Queſtio.lvj.

cū dicit̉ ꝑſona: intelligit̉ vnꝰ aliquis qui ſit tn̄ ratōnalis ſubſtātie. cū dicit̉ ꝑſone tres: intelliguntur tres aliqui qui tn̄ ſint ratōnalis nature.¶ Nembrū ſeptimūOnſequēter querit̉ de ꝯꝑatōne ꝑſone adintentōeꝫ eēntie. Circa qd̓ q̄rit̉ ī hūc modum. Primo an ꝑſona ſit eſſentia. Scd̓ovtꝝ ꝑſona differat ab eēntia ⁊ ecōuerſo.Tercio vtꝝ ꝯuenietius dicat̉ ꝑſona eē eēntie ī obliquitate. ꝙͣ eſſe eſſentia in rectitudine.¶Irticulꝰ primꝰ¶D primū ſic. boeciꝰ in li. de ebdomadibꝰ nature ſimplici idē ē qd̓ ē: ⁊ quo ē. ⁊ deꝰ ſimpliciſſimꝰ: ergo idē eſt in ip̄o ꝙ ē ⁊ quo ē. ergoxus ē deitas. ergo cū pr̄ ſit ſimpliciſſimꝰ: idem ē paterquo ē. ſꝫ quo ē eſt eēntia vel deitas: ergo pr̄ eſt eēntia.ergo ꝑſona ē eēntia. ¶ Iteꝫ augu. dicit ꝙ pr̄ ē ꝗcqd̓ ip̄ehabet: excepto ꝙ filiū hꝫ. ⁊ ip̄e nō eſt filiꝰ. gͦ cū habꝫ eſſentiā: pater ē eēntia: ⁊ ita ꝑſona ē eēntia. ¶ Cōtra. dicit Areſto. quātulācūqꝫ differētiā oſtēdētes fuerimus:mōſtrabimꝰ qm̄ nō idem ſꝫ ꝑſona generat ⁊ generat̉. eſſentia nec generat nec generat̉: gͦ ꝑſona ⁊ eēntia nō ſūtidem. ¶ Itē in numeris bn̄ tenet. ꝙ ſi hec res ē illa. ſuꝑpoſita hac re: ſupponit̉ illa. ⁊ hoc ē ꝓpter eēntialē idēptitatem quā ſignat hoc verbū ē. ergo ſi hec ē vera: ꝑſonaeſt eēntia: ꝓpter ꝯſil̓em idemptitatē quā ſignat hͦ verbūeſt: ſuppoſita ꝑſona ſupponit̉ eēntia. qd̓ eſt ꝯtra p̄dicta¶ Iteꝫ eē in pluribꝰ nō eē in pluribꝰ ſunt oppoſita. gͦ nōſunt in eodē. ſꝫ ſunt in ꝑſona ⁊ in eſſentia ſꝫ qꝛ nulla ꝑſona in pluribꝰ ē: ⁊ eēntia ē in pluribꝰ: gͦ ꝑſona ⁊ eēntianō ſunt idē. ¶ Item hylariꝰ. vij. de trini. nō idem ē ensnatura qd̓ res nature: ſicut nō idem eſt hō ⁊ qd̓ homīseſt. nec idē eſt ignis ⁊ ꝙ ip̄ius ignis ē. ⁊ ẜm hoc nō ideꝫeſt deꝰ ⁊ qd̓ dei .ſ. ꝑſona ⁊ eēntia. ¶ Itē dicit boeciꝰ ī li.de duabꝰ naturis ⁊ vna ꝑſona xp̄i. ꝙ neſtoriꝰ dicebat īxp̄o duas ꝑſonas ſicut duas naturas. euthices v̓o vnicam naturā ⁊ vnicā ꝑſonā. diſtinguēda gͦ ſūt ⁊ ſeꝑādaꝓprijs diffinitōibꝰ nat̉a ⁊ ꝑſona. qꝛ diuerſas hn̄t ſignificatōes ſiue diffinitiqͥs ibidē ponit boeciꝰ. Eſt em̄natura ꝓut ibi accipit̉ vniuſcuiuſqꝫ rei ſpecifica differētia. ⁊ ꝑſona ē rōnalis nature indiuidua ſub̓a. ſꝫ qͦꝝ diffinitōnes ſūt diuerſe ip̄a ſūt diuerſa: gͦ ꝑſona ⁊ naturaſiue eēntia diuerſa ſūt. ¶ Itē dama. d̓ ypoſtaſi nō ē deitatē dice̓. deitatē em̄ eſſe ſolū pr̄eꝫ aūt ſolū filiū aut ſolūſpm̄ ſct̄m nūꝙͣ audiuimꝰ. deitas em̄ naturā manifeſtatpr̄ ypoſtaſim: ſic̄ hūanitas naturā hoīs: petrꝰ ypoſtaẜdeꝰ em̄ res diuīa ē: ⁊ ī vnaquaqͣꝫ ypoſtaſeon .i. ꝑſonarūdenoīatōe dicit̉ gͦ ẜm hoc. ſi de ypoſtaſi nō ē deitatē dicere: ꝑſona nō ē deitas. ¶ Itē eē in qͣlibꝫ ꝑſona dr̄ de diuina eēntia. gͦ vel ẜm ſub̓aꝫ: vel ẜm relatōeꝫ. ſi ẜm ſubſtātiā: gͦ dr̄ de qͣlibꝫ ꝑſona ꝑ ſe. ⁊ hͦ falſuꝫ. ſi ẜm relatōeꝫ⁊ eēntia ẜm iſtā relatōeꝫ diſtinguit̉ a qͣlibet ꝑſona. gͦſicut pr̄ nō eſt filiꝰ a quo diſtinguit̉ ꝑ patnitate: ſic eēntia nō eſt ꝑſona. ¶ Itē eē ab alio nō eē ab alio ſūt ī ꝑſona ⁊ eēntia reddēdo ſingula ſingulis. ⁊ nō ẜm idē: cumſint oppoſita: gͦ ẜm diuerſa. gͦ ꝑſona ⁊ eēntia ſunt diuerſa. ¶ Itē intellectꝰ diſtinguit ꝑſonā ab eēntia. Un̄ boecius. ſeꝑanda ſunt eēntia ⁊ ꝑſona ꝓprijs diffinitōibꝰ. illi diſtinctōi aut rn̄det aliquid ī re: aut nihil. Si nihil:ergo cū in re vnica ſit eēntia diuīa: in re nō eſt niſi vnica ꝑſona diuīa. Si v̓o aliquid rn̄det in re: gͦ ẜm rē differunt ꝑſona ⁊ eēntia. gͦ ꝑſona nō eſt eēntia. ¶ Ad ſolutionē hꝰ nota qd̓ dixit. Prepoſitiuꝰ. qꝛ ī diuīs diſtīguimus tripliciter. ſcꝫ voce. intellectu. ꝓprietate. Uoce: vtduos ſil̓es diuerſis noībꝰ ſignificemꝰ. Intellectu: vt cūoīno idem ſit eſſentia qd̓ ꝑſona: diſtinguimꝰ intellectuinter eēntiā ⁊ ꝑſonā: loquētes de eēntia ita ꝙ nō de ꝑſona. Et ꝓprietate: vt inter patrē ⁊ filiū. Ubi aūt fit di-

ſtinctio ſola voce nulla ē diſtinctō. vt hoc nomen eēntiavidet̉ eē nomē generalis ſub̓e: ⁊ diuinitas nomē ſpālisſub̓e. ſꝫ nō oīno idem: ita ꝙ nō poſſumꝰ loqui de eſſentiaquin loqͣmur de diuinitate ⁊ ecōuerſo. vn̄ nulla ē diſtinctio inter generalē ⁊ ſpālem. Scd̓m alios nota. ꝙ pͥncipia ſunt fidei. qͦꝝ vnū eſt: ꝙ deꝰ ē ſimpliciſſimꝰ. ex quoſequit̉ ꝙ ꝑſona ē eēntia: ⁊ deꝰ deitas. aliud ē: ꝙ aliquidꝯuenit eēntie qd̓ nulli ꝑſone: ⁊ ex hoc ſequit̉ ꝙ ſuppoſita ꝑſona nō ſupponit̉ eēntia. ¶ Ad primū obiectu dicimus ꝙ generare vel generari nō eſt differētia ꝑſone adeēntia: ſꝫ ꝑſone ad ꝑſonā. Ex hoc em̄ ꝙ pr̄ generat: ſeꝗt̉ꝙ nō ſit ille quē generat. ſꝫ nō ſequit̉ ꝙ nō ſit eēntia. vn̄nō ſequit̉ vt aſſignet̉ ꝑ hoc differentia inter p̄poſita eomō quo aſſignatōeꝫ differētie deſtruit ꝑ huiꝰ aſſignatōnem eiuſdē. ¶ Ad ſecūdū obiectū dicimꝰ ꝙ nō eſt ſil̓e denaturalibꝰ ⁊ theologicis ꝓpter duas cauſas ſiml̓ ſumptas. pͥma eſt. qꝛ in naturalibꝰ eēntia ꝯmetit̉ ſe ꝑſone.qꝛ vnica eēntia ē vniꝰ ꝑſone ⁊ pluriū ꝑſonaꝝ plures eēttie. ſꝫ in theologicis vnica eſt eſſentia numero ⁊ pluresꝑſone. Scd̓a cauſa ē. qꝛ in naturis quecūqꝫ ꝓprietas eſtꝑſone ē ⁊ eēntie. ſꝫ nō ē ita ī theologicis: qꝛ ꝓprietas patris eſt pat̓nitas quę nō ē ꝓprietas eēntie. vn̄ in theologicis ſuppoſita ꝑſona nō ſupponit̉ eēntia ſꝫ in naturis.