Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

opponitur ſic. eēntia eſt ꝑſona. eſt vna ſe diſtīcta.ſed falſum. importat̉ hoc nomē ꝑſona diſtīctōtūc .n. eſſet eēntia ꝑſona. quia ſi eſſet ꝑſona: eſſet diſtincta. Propter dixerūt alij. ante queſtionē hereticoꝝ qua queſierūt quid tres ſignabat ꝑſona: eſſentiaꝫ. poſt illam v̓o queſtioneꝫ tranſlatuꝫ eſt nomenſone ad ſignificandū hypoſtaſim. Unde aucͣtes que dicunt. hoc nomen ꝑſona dicit ſub̓am: intelligūt̉pore ante queſtioneꝫ illam. que v̓o dicūt hypoſtaſimintelligende ſunt ẜm modernaꝫ ſignificatōeꝫ. Sꝫ ꝯͣBoe. in li. de tri. dicit. ꝑſona de prima inſtitutōe fitad deſignandū certum homīeꝫ. non ſignificat eſſentiam: ſꝫ certum hominē .i. ſub̓am ſingulareꝫ. Rn̄ſio.ẜm Rich̓. in li. de tri. ꝑſona ẜm ſubſtantiā dicit̉: ſubſtantiaꝫ ſignificare videt̉. multū tn̄ intereſt int̓ ſignificationeꝫ vnius ſignificatōeꝫ alterius. nunꝙͣ dr̄ ꝑſona niſi de rōnali ſubſtantia. tamen nominamꝰſonam: nunꝙͣ intelligimꝰ niſi vnam ſubſtantiam ſingulareꝫ. Al̓s ſubintelligit̉ ꝓprietas generalis: al̓sprietas ſpecialis. ad nomen aūt ꝑſone ꝓprietas indiuidualis ſingularis incōmunicabilis nomīe ſubſtātie. tn̄ quis ꝙͣ quid ſignificat̉. ecōuerſo aūt noīe ꝑſone non tam quid ꝙͣ quis deſignatur. Ad interrogatōnem quid rn̄det̉ nomen generale diffinitio vel aliꝗdtale. Ad interrogatōꝫ quis: nomen ꝓpriū rn̄deri ſoletvel aliquid quod equi pollet. Ad interrogatōeꝫ autemque eſt iſta ꝑſona vel quis eſt iſte: ſolemus rn̄dere nomenpprium .ſ. vel equipollens. quia ẜm boe. ꝑſona eſtſubſtantia rōnalis nature indiuidua. Ad primuꝫobiectum dd̓m. apud boe. ſumit̉ ſubſtantia ẜm eſſetiam. ſꝫ ẜm aug. a mgr̄o in ſent̉. ſumit̉ coīter ad ſubſtantiā hypoſtaſim. Ad aliud dd̓m. vtrūqꝫ intelligit̉ ex ꝑte ſuppoſiti: intelligit̉ idem ẜm ratōꝫ rei:aut ideꝫ ẜm ratōꝫ dicendi. Eſt .n. triplex ratio. rei.ratio dicendi. medij ſiue attribuendi ideꝫ dictuꝫ.ẜm ratōꝫ rei eſt: qn̄ de aliquibꝰ eſt dicere eſt hoc.cauſalitateꝫ: ſꝫ ẜm ſub̓am. aūt dico ꝓpter hmōi dieseſt ſol. Idem ẜm ratōꝫ dicendi vel intelligēdi eſt: qn̄alteꝝ ſꝫ ideꝫ dictione ſignificat̉: alteꝝ v̓o alterū dictōne ſignificat̉. ſicut dicit̉ deus eſt magnꝰ: deus eſtiuſtus. lꝫ vtrobiqꝫ ſupponat̉ ſubſtantia diuina: alia tn̄ſunt cōnotata a quibꝰ noīa imponunt̉. ꝯnotatū v̓o dico cōmunit̉: qn̄ ꝯnotat̉ ẜm rem vel ẜm intellectū. qn̄alia fuerūt ꝯnotata: tūc dicit̉ alteꝝ dictione. ſicut cocedit̉ in nominibꝰ diuinis ẜm eēntiaꝫ. vt eſſentia. ſapientia. magnitudo. in diuinis ẜm ſub̓am. ſicut deꝰ. ſapiens. magnus. Ratio v̓o attribuēdi vel medij alt̓a ē: attribuit̉ vni qd̓ alteri. ſicut huic nomī ꝑſona attribuit̉ diſtingui: huic nomī eēntia attribuit̉. Cuꝫdicit̉ deū eſſe ꝑſonā ſunt ideꝫ oīno: intelligr̄ ẜmratōꝫ rei: dicēdi vel attribuēdi. aliꝗd. n attribuiturvni qd̓ alteri. Alteꝝ .n. qd̓ cointelligit̉ dr̄ ꝑſona:alteꝝ dr̄ eēntia. .n. dr̄ eſſentia nihil cōintelligr̄ p̄t̓eēntiaꝫ. aūt dr̄ ꝑſona: intelligit̉ hn̄s ſub ꝓprietate īcoīcabili. attribuit̉ aliꝗd eēntie qd̓ ꝑſone. ſic dꝫintelligi aucͣtas aug. eſt aliud deo: aliud ꝑſona. Ad terciū dd̓m. dicit augꝰ. dico ꝑſonā patris aliud dico ꝙͣ ſub̓am pr̄is. ſub̓am accipit ſub̓a eſt hypoſtaſis. hec ē ſub̓a incoīcabilis admodū ſingularis. .n. dico ꝑſonaꝫ pr̄is: dico ſub̓am ſub ꝓprietate incoīcabili. Ad qͣrtū iam pꝫ rn̄ſio. qꝛ pr̄ dr̄ ꝑſona ad ſe. qꝛ nomē ꝑſōa: ſignificat modū relatōisſꝫ modū ſub̓e. ꝗdeꝫ ē ſub̓a hypoſtalis: vſya. ꝙͣuisdiſtinctio relatiōis ſiue ꝓprietas cointelligit̉. ꝑſonadic̄ hn̄teꝫ rōnaleꝫ naturā ſub ꝓprietate incōicabili. Ad aliud dd̓m. aliꝗd dr̄ cōmune ꝑſoīs duobꝰ modis. ẜm: ẜm hītudineꝫ. Cōmune ẜm: vt dicoſortes ē: plato ē. Cōmune ẜm hītudinē: vt dico ſs ē ſi hoīs: plato ē ſuppoſitū hoīs. ecōe ē eisſitū v̓o ẜm hītudinē. Scd̓m hunc

moduꝫ dd̓m in dīnis. eēntia coīs ē ẜm hypoſtaſisv̓o dic̄ cōe ẜm hītudine. Idē .n. ē hypoſtaſis qd̓ ſuppoſitū. dicit nihil ē cōe niſi eēntia: veꝝ ē de coītateẜm: de ea ē ẜm hītudinē. Ad ſextuꝫ qd̓ obijcit̉. ꝑſona rn̄det̉ ad queſtioneꝫ factā ꝗd. vt q̄ſitū eſtꝗd tres; dd̓m q̄ſtio fuit de eēntia ſꝫ de dictōe. i. ꝗdin dicēdo deberet addi ꝑſona. ſignificat ſub̓aꝫ: ſꝫ ſingularē vel indiuiduā ſiue hypoſtaſim. tn̄ ſententiā qͣi mediā int̓ p̄dictas. dicūt .n. in dīnis no ꝑſona mediū ē inter ea p̄dicant̉ ẜm ſub̓am. ſignificat .n. eēntiaꝫ dīnaꝫ diſtinctōe ſuppoſitoꝝ ꝗbꝰ p̄dicat̉ eēntia: diſtinctōe. eēntia .n. nec diſtinguit̉ necdiſtinguit. vn̄ ſic̄ in termīo in dīnis ē duplex coītas reſpectu ꝑticulariū hoīm. ſil̓r in termīo ꝑſona reſpectu pr̄is filij ſpūſſancti. .n. indiuiduꝰ rōne homīs dr̄ ẜm ſub̓am de vno qͦꝫ hoīe: rōne indiuidui. indiuiduū .n. diſtinctōꝫ ſignificat ꝑticulariū hoīm. ſil̓rnomē ꝑſona rōne eēntie p̄dicat̉ ſub̓alit̓ de pr̄e filioſpūiſancto. rōne v̓o diſtinctōis ſil̓r coīs ē illis p̄dicat̉ ẜm ſub̓am. Sed eēntia alit̓ coīs: aliter relatio. eēntia .n. coīs eſt: eo ipſa manet vna eadeꝫ numerodiuiſa ī illis. vn̄ coītas ſua eſt