Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

dus. erit igit̉ gradꝰ ī diuīs. Itē ꝑſona ſubſtat eēntieqꝛ ē ſuppoſitū eēntie. Un̄ dama. deitas naturā manifeſtaſim. ſꝫ ypoſtaẜ idē ē qd̓ ſuppoſitū. in diſtat pr̄ yuinis ē ſub ſub̓a ſubſiſtētia. Itē vbicūqꝫ dr̄ ꝯmune reſpectu minꝰ coīs dr̄ inferiꝰ ſuꝑiꝰ. ſꝫ in diuīs dicitur eēntia ſicut magis cōe: diuinitas ſicut minꝰ ꝯmū. Itē q̄rēt aliꝗs. hec inueniāt̉ ex ſcriptura auctoritate pn̄t poni ad ſignificāda diuīa? Na ſicut dicitdyoni. in li. de di. no. vl̓r audendū dicē vl̓ intellige̓quid deſuꝑ eēntiali occulta diuinitate: p̄ter diuinitꝰnobis ex ſacris eloquijs exp̄ſſa. Iteꝫ hyl̓. in li. de tri.ip̄i deo de ſe credēduꝫ ē: his cognitōni nr̄e de ſe tribuit obſequēdū pōt alter de eo ꝙͣ vt ip̄e de ſe teſtatꝰeſt intelligi. Itē maior ſit ſimplicitas incōꝑabilit̓in diuīs in creaturis: in creaturis at̄ ſūt uiſi duogenera noīm: nomē vl̓is nomē ꝑticularis. ꝗbꝰ ī diuinis rn̄dent nomē eēntie que ē coīs: nomē ꝑſone que ēincoīcabilis. ſolū in diuīs noīa generalia debēt nomen eēntie nomē ꝑſone. ſuꝑfluūt igit̉ nomē ſubſiſtētienomē ſub̓e. Rn̄. dicēduꝫ ſicut ſubſiſtē vel ſubſtaredicit̉ duobꝰ modis: ita ſubſiſtētia vel ſub̓a. vno modoſubſiſtē dicit̉ qd̓ ſtat in ſe: ſub̓a dicit̉ ẜm hoc ē ens ſe indigēs alio vt ſit. ẜm qd̓ dicit hylariꝰ in li. ſynodis. ꝓprie eēntia idcirco dicta ē: ſemꝑ ē. idcirco etiam ſub̓a eſt: qꝛ res que ē: neceſſe ē ſubſiſtat in ſeſe. Aliomodo ſubſiſte dicit̉ a ſtando ſub. Un̄ aug. vij. de trini.ſi ſubſiſtit deꝰ vt ꝓpria ſub̓a dici poſſit ineſt in eo aliqd̓tāꝙͣ in ſubiecto: ē ſimplex. nephas autē ē dicere vtſubſiſtat deꝰ bonitati ſue: atqꝫ illa bonitas ſit eēntiamanifeſtū ē igit̉ deū abuſiue ſub̓aꝫ nūcupari. patꝫ igit̉ vno in diuīs ꝯueniēter dicit̉ ſub̓a ſubſiſtentia:alio. Ad illud tn̄ qd̓ pͥmo obijcit̉. notādū reſpiciētes ad ratōeꝫ ſubſtādi ſubſiſtēdi. minꝰ ꝓprie dr̄in deo ſub̓a ꝙͣ ſubſiſtētia. qꝛ ſicut dīc boeciꝰ in li. de duabus naturis vna ꝑſona xp̄i. differt ſubſiſte̓ ſubſtareIp̄m aūt ſubſiſtit: qd̓ accidētibꝰ vt poſſit indigetSubſtat at̄ qd̓ accidētibꝰ ſubiectū vt quoddā eſſe valeant ſubmīſtrat. Sub illis ſtat ſubiectū ē accidentibꝰ. itaqꝫ genera ſpēs ſubſiſtūt tm̄. neqꝫ em̄ accidētiageneribꝰ ſpēbuſue ꝯtingunt. indiuidua v̓o tm̄modoſubſiſtūt ſꝫ ſubſtāt. Ex hoc relīꝗt̉. ſub̓a dicat̉ a ſubſtare: ſubſiſtētia a ſubſiſtē. ratō aūt eiꝰ ē ſubſiſtē: mais ꝯueīt diuīs. qꝛ negat accidēs ponit ſe. Adſcd̓m dicēduꝫ. in diuīs dr̄ ſub reſpectu eiꝰ ē