Queſtio.lvij.
tur tres ꝑſone vniꝰ eēntie. ꝓbatō. nā ſicut dīc priſtianꝰoblioui oēs trāſitiue ſunt. oīs aūt trāſitō notat diuerſitatem ſiue alietatē. ſi ergo dicant̉ tres ꝑſone vniꝰ eſſentie: notabit̉ ꝙ aliud ē eēntia aliud ꝑſona. ergo nō ē dicendū tres ꝑſonas vniꝰ eēntie: ſicut nec dicēduꝫ eſt tresꝑſonas eē ex eadem eēntia ẜm augu. ¶ Itē nō ꝯuenienter dicit̉ tres ꝑſonas eē vniꝰ dei ſꝫ ꝑſonas eē vnū deū. ergo non ꝯueniēter dicet̉ tres ꝑſonas vnius eē eēntie ſedtres ꝑſonas eē vnā eēntiā. ¶ Item pōt ne dici vnꝰ deustrium ꝑſonaꝝ ſicut vna eēntia trium ꝑſonaꝝ. ſi gͦ nō cōueniēter dicit̉ vnꝰ deꝰ trium ꝑſonaꝝ ſꝫ tres ꝑſone ī rectitudine gͦ nō ꝯueniēter dicit̉ vna eēntia trium ꝑſonarū.ſꝫ vna eēntia ē tres ꝑſone: nō dicit̉ ergo ꝑſona de eēntiain obliꝗtate ſꝫ in rectitudīe. ¶ Item ſic̄ dicit aug. vij. detrinitate. cū queſituꝫ eſt de pr̄e filio ⁊ ſpūſct̄o qui tres:dictum ē tres ꝑſone. ſꝫ quo quid q̄rit de eo qd̓ ē eēntia:non de eo qd̓ eēntie in obliꝗtate. ſi ergo recte rn̄ſuꝫ eſt:ꝑſona in rectitudīe dicit eēntiaꝫ nō in obliꝗtate: ꝯuenientius igit̉ in rectitudine dicit̉ ꝑſona eēntia ꝙͣ eſſentie¶ Ad hoc fuerūt qui dixerūt. ꝙ hoc nomē ꝑſona diciteentiaꝫ in rectitudine: ⁊ diſtinctōneꝫ in obliꝗtate. pͥncipaliter em̄ ſignificat eēntiaꝫ: ſꝫ ſecūdario diſtinctōnemtam ī ſingulari ꝙͣ in plurali. ⁊ hoc ē claꝝ. Cum dr̄ pat̓eſt ꝑſona. ſenſus ē .i. vnū ens ꝑ ſe vnū .i. vna eēntia. ꝑ ſeid ē diſtinctꝰ ab alia. vt hoc ꝓnomē ſe ſit maſculini generis ⁊ ſingularis numeri. Cū v̓o dicit̉ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpirituſſct̄us ſunt tres ꝑſone. ſenſus ē .i. ſunt vnū ⁊ ꝑ ſe. i.ad ſe inuicē diſtincti. vt hoc ꝓnomē ſe ſit maſculini generis ⁊ pluralis nūeri. Cōfirmatōeꝫ at̄ ſue opinionistrahūt ex ethymologia noīs. Dicit̉ em̄ ꝑſona quaſi perſe vna. ⁊ hoc nomē vna deſignat vnitatē eſſentie: ꝙ dicoꝑ ſe: diſtinctōeꝫ. Sꝫ ꝙ hec opinio ſit falſa ⁊ ꝓpinquā errori ptꝫ ſic. cū dicit̉ hec ꝑſona ē pr̄. cū ꝑ hoc nomen ꝑna nō ſupponat̉ niſi eēntia ſicut ip̄i dicūt: ergo cū dihec ꝑſona demōſtrat̉ eēntia. ſil̓r cū dicit̉ hec ꝑſona ē filius demōſtrat̉ eadem eēntia: ſequit̉ ergo ꝙ ꝑſona q̄ ēpater ē filius: reſpiciēdo ad ſuppoſitū ꝑſone qd̓ ē eēntianō ad ꝯnotatū qd̓ eſt diſtinctio. Si v̓o dicat̉ ꝙ cū dicit̉hec ꝑſona. ibi eſt demōſtratio reſpectiua reſpectu diſtīctionis que deſignat̉ ꝑ hoc ꝙ dico ꝑ ſe. querat̉ circa ꝗdnotet̉ diſtinctō cū dicit̉ ꝑſona vnū ꝑ ſe. ſi dicāt ꝙ circaillud