Queſtio.lvj.
¶ Queſtio. lvj. de nominiOnſequenter querendū eſt de nomībꝰ ꝑſonalibꝰ. horuꝫaūt quedā ſunt abſoluta: vt ꝑſona hypoſtaſis. q̄daꝫ reſpectiua: vt pr̄ ⁊ filiꝰ.q̄dā diſtinctiua: vt vnꝰ aliꝗs. q̄dā collectiua: vt trinitas ⁊ trinꝰ. Uel alit̓. Noīm ꝑſonaliuꝫquedā ſunt collectiua: quedā diſiūctiua: quedā nec ſicnec ſic. ⁊ hoꝝ quedā ſunt coīa: vt ꝑſona ſubſiſtentia hypoſtaſis. quedā ꝓpria: vt pr̄ filius ſpūſſ. Scd̓m gͦ hūcmodū querendū ē pͥmo de noībꝰ ꝑſonalibꝰ coībꝰ ⁊ abſolutis. Scd̓o. de ꝓprijs ⁊ relatiuis. Tercio. de noībꝰdiſtinctiuis. Quarto. de noībꝰ collectiuis. Itē nomīacoīa abſolutaonalia ponūt̉ tria. ꝑſona. ſubſiſtētia.hypoſtaſis. Primo gͦ querendū eſt de noīe qd̓ eſt ꝑſona. Scd̓de ſubſiſtentia. Tercio de hypoſtaſi. ¶ Ꝙtum ad primū notandū circa nomē ꝑſone iſta eē quereda.noͣ. vnde ſumptū ſit illud nomē ꝑſona. Scd̓o.vtꝝ dicat̉ ẜm ſub̓am vel ẜm relatōꝫ. Tercio. de diffinitōne ꝑſone. Quarto. de coītate hꝰ noīs ꝑſona. Quīto.de ſuppoſitōe. Sexto. de ꝯſignificatōe. Septimo. de cōꝑatiq̄ eſt ad intentōꝫ eēntie.¶ Membrū primūD primū nota drn̄tes ſnīas. Naꝫ ẜm qͦſdā hͦ nomē ꝑſona originē ſumpſit a pͥmagrāmatica q̄ eſt ſub̓a. de qͣ ꝗs loꝗt̉ a ſub̓anoſcibilis .i. hn̄s notōneꝫ. vn̄ hypoſtaſiseſt ſub̓a ſignificata ꝑ ꝓnomē. ſub̓a .n. vt eſt diſtinguibilis dicit̉ hypoſtaſis. vn̄ ꝑſona prima in grāmatica dr̄loquēs d̓ ſe. ⁊ ſcd̓a dr̄ ad qua loꝗt̉ pͥma. ⁊ tercia d̓ qͣ fitẜmo int̓ primā ⁊ ſecūdā. vn̄ prima ꝑſona ab alia noſcibilis. ſcd̓a a pͥma noſcibilis. tercia ab vtraqꝫ notioneꝫtrahit. vn̄ dic̄ priſtianꝰ. ꝙ tercia dr̄ de qͣ ꝗs loꝗt̉ ꝑ pͥuationē prime ⁊ ſecūde. Alit̓ dic̄ boe. in li. de duabꝰ naturis ⁊ vna ꝑſona xp̄i. qm̄ ꝑſoīs indutis hiſtriones indiuiduos hoīes qͦꝝ erat tragedia repn̄tabāt: vt ſimonem⁊ crhemētē. Idcco ceteros qͦꝝ certa ꝓ ſui forma erat cōgnitio ⁊ latini ꝑſonā ⁊ greci ꝓſopon nūcupauer̄t. vnd̓ꝑſona a ꝑſonādo in ꝯcauitate larue an̄ faciē poſite ꝓſopon. eo v̓o ꝙ ponebat̉ an̄ faciē aꝓthos qd̓ ē in ⁊ ſoposqd̓ ē facies. vn̄ ꝑſona de prīa inſtitutōe fuit ad deſigͣndū certū hoīeꝫ.¶ Membrū ſecūduUerit̉ igit̉ vtꝝ ꝑſona dīna dicat̉ ꝑ ſb̓amvel ẜm relatōꝫ. ꝙ ẜm ſub̓aꝫ: vidr̄ ꝑ illudqd̓ dic̄ aug. ꝙ oīa noīa q̄ ẜm ſub̓riꝫ dicūt̉d̓ deo: dicūt̉ ſingl̓arit̓ d̓ oībꝰ ī ſūma: p̄tꝙͣh̓ nom ꝑſona ſignificat ſub̓aꝫ. ¶ Itē aug. vij. d̓ tri. n̄eſtalid̓ deo eē: alid̓ ꝑſonā eē: ſꝫ oīno idē. ¶ Itē idī ī eodē. īhac t̓nitate cū dicimꝰ ꝑſonā pr̄is: non alid̓ dicimus ꝙͣſub̓am pr̄is. ¶ Itē aug. pr̄ ad ſe ꝗppe dr̄ ꝑſona: nō ad filiū vl̓ ſpm̄ſ. ſic̄ ad ſe dr̄ deꝰ magnꝰ ⁊ bonꝰ ⁊ iuſtꝰ ⁊ hmō⁊ quēadmodū hͦ illi ē eē ꝙ deū: ꝙ magnū: ꝙ bonū. ita hͦilli ē eē ꝙ ꝑſonā eē. ¶ Itē aug. vj. li. d̓ tri. cū q̄r it̉ ꝗd tresmagna ꝓrſus inopīa hūanū laborat eloꝗū. dictū eſt tn̄tres ꝑſone. ſꝫ ꝗd q̄rit ſub̓aꝫ. gͦ h̓ nom̄ ꝑſōa ſigni ficat ſubſtātia. ¶ Itē aug. certe qꝛ pr̄ ē ꝑſona. ⁊ filiꝰ ē ꝑſōia. ⁊ .ſ. .ſ.ē ꝑſona. iō dicūt̉ tres ꝑſone: qꝛ cōe ē eis id qd̓ ꝑ ſōa ē. ſꝫnihil ē eis cōe niſi eēntia. gͦ ⁊c. ¶ Cōtͣ. boe. ī li. ſd̓ tri. oēnom̄ dictū ẜm ſub̓aꝫ dr̄ inſil̓ ⁊ ſil̓arit̓ d̓ tribꝰ. ſꝫ ꝑſōan̄ dr̄ inſil̓ ⁊ ſingl̓arit̓ d̓ tribꝰn̄ dr̄ ẜm ſub̓aꝫ. ¶ Itē cūdr̄ idē ē deo eē: ⁊ eē ꝑſonā.gr̄ ex ꝑte ſuppoſiti:vel ex ꝑte appoſiti. ſi ſigͦ nihil ē ad id qd̓ intēditꝓbae̓. ꝙͣuis .n. ī: n̄ tn̄ idē ſigͥficāt. Si aūtex ꝑte appoſiti vtrūqꝫ. vt ſenſus ſit: idē eē deū ⁊ e ē ꝑſōaꝫ
nā ſic ītelligīꝰ idē ẜm rōꝫ. ſꝫ hͦ falſuꝫ ē ꝑ illā ꝯſideratōꝫqͣntulācūqꝫ drn̄tiā aſſigͣntes on̄dētes erimꝰ qm̄ n̄ ideꝫqm̄ n̄ ẜꝫ oēꝫ modū rōis ꝗcꝗd vni attribuit̉ ⁊ alij. ¶ Itēaug. vij. li. d̓ tri. dic̄. ꝙ n̄ ſignificat hͦ nom̄ ꝑſona idē qd̓ſub̓a. vt .n. ſub̓a pr̄is ip̄e pr̄ ē. n̄ qͦ pr̄ ē: ſꝫ qͦ ē. ita ꝑſōa patris n̄ alid̓ ē ꝙͣ ip̄e pr̄. gͦ ꝑſona ī ſigͥficādo n̄ ē idē qd̓ eſſentia. ¶ Pretea. ſi ē idē ꝑſōa qd̓ eēntia: qͣre n̄ dicamtres eēntias ſic̄ dicīꝰ tres ꝑſonas. aut qͣre n̄ diciꝰ ſolāꝑſonā: ſic̄ dicimꝰ vnā ſolā eēntiā. ¶ Pret̓ea. ꝑſōa diſtīguit̉: eēntia n̄. gͦ n̄ ſunt idē ī ſignificādo. dicīꝰ .n. ꝙ ꝑſona ē gignēs geīta vel ꝓcedēs. qd̓ n̄ dicīꝰ de eēntia. ¶ Itboe. ī li. de tri. ex his ītelligimꝰ pr̄eꝫ ac filiū ac ſpm̄ſ. ū̄ deip̄a deitate ſub̓al̓r dici. Si .n.al̓r p̄dicaret̉: ⁊ de ſingul̓ ⁊ de oībꝰ ſingl̓arit̓ diceret̉. cū igit̉ ꝑſona de oībꝰ n̄p̄dicet̉ ſinularit. pꝫ ꝙ n̄ ſub̓alit̓ p̄dicat̉. Pret̓ea. boe.in eodē. ſi ꝑſone diuiſe ſunt ſub̓a v̓o indiuiſa: ncc̄e ē vocabulūd̓ ex ꝑſoīs tͣhit originē id ad ſub̓aꝫ n̄ ꝑtinere.¶ Itē cū in dīnis n̄ ſint niſi duo p̄dicam̄ta: ſub̓a ⁊ adaliꝗd. ncc̄e ē om̄e qd̓ p̄dicat̉ in dīnis: p̄dicari aut ẜm ſubſtantiā: aut ẜm adaliꝗd. igitur ꝑſona aliqͦ iſtoꝝ modorū p̄dicat̉. Cū igit̉ in dīnis ſit vnitas eēntie. relationuꝫv̓o ſolūmō pluralitas: hͦ nom̄ ꝑſona p̄dicabit̉ ẜm relationē n̄ ẜm ſub̓am. ¶ Iteꝫ ꝑſona ſe hꝫ in dīnis ſic̄ indiuiduū in creaturis. ſꝫ hͦ nom̄ indiuiduū de pluribꝰ indiuiduis n̄ p̄dicat̉ ẜm eēntiam. n̄ .n. ē illis cōe eēntiale. gͦnec hͦ nom ꝑſona p̄dicabit̉ de pr̄e ⁊ de alijs ꝑſonis ẜmeēntiam. ¶ Itē eoꝝ q̄ ſunt eadē ſimpl̓r: ſi vnū ē nūerale: ⁊ reliquū. ſi gͦ oīno idē eſt patrē deū eē: ⁊ pr̄eꝫ eē ꝑſonā: cū ipſa eēntia n̄ ſit nūerabilis nec ꝑſona. ⁊ ſi eſſentia eſt vna: ꝑſona eſt vna. vel ſi ꝑſone plures: ⁊ eſſentieplures. qd̓ ē falſuꝫ. ¶ Iteꝫ ꝑſona ē ſub̓a rōnalis natureindiuidua. gͦ oīs ꝑſona ē ſub̓a incōīcabilis. ſꝫ ſi idē ē ꝑſona qd̓ eēntia: ꝑſona coīcabilis ē. ⁊ ita coīcabile ē incoīcabile. ¶ Itē ſi ꝑſona ideꝫ ē qd̓ eēntia. cū alia ſit ꝑſona pr̄is alia filij. gͦ ⁊ eēntia alia. ¶ Rn̄ſio. ꝑſōa ẜm qͦſdā qn̄qꝫ dicit eēntiā: vt cū dicit̉ abſolute ꝑſona ē ꝑſōa.qn̄qꝫ v̓o hypoſtaẜ: vt cū dr̄ aliqͣ ꝑſona vel pr̄: eſt alia ꝑſona a filio. qn̄qꝫ notioneꝫ: vt cuꝫ dicit̉ pr̄ in ꝑſona diſtinguit̉ a filio. ¶ Sed ꝯtra. pater eſt ꝑſona. hoc dr̄ abſolute: gͦ ſignificat eſſentiam. gͦ ſi fiat relatio: refert eēntiam. gͦ ſicut hec eſt vera pater eſt eſſentia que ē filius:ita ⁊ hec pater eſt perſona que eſt filius. ſed hͦ falſum.¶ Propter hoc dixerunt alij. ꝙ eſſentia ſignificat̉ tripliciter. aliqn̄ eniꝫ ſignificatur eſſentia vt eſſentia gratia ſui nō rōne ſuppoſitorum. aliqn̄ gratia ſuppoſitorūnō gratia ſui. aliquando v̓o vtroqꝫ modo. Primo modo per hec nomina diuinitas deitas ſubſtantia. Secūdo modo per hoc nomē perſona per quod ſignificat eſſentiam prout eſt in ſuppoſitis: ideo poſſunt ei attribuique attribuuntur perſonis. Utroqꝫ v̓o modo ſignificatur per hoc nomen deus. vnde ⁊ perſonaliter poteſt ſumi vt deus genuit deū. ⁊ ꝓ eſſentia: vt cū dicit̉ vnus ēdeus. ẜm hoc volunt dicere ꝙ hoc nomen eſſentia aliomodo ſignificat eſſentiam ꝙͣ hoc nomen perſona vel hͦnomen deus. quia ratione ſuppoſitorum ſiue prout eſtin ſuppoſitis ſignificatur per hoc nomen perſona: ⁊ perhoc nomen deus abſolute per hoc nomē eſſentia. ¶ Sꝫcontra. perſona eſt rationalis nature ſubſtantia indiuidua. ſed eſſentia non dicit ſubſtantiam indiuiduaꝫ:immo ſubſtantiam communeꝫ vt vſyam. perſona ergonon dicit eſſentiam. ¶ Propter hoc dixerunt alij.hoc nomen perſona principaliter dicit eſſentiam: ſeſecundario diſtinctionem. perſona enim dicit vnū ensper ſe. ꝙ dico vnum: dico ſubſtantiam. ꝙ dico per ſe:noto diſtinctionem. ratione cuius diſtinctionis dicitur. alia perſona patris: alia filij. ratione vnitatis dicitur ꝙ non eſt aliud eſſe ſubſtantiam aliud eſſe perſonam. Unde ſenſus eſt. pater eſt perſona. id eſt: eſt vnuꝫ⁊ per ſe indiſtinctus. pater ⁊ filiusſſanctꝰ ſuntperſone .i. ſunt vnum ⁊ per ſe diſtincti. I Contra hoc