Queſtio.lj.
equinocatōnis ꝯfuſioneꝫ reendā. vt ſi dicat̉ omīscanis p̄ter celeſteꝫ eſt aīal. ꝙͣuis .n. hoc vocabulum canis ẜm ꝙ ibiit̉ nō poſſitienire celeſti: qꝛ ꝑ predicatū determīata ē eꝗuocatio: tn̄ adijcit̉ hͦ excluſiuū p̄t:vt magis remoueat̉ ꝯfuſio. Simili modo volūt intelligere: nemo bonus niſi ſolus deꝰ. ⁊ oīa ſubiecta eē p̄tereū qui ſubiecit. ſimili mō ꝯſimilia exponūt. ¶ Ad aliav̓o cuꝫ dicit̉. omīs ſub̓a ⁊cͣ.endū ꝙ ſigna vl̓ia addunt̉ vobulo accepto in alia ⁊ in alia ſignificatōe p̄ter indigentiā hūane locutōis. qꝛ aliter nō eſt poſſibile eloqui diuina. Addūt etiā de adiectiuis ꝙ qn̄qꝫ ponūtur ad reſtrictioneꝫ ⁊ determīatōꝫ: qn̄qꝫ ad remouēdam ꝯfuſioneꝫ equocationis. Ad determīatōꝫ ⁊ reſtrictioneꝫ nominū ponūt̉ que accipiūt̉ vniuoce. vt cuꝫ dr̄aīal riſibile: ad drn̄tiam illius qd̓ nō eſt riſibile. vndeincōuenient̉ dihomo riſibilis: qꝛ ī hoīe intelligit̉ riſibile. Adoneꝫ equiuocatōis remouendā: vt cumdicit̉ canis latrabilis. ꝙͣuis .n. canis ⁊ latrabile ẜm ꝙaccipit̉ vniuoce paria ſupponāt ſicut hō ⁊ riſibile: tn̄ int̓ dicit̉ homo riſibilis ⁊ ꝯueniēt̉ dicit̉nislatr: ꝗa hic tollit̉ ꝯfuſio: ibi nō. ꝑ hūc modū init eſſe dictū res fruende res eterne ⁊ hmōi: ꝑ hūuūt omnia. ¶ Scd̓ꝫ p̄poſitm̄ dicit̉ in ꝯͣriū. ꝙiffirmatiuā dicta de deo ẜm eſſentiā: ⁊ dictade creaturis vniuoce dicant̉: ⁊ eandeꝫ eſſentiā ſignificent: ſꝫ aliter ⁊ aliter. vt cū dico deus eſt iuſtus. ibi p̄dicat̉ diuina iuſticia ita ꝙ deus eſt illa iuſticia. cuꝫ v̓odicit̉ homo eſt iuſtus: p̄dicat̉ diuina iuſticia: ſꝫ hō nō ēilla ſꝫ ꝑticeps. nihilominꝰ tn̄ hic dicit̉ ineſſe quedaꝫ iuſticia cuiꝰ cauſa eſt diuina iuſticia. Sil̓r cum dico deeſt ſubſtantia: homo eſt ſub̓a. vtrobiqꝫ diuina ſub̓a p̄dicat̉ ſed diſſil̓r. nam deus eſt ſubſtātia ſeip̄o: hō v̓o dicit̉ſub̓a quia diuina ſubſtantia eſt cauſa exiſtēdi ei. Scd̓ꝫhͦ gͦ dicit. ꝙ vocabulū in eadeꝫ ſignificatōne dr̄ de creatore ⁊ creatura. ſꝫ de deo ꝑ eſſentiā: de creatura v̓o ꝑ ꝑticipatōꝫ. ¶ Sed ꝯͣ bonitas diuina nō eſt bonitas perꝑticipatōꝫ ſꝫ eſt boītas ꝑ eēntiā. ſimilit̓ ⁊ iuſticia ⁊ hꝰmodi. ſꝫ bonitas ⁊ iuſticia dicta de creatura eſt bonitas ꝑ ꝑticipatōꝫ: ſicut dicit aug. ī li. de tri. relinꝗt̉ igit̉ꝙ nō eadeꝫ bonitas predicat̉: cū dicit̉ deꝰ bonus creatura bona. ¶ Item cum dicit̉ homo iuſtus: hic p̄dicat̉iuſticia que eſt accn̄s. ſed cū dicit̉ deus iuſtus: predicatur iuſticia que eſt ipſa eēntia nullo mō accn̄s. relinꝗt̉gͦ ꝙ non eadeꝫ iuſticia nec vniuoce accepta p̄dicatur.