ꝙ ē in rectitudīe. ſꝫ illud ē eēntia: ergo eēntia ē diſtincta qd̓ ē falſuꝫ nec poſſunt aliud inuenire. ¶ Itemſi ꝑſona dicit vnū ens ꝑ ſe diſtinctū. ergo eēntia nō eſtꝑſona: cum ip̄a nō ſit vna ens ꝑ ſe. hͦ ē diſtincta. ¶ Propterea dicēduꝫ. ꝙ reſpiciēdo ad ſimplicitatē rei. ꝯuenientius dicit̉ ꝑſona eē eēntia ꝙͣ ꝑſona eēntie. reſpiciēdov̓o ad ratōeꝫ intelligētie: ꝯueniētiꝰ dicit̉ ꝑſona eē eſſentie vel nature ꝙͣ ꝑſona eē eēntia vel natura. ꝑſona enimẜm ratōeꝫ intelligētie dicit rē nature rōnalis ſiue ypoſtaẜ. ⁊ ideo dicit ī diuīs quis ē: ſicut eēntia vel naturadicūt quo eſt. ⁊ ideo oblique erit intellectus nature veleēntie in intellectu perſone. ¶ Ad illud ergo qd̓ obijcit̉primo de tranſitōe que eſt in obliquis. diſtinguendum.ꝙ tranſitio duplex eſt. aliquādo em̄ notat diuerſitateꝫrei: aliquādo v̓o diuerſitateꝫ ratōnis. diuerſitatem reinotat in habitudine ablatiui: maxime cū p̄poſitōe. Unde cum dicit̉ tres perſonas eē ex eadem eēntia. vt ex: dicat habitudinē cauſe materialis ad effectum vel ꝑtiumad totum. que quidē habitudo ē diuerſoꝝ ẜm ſubſtantiam. ſi diceret̉ hoc: notaret̉ ꝙ aliud eēt eēntia aliud ꝑſona. tranſitio v̓o ẜm ratōeꝫ notatur in habitudine genitiui. vnde ſufficit ad tranſlatōeꝫ genitiui diuerſitasſola ẜm ratōnem: ꝙͣuis ſit idemptitas ẜm rem. vnde cōueniēter dicitur bonitas dei. ꝙͣuis idem ſit bonitas qd̓deus ẜm rem: ꝓpter differentē intelligentie ratōne. Similiter ꝯueniēter dicentur tres perſone vnius eſſentie.¶ Ad ſecūdum dicēdum ꝙ nō ſimilis eſt ratio dicendicum dicitur deus: ⁊ cum dicitur eſſentia. Eſſentia eniꝫdicit quo eſt: ſiue deitas. deus v̓o dicit qd̓ eſt: qd̓ ē autē
ſupponit perſonā: nōo ē. vnde ⁊ deus ſupponit perſonam nō eſſentia. intellonētis intelligiturs aūtin ſuppoſito in rectituiō initate. vt in ſorte homo. ita ⁊ in diuina perſꝯuenienterdicitur tres perſone vnus deuꝫō vnius dei. Cum v̓oeſſentia nō ſupponat perſonā ꝙ v̓o non ſupponit: intelligitur in ſuppoſito in obliquitate. vt natura in re natureꝯueniētius dicetur ẜm ratōeꝫ intelligentie ꝙͣ tres perſonas eſſentiā. ¶ Ad tercium dicendum ſil̓i modo. ꝙ hͦnomen eſſentia dicit diuinā eſſentiā ſicut formam: forma aūt ſemꝑ eſt alicuiꝰ ⁊ dicitur eſſe alicuiꝰ. ⁊ ideo conueniēter dicitur eſſentia trium perſonaꝝ: hoc v̓o nomēdeus dicit diuinam eſſentiam vt in habete illaꝫ: vel habentem diuinā eſſentiā. ⁊ ideo nō dicit diuinitatē vt eſtalicuiꝰ: ſed vt eſt aliquid. ⁊ ideo nō