ponit̉. vna ē ꝑ negatōeꝫ: vn̄ boeciꝰ. Subſtātia dicit̉ qm̄in nullo ſubiectō ē. hoc ē ꝙ ē ꝑ ſe: ad differētiā accidentis cuiꝰ eē eſt ineſſe hoc ē eē ī ſubiecto. Alia ē ꝑ affirmationē. vn̄ boeciꝰ ſub̓a eſt qm̄ ſubeſt ceteris .i. accidētibꝰ.Primo mō intētio ſub̓e ꝯueīt rei generibꝰ ⁊ ſpēbꝰ q̄ dicunt̉ ī loycis ſub̓e ſcd̓e. Scd̓o mō ꝯuenit ſingularibꝰ indiuiduis que dicunt̉ ſub̓e pͥme. ita in diuīs intētio ſub̓eduobꝰ modis dicebat̉. vno mō eēntialit̓ ꝓ eēntia ꝯmūi⁊ ſcd̓m hoc intētio ſub̓e eadem ē que eſt ꝑſioẜ. Alio mōꝑſonalit̓ ꝓ re ſubſiſtēte ꝓprietati: ⁊ hoc mō idem ē ſub̓aqd̓ ypoſtaẜ. tn̄ ꝓpter hereticos nō vtimur hac ſignificatōne ſub̓e ī diuīs ſic̄ dictū ē. r̄manet gͦ apd̓ latinos intētio ſub̓e ẜm ꝙ dicit vſioſim nō ypoſtaẜ ⁊ ideo vna ſub̓anō tres. Sil̓i mō dicēdum ꝙ intētio ſubſiſtētie dr̄ duobus modis. vno mō ſubſiſtētia dicit̉ ſic̄ dicit boeciꝰ qm̄nō indiget accidētibꝰ vt ſit: ⁊ hoc mō ſubſiſtētia dr̄ eēntialiter: ⁊ vna ſubſiſtētia: ⁊ vna vſioſis. Alio mō ſubſiſtentia dicit̉ ab actu ſubſiſſēdi. ⁊ hoc mō ſubſiſtētia dicitur idem qd̓ ypoſtaẜ. vn̄ boeciꝰ intellectꝰ vniuerſaliuꝫreꝝ ex ꝑticularibꝰ ſumptꝰ eſt. Quo circa cū ip̄e ſub̓e invniuerſalibꝰ quidē ſint: in ꝑticularibꝰ v̓o capiāt ſubſiſtentiā in re: ſubſiſtētias ꝑticularit̓ ſubſtātes appellauerunt. Scd̓m hoc dicūt̉ tres ſubſiſtētie .i. tres ypoſtaſesnihil em̄ aliud dicit ypoſtaẜ ꝙͣ res ſubſtans ꝓprietati.Alio gͦ mō nō vtimur illis qͣtuor noībꝰ ꝙͣ tꝑe boecij. induobꝰ em̄ ē mutatio. qꝛ mō idem ſub̓a dicit̉ ⁊ vſioſis. etſubſiſtētia ⁊ ypoſtaẜ. ſꝫ ſicut priꝰ idē mō dicūt̉ eēntia ⁊vſia ſil̓r ꝑſona ⁊ ꝓſopon. ¶ Ad vltimū dicēduꝫ. ꝙ ſub̓aqꝛ nomē eſt p̄mi p̄dicamēti habꝫ oppoſitōeꝫ īmediataꝫcū relatōe. ſubſiſtētia v̓o nō ita īmediate opponit̉. nō eīopponit̉ niſi qꝛ ſub̓a ē: ⁊ ideo plꝰ accedit ad relatiuā p̄dicatōeꝫ. ⁊ ita in diuīs nō dicit̉ vna ſubſiſtētia ſic̄ vnaſub̓a: qꝛ plꝰ accedit ad relatiuā p̄dicatōeꝫ ſubſiſtētia. etꝓpt̓ hͦ ī diuīs nō dicit̉ vna ſubſiſtētia ſic̄ vna ſub̓a.¶ Queſtō. bviij. de hoc nomine ypoſtaſis.Onſequēter queritur d̓ hͦ noīe ypoſtaẜ. a manifeſtioribꝰad minꝰ nota debꝫ eē inquiſitōis ordomagis aūt nobis manifeſtū ē nomē ꝑſone ꝙͣ ſubſiſtētie: ⁊ ſubſiſtētie qd̓ ē latinū ꝙͣ ypoſtaẜ qd̓ ē grecū. Querit̉ gͦ hͦ mō. Primo anin diuīs debeat dici nomen ypoſtaẜ. Scd̓o qd̓ dicaturypoſtaẜ. Tercio an vniuoce dicat̉. Quarto quō ꝯꝑad eēntiā ꝙͣtuꝫ ad ſignificatōeꝫ. Quinto qͣliter ꝙͣtū adſuppoſitōeꝫ. Sexto ꝙͣtū ad ſimplicitatē. Septimo q̄rit̉de ꝯꝑatōe yꝯſtaẜ ad ꝓprietatem.