¶ Ad terciū obiectū dicimꝰ ꝙ nō valet hec argumētatōeſſe in pluribꝰ nō eē in pluribꝰ nō ſunt in eodē. ⁊ ſūt ineēntia ⁊ ꝑſona: gͦ eēntia ⁊ ꝑſona nō ſunt idē. qm̄ in prima iſte terminꝰ eodē: vnica habet ſuppoſitōeꝫ. aut tm̄ ꝓeēntia: aut tm̄ ꝓ ꝑſona. In ſcd̓a due ſunt ſuppoſitōnesvna ꝓ ꝑſona alia ꝓ eēntia. ⁊ ē inſlātia. hoc artificiale ⁊inartificiale nō ſunt in eodē. ⁊ ſūt in ere ⁊ ſtatua: gͦ ſtatua nō eſt es. ¶ Ad quartū ſcꝫ hylarij. dicēduꝫ ẜm magiſtrū in ſentē j. lib. diſt. xxxiiij. ꝙ hylariꝰ ad naturā rerum creataꝝ reſpiciēs inquit. nō idē eſt natura qd̓ nature res: ſubjciēs exēpla de creaturis inde oſtēdens erroris eē. ſub mēſura creaturaꝝ metiri creatorē. addit.⁊ ẜm hoc nō idem eſt deus qd̓ dei eſt. ac ſi dice̓t. ſi adinſtar creaturaruꝫ de creatore ſentis. cogeris fateri qꝛ nōidem ē deus qd̓ dei eſt. qd̓ dice̓ impiū eſt: cū ſpūs dei deus ſit. Nō gͦ ẜm corꝑales modos (vt in eadē ſerie ſubdit) acciēda ſunt hec q̄ de deo dicūt̉. vbi euacuat opinionē eoꝝ qui ita putant aliud eē deū ⁊ aliud qd̓ dei ē.aliud qd̓ naturam dei ⁊ rem nature vt eſt in creaturis.¶ Ad quintū .ſ. ad auctoritatē boecij. diſtinguēda ē duplex ſeꝑatio. ſcꝫ ſeꝑatio ẜm rem: ⁊ ſeꝑatio ẜm intellectuꝫ. Seꝑatione ẜm rem nō ſunt ſeꝑata ꝑſona ⁊ eſſentia: ſed ſeꝑatione ẜm intellectum ſeꝑate ſunt. tamen ſicut ꝑſona ⁊ natura non ſunt diuerſe: ſic nec diffinitiones eoꝝ diuerſe ſunt ꝓprie loquendo. in diffinitōne em̄perſone cadit natura vt patet per predicta. ⁊ ip̄a diffinitio nature predicatur de ꝑſona: quia natura eſt ſuaꝑfectiua ſubſtantialis differentia ſiue ſua ſubſtātialisꝑfectio. vnde ſoluēdum eſt ꝑ interemptōnem. non ſuntem̄ diffinitōnes diuerſe. ¶ Ad auctoritatē damaſ. dicendum ꝙ ſic intelligendū eſt. de ypoſtaſi deitatem dicerenō poſſumus .i. de vna ſola ypoſtaſi dicere nō poſſumꝰ⁊ hunc intellectum innuit ip̄e cum dicit. deitatem eē ſolum patrem aut ſolum filium aut ſolum ſpiritūſanctūnūꝙͣ audiuimus. filium aūt eſſe deitatem bene audiumus quia xp̄c eſt dei virtus ⁊ dei ſapientia que ſine dubio eſſentiam ſignificant. ¶ Ad aliud dicendum ꝙ eſſein qͣlibet ꝑſona dr̄ de eēntia ẜm relatōeꝫ. nō tn̄ ꝓpt̓ hͦ diſtinguit̉ eēntia a ꝑſona: qꝛ dicit hoece trinitate deꝰquātus ſine quātitate: qualis ſine qͣlitate: nō tn̄ relatſine relatōe. Intelligī ē tn̄ de repater em̄ nō eſt relatnitas nō ſignificat ⁊eſſentia ſignificat̉ vt reſine relatoeſtelatUnde ꝑuit̉ aſona. eſſentimus hec eſſentia diuina eſt in qual