Articulus ſecūdꝰEinde querit̉ q̄ ſit coītas ꝑſone in diuīs. vtꝑtractat mgr̄ in. j. di. xxiij. Ad qd̓ ſic. nihileſt ꝯmūe tribꝰ niſi diuīa eēntia ẜm rem. ſꝫ ſignificatū ꝑ nomē ꝑſone ē ꝯmūe tribꝰ: gͦ ſignificat idemqd̓ eēntia. ¶ Cōtra vna ē eēntia in tribꝰ nō vna ꝑſonavn̄ quidē dixerūt duplex ꝯmūe. ẜm rem: ⁊ ẜm intellectūſcd̓m rem: vt ſignat̉ ꝑ hoc nomē eēntia. ẜm intellectumv̓o: vt ſignat̉ ꝑ hoc nomē ꝑſona. ¶ Cōtra intellectꝰ caſſus ē ⁊ vanꝰ: niſi habeat rem ſibi rn̄dentē. gͦ coītas intellectꝰ ē a coītate rei. ¶ Itē ſi ſignificatū huiꝰ noīs ꝑſona dicit̉ de tribꝰ. ita ꝙ in illis multiplicat̉ quia alia eſtſona vniꝰ ⁊ alteriꝰ. om̄e aūt qd̓ ē in multis multiplicaum: ē aptum natū p̄dicari de illis. ⁊ om̄e tale eſt vl̓: gͦꝑſona ē vl̓e. ¶ Cōtra boeciꝰ in li. de trini. In om̄i ſimplici nō differt quo ē ⁊ qd̓ ē. ſi ergo vnaqueqꝫ ꝑſona eſtſimplex: nō differt quō ē ⁊ qd̓ ē. ergo nec vl̓e nec ꝑticulare. ⁊ hoc idem dicit boeciꝰ ꝙ in diuīs nec vl̓e nec ꝑticulare. ¶ Item ſi ꝑſona dicit̉ de tribꝰ. aut gͦ ſicut ens rōetrium: aut nō. ſi primo mō: ⁊ nō adequatū alicui illaꝝergo erit aūt ſicut genꝰ aūt ſicut ſpēs aut ſic̄ differētia.nō ſicut differētia: hec em̄ ē quo alterū ab altero differtſꝫ intentōe ꝑſonalitatis nō differt pr̄ a filio. Ꝙ aūt nōſicut genus: pꝫ ꝑ aug. xxj. di. j. li. ſentē. ſi nō de ratōe: gͦꝑſona nō dicit̉ ẜm ſub̓aꝫ de illis. cuiꝰ ꝯtrariū ſupra habitum ē. ¶ Rn̄. cū dicit̉ petrus ē homo ⁊ paulꝰ: hoc eſtcoīs eſſentia cuiꝰ ſuppoſita ſunt illi duo. Un̄ hec intentio ſuppoſitū dicit̉ de illis. vn̄ qꝛ coīcant idem ẜm rem:ꝯſequit̉ ꝙ vnā hn̄t cōeꝫ habitudinē vn̄ vnū ē ꝯmū ẜmrem alterū ꝯmū ẜm ratōneꝫ. Sil̓r pater ē deꝰ filiꝰ ē deꝰſpūſſct̄us ē deus. tres habitudīes hn̄t in vnuꝫ in hoc ꝙpater ē ſuppoſitum diuine eēntie vt filius ⁊ ſpūſſct̄us. ⁊idem deſignat̉ ꝑ ypoſtaſim ⁊ ſuppoſitū. ypoſtaẜ em̄ dicit idem qd̓ ſtans ſub. Un̄ qꝛ idem eſt cōe ẜm rem: vnarō ē coīs q̄ deſignat̉ ꝑ ypoſtaſim ſꝫ idē deſignat̉ ꝑ hͦ nomen ꝑſona. qd̓ ꝑ hoc ꝙ dico ypoſtaſim diſtinctā ꝓprietatem. Cū ergo iſta duo ſil̓em hn̄t moduꝫ coītatis. ⁊ hͨnomē ypoſtaẜ ē ꝯmū ẜm rōeꝫ .i. ẜm ꝯſil̓em modū habēdi tria ad vnū: erit ſignificatū ꝑ hoc nomē ꝑſona ꝯmūẜm ratōeꝫ ab eadē habitudīe. ſꝫ hec habitudo nō ē ꝯmunis niſi ex ꝯſequēti. qꝛ em̄ ē habitudo ad vnū ꝯmū: iōeſt coīs habitudo. qꝛ v̓o illa habitudo ē triū habitudoideo pluralit̓ dr̄ hoc nomē ꝑſona ⁊ ypoſtaẜ. ſꝫ ſic nō eſtde hoc noīe eēntia vel ſub̓a: qꝛ ibi ē habitudo ſimplex.Cū gͦ querit̉ vtꝝ hͦ nomē ꝑſona ſit ꝯmūe ẜm rem. dicendum ꝙ ita ex ꝯſequēti. Si aūt q̄rat̉ cū dicit̉ ꝑſona ē cōmune. eēntia ē ꝯmūe. vtꝝ ibi duplex ſit ꝯmūe? dico ꝙ n̄īmo idem: ſꝫ aliter ⁊ aliter. Nam vt ē in hoc noīe eēntiaeſt ꝯmūe ẜm ſe. in ypoſtaſi v̓o ē ꝯmūe in habitudine adillud. hec aūt habitudo nō ē in intellectu cauſatū ſꝫ deſignatur cū dicit̉ tres ſunt vnꝰ deus. Cum em̄ dicit̉ deusdicit̉ vna eēntia. Cum v̓o dicit̉ ſunt: dicit̉ eēntia eadeꝫſꝫ nō ſub ratōne eſſentie: ſꝫ habitudīs trium ad vnū. Siv̓o querit̉ cuiuſmōi ē ſignatū ꝑ hoc nomen ꝑſona. dicēdum ē. ꝙ ꝯmū ꝓportōe dicit̉ ꝯmū habitudīe. tale autēꝯmūe dicit̉ duplicit̓. qn̄qꝫ ex habitudīe duoꝝ ad vnumqn̄qꝫ ex habitudīe alteriꝰ ad alterū. duoꝝ ad vnū: ſicutdicit̉ rector in naui ⁊ in ſcolis. alteriꝰ ad alterū: vt cumdicit̉ corpꝰ ē ſanū ⁊ vrina ē ſana. oīa em̄ hec refferūt̉ adſanitatē hūani corꝑis. Cū gͦ dr̄ deꝰ ē bonꝰ creatura ē bona cōe dr̄ ꝓportōe. Cū aūt dr̄ diuīe ꝑſone ſūt ꝑſone create. ꝑſone ſūt ꝑſone: dr̄ ibi cōe ẜm cōeꝫ habitudinē alteriꝰ ad alteꝝ. quēadmodū cū dr̄ pr̄ ē ꝑſona: filiꝰ ē ꝑſona:dr̄ ẜm habitudinē ad idē. ſꝫ qꝛ nō ẜm eiuſdē habitudinēideo ꝑſona dr̄ pluralit̓: eēntia v̓o n̄. ¶ Si v̓o obijcit̉ ẜmꝙ erit vl̓e. dicēdū ꝙ n̄. qꝛ vl̓e dr̄ vbi ē coīs nat̉a: n̄ vbicoītas habitudīs. Si at q̄rit̉ vtꝝ cōtīgat abſtraherehmōi cōe ab ill̓ ꝗbꝰ ē cōe? dico ꝙ n̄. ſic̄ eī cū dr̄ eēntia diuina ē coīs: nō aliud dr̄ coītas ꝙͣ ip̄a eēntia. Sed cū dr̄
