ꝓ eis indiſtīcte niſi addat̉ determīatio ꝑſonalis: vt generans genitus vel ꝓcedens: ⁊ ꝓ vna ſingulari deitate: negatiua ꝑticula addita remouet ꝓ qͦlibet ſuppoſitotāꝙͣ ſi negatio p̄poneret̉. vn̄ eꝗpollēt iſte: deꝰ n̄ ē pr̄ ⁊ n̄deꝰ ē pr̄. pꝫ igit̉ ꝙ ē mutatio p̄dicam̄ti ī p̄dictis argum̄tatōibꝰ anali rōne dicēdi ad eēntialē.Septimo queri .§. vij.tur. an hec ſit vera: deꝰ ē trinitas quā negauit Porretanꝰ. Et videt̉ bn̄dicere. qꝛ pr̄ nō ē trinitas: nec filiꝰ necſpūſſ. qͣre neqꝫ deꝰ. ſeꝗt̉ .n. iſte hō n̄ currit nec ille: gͦ hōnō currit. ¶ Iteꝫ hec ē falſa: hō ē oīs hō. qꝛ iſte termīꝰhō poſitus ī ſubiecto ſupponit ꝑſonalit̓. cū dr̄ deꝰ ē trinitas: iſte terminꝰ deus poſitꝰ ī ſubiecto ſuppoīt ꝑſonalit̓. ⁊ hͦ ẜm ꝙ dictū ē ꝙ ſignificat eēntiā ꝑſonal̓r. ſꝫ hocmō falſa ē hec: deꝰ ē trinitas. ¶ Iteꝫ dicit boe. in li. detri. ⁊ augꝰ. ſil̓r. qm̄ ꝗcꝗd de deo p̄dicat̉: p̄dicat̉ ẜm ſb̓aꝫvel ad aliꝗd. ſꝫ hͦ nomē trinitas n̄ dicit adaliꝗd: dicit̉ gͦẜm eēntiaꝫ. ſꝫ ẜm boe. ⁊ aug. in eodē. ꝗcꝗd p̄dicatur dedeo ẜm eēntiā: p̄dicat̉ de qualibꝫ ꝑſona. cū gͦ hͦ nomentrinitde nulla ꝑſona v̓e dicat̉: hec ē falſa deꝰ ē trinitas. ¶ Contͣ. aug. in pͥmo li. de tri. Recte ip̄e deꝰ trinitas intelligit̉ ecce ꝙͣexp̄ſſe dr̄ deū eē trinitatē. ¶ Itē auguſti. in verbis illis apl̓i .j. thim̄. vlt̓. bt̄s ⁊ ſolꝰ potensid ē vnꝰ ⁊ ſolꝰ verus deꝰ: ꝗ ē ip̄a trinitas. ¶ Itē augꝰ.in ẜmone de fide. credimꝰ vnū deū vnā eē dīni noīs trinitatē. ex ꝗbꝰ aucͣtibꝰ relinꝗt̉ ꝙ deꝰ ē trinitas: ⁊ deꝰ eſttres ꝑſone ſic̄ ecōuerſo. ¶ Qd̓ ꝯcedēdū ē. Dicendū gͦ ꝙꝑ hūc terminū deꝰ qn̄qꝫ ſupponit̉ eſſentia: qn̄qꝫ ꝑſona.Nō. n. ſil̓r ſe hꝫ eēntia ſignificata ꝑ hͦ nomē dieꝰ ad ꝑſonas: ſic̄ ſe hꝫ eēntia ſignificata ꝑ hͦ nomē hō ad indiuidua. eēntia .n. ſignificata ꝑ hͦ nomē hō multiplicat̉ indiuiduis. eēntia v̓o ſignificata ꝑ hͦ nomen deꝰ indiuiſaremanet in ꝑſonis. dico gͦ ꝙ ſi eēntia ſignificata ꝑ hͦ nōmen hō eēt indiuiſa ī indiuiduis hec eēt vera: hōē oīshō. ideo hec ē vera: deꝰ ē trinitas. vn̄ different̉ ē ī hͦ termino deꝰ ⁊ in hͦ termīo hō. qꝛ hō ꝑ ſe ſupponit ꝑſonal̓rex adiuncto eēntial̓r. vt cū dr̄ hō ē digniſſima creaturarū. iſte terminꝰ deꝰ ecōuerſo ex ſe ſuppoīt eēntiā: ex adiūcto ꝑſonā. ⁊ in hͦ fallebat̉ porretanꝰ: credēs ꝙ tm̄ ſuꝑponeret eēntiā qn̄ p̄dicat̉: vt hͦ n̄ ex ſe hr̄et ſꝫ ex rōne predicati. ¶ Ad vltimū dd̓m. ꝙ aliud ē eē adaliꝗd ẜm rē:aliud ẜm nomē ⁊ dictionē. dd̓m gͦ ꝙ nomē trinitas nōeſt adaliꝗd ẜm nomē ⁊ dictōeꝫ: res tn̄ q̄ ſignificat̉ adaliꝗd ē. vn̄ hͦ nomē trinitas ſignificat ꝑ modū ſub̓e. ſic̄.accidit ī aliꝗbꝰ relatōibꝰ alijs: ꝙ termīant̉ intra ⁊ n̄ exita ē in hͦ noīe trinitas. in intellectu .n. eiꝰ claudit̉ n̄ ſolū ꝙ dr̄ adaliꝗd: ſꝫ illud ad qd̓ dr̄. ⁊ in hūc modū terminat̉ queſtio de noīe oꝑatōis.