¶ Nembrū primumD pͥmum ſic hiero. ad damaſuꝫ papā. abarrianoꝝ p̄ſule ypoſtaſeon nouellū natura a me homīe romano ex igit̉ taceamustres ypoſtaſes ſi placet. hoc nomē em̄ nōbone ſuſpitōis ē. cū in eodeꝫ v̓bo ſenſus diſſentiūt. autſi rectū putatis tres ypoſtaſes cū interp̄tatōibꝰ ſuis debere nos dicere: nō negamꝰ. ſꝫ mihi credite venenū ſubmelle latet. gͦ cū noīa ambigua ⁊ ſuſpecta nō debēt diciin diuīs: hoc nomē ypoſtaẜ nō debeat ibi dici. ¶ Itē dama. iij. li. ypoſtaſim det̓mīant ſub̓aꝫ cū accidētibꝰ. ypoſtaẜ gͦ ē ſub̓a cū accidēte. ſꝫ in deo nullū ē accidēs ſic̄ dicit aug. gͦ in deo nō ē ypoſtaẜ. ¶ Si dicat̉ ꝙ in deo nullum ē accidēs: ē tn̄ ibi aliꝗd ꝑ modū accidētis. Cōtra.om̄e accidēs adueniēs ē. gͦ ſi nihil ē adueniēs ī deo necratō adueniētis: gͦ nec rō accidētis. gͦ nō dr̄ aliqd̓ ꝑ modū accidētis. ¶ Cōtra. boeciꝰ ypoſtaẜ ē res ſubſiſtēs. ſicut eī eēntia ē quā res ē: ita ypoſtaẜ ē qua res ſubſiſtit.ſꝫ ſubſiſtē ē in deo: gͦ ypoſtaẜ ē ī deo. ¶ Rn̄. ẜm ꝙ dicitmgr̄ in ſentē. xxvj. di. p̄mi li. hiero. nō negat eē ytenduꝫ
roīe ypoſtaẜ: ſꝫ hereticos eos praue ꝑſos on̄dit. ꝯͣ quoscautela opꝰ erat in diſtinctōe ſignificatōis. alioꝗn ſibiꝯtradice̓t: qꝛ ip̄e hiero. dicit. clamamꝰ ſi quis tres ypoſtaſes ⁊ tres ſubſiſtētes ꝑſonas nō confitet̉: anathemaſit. ſi aūt ypoſtaſim vſiam intelligēs nō in tribꝰ ꝑſonisvnā ypoſtaſim indicit: alienꝰ a xp̄o ē ⁊cͣ. ¶ Ad aliud dama. dicendū. ꝙ loquit̉ de ypoſtaſi ꝓprie ẜm ꝙ ē in creaturis. ⁊ illa dicit̉ ꝓprie cuꝫ accidentibꝰ ꝓprijs. ⁊ hoc mōnon ē in diuinis. īmo ypoſtaẜ prout ē in diuinis: ē resſubſiſtens cū ꝓprietate que nullo mō dicit̉ accidens. qꝛnon ē adueniens ſꝫ eterna ⁊ īmutabilis.Nlembrū ſecundūOnſequēt̉ querit̉ quid ſit ypoſtaẜ ẜm ꝙaccipit̉ in diuīs. ponit̉ aūt hec ratō. ypoſtaẜ ē ſub̓a cum ꝓprietate. ergo hoc nomſub̓a aūt dicit ibi eēntiā ſiue quo ē aut qd̓eſt: aut dicit idem qd̓ ypoſtaẜ. Si aūt dīc quo ē vl̓ qd̓ ēvt ſi addita ꝓprietate faciat ypoſtaſim: obijcit̉ ſic. Unaē ſub̓a patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti. adueniat gͦ ꝑ intelligētiam pat̓nitas ſub̓e: gͦ ineſſet pat̓nitas ſub̓e vt fiat ypoſtaẜ patris. ſil̓r filiatō addat̉ ad hoc vt fiat ypoſtaẜ filijergo eadem ſub̓a ē ſub oppoſitis relatōibꝰ qd̓ ē impoſſibile intellige̓. Si aūt ſumit̉ ibi ſub̓a ꝓ ypoſtaſi: gͦ ideꝫnotificat̉ ꝑ ſeip̄m. ⁊ ſic erit abire ī infinitū. ¶ Contra.dama. ſub̓a ē qd̓ ꝯmū ē: ypoſtaẜ v̓o indiuiduū. gͦ ſub̓aẜm ꝙ ponit̉ in ratōne ypoſtaẜ dicit ſub̓aꝫ ꝯmune q̄ dīoquo ē vel qd̓ ē. ¶ Sol̓. dicendū ꝙ hec ꝓpoſitio ypoſtaẜeſt ſub̓a cū ꝓprietate. valet tantū quātuꝫ: hec ypoſtaẜ ēres ſuſiſtens cū ꝓprietate. Un̄ ſub̓a accipit̉ ibi ꝓ re nature. vn̄ ypoſtaẜ h̓ dicit̉ res nature ſubſiſtēs. Un̄ ypoſtaẜ ſub ꝓprietate nō dico ſubſtās qꝛ ſubſtare ꝓprie nondicit̉ ī diuīs. qꝛ ſic̄ vult aug. nō ē ꝓprie ſubſtare niſi vbiē ſubiectū ⁊ accidēs. ſꝫ ſubſiſtē ꝓprie ē reſpectu ꝓprietatis: hec aūt res nature nō determīat ip̄m quo ē vel ip̄mqd̓ ē. vn̄ ſub̓a nō dr̄ ibi ẜm ꝙ dr̄ qͦ ē vel qd̓ ē. īmo accipitur ibi ſub̓a ẜm ꝙ dicit qui ē ẜm ꝙ accipit̉ ī rōne ꝑſonecū dicit̉ ꝑſona ē ſub̓a indiuidua rōnalis nat̉e. ⁊ ꝑ ip̄ambn̄ notificat̉ ypoſtaẜ: qm̄ ī intellectu ypoſtaẜ nō ſolumdebꝫ cade̓ qd̓ reſpectiuū: īmo etiā qd̓ abſolutū. alit̓ nōhabe̓t intellectꝰ ſuꝑ qd̓ ꝗeſcēt intelligēdo ypoſtaſim. iōoꝑtet ibi pone̓ qd̓ abſolutū ⁊ hoc ē res nat̉e. hec at̄ resnature dicit̉ hec ſub̓a. ypoſtaẜ aūt dicit illā rem nature cū ꝓprietate: ⁊ ita cū reſpectu. Et ſi q̄rit̉ aut res illa ēſub̓a aūt ypoſtaẜ. dicēdū ꝙ ī re hec oīa ſūt vnū: tn̄ ꝙͣtuꝫad notificatōeꝫ nō ē bona q̄ſtio. qꝛ licꝫ idem ſit in re: tn̄alio ⁊ alio mō dicit̉ ꝑ iſta. ⁊ ſic pt̄ notificari ypoſtaẜ ꝑillā rē nature tāꝙͣ ꝑ illud qd̓ ē in ſuo intellectu.¶ Nlembrū terciūOnſequēter q̄rit̉ cū dicit̉ pr̄ ē ypoſtaẜ ⁊filiꝰ ypoſtaẜ. vtꝝ dicat̉ ypoſtaẜ vniuoce.Nā cū nihil ſit ꝯmū pr̄i ⁊ filio niſi eſſentia. cum aūt dicit̉ pr̄ ē ypoſtaẜ: filiꝰ ē ypoſtaẜ: relinꝗt̉ ꝙ nō p̄dicat̉ ꝯmū in ratōe eiuſdē ſub̓e. ergo equocē. ¶ Itē ſi dicat̉ ſic̄ ſupra dictū ē q̄ſtione de ꝑſona. ꝙ cū dicit̉ pr̄ ē ypoſtaẜ ⁊ filiꝰ ē ypoſta ẜ: ꝙ p̄dicaturꝯmue reſpectu vl̓ habitudīe: qꝛ ꝑ hͦ ſignificat̉ ꝙ ſūt ſuꝑpoſita eēntie pr̄ ⁊ filiꝰ. Cōtra. nullꝰ ē mediꝰ reſpectꝰ patris vl̓ filij ad eēntiā. qꝛ pr̄ ſe ip̄o ē eēntia ſil̓r filiꝰ: gͦ eꝗuoce dicet̉. ¶ Cōtra. aug. vij. de trini. ideo pr̄ ē ꝑſona filiꝰ ē ꝑſona: qꝛ cōe ē ill̓ id qd̓ ē ꝑſona. gͦ ꝑſona vniuoce dr̄Si gͦ eodē mō dr̄ ypoſtaẜ ⁊ ꝑſona. ypoſtaẜ vniuoce dicet̉: cū n̄ ſit ibi coītas ẜm nomē tm̄ ſꝫ etiā ẜm rē. ¶ Rn̄.ſic̄ ſupͣ dictū ē. ī deo ē duplex coītas .ſ. eēntial̓ ⁊ habitudinal̓. pͥma ē ex r̄latōe ſuppoſitoꝝ ad eēntiaꝫ. Scd̓a adypoſtaſim ſiue ad ꝑſonā. dicēdū gͦ ꝙ ypoſtaẜ n̄ dr̄ vniuoce d̓ ꝑſonis .ſ. vniuocatōe q̄ dr̄ coītas eēntie: tn̄ dicit̉vniuoce vniuocatōe q̄ dr̄ coītas habitudīs. vū ꝓprie loquēdo nō dr̄ nec vniuoce nec equoce. dr̄ tn̄ qͦdā mō vni-