ꝯueniēter dicitur deus trium perſonaꝝ: ſed deus eſt tres perſone. ¶ Ad vltimum dicendum. ꝙ illa interrogatio qua queſitum eſtqui tres: ſicut ſupra dictum eſt. erat quaſi de nomīe. cūem̄ querebat̉ de patre filio ſpirituſancto qui tres: queſtio erat qd̓ ſuſtantiuū poſſet iungi huic nomini tres. ⁊reſpōſum eſt tres perſone. vnde queſtio illa nō fuit queſtio de eſſentia. Uel ſi dicatur ꝙ erat queſtio de re: dicēdum ꝙ hoc nomen quid. querit quādoqꝫ eſſentiā: quādoqꝫ v̓o parteꝫ ſubiectiuam. quādo querit eſſentiā: querit partem diffinitiuā vt differētiam vel genus vel ſpeciem. vt cū querit quid ē homo? reſpōdetur animal rationale. Cum v̓o querit partem ſubiectiuaꝫ: querit qd̓eſt inferius. vt cum querit̉ quid ē in mari: ꝯueniēter reſpondet̉ piſcis. Sil̓r in diuinis quid pōt querere quādoqꝫ eſſentiam quādoqꝫ perſonam.¶ Queſtio. lvij. de hoc nomine ſubſiſtentiOnſequēter queritur de hͦ noīe ſubſiſtētia dīc aūt boeciꝰin li. de duabꝰ nat̉is ⁊ vna ꝑſona xp̄iꝙ nō v̓boꝝ ins grecia ē. ſꝫ eēntiā ſubſiſtētiā. ſub̓aſonā. totidiībꝰ: eēntiā vſiā. ſubſiſtētiā vſioſym. ſuaſim.pon appellabāt. iō aūpuas ſuleciſtātias vocauer̄tn̄ ceterisſdā accidtibꝰ ſubiecte ſūt. vult gͦ dicerejͣtuor noīa eēntiaſubſiſtētia. ſub̓a. ꝑſona. hn̄t qͣtuor eꝗpollētia ī greco: vſiam videlicꝫ. vſioſym. ypoſtaſim. ꝓſopon. ¶ Circa hͦ igr̄q̄rūt̉ hec. Prīo an hec qͣtuor noīa ſint ponēda ī diuīsScd̓o qͣliter diſtinguūtur. Tercō vtꝝ nomē ſubſiſtētieſit ꝑſonale vel eſſentiale.¶ Nlembrum primūD pͥmū obijcit̉ aug. vj. de trini. Subſiſtēvel ſubſtare dr̄ de rebꝰ ī ꝗbꝰ ſūt ea q̄ ſūt īſubiecto. Si gͦ ī re ſimplici q̄ ē deꝰ nihil ēſic̄ ī ſubiecto. qꝛ ſic̄ dīc boeciꝰ ī li. de trinitate. deꝰ nulli ē ſub̓m: gͦ ī deo n̄ dr̄ ſubſiſtē vl̓ ſubſtare. ſꝫvbi n̄ ē vl̓ dr̄ ſubſiſtē vl̓ ſubſtare: nō pt̄ dici ſubſiſtētia vl̓ſub̓a. gͦ ī deo n̄ dicet̉ ſubſiſtētia vl̓ ſub̓a .i. vſioſis vl̓ ypoſtaẜ. ¶ Itē vbi dr̄ ſub: notat̉ r̄ſpectꝰ ad aliꝗd qd̓ ē ſupraCū gͦ ī diuīs n̄ ſit ſupͣ ⁊ ſub: nō poterit ibi dici ſubſiſtētia vl̓ ſub̓a. Ꝙ at̄ ita ſit dīc hiero. ī expoſitōe fid̓i catholice ad allippiū ⁊ aug. n̄ ē ꝓrſus aliꝗs ī trinitate gͣdꝰ nihil qd̓ īferiꝰ ſuiqꝫ dici poſſit. ¶ Itē. xx. exo. n̄ aſcēdesad altare meū ꝑ gͣdū. ⁊ exponit̉ altare fides trinitatisin qͣ trinitate n̄ ſidīc ſub: r̄ſpct̄ū alicꝰſupͣ: dīenec ſinecſubſiſtētiā.pr̄ ⁊ filiō diffipr̄is ⁊ filij ẜmrūt ī ſub̓au. drn̄tiaItēſtalinūnōcū dicia pr̄eꝯͣ oīnature. ſꝫ vbilo vnꝰ ab agra