dus. erit igit̉ gradꝰ ī diuīs. ¶ Itē ꝑſona ſubſtat eēntieqꝛ ē ſuppoſitū eēntie. Un̄ dama. deitas naturā manifeſtaſim. ſꝫ ypoſtaẜ idē ē qd̓ ſuppoſitū. gͦ in diſtat pr̄ yuinis ē ſub ⁊ ſub̓a ⁊ ſubſiſtētia. ¶ Itē vbicūqꝫ dr̄ ꝯmune reſpectu minꝰ coīs dr̄ inferiꝰ ⁊ ſuꝑiꝰ. ſꝫ in diuīs dicitur eēntia ſicut magis cōe: diuinitas ſicut minꝰ ꝯmū.¶ Itē q̄rēt aliꝗs. cū hec nō inueniāt̉ ex ſcriptura qͣ auctoritate pn̄t poni ad ſignificāda diuīa? Na ſicut dicitdyoni. in li. de di. no. vl̓r nō audendū dicē vl̓ intellige̓quid deſuꝑ eēntiali ⁊ occulta diuinitate: p̄ter diuinitꝰnobis ex ſacris eloquijs exp̄ſſa. ¶ Iteꝫ hyl̓. in li. de tri.ip̄i deo de ſe credēduꝫ ē: ⁊ his q̄ cognitōni nr̄e de ſe tribuit obſequēdū nō pōt alter de eo ꝙͣ vt ip̄e de ſe teſtatꝰeſt intelligi. ¶ Itē cū maior ſit ſimplicitas incōꝑabilit̓in diuīs ꝙ in creaturis: in creaturis at̄ nō ſūt uiſi duogenera noīm: nomē vl̓is ⁊ nomē ꝑticularis. ꝗbꝰ ī diuinis rn̄dent nomē eēntie que ē coīs: ⁊ nomē ꝑſone que ēincoīcabilis. gͦ ſolū in diuīs noīa generalia debēt eē nomen eēntie nomē ꝑſone. ſuꝑfluūt igit̉ nomē ſubſiſtētienomē ſub̓e. ¶ Rn̄. dicēduꝫ ꝙ ſicut ſubſiſtē vel ſubſtaredicit̉ duobꝰ modis: ita ⁊ ſubſiſtētia vel ſub̓a. vno modoſubſiſtē dicit̉ qd̓ ſtat in ſe: ⁊ ſub̓a dicit̉ ẜm hoc ꝙ ē ensꝑ ſe nō indigēs alio vt ſit. ẜm qd̓ dicit hylariꝰ in li. d̓ ſynodis. ꝓprie eēntia idcirco dicta ē: ꝙ ſemꝑ ē. idcirco etiam ſub̓a eſt: qꝛ res que ē: neceſſe ē ſubſiſtat in ſeſe. Aliomodo ſubſiſte dicit̉ a ſtando ſub. Un̄ aug. vij. de trini.ſi ſubſiſtit deꝰ vt ꝓpria ſub̓a dici poſſit ineſt in eo aliqd̓tāꝙͣ in ſubiecto: ⁊ nō ē ſimplex. nephas autē ē dicere vtſubſiſtat deꝰ bonitati ſue: atqꝫ illa bonitas n̄ ſit eēntiamanifeſtū ē igit̉ deū abuſiue ſub̓aꝫ nūcupari. patꝫ igit̉ꝙ vno mō in diuīs ꝯueniēter dicit̉ ſub̓a ⁊ ſubſiſtentia:alio mō nō. ¶ Ad illud tn̄ qd̓ pͥmo obijcit̉. notādū ꝙ reſpiciētes ad ratōeꝫ ſubſtādi ⁊ ſubſiſtēdi. minꝰ ꝓprie dr̄in deo ſub̓a ꝙͣ ſubſiſtētia. qꝛ ſicut dīc boeciꝰ in li. de duabus naturis ⁊ vna ꝑſona xp̄i. differt ſubſiſte̓ ⁊ ſubſtareIp̄m aūt ſubſiſtit: qd̓ accidētibꝰ vt poſſit eē nō indigetSubſtat at̄ qd̓ accidētibꝰ ſubiectū vt quoddā eſſe valeant ſubmīſtrat. Sub illis eī ſtat dū ſubiectū ē accidentibꝰ. itaqꝫ genera ⁊ ſpēs ſubſiſtūt tm̄. neqꝫ em̄ accidētiageneribꝰ ſpēbuſue ꝯtingunt. indiuidua v̓o nō tm̄modoſubſiſtūt ſꝫ ſubſtāt. Ex hoc gͦ relīꝗt̉. cū ſub̓a dicat̉ a ſubſtare: ſubſiſtētia a ſubſiſtē. ratō aūt eiꝰ ꝙ ē ſubſiſtē: mais ꝯueīt diuīs. qꝛ negat accidēs ⁊ ponit eē ꝑ ſe. ¶ Adſcd̓m dicēduꝫ. ꝙ in diuīs nō dr̄ ſub reſpectu eiꝰ ꝙ ē ſupͣẜm rem: ſꝫ ſolū ẜm intelligētie