¶ Item cum dicit̉ iuſtus: ꝑ hͦ ꝙ dicit̉ iuſtus ſignificat̉diuina eſſentia vt retribuēs vnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſt. cuꝫ dr̄homo iuſtus: ſignificat̉ ineſſe habitus homī exquo tribuit vnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſt. vtrobiqꝫ gͦ cuꝫ dicit̉ deꝰ iuſtus⁊ homo iuſtus: deſignat̉ comꝑatio iuſticie ad ꝯſimileꝫactum. gͦ nō eſt penitus rō diuerſa. gͦ nō equoce. ¶ Itēad iſtud habes s. rōnes in. q. de bonitate. ⁊ iteꝝ sͣ. q. d̓hoc noīe eſſentia. ¶ Propt̓ea ſicut sͣ. dictū ē: dd̓m. ꝙnoīa q̄ nō accipiūt̉ ſymbolice. hͦ eſt ẜm ꝓprietatē formecorꝑalis: ſꝫ accipiūt̉ miſtice: hͦ eſt ẜm ꝓprietateꝫ formeſpūalis. vt iuſtus bonꝰ ⁊ hmōi: n̄ dicūt̉ equoce nec vniuoce: qꝛ n̄ penitus ẜm aliā rōneꝫ. nec tn̄ ẜm eandē. ſeddicūt̉ analogice ẜm prius ⁊ poſterius: que quidē analogia attendit̉ ex vna aliqua ꝯꝑatiōe ſiue ꝓportōe alicꝰeffectus iuſticie vel bonitatis. qꝛ comꝑat̉ creatura adcreatoreꝫ. vt reddere vnicuiqꝫ qd̓ ſuū eſt: ꝯꝑatur iuſticie creatoris ⁊ iuſticie create. ꝯſil̓i mō ⁊ ab hac vnitateꝯꝑatōnis accipit̉ vna rō ẜm analogiaꝫ: q̄ ꝗdeꝫ rō n̄ ponit ꝯueniētiaꝫ vel in gene̓ vel in ſpecie ⁊cͣ. ſꝫ ī vna ꝯꝑatione. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ de ꝯꝑatiōe ẜm magis. dd̓mꝙ duobꝰ modis fit ꝯꝑatio ẜm magis. Uno mō ẜm ꝯꝑationē forme ẜm plus vel minꝰ: vt ipſe obijciebat. q̄ n̄ ē īdiuinis. Alio mō ẜm gradū ꝑfectōis excellētioris ſiueẜm eē ſiue ẜm magnitudinē ſiue ẜm bonitatē ⁊ hmōi.qūo dicimꝰ ꝙ deꝰ magis ē ens cet̓is. ⁊ maior oībꝰ ⁊ melior oībꝰ. ⁊ ſuenit ꝯꝑatio creatori ⁊ creature.
¶ Articulꝰ ſecūdusOnſequeerit̉. vtꝝ affirmatōes ſint vere. Ad qd̓ b. Dyoiffirmatōes dicte d̓ deoſunt inctōes vere ſimpl̓r. gͦ note:mīa poſitiua nō vere enunciant̉ de deo. ¶ Iteꝫ dyoꝰ.dicit. oīm negatōes veras de deo in li. de miſtica theologia hoc mo. neqꝫ aīa eſt neqꝫ intellectꝰ: neqꝫ fantaſiā aut opinioneꝫ aut intellectū aut intelligentiaꝫ hꝫ.neqꝫ rō eſt neqꝫ intelligentia: neqꝫ dicit̉ neqꝫ intelligtur. ⁊ ſequit̉: neqꝫ hꝫ virtuteꝫ neqꝫ virtus eſt: neqꝫ luxneqꝫ vita. ⁊ ſequit̉: neqꝫ lux neqꝫ ſapīa: neqꝫ deitas autbonitas: nis: neqꝫ filiatio: neqꝫ paternitas. ex hͦvidet̉latōes que maxīe attribuūtur deoſunt ſinlſe ¶ Contͣ. bt̄s dyoꝰ. de miſtica theologia.git̉ ꝙ oīm cauſa ⁊ ſuꝑ oīa exn̄s. neqꝫ ſine ſub̓a eſt neqꝫ ſine vita neqꝫ ſine rōne. ¶ Iteꝫ idem ineodeꝫ. diximus ī li. qui ē de diui. no. qūo optimꝰ noīat̉qūo ens qūo vita ⁊ ſapīa ⁊ virtus ⁊ q̄cūqꝫ alia intelliibilis ſdiuineīatōis. vere igit̉ eſt iſta de ip̄o afmare..