vl̓is coītas. diſtinctiov̓o ſiue incoīcabilitas coīs ē magis modū vl̓is.diſtinctio eadē ī pr̄e filio ſpūiſancto: ſꝫ alia patrisalia filij. .n. cōe multiplicat̉ numerat̉: reliqͣ n. ſicꝑſona mediū eſt int̓ ea que dicūt̉ relatiue dicūt̉ eſſentialit̓. rōne vniꝰ extremi dr̄ ſingl̓arit̓: rōne alteriꝰrecipit multiplicatōꝫ. ꝑſona dicit̉ p̄dicari ẜm ſb̓ſtantiā. dr̄ ideꝫ ꝑſona eēntiaꝫ. dr̄ coīs: dicit̉ rōne pͥme coītatis. aūt dr̄ indiuidua nūerabil̓ꝯſimilia. videt̉ rōne coītatis ſecūde .ſ. rōe diſtīctōis.Et ꝙͣtū ad p̄dicat̉ ẜm ſub̓am ſꝫ ẜm relatōꝫ. lꝫ ꝑſona ẜm nomē ſuū dicat̉ ad aliꝗd. ſic̄ .n. nomē calorqualitatē ſignificat ſꝫ modū ſub̓e: ita nomē ꝑſōa relatōꝫ ſignificat ſꝫ modū ſub̓e. Un̄ lꝫ ẜm nomē dicat̉ẜm relatōꝫ: ẜm rem tn̄ dicit̉. Iteꝫ notandū cuꝫ dr̄ eſt aliud ꝑſona pr̄is aliud eēntia. pōt intelligine pͥme coītatis. ſicut dictū ē. vel eo pater aut filiusaūt ſpūſſanctus ſunt oīno ideꝫ qd̓ eēntia ꝙͣtuꝫ ad rōeꝫrei: lꝫ ꝙͣtum ad rōneꝫ intelligēdi ſiue attributōis nonſint oīno ideꝫ. q̄n̄ aliꝗd pōt attribui vni qd̓ alteri. ſꝫ melius.. declarabit̉ ⁊cͣ. Nlembrū terciumOnſequēt̓ q̄rit̉ ꝗd ſit ꝑſona. ꝯſtat aūtꝑſona ē accn̄s: ē ens ſe. ſub̓a. ſꝫgenꝰ vel ſpēs: ē ſub̓a indiuidua. q̄cūqꝫſꝫ ē rōnal̓ nate poſſit ſe ſonarę. ꝑſona ē ẜm boe. ſub̓a rōnal̓ nature indiuidua. Cōtͣ.ſi ꝑſona ē ſb̓a indiuidua ⁊cͣ. tres ꝑſone: tres erūtſbe indiuidue. Itē ẜm vidr̄. aīa ſit ꝑſōa ꝗa ē ſb̓arōnal̓ nat̉̄e iudiuidua. Itē Rich̓. ī li. de tri. ſb̓a dīnaē rōnal̓ nat̉a indiuidua. qꝛ ē diuidua. Si dicat̉. ſb̓a accipit̉ ibi hypoſtaſi. ibi tenet̉ ſb̓a ſb̓iecta ſubſtat ꝓprietatibꝰ. Contͣ. inherētia ꝓprietatis fac̄ſubſiſtē ſꝫ exiſtē̓. Itē hūana natura xp̄i ē rōnal̓ nat̉e īdiuidua ſb̓a. ē ꝑſona. ſil̓r ex ꝑte deitatis ē ꝑſona. īxp̄o erūt due ꝑſone ẜm. qd̓ ē falſuꝫ. Itē aīa nr̄a ē ſeꝑabil̓ a corꝑe. ſi ſeꝑet̉: vidr̄ remaneat īdiuidua .i.incoīcabil̓ ita ꝑſona. Itē ſic i angelo ē ſimplex eēntia ꝑſonal̓ diſcretio: ita ꝑſona. Itē deitas ē coīcabil̓. ẜm̄ deitatē ē ꝑſona ī xp̄o. Itē dīna eēntia ēſona. ẜm dīnaꝫ eēntiā ē ꝑſona. ẜm dīnā eēntiā ē īcoīcabilis. ſꝫ ipſa dīna eēntia ſit ꝯīcabil̓: qual̓r ẜꝫdicet̉ incoīcabilis. Iteꝫ boe. dicit. qͣtuor ſunt ſignificatōnes huius noīs natura. dicit̉ .n. nat̉a vt ē in re ſic d̓iffinit̉ natura ē eaꝝ reꝝ ſint qͦqͦ ītellectucapi pn̄t. Dr̄ et̄ natura de ſolis ſubſtātijs: diffinit̉ ſic.naturi ē vel face̓ vel pati poſſit. Dr̄ et̄ nat̉a de ſol̓corꝑibus: ſic dicitur natura principium motus non