ratōem. nr̄ em̄ intellectꝰꝓpter ſuipoſitōeꝫ nō pōt intellige̓ vel eloqui illā ſimplicitatē que ē diuīe eēntie. Nota tn̄ ꝙ duobꝰ modis īdiuīs ẜm ratōeꝫ intelligētie dr̄ ſub vno mō dr̄ ſub reſpectu eēntie coīs: alio mō dr̄ ſub reſpectu ꝓprietatis. Un̄ẜm ratōeꝫ intelligētie ſubſtās vel ſubſiſtēs eēntie: dicit̉vel ſubſtās vel ſubſiſtēs ꝓprietati. Scd̓m hoc variat̉ intentio eiꝰ qd̓ ē ſub̓a vel ſubſiſtētia. ſic̄ iā patebit. ¶ A illud v̓o qd̓ obijcit̉ de gradu. dicēdum ꝙ in trinitate nō ēgradꝰ ſꝫ ordo nature ſolū. differūt aūt ordo ⁊ gradꝰ ſic̄vnitas ⁊ punctꝰ. punctꝰ em̄ ē vnitas hn̄s poſitōeꝫ. vnitas v̓o nō hn̄s poſitōeꝫ. qꝛ gͦ poſitō ⁊ ſitus ſūt ſolū ī rebus materialibꝰ: ideo ⁊ punctꝰ ſolū in illis ē. vnitas v̓oque abſtrahit a poſitōe ⁊ ſitu: ē in ſpūalibꝰ. Sil̓r dicendū de gradu ⁊ ordine. qꝛ gradꝰ dīc poſitōeꝫ ⁊ ſitū. ⁊ id̓onon debet poni in diuinis. ordo v̓o nō: ⁊ ideo ordo ponitur in diuinis nō gradus. Ad illud v̓o quod obijcitur ex aucͣte auꝙ differūt gradū pr̄ ⁊ filiꝰ. volūt.dam diſtidifferre gradu duplicit̓vno inerenteꝫ gradū. vt qn̄ iſtenō ē verū ꝙ pr̄ differat a fiīt̉ differre gradū qn̄ in alt̓o tm̄ignitatis que nō in altero. ethoclariꝰ in li. de trini. pr̄ ē maior filio geneneͣ: nninor eſt ſꝫ equalis. ⁊ hoc mōdicit̉ pr̄ a filio differreradū. ſꝫ ille gradꝰ nō dīc exceſ-
ſum in pr̄e reſpectu filij ſꝫ ſolū aucͣte. Tamē poſſit diciꝙ loquit̉ aug. de gradu ꝙͣtuꝫ ad actū intelligēdi: nō ꝙͣtum ad ineqͣlitate exiſtēdi. qꝛ pr̄ ſub ꝓprietate innaſcibilitatis priꝰ intelligit̉ ꝙͣ filiꝰ. qꝛ innaſcibilitas nō ponitꝑ intellectū generatōeꝫ. Ad aucͣtem aug. ꝯtra maximinum iā pꝫ rn̄ſio. ¶ Ad illud qd̓ dīc. ꝙ ꝑſona ſubſtat eſſentie: gͦ ibi ē ſupra ⁊ ſub. dic eduꝫ ꝙ nō ſequit̉. Nā hecnoīa ꝓprie dicūt̉ vbi vnū ē materiale alteꝝ formale. Indiuīs aūt trāſſumūtur ⁊ ẜm ratōeꝫ intelligēdi deum: etẜm moduꝫ nr̄i intellectꝰ iuxta ſil̓itudinē creaturaꝝ. qꝛaliter nō pōt caꝑe illā ſūmā ſimplicitatē: ponit iſta nomina in diuīs. ¶ Ad illud v̓o qd̓ obijcit̉ ꝙ ī diuīs ē magis ꝯmū ⁊ minꝰ ⁊cͣ. dicēduꝫ. ꝙ hoc ē ſolū ꝙͣtuꝫ ad modū ſignificādi ī creaturis. nā in diuīs nō ē vnū magisꝯmū altero. Nō em̄ differētia generalis ⁊ ſpālis noīsniſi ſola voce vt ſupͣ dictū ē q̄ſtione de ꝑſona. ¶ Ad illd̓v̓o qd̓ q̄rit cum hec noīa nō ſūt exp̄ſſa ī ſacris eloquijsquō dicēt̉ in diuīs? Rn̄. ꝙ quedā noīa expͥmūt̉ ẜm vocem? quedā ẜm fidei ratōeꝫ. dicēduꝫ gͦ ꝙ ꝙͣuis iſta nomina nō expͥmāt̉ voce: expͥmūt̉ tn̄ in ſcripturis fidei ratione. Pretea ſūt aſſumpta ꝓpt̓ hereticos ad explicandum fidei veritatē ſicut dīc aug. de hoc noīe ꝑſona cuꝫqueſitū ē qd̓ tres: dictū ē tres ꝑſone. nō vt illud dicētur:ſꝫ ne taceret̉. ¶ Ad vltimū diceduꝫ ꝙ in creaturis inueniūtur iſta qͣtuor noīa ẜm differētia vl̓is ⁊ ꝑticularis.Nā quo ē: dicit̉ vſia. qd̓ eſt: dicit̉ vſioſis. ⁊ hec duo ſuntex ꝑte vl̓is vt hūanitas dicit quo ē: hō ꝙ ē. Ex ꝑte ꝑticularis dr̄ qui ē: vt iſte ꝓnoīalit̓ ſub̓a dr̄ ſiue ypoſtaẜ. ⁊quis eſt: vt ſor. dicit̉ noīaliter ꝑſona vel ꝓſopon.