ẜm dyo. de miſtica theo. ī ip̄a oꝑtetiēs exiaffirmare poſitōes veluti oīm cā.ie negare ſicut ſupͣ omīa exn̄te. ⁊ nonopinles oppoſitas eſſeirmatōibꝰ. ex hocaccipit̉ ꝙit vere affirmatōes ⁊ negatōes oīm in diuinis. necponūt̉ affirmatōnes negationibꝰ. nā affirmatōes aut accipiūt̉ ſymbolice: aut miſtice. ſi ſymbolice: accipiūt̉ ꝑ tranſlatōꝫ: vt lapis. pͣs. lapideꝫ quē reꝓbauerūt. ⁊ aer in. iij. li. reg. in ſibilo aure tenuis ibidicimꝰ. Negatōes v̓o nō lapis n̄ aer accipiūtur ꝓprie.Sed miſtice accipiūtur ꝑ ſuꝑexcellentiā ⁊ ꝑfectōeꝫ q̄ ēſupͣ nos. vt vita bonitas ⁊ hmōi. vn̄ dyo. in eodē. an n̄magis deus eſt vita ⁊ bonitas ꝙͣ aer ⁊ lapis? Negationes v̓o accipiūtur ẜm nos ⁊ nr̄am ꝯprehenſionē. ⁊ iōnō opponūt̉ affirmatōnibꝰ. vn̄ dyo. Neqꝫ ſpūs ē ſic̄ noſcimus: neqꝫ filiatio neqꝫ paternitas neqꝫ aliud ꝯgnitū a nobis. neqꝫ eſt aliꝗd nō exn̄tiū: neqꝫ exn̄tia eū cognoſcūt. ¶ Ad primo obiectū dd̓m. ꝙ qͣdruplex ē ꝯpoſitio .ſ. ꝯpoſitio ꝑtiū ẜm ꝙ corpꝰ dr̄ ꝯpoſitū. ⁊ ꝯpoſitioꝓprietatis ad ſubiectū: ⁊ ẜm hͦ aīa dr̄ ꝯpoſita. materiaetiā dr̄ ꝯpoſita qꝛ ꝯponit̉ forme. Quarto mō forma dr̄ꝯpoſita qꝛ ꝯponit̉ materie. Iteꝫ ꝑ ꝯͣriū quadruplex eſtſimplicitas. ſolꝰ aūt deꝰ ꝓprie dr̄ ſimplex: qꝛ caret om̄igenere ꝯpoſitōis. Iteꝫ notandū ꝙ vocabula quedaꝫ ſignificāt ꝓprietates in adiacētia vel inherētia: q̄daꝫ inſubſiſtētia. vt hͦ nomē albū ſignificat albedinē ī adiacētia: qꝛ on̄dit ea alij ineſſe. ſꝫ hͦ vocabulū albedo ſignificat albedinē in ſubſiſtētia: qꝛ ſupponit eā. ſil̓r hͦ nomenhō ſignificat hūanitateꝫ in adiacētia ſiue inherētia: ꝗaon̄dit eā ineſſe ſubiecto. ſꝫ hͦ vocabulū hūanitas ſignificat hūanitatē in ſubſiſtētia. Quia v̓o deꝰ om̄i gene ſimplicitatis ſimplex ē: n̄ on̄dit̉ aliqͣ ꝯpoſitō ſimplicitatiscirca eū. vn̄ cuꝫ dico deus ē bonꝰ. n̄ on̄dit̉ boītas ineſſedeo q̄ ipſe n̄ ſit: qd̓ attēdēs dyoꝰ. dixit affirmatōnes dedeo ſūt incōpacte: qꝛ nullā ꝯpoſitōꝫ ꝓprietatis ad ſubiectū on̄dūt. de negationibꝰ v̓o dixit ꝙ ſunt vere: qꝛ ꝗddam veri innuūt .ſ. ꝙ ibi n̄ ē ꝯpoſitio ꝓprietatis ad ſb̓iectū. Ad ſecūdū iaꝫ pꝫ rn̄ſio ex dictis.¶ Membrū ſecūdūOnſequēt̉ querit̉ de noībꝰ p̄uatiuis velnegatiuis. an̄ ꝓpriꝰ dicātur in deo: noībꝰmiſticis poſitiuis. vt eternꝰ. incorruptibilis. increatꝰ. Ad qd̓ ſic dyoꝰ. de miſticatheolo. oꝑtet ablatōes in ꝯͣriūoſitōibꝰ laudae̓. Et .n.illas .ſoſitōesates ⁊ ꝑ media:nouiſſima dea nouiſſimisrimꝰ. Etprincnesciētes: oīa adicit ꝯmētatpprie in deccūt̉