pr̄ ē diuīa eēntia ⁊ pr̄ ē ſuppoſitū eēntie diuīe: nō aliudẜm rē eſt pr̄ ⁊ ſuppoſitū. Qd̓ at̄ obijcit̉ vtꝝ ꝑſona dr̄ depr̄e ⁊ filio ⁊cͣ. vt ens de ratōe ⁊cͣ. Rn̄. ꝙ dr̄ ens ip̄m ⁊ n̄ſic̄ eēntiale aut accidētale. Un̄ licꝫ ꝑ modū dicēdi hͦ nomen ꝑſona ſit cōe tribꝰ ẜm rē: tn̄ nihil aliud ē: pr̄ ē ꝑſona: ꝙͣ pr̄ ē pr̄ ⁊ ſil̓r de alijs. Un̄ hͦ nomē ꝑſona ẜm ſubſtantiam idem ē qd̓ ypoſtaẜ.¶ Nlembrū quintūOnſequēter q̄rit̉ de ſuppoſitōe huiꝰ noīsꝑſona. Querit̉ gͦ vtꝝ ſuppoſita ꝑſona ſuꝑponat̉ eēntia. Ad qd̓ ſic ī rebꝰ creatis cūvnū vere alteri attribuit̉ ⁊ n̄ ẜm accidēs:vno ſuppoſito alteꝝ ſupponit̉. ſꝫ vere dr̄ n̄ ẜm accidēs ꝑſona diuīa ē eēntia: gͦ ſuppoſita ꝑſona ſupponit̉ eſſentia¶ Pret̓ea ī ꝗbꝰ eſt omimoda īdifferētia: vno ſuppoſitoſupponat̉ alteꝝ: gͦ ⁊cͣ. ¶ Itē abſtrahāt̉ ꝑ intellectū ꝓprietates n̄ erūt tria: qꝛ ſcd̓m hͦ viderēt̉ tres eēntie abſolute: ſic̄ abſtractis ꝓprietatibꝰ due ſūt ſub̓e petrꝰ ⁊ paulꝰ.⁊ ita eēt hereẜ ꝗ ponebat tres ſub̓as. Si v̓o remanet eſſentia illd̓ qd̓ ſubſiſtebat ꝓprietatibꝰ: gͦ ꝑſona erit eſſentia diſtīcta ꝓprietate. gͦ ſuppoſita ꝑſona ſupponet̉ eēntia¶ Cōtra ꝓportōnalit̓ dicāt̉ ꝑſona ⁊ eēntia ī diuīs ⁊ humanis. qͦ ad modū ſignificādi ⁊ ſupponēdi. ſꝫ ī creaturaſuppoſitaona nō ſupponit̉ eēntia: gͦ nec ī diuīs. ¶ Itēꝑſona diſtinguit̉ eēntia nō gͦ ⁊cͣ. ¶ Rn̄. in diuīs veꝝ ēꝙ idem ē eēntia qd̓ ꝑſona ⁊ ecōuerſo ꝓpt̓ ſubtilitatē diuini eſſe. tn̄ modꝰ ꝗ nō detrahit ſimplicitati ē ꝑſone ꝗ n̄eſt eēntie. hic aūt modꝰ ē differētia habitudīs ⁊ ꝓprietatis origīs qͣ dr̄ pr̄ ē ſꝫ nō ab alio. filiꝰ ē a pr̄e ꝑ generatōnē: ſpūſſct̄s ab vtroqꝫ ꝑ ꝓceſſionē. ẜm iſtiꝰ exiſtētie modū differ̄t ꝑſone n̄ eēntia. Cū gͦ ꝯſeqͣt̉ ſuppoſitō ip̄m modū: ptꝫ qm̄ ſuppoſita ꝑſona n̄ ſupponet̉ eēntia. ¶ Ad illud gͦ qd̓ obijcit̉ pͥmo ptꝫ ſol̓. ꝙ ei vnū attribuat̉ alterihͦ ē rōe ſimplicitatis rei. ꝙ v̓o n̄ idē ſupponit̉: hͦ facit differētia ſigͥficatōis. Ad ſcd̓m dicēdū. ꝙ oīmoda ē indifferētia ꝑſone ad eēntiā. qꝛ n̄ differ̄t aliqͣ drn̄tia. modꝰ tn̄ē ꝑſone ꝗ n̄ ē eēntie. iō n̄ ſeꝗt̉ ꝙ ſuppoſito hͦ ſupponit̉ illud: quēadmodū cū idē ſit diffinitō ⁊ diffinituꝫ: ē modꝰdiffinitōis q n̄ ꝯueīt diffinito. ¶ Ad terciū dicēdū. ꝙ abſtractis ꝓprietatibꝰ .ſ. ꝑſonalibꝰ adhuc erūt tres: nec tn̄tres erūt ſub̓e. hͦ infra planiꝰ de t̓mīabit̉. ¶ Nota tn̄ adeuidētiā p̄dictoꝝ. ꝙ ꝑſona n̄ dr̄ ꝑ additōeꝫ ad eēntiā. ſꝫeēntia ē ī ītellectu ꝑſone obliq̄ ẜm rōeꝫ ītelligētie. dr̄ eīꝑſona diuīa ypoſtaẜ diuīe nat̉e. Illud eī dr̄ ſupponi altero ſuppoſito qd̓ ē ī intentōe eiꝰ. In rct̄itudīe vt ſuppoſito homīe ſupponit̉ aīal: ⁊ ſuppoſito petro ſupponit̉ hōeēntia at̄ ī rōe ꝑſone n̄ ē ẜm rct̄itudinē ſꝫ obliq̄. Similit̓ſuppoſita notōe n̄ ſupponit̉ ꝑſona. vl̓ ſi coartet̉ intentioſuppoſiti: illd̓ dr̄ ſupponi alto ſuppoſito qn̄ qd̓ attribuit̉vni attribuit̉ alt̓i. iō dixer̄t antiꝗ. ꝙ licꝫ ꝑſona eſſentiaeēt: qꝛ tn̄ ꝑſona generat eēntia n̄: ſuppoſita ꝑſona n̄ ſuꝑponat̉ eēntia. gͦ n̄ ſeꝗt̉ ꝑſona gignit: eēntia n̄: gͦ ꝑſona n̄ē eēntia. ſꝫ ꝙ alt̓a rō ītelligētie ī hͦ noīe ꝑſona ⁊ ī hͦ noīe¶ Nembrum ſextūOnſeq̄nt̓ q̄rit̉ d̓ ꝯſigͣficatōe hꝰ noīs ꝑſona q̄rit̉ gͦ vtꝝ idē ſigficet̉ noīe ꝑſone ī plurali ⁊ ī ſingl̓ari. Si eī dicat̉ ꝙ idē: ī ſingulari ſigͥficat eēntia: gͦ cū n̄ ꝯtīgat dicē plures eēntias diuīas. nec dicēt̉ pl̓es ꝑſōe. ſꝫ ꝙ idē ſigͥſicet̉videt̉: qꝛ nūerꝰ plural̓ n̄ pt̄ ſigͣri niſi c̓ca aliqd̓ coīcabileſꝫ ī ꝑſōis nihil ē cōe niſi eēntia: gͦ ncc̄e ē illd̓ nomē ī plurali ſigͥficare eēntiā ¶ Rn̄. ẜm qͦſdā hͦ nomē ꝑſona ſinedet̓mīatōe ⁊ ī ſingl̓ari ſigͥficat eēntiā. ſꝫ ī plurali ſigͥ ficat ypoſtaſim. ſꝫ ꝙ iſtud nō poſſit eē: on̄ſuꝫ eſt priꝰ. propter hoc dicendū eſt ẜm rich̓. in li. de trini. ⁊ boeciū ꝙin ſingulari ⁊ ī plurali hͦ nomē ꝑſona ſigͥficat ſub̓aꝫ q̄eſt ypoſtaẜ. hͦ eſt ꝑ modū ſub̓e ſingularis. Unde Rich̓.