opponitur ſic. eēntia eſt ꝑſona. gͦ eſt vna ꝑ ſe ⁊ diſtīcta.ſed hͦ falſum. nō gͦ importat̉ ꝑ hoc nomē ꝑſona diſtīctōtūc .n. nō eſſet eēntia ꝑſona. quia ſi eſſet ꝑſona: eſſet diſtincta. ¶ Propter hͦ dixerūt alij. ꝙ ante queſtionē hereticoꝝ qua queſierūt quid tres ſignabat ꝑſona: eſſentiaꝫ. poſt illam v̓o queſtioneꝫ tranſlatuꝫ eſt nomen ꝑſone ad ſignificandū hypoſtaſim. Unde aucͣtes que dicunt. ꝙ hoc nomen ꝑſona dicit ſub̓am: intelligūt̉ ꝓ tēpore ante queſtioneꝫ illam. que v̓o dicūt ꝙ hypoſtaſimintelligende ſunt ẜm modernaꝫ ſignificatōeꝫ. ¶ Sꝫ ꝯͣBoe. in li. de tri. dicit. ꝙ ꝑſona de prima inſtitutōe fitad deſignandū certum homīeꝫ. gͦ non ſignificat eſſentiam: ſꝫ certum hominē .i. ſub̓am ſingulareꝫ. ¶ Rn̄ſio.ẜm Rich̓. in li. de tri. ꝑſona ẜm ſubſtantiā dicit̉: ⁊ ſubſtantiaꝫ ſignificare videt̉. multū tn̄ intereſt int̓ ſignificationeꝫ vnius ⁊ ſignificatōeꝫ alterius. nunꝙͣ dr̄ ꝑſona niſi de rōnali ſubſtantia. ⁊ tamen cū nominamꝰ ꝑſonam: nunꝙͣ intelligimꝰ niſi vnam ſubſtantiam ⁊ ſingulareꝫ. Al̓s ſubintelligit̉ ꝓprietas generalis: al̓s ꝓprietas ſpecialis. ad nomen aūt ꝑſone ꝓprietas indiuidualis ſingularis ⁊ incōmunicabilis nomīe ſubſtātie. nō tn̄ quis ꝙͣ quid ſignificat̉. ecōuerſo aūt noīe ꝑſone non tam quid ꝙͣ quis deſignatur. Ad interrogatōnem ꝑ quid rn̄det̉ nomen generale diffinitio vel aliꝗdtale. Ad interrogatōꝫ quis: nomen ꝓpriū rn̄deri ſoletvel aliquid quod equi pollet. Ad interrogatōeꝫ autemque eſt iſta ꝑſona vel quis eſt iſte: ſolemus rn̄dere nomenpprium .ſ. vel equipollens. quia ẜm boe. ꝑſona eſtſubſtantia rōnalis nature indiuidua. ¶ Ad primuꝫobiectum dd̓m. ꝙ apud boe. ſumit̉ ſubſtantia ẜm eſſetiam. ſꝫ ẜm aug. ⁊ a mgr̄o in ſent̉. ſumit̉ coīter ad ſubſtantiā ⁊ hypoſtaſim. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ vtrūqꝫ intelligit̉ ex ꝑte ſuppoſiti: ⁊ intelligit̉ idem ẜm ratōꝫ rei: nōaut ideꝫ ẜm ratōꝫ dicendi. Eſt .n. triplex ratio. rō rei.ratio dicendi. ⁊ rō medij ſiue attribuendi ideꝫ dictuꝫ.