¶ Nembrū ſecundūOnſequēter q̄rit̉ de diſtinctōe hoꝝ noīmNā cū in deo nō differat ꝙ ē ⁊ quo ē. nōvidebit̉ differre vſioẜ ⁊ vſia. ¶ Itē cuꝫ indeo nihil ſit in potētia qd̓ nō ſit ī actu: qꝛnihil imꝑfectū nihil in forme. differūt aūt ypoſtaẜ ⁊ ꝑſona. qꝛ ypoſtaẜ dīc rem diſtinguibilē .i. ente in potertia ad diſtinctōeꝫ: ꝑſona v̓o dīc rem actu diſtinctā. gͦ n̄differret ypoſtaẜſopon. vana ē igit̉ iſta noīm ml̓tiplicatio in diuīs. ¶ Item ſi dicat̉ ſicut dixit p̄poſitiuꝰignorās ratōeꝫ iſtoꝝ noīm. ꝙ hoc vocabulū ſub̓a equocum ē ſicut in alijs facultatibꝰ didicimꝰ: ad ſub̓aꝫ ſubiectam: ⁊ ad ſub̓am ſubiecti. Subſlātia ſubiecta ē ip̄mſubiectum vt ſor. ſub̓a ſubiecti ē ſub̓alis eiꝰ ꝓprietas. ⁊hec ē triplex. generalis. ſpālis. ⁊ indiuidualis. generalis: vt ꝓprietas qͣ ſor. ē ſub̓a. ſpālis: vt ꝓprietas qͣ ſor. eſthō. indiuidualis: vt ꝓprietas qͣ ſor. ē ſor. que ficto noīedicit̉ ſocracitas. Et ad hec qͣtuor deſignāda grecꝰ hꝫ vocabula qͣtuor appropriata. vſia. vſioẜ. ypoſtaẜ. ꝓſoponvſia: qͣſi generalis ſub̓a ſubiecti. ꝑſioẜ: qͣſi ſpālis. ꝓſopon: qͣſi indiuidual̓. ypoſtaẜ: qͣſi ſub̓a ſubiecta. ¶ Contra. ī diuīs ſic̄ ſupra ꝓbatū ē. nō ē forma nec generalisnec ſpālis nec indiuidualis: gͦ bana ē poſitō iſtoꝝ: cumidem ſit ſignificatuꝫ noīs generalis ⁊ ſpālis. ¶ Item ſidicat̉ ſicut dixerūt alij iuxta intentōꝫ boecij. ꝙ eſſentiaſiue vſia ē forma inꝙͣtum facit ſimpliciter eē. ⁊ ꝓpter hͦeſſentialiter vſia ſolum ſignificat naturā nec nūꝙͣ trāſſumitur ad ſignificādū ꝑſonas. Subſiſſētia ſiue vſioẜeſt forma generalis ſpālis inꝙͣtuꝫ facit eſſe. vt aīalitasque facit eſſe animal: humanitaque facit eſſe hominēſubſiſtētia ſiue vſioẜ dicitur eſſe ip̄m ſubiectū ꝓut ſuaſub̓alis forma eſt quid nō indigens accidentibꝰ vt ſit:ꝑ ſimilitudinemideo hoc nomen ſubſiſtentia quādotranſlatuꝫ ē ad ſignificandū ip̄as perſonas. vt dicaturpater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus ſunt tres ſubſiſtentie:id eſt tres qui vere ſunt non indigentes aliqua alia revt ſint. Subſtantia ſiue ypoſtaẜ dicit̉ indiuiduum primi p̄dicati ſiue ſub̓a prima que dicit̉ ypoſtaẜ. que ſubſtat accidentibꝰ eam indiuiduantibꝰ ſiue diſcernentibꝰhoc modo ſumit areſto. hoc nomen ſub̓a in pͥncipio p̄-