ſupͣẜm rem: ſꝫ ſolū ẜm intelligētie ratōem. nr̄ em̄ intellectꝰꝓpter ſuipoſitōeꝫ pōt intellige̓ vel eloqui illā ſimplicitatē que ē diuīe eēntie. Nota tn̄ duobꝰ modis īdiuīs ẜm ratōeꝫ intelligētie dr̄ ſub vno dr̄ ſub reſpectu eēntie coīs: alio dr̄ ſub reſpectu ꝓprietatis. Un̄ẜm ratōeꝫ intelligētie ſubſtās vel ſubſiſtēs eēntie: dicit̉vel ſubſtās vel ſubſiſtēs ꝓprietati. Scd̓m hoc variat̉ intentio eiꝰ qd̓ ē ſub̓a vel ſubſiſtētia. ſic̄ patebit. A illud v̓o qd̓ obijcit̉ de gradu. dicēdum in trinitate ēgradꝰ ſꝫ ordo nature ſolū. differūt aūt ordo gradꝰ ſic̄vnitas punctꝰ. punctꝰ em̄ ē vnitas hn̄s poſitōeꝫ. vnitas v̓o hn̄s poſitōeꝫ. qꝛ poſitō ſitus ſūt ſolū ī rebus materialibꝰ: ideo punctꝰ ſolū in illis ē. vnitas v̓oque abſtrahit a poſitōe ſitu: ē in ſpūalibꝰ. Sil̓r dicen de gradu ordine. qꝛ gradꝰ dīc poſitōeꝫ ſitū. id̓onon debet poni in diuinis. ordo v̓o: ideo ordo ponitur in diuinis gradus. Ad illud v̓o quod obijcitur ex aucͣte au differūt gradū pr̄ filiꝰ. volūt.dam diſtidifferre gradu duplicit̓vno inerenteꝫ gradū. vt qn̄ iſte ē verū pr̄ differat a fiīt̉ differre gradū qn̄ in alt̓o tm̄ignitatis que in altero. ethoclariꝰ in li. de trini. pr̄ ē maior filio geneneͣ: nninor eſt ſꝫ equalis. hocdicit̉ pr̄ a filio differreradū. ſꝫ ille gradꝰ dīc exceſ-

ſum in pr̄e reſpectu filij ſꝫ ſolū aucͣte. Tamē poſſit dici loquit̉ aug. de gradu ꝙͣtuꝫ ad actū intelligēdi: ꝙͣtum ad ineqͣlitate exiſtēdi. qꝛ pr̄ ſub ꝓprietate innaſcibilitatis priꝰ intelligit̉ ꝙͣ filiꝰ. qꝛ innaſcibilitas ponit intellectū generatōeꝫ. Ad aucͣtem aug. ꝯtra maximinum pꝫ rn̄ſio. Ad illud qd̓ dīc. ꝑſona ſubſtat eſſentie: ibi ē ſupra ſub. dic eduꝫ ſequit̉. hecnoīa ꝓprie dicūt̉ vbi vnū ē materiale alteꝝ formale. Indiuīs aūt trāſſumūtur ẜm ratōeꝫ intelligēdi deum: etẜm moduꝫ nr̄i intellectꝰ iuxta ſil̓itudinē creaturaꝝ. qꝛaliter pōt caꝑe illā ſūmā ſimplicitatē: ponit iſta nomina in diuīs. Ad illud v̓o qd̓ obijcit̉ ī diuīs ē magis ꝯmū minꝰ ⁊cͣ. dicēduꝫ. hoc ē ſolū ꝙͣtuꝫ ad mo ſignificādi ī creaturis. in diuīs ē vnū magisꝯmū altero. em̄ differētia generalis ſpālis noīsniſi ſola voce vt ſupͣ dictū ē q̄ſtione de ꝑſona. Ad illd̓v̓o qd̓ q̄rit cum hec noīa ſūt exp̄ſſa ī ſacris eloquijsquō dicēt̉ in diuīs? Rn̄. quedā noīa expͥmūt̉ ẜm vocem? quedā ẜm fidei ratōeꝫ. dicēduꝫ ꝙͣuis iſta nomina expͥmāt̉ voce: expͥmūt̉ tn̄ in ſcripturis fidei ratione. Pretea ſūt aſſumpta ꝓpt̓ hereticos ad explicandum fidei veritatē ſicut dīc aug. de hoc noīe ꝑſona cuꝫqueſitū ē qd̓ tres: dictū ē tres ꝑſone. vt illud dicētur:ſꝫ ne taceret̉. Ad vltimū diceduꝫ in creaturis inueniūtur iſta qͣtuor noīa ẜm differētia vl̓is ꝑticularis. quo ē: dicit̉ vſia. qd̓ eſt: dicit̉ vſioſis. hec duo ſuntex ꝑte vl̓is vt hūanitas dicit quo ē: ē. Ex ꝑte ꝑticularis dr̄ qui ē: vt iſte ꝓnoīalit̓ ſub̓a dr̄ ſiue ypoſtaẜ.quis eſt: vt ſor. dicit̉ noīaliter ꝑſona vel ꝓſopon. Nembrū ſecundūOnſequēter q̄rit̉ de diſtinctōe hoꝝ noīm in deo differat ē quo ē.videbit̉ differre vſioẜ vſia. Itē cuꝫ indeo nihil ſit in potētia qd̓ ſit ī actu: qꝛnihil imꝑfectū nihil in forme. differūt aūt ypoſtaẜſona. qꝛ ypoſtaẜ dīc rem diſtinguibilē .i. ente in potertia ad diſtinctōeꝫ: ꝑſona v̓o dīc rem actu diſtinctā.differret ypoſtaẜſopon. vana ē igit̉ iſta noīm ml̓tiplicatio in diuīs. Item ſi dicat̉ ſicut dixit p̄poſitiuꝰignorās ratōeꝫ iſtoꝝ noīm. hoc vocabulū ſub̓a equocum ē ſicut in alijs facultatibꝰ didicimꝰ: ad ſub̓aꝫ ſubiectam: ad ſub̓am ſubiecti. Subſlātia ſubiecta ē ip̄mſubiectum vt ſor. ſub̓a ſubiecti ē ſub̓alis eiꝰ ꝓprietas.hec ē triplex. generalis. ſpālis. indiuidualis. generalis: vt ꝓprietas ſor. ē ſub̓a. ſpālis: vt ꝓprietas ſor. eſt. indiuidualis: vt ꝓprietas ſor. ē ſor. que ficto noīedicit̉ ſocracitas. Et ad hec qͣtuor deſignāda grecꝰ hꝫ vocabula qͣtuor appropriata. vſia. vſioẜ. ypoſtaẜ. ꝓſoponvſia: qͣſi generalis ſub̓a ſubiecti. ꝑſioẜ: qͣſi ſpālis. ꝓſopon: qͣſi indiuidual̓. ypoſtaẜ: qͣſi ſub̓a ſubiecta. Contra. ī diuīs ſic̄ ſupra ꝓbatū ē. ē forma nec generalisnec ſpālis nec indiuidualis: bana ē poſitō iſtoꝝ: cumidem ſit ſignificatuꝫ noīs generalis ſpālis. Item ſidicat̉ ſicut dixerūt alij iuxta intentōꝫ boecij. eſſentiaſiue vſia ē forma inꝙͣtum facit ſimpliciter. ꝓptereſſentialiter vſia ſolum ſignificat naturā nec nūꝙͣ trāſſumitur ad ſignificādū ꝑſonas. Subſiſſētia ſiue vſioẜeſt forma generalis ſpālis inꝙͣtuꝫ facit eſſe. vt aīalitasque facit eſſe animal: humanitaque facit eſſe hominēſubſiſtētia ſiue vſioẜ dicitur eſſe ip̄m ſubiectū ꝓut ſuaſub̓alis forma eſt quid indigens accidentibꝰ vt ſit: ſimilitudinemideo hoc nomen ſubſiſtentia quādotranſlatuꝫ ē ad ſignificandū ip̄as perſonas. vt dicaturpater filius ſpirituſſanctus ſunt tres ſubſiſtentie:id eſt tres qui vere ſunt non indigentes aliqua alia revt ſint. Subſtantia ſiue ypoſtaẜ dicit̉ indiuiduum primi p̄dicati ſiue ſub̓a prima que dicit̉ ypoſtaẜ. que ſubſtat accidentibꝰ eam indiuiduantibꝰ ſiue diſcernentibꝰhoc modo ſumit areſto. hoc nomen ſub̓a in pͥncipio p̄-