ẜm ratōꝫ rei eſt: qn̄ de aliquibꝰ eſt dicere hͦ eſt hoc. n̄ ꝑcauſalitateꝫ: ſꝫ ẜm ſub̓am. hͦ aūt dico ꝓpter hmōi dieseſt ſol. Idem ẜm ratōꝫ dicendi vel intelligēdi eſt: qn̄ n̄alteꝝ ſꝫ ideꝫ dictione ſignificat̉: alteꝝ v̓o cū alterū dictōne ſignificat̉. ſicut cū dicit̉ deus eſt magnꝰ: deus eſtiuſtus. lꝫ vtrobiqꝫ ſupponat̉ ſubſtantia diuina: alia tn̄ſunt cōnotata a quibꝰ noīa imponunt̉. ꝯnotatū v̓o dico cōmunit̉: qn̄ ꝯnotat̉ ẜm rem vel ẜm intellectū. qn̄alia fuerūt ꝯnotata: tūc dicit̉ alteꝝ dictione. ſicut cocedit̉ in nominibꝰ diuinis ẜm eēntiaꝫ. vt eſſentia. ſapientia. magnitudo. ⁊ in diuinis ẜm ſub̓am. ſicut deꝰ. ſapiens. magnus. Ratio v̓o attribuēdi vel medij alt̓a ē:cū attribuit̉ vni qd̓ nō alteri. ſicut huic nomī ꝑſona attribuit̉ diſtingui: huic nomī eēntia n̄ attribuit̉. Cuꝫ gͦdicit̉ ꝙ eē deū ⁊ eſſe ꝑſonā ſunt ideꝫ oīno: intelligr̄ ẜmratōꝫ rei: n̄ dicēdi vel attribuēdi. aliꝗd. n attribuiturvni qd̓ n̄ alteri. Alteꝝ .n. qd̓ cointelligit̉ cū dr̄ ꝑſona:alteꝝ cū dr̄ eēntia. cū .n. dr̄ eſſentia nihil cōintelligr̄ p̄t̓eēntiaꝫ. cū aūt dr̄ ꝑſona: intelligit̉ hn̄s ſub ꝓprietate īcoīcabili. attribuit̉ gͦ aliꝗd eēntie qd̓ n̄ ꝑſone. ſic gͦ dꝫintelligi aucͣtas aug. n̄ eſt aliud deo eē: aliud ꝑſona eē.¶ Ad terciū dd̓m. ꝙ cū dicit augꝰ. ꝙ cū dico ꝑſonā patris n̄ aliud dico ꝙͣ ſub̓am pr̄is. ſub̓am accipit ꝓ ſub̓aq̄ eſt hypoſtaſis. hec ē ſub̓a incoīcabilis admodū ſingularis. cū .n. dico ꝑſonaꝫ pr̄is: dico ſub̓am ſub ꝓprietate incoīcabili. ¶ Ad qͣrtū iam pꝫ rn̄ſio. qꝛ pr̄ dr̄ ꝑſona ad ſe. qꝛ hͦ nomē ꝑſōa: n̄ ſignificat ꝑ modū relatōisſꝫ ꝑ modū ſub̓e. q̄ ꝗdeꝫ ē ſub̓a hypoſtalis: n̄ vſya. ꝙͣuisdiſtinctio relatiōis ſiue ꝓprietas cointelligit̉. ꝑſona eīdic̄ hn̄teꝫ rōnaleꝫ naturā ſub ꝓprietate incōicabili.¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ aliꝗd dr̄ cōmune ꝑſoīs duobꝰ modis. ẜm eē: ⁊ ẜm hītudineꝫ. Cōmune ẜm eē: vt cū dicoſortes ē hō: plato ē hō. Cōmune ẜm hītudinē: vt cū dico ſs ē ſitū hoīs: plato ē ſuppoſitū hoīs. hō ecōe ē eisſitū v̓o ẜm hītudinē. Scd̓m hunc
