Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Articulus ſecūdꝰEinde querit̉ ſit coītas ꝑſone in diuīs. vtꝑtractat mgr̄ in. j. di. xxiij. Ad qd̓ ſic. nihileſt ꝯmūe tribꝰ niſi diuīa eēntia ẜm rem. ſꝫ ſignificatū nomē ꝑſone ē ꝯmūe tribꝰ: ſignificat idemqd̓ eēntia. Cōtra vna ē eēntia in tribꝰ vna ꝑſonavn̄ quidē dixerūt duplex ꝯmūe. ẜm rem: ẜm intellectūſcd̓m rem: vt ſignat̉ hoc nomē eēntia. ẜm intellectumv̓o: vt ſignat̉ hoc nomē ꝑſona. Cōtra intellectꝰ caſſus ē vanꝰ: niſi habeat rem ſibi rn̄dentē. coītas intellectꝰ ē a coītate rei. Itē ſi ſignificatū huiꝰ noīs ꝑſona dicit̉ de tribꝰ. ita in illis multiplicat̉ quia alia eſtſona vniꝰ alteriꝰ. om̄e aūt qd̓ ē in multis multiplicaum: ē aptum natū p̄dicari de illis. om̄e tale eſt vl̓:ꝑſona ē vl̓e. Cōtra boeciꝰ in li. de trini. In om̄i ſimplici differt quo ē qd̓ ē. ſi ergo vnaqueqꝫ ꝑſona eſtſimplex: differt quō ē qd̓ ē. ergo nec vl̓e nec ꝑticulare. hoc idem dicit boeciꝰ in diuīs nec vl̓e nec ꝑticulare. Item ſi ꝑſona dicit̉ de tribꝰ. aut ſicut ens rōetrium: aut. ſi primo: adequatū alicui illaꝝergo erit aūt ſicut genꝰ aūt ſicut ſpēs aut ſic̄ differētia. ſicut differētia: hec em̄ ē quo alterū ab altero differtſꝫ intentōe ꝑſonalitatis differt pr̄ a filio. aūtſicut genus: pꝫ aug. xxj. di. j. li. ſentē. ſi de ratōe:ꝑſona dicit̉ ẜm ſub̓aꝫ de illis. cuiꝰ ꝯtrariū ſupra habitum ē. Rn̄. dicit̉ petrus ē homo paulꝰ: hoc eſtcoīs eſſentia cuiꝰ ſuppoſita ſunt illi duo. Un̄ hec intentio ſuppoſitū dicit̉ de illis. vn̄ qꝛ coīcant idem ẜm rem:ꝯſequit̉ vnā hn̄t cōeꝫ habitudinē vn̄ vnū ē ꝯmū ẜmrem alterū ꝯmū ẜm ratōneꝫ. Sil̓r pater ē deꝰ filiꝰ ē deꝰſpūſſct̄us ē deus. tres habitudīes hn̄t in vnuꝫ in hocpater ē ſuppoſitum diuine eēntie vt filius ſpūſſct̄us.idem deſignat̉ ypoſtaſim ſuppoſitū. ypoſtaẜ em̄ dicit idem qd̓ ſtans ſub. Un̄ qꝛ idem eſt cōe ẜm rem: vna ē coīs deſignat̉ ypoſtaſim ſꝫ idē deſignat̉ nomen ꝑſona. qd̓ hoc dico ypoſtaſim diſtinctā ꝓprietatem. ergo iſta duo ſil̓em hn̄t moduꝫ coītatis.nomē ypoſtaẜ ē ꝯmū ẜm rōeꝫ .i. ẜm ꝯſil̓em modū habēdi tria ad vnū: erit ſignificatū hoc nomē ꝑſona ꝯmūẜm ratōeꝫ ab eadē habitudīe. ſꝫ hec habitudo ē ꝯmunis niſi ex ꝯſequēti. qꝛ em̄ ē habitudo ad vnū ꝯmū:eſt coīs habitudo. qꝛ v̓o illa habitudo ē triū habitudoideo pluralit̓ dr̄ hoc nomē ꝑſona ypoſtaẜ. ſꝫ ſic eſtde hoc noīe eēntia vel ſub̓a: qꝛ ibi ē habitudo ſimplex. querit̉ vtꝝ nomē ꝑſona ſit ꝯmūe