter ſuppoſita notione non ſupponitur ꝑſona. ⁊ qualiter hoc ſit poſtea dicetur. Si auteꝫcoartemꝰ oīno intentōeꝫ eius qd̓ eſt ſupponi. illud dicit̉ſupponi ſuppoſito altero: quādo quicquid attribuit̉ vni⁊ alteri. ideo dixerunt quidam antiqui. ꝙ licet perſona ſiue ypoſtaẜ eſſentia eſſet: quia tamē perſona generat. eſſentia non. ideo perſona ſuppoſita non ſupponitur eſſentia. Iſta autem nomina generalia ſunt in creatore ⁊ creatura. in creatura auteꝫ differt qd̓ eſt ⁊ quo ē.quo eſt autem eſt eſſentia. qd̓ eſt ſubſtantia. vbi non eſthomo ſua humanitas. eodem modo in creatura differtquis eſt ſiue qui eſt ⁊ qd̓ eſt. vnde non eſt homo iſte ſuahumanitas. cum autem in omni ſimplici ſunt idem qd̓eſt ⁊ quo eſt. ſiue quo eſt ⁊ quis eſt. ⁊ non differunt nihilominꝰ tamē modus ſignificandi eſt differens. ⁊ ideoquātum eſt de ſe. ſuppoſita perſona vel ypoſtaſi nō ſupponitur eſſentia. ſed diſtinguitur quadam ratōne intelligentie. Nec ſequitur ſi hoc eſt idem illi. ꝙ hoc ſuppoſito ſupponitur illud. Ꝙ enim perſona eſt idem ꝙ eſſentia in diuinis. hoc eſt. quia in diuinis vbi eſt ſūma ſimplicitas. non quia perſona. non quia eſſentia. tunc eniꝫteneret in creaturis in quibus ⁊ illa reperiuntur. Necſi omnino eſt indifferentia ẜm rem. ſequitur ꝙ vno ſuꝑpoſito ſupponatur reliquum ſed ſi eſt ī īdifferentia ẜmrationem intelligentie. tunc ſuppoſito vno ſupponituralterum. Eſt autem differens ratio intelligentie ī hocnomine perſona ſiuepoſtaẜ. et in hoc nomine eſſentia. ſicut in creaturis eſt videre. ⁊ ideo nō ſequitur per-