moduꝫ dd̓m in dīnis. ꝙ eēntia coīs ē ẜm eē hypoſtaſisv̓o dic̄ cōe ẜm hītudine. Idē .n. ē hypoſtaſis qd̓ ſuppoſitū. Cū dicit ꝙ nihil ē cōe niſi eēntia: veꝝ ē de coītateẜm eē: n̄ de ea q̄ ē ẜm hītudinē. ¶ Ad ſextuꝫ qd̓ obijcit̉.ꝙ ꝑſona rn̄det̉ ad queſtioneꝫ factā ꝑ ꝗd. vt cū q̄ſitū eſtꝗd tres; dd̓m ꝙ q̄ſtio fuit n̄ de eēntia ſꝫ de dictōe. i. ꝗdin dicēdo deberet addi ꝑſona. gͦ ſignificat ſub̓aꝫ: ſꝫ ſingularē vel indiuiduā ſiue hypoſtaſim. ¶ Nō tn̄ h̓ ſententiā qͣi mediā int̓ p̄dictas. dicūt .n. ꝙ in dīnis h̓ nomē ꝑſona mediū ē inter ea q̄ p̄dicant̉ ẜm ſub̓am. ſignificat .n. eēntiaꝫ dīnaꝫ cū diſtinctōe ſuppoſitoꝝ d̓ ꝗbꝰ p̄dicat̉ eēntia: n̄ cū diſtinctōe. eēntia .n. nec diſtinguit̉ necdiſtinguit. vn̄ ſic̄ in hͦ termīo hō in dīnis ē duplex coītas reſpectu ꝑticulariū hoīm. ſil̓r in hͦ termīo ꝑſona reſpectu pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti. hō .n. indiuiduꝰ rōne homīs dr̄ ẜm ſub̓am de vno qͦꝫ hoīe: rōne indiuidui n̄. indiuiduū .n. diſtinctōꝫ ſignificat ꝑticulariū hoīm. ſil̓r hͨnomē ꝑſona rōne eēntie p̄dicat̉ ſub̓alit̓ de pr̄e ⁊ filio ⁊ſpūiſancto. rōne v̓o diſtinctōis q̄ ſil̓r coīs ē illis n̄ p̄dicat̉ ẜm ſub̓am. Sed eēntia alit̓ coīs: aliter relatio. eēntia .n. coīs eſt: eo ꝙ ipſa manet vna ⁊ eadeꝫ numero n̄diuiſa ī illis. vn̄ coītas ſua n̄ eſt vl̓is coītas. diſtinctiov̓o ſiue incoīcabilitas coīs ē magis ꝑ modū vl̓is. nō eīdiſtinctio eadē ī pr̄e ⁊ filio ⁊ ſpūiſancto: ſꝫ alia patrisalia filij. hͦ .n. cōe multiplicat̉ ⁊ numerat̉: reliqͣ n. ſic gͦꝑſona mediū eſt int̓ ea que dicūt̉ relatiue ⁊ q̄ dicūt̉ eſſentialit̓. ⁊ rōne vniꝰ extremi dr̄ ſingl̓arit̓: rōne alteriꝰrecipit multiplicatōꝫ. Ꝙ gͦ ꝑſona dicit̉ p̄dicari ẜm ſb̓ſtantiā. ⁊ ꝙ dr̄ ideꝫ eē ꝑſona ⁊ eēntiaꝫ. ⁊ ꝙ dr̄ coīs: hͦ dicit̉ rōne pͥme coītatis. Ꝙ aūt dr̄ indiuidua nūerabil̓ ⁊ꝯſimilia. hͦ videt̉ rōne coītatis ſecūde .