Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

eis indiſtīcte niſi addat̉ determīatio ꝑſonalis: vt generans genitus vel ꝓcedens: vna ſingulari deitate: negatiua ꝑticula addita remouet qͦlibet ſuppoſitotāꝙͣ ſi negatio p̄poneret̉. vn̄ eꝗpollēt iſte: deꝰ ē pr̄deꝰ ē pr̄. pꝫ igit̉ ē mutatio p̄dicam̄ti ī p̄dictis argum̄tatōibꝰ anali rōne dicēdi ad eēntialē.Septimo queri .§. vij.tur. an hec ſit vera: deꝰ ē trinitas quā negauit Porretanꝰ. Et videt̉ bn̄dicere. qꝛ pr̄ ē trinitas: nec filiꝰ necſpūſſ. qͣre neqꝫ deꝰ. ſeꝗt̉ .n. iſte currit nec ille: currit. Iteꝫ hec ē falſa: ē oīs. qꝛ iſte termīꝰ poſitus ī ſubiecto ſupponit ꝑſonalit̓. dr̄ deꝰ ē trinitas: iſte terminꝰ deus poſitꝰ ī ſubiecto ſuppoīt ꝑſonalit̓. ẜm dictū ē ſignificat eēntiā ꝑſonal̓r. ſꝫ hoc falſa ē hec: deꝰ ē trinitas. Iteꝫ dicit boe. in li. detri. augꝰ. ſil̓r. qm̄ ꝗcꝗd de deo p̄dicat̉: p̄dicat̉ ẜm ſb̓aꝫvel ad aliꝗd. ſꝫ nomē trinitas dicit adaliꝗd: dicit̉ẜm eēntiaꝫ. ſꝫ ẜm boe. aug. in eodē. ꝗcꝗd p̄dicatur dedeo ẜm eēntiā: p̄dicat̉ de qualibꝫ ꝑſona. nomentrinitde nulla ꝑſona v̓e dicat̉: hec ē falſa deꝰ ē trinitas. Contͣ. aug. in pͥmo li. de tri. Recte ip̄e deꝰ trinitas intelligit̉ ecce ꝙͣexp̄ſſe dr̄ deū trinitatē. Itē auguſti. in verbis illis apl̓i .j. thim̄. vlt̓. bt̄s ſolꝰ potensid ē vnꝰ ſolꝰ verus deꝰ: ē ip̄a trinitas. Itē augꝰ.in ẜmone de fide. credimꝰ vnū deū vnā dīni noīs trinitatē. ex ꝗbꝰ aucͣtibꝰ relinꝗt̉ deꝰ ē trinitas: deꝰ eſttres ꝑſone ſic̄ ecōuerſo. Qd̓ ꝯcedēdū ē. Dicendū hūc terminū deꝰ qn̄qꝫ ſupponit̉ eſſentia: qn̄qꝫ ꝑſona.. n. ſil̓r ſe hꝫ eēntia ſignificata nomē dieꝰ ad ꝑſonas: ſic̄ ſe hꝫ eēntia ſignificata nomē ad indiuidua. eēntia .n. ſignificata nomē multiplicat̉ indiuiduis. eēntia v̓o ſignificata nomen deꝰ indiuiſaremanet in ꝑſonis. dico ſi eēntia ſignificatamen eēt indiuiſa ī indiuiduis hec eēt vera: hōē oīs. ideo hec ē vera: deꝰ ē trinitas. vn̄ different̉ ē ī termino deꝰ in termīo. qꝛ ſe ſupponit ꝑſonal̓rex adiuncto eēntial̓r. vt dr̄ ē digniſſima creatura. iſte terminꝰ deꝰ ecōuerſo ex ſe ſuppoīt eēntiā: ex adiūcto ꝑſonā. in fallebat̉ porretanꝰ: credēs tm̄ ſuꝑponeret eēntiā qn̄ p̄dicat̉: vt ex ſe hr̄et ſꝫ ex rōne predicati. Ad vltimū dd̓m. aliud ē adaliꝗd ẜm:aliud ẜm nomē dictionē. dd̓m