Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

relata ē ſine relatōe. ſeip̄a em̄ ē in qͣlibet ꝑſona: aliqͣpprietate diſtīcta. Ad aliud dicēduꝫ. hec argumētatio valet in aliquo: in aliquo ſūt ī eēntiaſona ſcd̓m idē: ẜm diuerſa. qꝛ ſufficit opponi ẜmaffirmatōꝫ negatōꝫ. vt ſit differētia ẜm vnā ꝓprietatēexiſtēteꝫ ī vno: abſentiā eiuſdem ꝓprietatis ī alio. quēdicimꝰ ſpēm differre a gene̓: indiuiduū a ſpē: ꝑſonāab eēntia. vn̄ ſufficit differētia ex altera ꝑte. ē inſtātiaſor. p̄dicat̉ de pluribꝰ: ſor. ē. Si aūt fiat hecargumētatō magis differūt oppoſita ẜm affirmatōeꝫnegatōeꝫ ꝙͣ relatiue oppoſita. ſꝫ ꝓpt̓ relatiuā oppoſitōeꝫhec ē vera pr̄ eſt filiꝰ ꝓpter oppoſitōeꝫ affirmatōis negatōis hec ē vera: ꝑſona eſt eēntia. Soluēdūē int̓emptōeꝫ ꝑſone. relatina oppoſitō magis exigitmutuā differētia ſꝫ oppoſitōi ẜm affirmatōeꝫ negatōꝫſufficit differētia ex altera ꝑte. Ad vltimū dicēduꝫ.intellectꝰ facit differētiā. aliqn̄ ſuā abſtractōeꝫ: aliqn̄ rei ꝓprietatē. tn̄ ſuā abſtractōeꝫ oꝑtet aliqd̓ reſponde̓. ſicut intellectꝰ abſtrahit albedinē a ſub̓o:oꝑtet illā abſtractā eſſe re: nec ideo eſſe mēdaciū in illaabſtractōe. qꝛ hmōi abſtrahere nihil aliud ē ꝙͣ intellige̓albedinē intelligēdo ſubiectū. qn̄ aūt facit diſtinctōnem rei ꝓprietatē: tūc illi diſtinctōi aliqd̓ rn̄det in re.Unde diſtractōi quā facit inter ꝑſonā eēntiā aliquidrn̄det in re. ſꝫ hec diſtinguēda eſt: intellectꝰ diſtinguitſonā ab eſſentia. ſi em̄ intelligat̉. intellectꝰ ponit ꝑſonā eſſe eſſentiā: falſa eſt. ſi aūt ſic. intellectꝰ ponit aliꝗdineſſe ꝑſone qd̓ eſſentie: vera eſt. aūt p̄dictoꝝ ſolutio vera ſit: pꝫ aug. vij. li. de tri. nephas ē dice̓ deum ſubiacē bonitati ſue: eſſe ſuā bonitatē. Articulus ſecundꝰOnſequēter q̄rit̉ vtꝝ ꝑſona differat ab eēntia ecōuerſo. ad qd̓ ſic. aliquis modꝰ exiſtētie ẜm rem: eſt eēntie qui eſt ꝑſone. vt genitꝰ. generās. ꝓcedēs. qui ſūt ſicut dīc dama. differentes exiſtētie modi. ẜm rem differt ꝑſona ab eſſentia. Itē ꝓprietas diſtinguēs: addit̉ ꝑſone eēntie. habūdat igit̉ in aliqͣ differētia ꝑſona ab eēntia. Itē ſi dicatur ſic̄ quidā voluer̄t dice̓. differt ab eēntia ſꝫ ecōuerſo eēntia a ꝑſōa. qꝛ aliqͣ ē ꝓprietas ꝑſōe ē eēntie.ra. ſicut ꝓpriūdiſtingui: ita ꝓpriū ē eēntie indrēteꝫ indctā. ſicut ꝓprietas ē ꝑſondiſnctō. ex hoc differt abitia: ita ꝓpriū erit eſſentie indifferētia indiſtinctō qua differt eēntia a ꝑſona Itē ſi dicat̉ qd̓ indifferētia indiſtinctio nihil ponitẜm affirmatōeꝫ: ſꝫ ſolū remouet: ideo eſt ꝓprietasqua differt eēntia a ꝑſona. Obijcit̉. ꝓpriū ē eēntie ẜmaffirmatōeꝫ ꝯmunē tribꝰ ꝑſonis coīcabilē: ſicutprium ē ꝑſone quaſi ſingularē incoīcabilē. ꝓprietas eēntie eſt coītas ſiue incoīcabilitas qua differt aſona: ſicut ꝓprietas ē ꝑſone qͣſi ſingularitas incoīcabilitas qua differt ab eēntia. differt igit̉ eēntia a ꝑſona Cōtra. vbicūqꝫ ponit̉ differētia ē om̄imoda idēptitas. Si eſt differētia ꝑſone ab eēntia vel ecōuerſo eſt om̄imoda idēptitas ꝑſone eēntie. Ex quo relinquit̉. erit ſimplicit̓ ꝑſona eēntia qd̓ manifeſte eſtꝯtra ſanctos. Itē ſi differt ꝑſona ab eſſentia. aut genēdifferētia nature: aut relatōis. qꝛ ꝯſtat eſt ibi differentia accidētis. differūt differētia nature: qꝛ ſic ſequeret̉ in deo multiplicitas nature nec differētia relatōnis. qꝛ ꝑſona refert̉ ad eſſentiam nec ecōuerſo. differrent re ꝑſona eēntia. Item Bern̄. ad eugnium. ip̄as diuinas ꝑſonas aliud ꝙͣ ip̄m deū vnū dininam ſub̓aꝫ naturā maieſtatē ꝯfitemur. Idem eſt igit̉in deo ꝑſona. eēntia. ſub̓a. natura. maieſtas. Itē augvij. de trini. tres ꝑſonas dicimꝰ ex eadē eēntia quaſialiud ſit eēntia aliud ſit ꝑſona. Rn̄. dicēduꝫ ē differētia ẜm rem: ē differētia ẜm intelligētie rōeꝫ. differentia ẜm rem differt ꝑſona ab eēntia nec ecōuerſo.

vn̄ aug. vij. li. de trini. ē aliud deo ꝑſonā eſſe: ſꝫoīno idē. Et iterū ī eodē. quēadmodū hoc ē illi qd̓ deum eſſe: ita hoc ē illi eſſe qd̓ ꝑſonā. Differētia v̓o ẜmintelligētie ratōeꝫ differt ꝑſona ab eēntia. qꝛ alia eſt ratio intelligētie ꝑſone: alia eēntie. Cum em̄ intelligit̉ eſſentia: intelligit̉ vnū quid indiſtinctum ī tribꝰ. v̓o dr̄ꝑſona: intelligit̉ vnuſꝗſqꝫ diſtinctꝰ a ceteris ꝓprietateꝙuis eēntia. hac ratōe dicit dama. iij. li. aliud ēſub̓a aliud ypoſtaẜ .ſ. intelligētie ratōne. Ad illud ergo qd̓ primo obijcit̉ aliꝗs eſt modꝰ exiſtētie ꝑſone ẜmrem: qui eſt eēntie. ꝯcedēduꝫ eſt: ſꝫ ex hoc ſequit̉.ꝑſona differt ab eēntia. ratio huiꝰ eſt. qꝛ ille exiſtentiemodꝰ facit differētiā ꝑſone ad ꝑſonā: ꝑſone ad eſſentiam. Un̄ generās dicit diſtinctōeꝫ pr̄is a filio: patris a deitate. Relatiua differētia ē relatiui reſpectuſui correlatiui. ē at̄ correlatiua eſſentia ꝑſone. Adſecūdū qd̓ dicit. ꝓprietas addit̉ ꝑſone que ē eſſentie. diſtinguēduꝫ qꝛ aut loquit̉ de additōe que ē ẜm intelligētie ratōeꝫ: hoc veꝝ eſt. qꝛ ratōe intelligētieꝓprietas addit̉ ꝑſone. non tamē ex hoc ſequit̉ ſit ibidifferentia niſi intelligētia ratōis. Aut loquit̉ de additione que eſt ẜm rem: hoc falſuꝫ eſt. ꝓprietas em̄relatiua ſic eſt relatiui ſicut on̄dit boeciꝰ de trinitate: nec addit nec mutat nec minuit. vt ptꝫ cum aliquo accidente indifferēti ſitu ꝯtra me. ego nūc ſum dexter adillum nūc aūt ſiniſter ſiue alicuiꝰ forme additōe ſiue aliqua mutatōne. ꝓprietas v̓o in diuinis que eſt ip̄iusſone eſt ꝓprietas relatiua: ideo ponit additōeꝫ velꝯcretionē alicuiꝰ ad ꝑſonam: ſꝫ ſolum ponit differenteꝫexiſtentie modū. hoc ẜm ratōneꝫ ordinis nature ſiueoriginis qd̓ ſufficit ad veritatem alietatem perſone aꝑſona. ſicut declaratū eſt ſupra queſtionibꝰ de veritateꝑſonaꝝ: queſtionibꝰ de numero ꝑſonaꝝ. Ad aliudv̓o iam ptꝫ ſolutō. hoc adiūcto: aliter dicit̉ ī diuinispprietas eēntie: aliter ꝓprietas ꝑſone. ꝓprietas em̄ne nomīat̉ in diuinis duobꝰ modis. vno nomineprime intentōis: ſicut generans. genitꝰ. ꝓcedens. alio nomīe ſcd̓e intentōis: vt dicit̉ differens dinſtinctus. prima noīatio eſt ab intellectu ꝯſiderāte modū eſſendi: ſcd̓a v̓o noīatio eſt ab intellectu ꝯſiderāte modūintelligētie rei. ex hoc em̄ intellectꝰ ꝯſiderat patrē vtꝑſona a qua ꝓducit̉ ꝯformis in ſub̓a: noīat generātemꝯſequēter v̓o ex hoc ꝯſiderat actū mētis diſcernentisgenerāteꝫ a genito: noīat diſtinctiue. vt generās ſit nomen prime intentōis ſicut ſor. diſtinctꝰ d̓o nomenſcd̓e intentōis ſicut ſpēs indiuiduū. ꝓprietas v̓o eēntie que quidē ꝯuenit ꝑſone: noīat̉ noīe ſcd̓e intentionis vt ꝯmū indiſtinctū hmōi. hec em̄ noīa ſunt ſumpta a ꝯſideratōis. ex hoc em̄ eſt vna eſſentia tribꝰꝑſonis: noīat̉ ꝯmunis qͣſi ſcd̓a intentōe. noīa v̓o om̄iaque noīant intentōeꝫ eēntie pͥma intentōe. ſicut et̓nitasincōmutabilitas. hmōi vl̓r ꝯueniūt ꝑſone. ſequit̉ergo ꝙͣuis coītas ſit ꝓprietas eēntie incoīcabilitas ꝑſone: differāt ꝑſona eēntia ẜm: ſꝫ ſolū ẜm intelligētic rationem. Articulꝰ terciꝰOnſequēter querit̉ vtꝝ ꝯueniētiꝰ dicat̉ ẜmratōeꝫ intelligētie ꝑſona eēntie ī obliꝗtate: ꝙͣ ꝑſōa eēntie ī rct̄itudīe. diffinitōne ꝑſone cadat nat̉a ī obliꝗtate: qꝛ dr̄ ꝑſona rōnaliternature indiuidua. ſub̓a ꝯueniētiꝰ dicet̉ ī obliꝗtateſona eſſe nature vel eſſentie: ꝙͣ natura vel eēntia. Iteꝫꝑſona eſt res nature: eſſentia v̓o ip̄a natura. reſpiciendo ergo ad ꝓprietatem ratōis intelligentie. intellectusnature eſt in obliquitate in ratione perſone. ergo intellectus eſſentie. Conuenientius ergo dicetur eſſe perſona eſſentie ꝙͣ ꝑſona eſſentia. Cōtra. aug. vij. de tri.non dicūtur tres perſone ex eadem eſſentia. ne putēturaliud eſſentia. aliud ꝑſona. ergo non ꝯuenienter dicen-