ſ. rōe diſtīctōis.Et ꝙͣtū ad hͦ nō p̄dicat̉ ẜm ſub̓am ſꝫ ẜm relatōꝫ. lꝫ ꝑſona ẜm nomē ſuū nō dicat̉ ad aliꝗd. ſic̄ .n. hͦ nomē calorqualitatē ſignificat ſꝫ ꝑ modū ſub̓e: ita hͦ nomē ꝑſōa relatōꝫ ſignificat ſꝫ ꝑ modū ſub̓e. Un̄ lꝫ ẜm nomē n̄ dicat̉ẜm relatōꝫ: ẜm rem tn̄ dicit̉. ¶ Iteꝫ notandū ꝙ cuꝫ dr̄nō eſt aliud ꝑſona pr̄is aliud eēntia. hͦ pōt intelligi rōne pͥme coītatis. ſicut dictū ē. vel eo ꝙ pater aut filiusaūt ſpūſſanctus ſunt oīno ideꝫ qd̓ eēntia ꝙͣtuꝫ ad rōeꝫrei: lꝫ ꝙͣtum ad rōneꝫ intelligēdi ſiue attributōis nonſint oīno ideꝫ. q̄n̄ aliꝗd pōt attribui vni qd̓ n̄ alteri. ſꝫhͦ melius. jͣ. declarabit̉ ⁊cͣ.¶ Nlembrū terciumOnſequēt̓ q̄rit̉ ꝗd ſit ꝑſona. ꝯſtat aūt ꝙꝑſona n̄ ē accn̄s: gͦ ē ens ꝑ ſe. gͦ ſub̓a. ſꝫ nōgenꝰ vel ſpēs: gͦ ē ſub̓a indiuidua. n̄ q̄cūqꝫſꝫ q̄ ē rōnal̓ nate q̄ poſſit ꝑ ſe ſonarę. ꝑſona gͦ ē ẜm boe. ſub̓a rōnal̓ nature indiuidua. ¶ Cōtͣ.ſi ꝑſona ē ſb̓a indiuidua ⁊cͣ. gͦ cū tres ꝑſone: tres erūtſbe indiuidue. ¶ Itē ẜm hͦ vidr̄. ꝙ aīa ſit ꝑſōa ꝗa ē ſb̓arōnal̓ nat̉̄e iudiuidua. ¶ Itē Rich̓. ī li. de tri. ſb̓a dīnaē rōnal̓ nat̉a ⁊ indiuidua. qꝛ n̄ ē diuidua. ¶ Si dicat̉.ꝙ ſb̓a accipit̉ ibi ꝓ hypoſtaſi. gͦ ibi tenet̉ ꝓ ſb̓a ſb̓iectaq̄ ſubſtat ꝓprietatibꝰ. Contͣ. inherētia ꝓprietatis n̄ fac̄ſubſiſtē ſꝫ exiſtē̓. Itē hūana natura xp̄i ē rōnal̓ nat̉e īdiuidua ſb̓a. gͦ ē ꝑſona. ſil̓r ex ꝑte deitatis ē ꝑſona. gͦ īxp̄o erūt due ꝑſone ẜm hͦ. qd̓ ē falſuꝫ. ¶ Itē aīa nr̄a ē ſeꝑabil̓ a corꝑe. gͦ ſi ſeꝑet̉: vidr̄ ꝙ remaneat īdiuidua .i.incoīcabil̓ ⁊ ita ꝑſona. ¶ Itē ſic i angelo ē ſimplex eēntia ⁊ ꝑſonal̓ diſcretio: ⁊ ita ꝑſona. ¶ Itē deitas ē coīcabil̓. gͦ ẜm̄ deitatē n̄ ē ꝑſona ī xp̄o. ¶ Itē dīna eēntia ē ꝑſona. gͦ ẜm dīnaꝫ eēntiā ē ꝑſona. gͦ ẜm dīnā eēntiā ē īcoīcabilis. ſꝫ cū ipſa dīna eēntia ſit ꝯīcabil̓: qual̓r ẜꝫ eādicet̉ incoīcabilis. ¶ Iteꝫ boe. dicit. ꝙ qͣtuor ſunt ſignificatōnes huius noīs natura. dicit̉ .n. nat̉a vt ē in oī req̄ ſic d̓iffinit̉ natura ē eaꝝ reꝝ q̄ cū ſint qͦqͦ mō ītellectucapi pn̄t. Dr̄ et̄ natura de ſolis ſubſtātijs: ⁊ diffinit̉ ſic.naturi ē vel ꝙ face̓ vel ꝙ pati poſſit. Dr̄ et̄ nat̉a de ſol̓corꝑibus: ⁊ ſic dicitur natura principium motus non