ẜm rem. dicendum ita ex ꝯſequēti. Si aūt q̄rat̉ dicit̉ ꝑſona ēmune. eēntia ē ꝯmūe. vtꝝ ibi duplex ſit ꝯmūe? dicoīmo idem: ſꝫ aliter aliter. Nam vt ē in hoc noīe eēntiaeſt ꝯmūe ẜm ſe. in ypoſtaſi v̓o ē ꝯmūe in habitudine adillud. hec aūt habitudo ē in intellectu cauſatū ſꝫ deſignatur dicit̉ tres ſunt vnꝰ deus. Cum em̄ dicit̉ deusdicit̉ vna eēntia. Cum v̓o dicit̉ ſunt: dicit̉ eēntia eadeꝫſꝫ ſub ratōne eſſentie: ſꝫ habitudīs trium ad vnū. Siv̓o querit̉ cuiuſmōi ē ſignatū hoc nomen ꝑſona. dicēdum ē. ꝯmū ꝓportōe dicit̉ ꝯmū habitudīe. tale autēꝯmūe dicit̉ duplicit̓. qn̄qꝫ ex habitudīe duoꝝ ad vnumqn̄qꝫ ex habitudīe alteriꝰ ad alterū. duoꝝ ad vnū: ſicutdicit̉ rector in naui in ſcolis. alteriꝰ ad alterū: vt cumdicit̉ corpꝰ ē ſanū vrina ē ſana. oīa em̄ hec refferūt̉ adſanitatē hūani corꝑis. dr̄ deꝰ ē bonꝰ creatura ē bona cōe dr̄ ꝓportōe. aūt dr̄ diuīe ꝑſone ſūt ꝑſone create. ꝑſone ſūt ꝑſone: dr̄ ibi cōe ẜm cōeꝫ habitudinē alteriꝰ ad alteꝝ. quēadmodū dr̄ pr̄ ē ꝑſona: filiꝰ ē ꝑſona:dr̄ ẜm habitudinē ad idē. ſꝫ qꝛ ẜm eiuſdē habitudinēideo ꝑſona dr̄ pluralit̓: eēntia v̓o. Si v̓o obijcit̉ ẜm erit vl̓e. dicēdū. qꝛ vl̓e dr̄ vbi ē coīs nat̉a: vbicoītas habitudīs. Si at q̄rit̉ vtꝝ cōtīgat abſtraherehmōi cōe ab ill̓ ꝗbꝰ ē cōe? dico. ſic̄ dr̄ eēntia diuina ē coīs: aliud dr̄ coītas ꝙͣ ip̄a eēntia. Sed dr̄

pr̄ ē diuīa eēntia pr̄ ē ſuppoſitū eēntie diuīe: aliudẜm eſt pr̄ ſuppoſitū. Qd̓ at̄ obijcit̉ vtꝝ ꝑſona dr̄ depr̄e filio ⁊cͣ. vt ens de ratōe ⁊cͣ. Rn̄. dr̄ ens ip̄mſic̄ eēntiale aut accidētale. Un̄ licꝫ modū dicēdi nomen ꝑſona ſit cōe tribꝰ ẜm: tn̄ nihil aliud ē: pr̄ ē ꝑſona: ꝙͣ pr̄ ē pr̄ ſil̓r de alijs. Un̄ nomē ꝑſona ẜm ſubſtantiam idem ē qd̓ ypoſtaẜ. Nlembrū quintūOnſequēter q̄rit̉ de ſuppoſitōe huiꝰ noīsꝑſona. Querit̉ vtꝝ ſuppoſita ꝑſona ſuꝑponat̉ eēntia. Ad qd̓ ſic ī rebꝰ creatisvnū vere alteri attribuit̉ ẜm accidēs:vno ſuppoſito alteꝝ ſupponit̉. ſꝫ vere dr̄ ẜm accidēsſona diuīa ē eēntia: ſuppoſita ꝑſona ſupponit̉ eſſentia Pret̓ea ī ꝗbꝰ eſt omimoda īdifferētia: vno ſuppoſitoſupponat̉ alteꝝ: ⁊cͣ. Itē abſtrahāt̉ intellectū ꝓprietates erūt tria: qꝛ ſcd̓m viderēt̉ tres eēntie abſolute: ſic̄ abſtractis ꝓprietatibꝰ due ſūt ſub̓e petrꝰ paulꝰ. ita eēt hereẜ ponebat tres ſub̓as. Si v̓o remanet eſſentia illd̓ qd̓ ſubſiſtebat ꝓprietatibꝰ: ꝑſona erit eſſentia diſtīcta ꝓprietate. ſuppoſita ꝑſona ſupponet̉ eēntia Cōtra ꝓportōnalit̓ dicāt̉ ꝑſona eēntia ī diuīs humanis. ad modū ſignificādi ſupponēdi. ſꝫ ī creaturaſuppoſitaona ſupponit̉ eēntia: nec ī diuīs. Itēꝑſona diſtinguit̉ eēntia ⁊cͣ. Rn̄. in diuīs veꝝ ē idem ē eēntia qd̓ ꝑſona ecōuerſo ꝓpt̓ ſubtilitatē diuini eſſe. tn̄ modꝰ detrahit ſimplicitati ē ꝑſoneeſt eēntie. hic aūt modꝰ ē differētia habitudīs ꝓprietatis origīs dr̄ pr̄ ē ſꝫ ab alio. filiꝰ ē a pr̄e generatō: ſpūſſct̄s ab vtroqꝫ ꝓceſſionē. ẜm iſtiꝰ exiſtētie mo differ̄t ꝑſone eēntia. ꝯſeqͣt̉ ſuppoſitō ip̄m mo: ptꝫ qm̄ ſuppoſita ꝑſona ſupponet̉ eēntia. Ad illud qd̓ obijcit̉ pͥmo ptꝫ ſol̓. ei vnū attribuat̉ alteri ē rōe ſimplicitatis rei. v̓o idē ſupponit̉: facit differētia ſigͥficatōis. Ad ſcd̓m dicēdū. oīmoda ē indifferētia ꝑſone ad eēntiā. qꝛ differ̄t aliqͣ drn̄tia. modꝰ tn̄ē ꝑſone ē eēntie. ſeꝗt̉ ſuppoſito ſupponit̉ illud: quēadmodū idē ſit diffinitō diffinituꝫ: ē modꝰdiffinitōis q ꝯueīt diffinito. Ad terciū dicēdū. abſtractis ꝓprietatibꝰ .ſ. ꝑſonalibꝰ adhuc erūt tres: nec tn̄tres erūt ſub̓e. infra planiꝰ de t̓mīabit̉. Nota tn̄ adeuidētiā p̄dictoꝝ. ꝑſona dr̄ additōeꝫ ad eēntiā. ſꝫeēntia ē ī ītellectu ꝑſone obliq̄ ẜm rōeꝫ ītelligētie. dr̄ꝑſona diuīa ypoſtaẜ diuīe nat̉e. Illud dr̄ ſupponi altero ſuppoſito qd̓ ē ī intentōe eiꝰ. In rct̄itudīe vt ſuppoſito homīe ſupponit̉ aīal: ſuppoſito petro ſupponit̉eēntia at̄ ī rōe ꝑſone ē ẜm rct̄itudinē ſꝫ obliq̄. Similit̓ſuppoſita notōe ſupponit̉ ꝑſona. vl̓ ſi coartet̉ intentioſuppoſiti: illd̓ dr̄ ſupponi alto ſuppoſito qn̄ qd̓ attribuit̉vni attribuit̉ alt̓i. dixer̄t antiꝗ. licꝫ ꝑſona eſſentiaeēt: qꝛ tn̄ ꝑſona generat eēntia: ſuppoſita ꝑſona ſuꝑponat̉ eēntia. ſeꝗt̉ ꝑſona gignit: eēntia: ꝑſonaē eēntia. ſꝫ alt̓a ītelligētie ī noīe ꝑſona ī noīe Nembrum ſextūOnſeq̄nt̓ q̄rit̉ ꝯſigͣficatōe hꝰ noīs ꝑſona q̄rit̉ vtꝝ idē ſigficet̉ noīe ꝑſone ī plurali ī ſingl̓ari. Si dicat̉ idē: ī ſingulari ſigͥficat eēntia: ꝯtīgat dicē plures eēntias diuīas. nec dicēt̉ pl̓es ꝑſōe. ſꝫ idē ſigͥſicet̉videt̉: qꝛ nūerꝰ plural̓ pt̄ ſigͣri niſi c̓ca aliqd̓ coīcabileſꝫ ī ꝑſōis nihil ē cōe niſi eēntia: ncc̄e ē illd̓ nomē ī plurali ſigͥficare eēntiā Rn̄. ẜm qͦſdā nomē ꝑſona ſinedet̓mīatōe ī ſingl̓ari ſigͥficat eēntiā. ſꝫ ī plurali ſigͥ ficat ypoſtaſim. ſꝫ iſtud poſſit: on̄ſuꝫ eſt priꝰ. propter hoc dicendū eſt ẜm rich̓. in li. de trini. boeciūin ſingulari ī plurali nomē ꝑſona ſigͥficat ſub̓aꝫeſt ypoſtaẜ. eſt modū ſub̓e ſingularis. Unde Rich̓.