nomē trinitaseſt adaliꝗd ẜm nomē dictōeꝫ: res tn̄ ſignificat̉ adaliꝗd ē. vn̄ nomē trinitas ſignificat modū ſub̓e. ſic̄.accidit ī aliꝗbꝰ relatōibꝰ alijs: termīant̉ intra exita ē in noīe trinitas. in intellectu .n. eiꝰ claudit̉ ſo dr̄ adaliꝗd: ſꝫ illud ad qd̓ dr̄. in hūc modū terminat̉ queſtio de noīe oꝑatōis. Queſtio. lj. de nomībuspriuatiuis ẜm amatōꝫ negatōꝫ.Nquiſito de nominibꝰ ſignificātibꝰ diuinū abſolute:de noīe oꝑatiōis. ꝯn̄ter tercio loco ẜmordinē damaſcen inꝗrendū ē de noībꝰp̄uatiuis. ſic̄ ſunt increatꝰ. immēſus.eternꝰ. Et qꝛ oppoſita iuxͣ ſe poſita magis apparēt: id̓opͥmo inꝗrendū ē de his dicūt̉ ẜm affirmatiōꝫ de deo:ꝯn̄ter de his dicūt̉ ẜm negatō Nlembrū primūI. imo q̄rit̉ de his noībꝰ dicūt̉ ẜm affirmationeꝫ. Primo. vtꝝ dicāt̉ deo creatura vniuoce vel equoce. Secūdo.vtꝝ dicant̉ v̓e. Tercio. an ea dicūt̉ ẜmpriuatōꝫ: dicūt̉ in dīnis veriſſime ꝓprijſſime.

Articulꝰ primꝰD primū q̄rit̉. vtꝝ nomē vnū ī vna ſignificatōe ꝯueīat deo creature ẜm affirmatōꝫ.Ad qd̓ obijcit̉ ex ml̓tis aucͣtibꝰ. pͥmo ex autoritate aug. de doc. xp̄ia. Reꝝ q̄dā ſunt ꝗbꝰ fruēdū.bꝰ vtēdū. q̄dā fruūt̉ vtūt̉. ī hac diuiſiōe ꝯp̄hēata inc̓ata. Si diuiſio ꝯueniēs ē:libꝫ resnom̄ diunom̄ res: ī eadē ſigͥficatōe ꝯueīt rebꝰdeo creature. Itē hiero. qd̓ ē: autiuidētibē ingenitū: areītū: aut factū. accipit̉ vocabulū īgenitū .i. geītu. ẜm ꝯueīt pr̄i ſpūiſ. geītū v̓o dic̄ filiū. factū creaturā. ſꝫ ī hac generalitate qd̓ ē: ꝯp̄hēdr̄creator creatura. ſi ꝯueniēs ē diuiſio: ī eadē ſigͥficatōe accipit̉ qd̓ dr̄ ē. Itē aug. bonū vel deꝰ ē: vl̓ abip̄o. ī hac generalitate bonū ꝯp̄hēdr̄ deꝰ. Itē ī his dicūt̉ ẜm vniuocatōꝫ ē incōgruā ꝯꝑatō. ſꝫ ẜm ꝯꝑatōeꝫ magnitudīs dicimꝰ deū maiorē oībꝰ rebꝰ. ẜmꝑatōꝫ bonitatis dicimꝰ deū meliorē creaturis. relinꝗt̉ magnū: bonū: dicūt̉ eꝗuoce de creatore creatura. Ite in math̓. Nemo bonꝰ niſi ſolꝰ deꝰ. Glo. exſe. aliꝗd p̄t̄ deū ē bonū ꝙͣuis ex ſe. illd̓ deꝰ ſuntbona vel bonū. Itē. j. coꝝ. xv. dic̄. oīa ſubiecit ſubpedibꝰ eiꝰ. intelligēdū ē pret̓ deū ſb̓iecit ſibi oīa. hecdictio p̄t̓ ſumit̉ exceptīe. deꝰ ē de nūero oīm. intētōeiꝰ dr̄ oīs res vel oīa: n̄equoce ꝯueīt creatori creature. Itē arguit̉ dr̄. oīs ſb̓a ē. aut ī hac generalitate ꝯp̄hēdr̄ deꝰ: aut. ſi ſic: hr̄ ꝓpoſitū. nom̄ ſb̓auenit equoce creatori creature. ſi: ꝯſtat hec ē v̓aoīs ſb̓a ē. arguit̉ oīs ſb̓a ē. eaꝝ nll̓a ē deus: nullaſub̓a ē deꝰ. qd̓ ē manifeſte falſuꝫ. ſil̓i pōt argui inalijs noīm intentōibꝰ. Cont. hec intēto res vel ensdicta de deo. accipitur pro re ente infinito. ſed de creatura accipitur pro re ente finito. ſed finitū infini nūꝙͣ pōt intellectꝰ reduce̓ ī vnā aliquā rōeꝫ. pōtvniuoca ſignificatio ſꝫ equoca accipi dr̄ res vel ensde creatore creatura. Itē boītas dicta de deo creatura ꝯueniūt gene̓ nec ſpecie nec ī drn̄tia nec ꝓprionec accn̄te. in nll̓o ꝯueniūt equocē. dr̄ boītas creatore creatura. Itē iuſticiā dicta de creatura ē ſpecies qͣlitatis accn̄s. iuſticia dicta de creatore eſt ipſaeēntia dīna ſub̓a. equocē. Itē ꝯꝑatio eſt ẜm magis ē ẜm ꝑticipatōꝫ alicꝰ forme ẜm plꝰ vel minꝰ. ſic̄ ꝑticipatōe albedīs ẜm plꝰ dr̄ nix albior ꝑiete: petrusiuſtior lino. ſi ē acciꝑe vnā aliquā formā ẜm plꝰminꝰ ꝑticipet̉ a creatore creatura: erit dice̓ ꝯꝑatio nec ẜm magnitudineꝫ nec ẜm bonitateꝫ nec ẜm iuſticiā c̓atoris creat̉e. Rn̄ſio. nondū c̓ca diuerſe fuerūt ſnīe mgr̄oꝝ. ꝗdā dixer̄t ī alia ſigͥficatōe accipit̉ nomē dictū ẜm affirmatōꝫ de creatore creatura. Ad illas ergo auctoritates Auguſtini Hieronimireſpondent. quia balbutiendo excelſa dei reſonamꝰ:ideo ſancti patres lꝫ vocabula in alia alia ſignificatione conueniant deo creaturis: vſi ſunt his nominibus ad ſignificandum creatorem creaturas. hocpter indigentiam humane locutionis: exigentie theologice facultatis. que exigit ſicut ipſi dicunt: vt vocabulum ſemel poſitum equiuoce ſumatur. verbigratia.hoc vocabulum natiuitas: in alia ſignificatione accipitur de natiuitate eterna temporali. tamen dicimus duas natiuitates: ita etiam dicimus de creatore creatura. ſunt due ſubſtantie: due res: duo bona: quaſi in duabus ſignificationibus ponitur ibi terminus vt ſemel poſitus bis intelligatur: id eſt hoc eīſſubſtantia: illud eſt ſubſtantia. hoc eſt bonum: illud eſtbonum. per hunc modum ſoluūt illas predictas auctoritates. Ad illd̓ quod obijcitur de exceptiuis excluſis: reſpondent. hec vocabula preter: ſolus: aliqn̄ ponunt̉ ad excluſionem contenti ſub ſuppoſitōe termini. vt omnis homo preter ſortem. qn̄qꝫ v̓o ad ſolamn