¶ Queſtio. lj. de nomībuspriuatiuis ẜm amatōꝫ ⁊ negatōꝫ.Nquiſito de nominibꝰ ſignificātibꝰ diuinū eē abſolute: ⁊de noīe oꝑatiōis. ꝯn̄ter tercio loco ẜmordinē damaſcen inꝗrendū ē de noībꝰp̄uatiuis. ſic̄ ſunt increatꝰ. immēſus.eternꝰ. Et qꝛ oppoſita iuxͣ ſe poſita magis apparēt: id̓opͥmo inꝗrendū ē de his q̄ dicūt̉ ẜm affirmatiōꝫ de deo:ꝯn̄ter de his q̄ dicūt̉ ẜm negatō¶ Nlembrū primūI. imo q̄rit̉ de his noībꝰ q̄ dicūt̉ ẜm affirmationeꝫ hͦ mō. Primo. vtꝝ dicāt̉ d̓ deo⁊ creatura vniuoce vel equoce. Secūdo.vtꝝ dicant̉ v̓e. Tercio. an ea q̄ dicūt̉ ẜmpriuatōꝫ: dicūt̉ in dīnis veriſſime ⁊ ꝓprijſſime.
Articulꝰ primꝰD primū qͦ q̄rit̉. vtꝝ nomē vnū ī vna ſignificatōe ꝯueīat deo ⁊ creature ẜm affirmatōꝫ.Ad qd̓ obijcit̉ ex ml̓tis aucͣtibꝰ. pͥmo ex autoritate aug. de doc. xp̄ia. Reꝝ q̄dā ſunt ꝗbꝰ fruēdū.bꝰ vtēdū. q̄dā q̄ fruūt̉ ⁊ vtūt̉. ī hac diuiſiōe ꝯp̄hēata ⁊ inc̓ata. Si gͦ diuiſio ꝯueniēs ē:libꝫ resnom̄ diunom̄ res: ī eadē ſigͥficatōe ꝯueīt rebꝰdeo ⁊ creature. ¶ Itē hiero. oē qd̓ ē: autiuidētibē ingenitū: areītū: aut factū. ⁊ accipit̉ hͦ vocabulū īgenitū .i. n̄ geītu. ẜm ꝙ ꝯueīt pr̄i ⁊ ſpūiſ. geītū v̓o dic̄ filiū. factū creaturā. ſꝫ ī hac generalitate oē qd̓ ē: ꝯp̄hēdr̄creator ⁊ creatura. ſi gͦ ꝯueniēs ē diuiſio: ī eadē ſigͥficatōe accipit̉ qd̓ dr̄ ꝙ ē. ¶ Itē aug. oē bonū vel deꝰ ē: vl̓ abip̄o. ī hac generalitate oē bonū ꝯp̄hēdr̄ deꝰ. ¶ Itē ī hisqͥ n̄ dicūt̉ ẜm vniuocatōꝫ ē incōgruā ꝯꝑatō. ſꝫ ẜm ꝯꝑatōeꝫ magnitudīs n̄ dicimꝰ deū maiorē oībꝰ rebꝰ. ẜm cōꝑatōꝫ bonitatis n̄ dicimꝰ deū meliorē creaturis. relinꝗt̉ gͦ ꝙ magnū: bonū: n̄ dicūt̉ eꝗuoce de creatore ⁊ creatura. ¶ Ite in math̓. Nemo bonꝰ niſi ſolꝰ deꝰ. Glo. exſe. gͦ aliꝗd p̄t̄ deū ē bonū ꝙͣuis n̄ ex ſe. gͦ illd̓ ⁊ deꝰ ſuntbona vel bonū. ¶ Itē. j. coꝝ. xv. cū dic̄. oīa ſubiecit ſubpedibꝰ eiꝰ. intelligēdū ē pret̓ deū ꝗ ſb̓iecit ſibi oīa. hecdictio p̄t̓ ſumit̉ exceptīe. gͦ deꝰ ē de nūero oīm. gͦ intētōeiꝰ ꝙ dr̄ oīs res vel oīa: n̄equoce ꝯueīt creatori ⁊ creature. ¶ Itē arguit̉ cū dr̄. oīs ſb̓a ē. aut ī hac generalitate ꝯp̄hēdr̄ deꝰ: aut n̄. ſi ſic: hr̄ ꝓpoſitū. ꝙ hͦ nom̄ ſb̓a n̄ cōuenit equoce creatori ⁊ creature. ſi n̄: ⁊ ꝯſtat ꝙ hec ē v̓aoīs ſb̓a ē. arguit̉ gͦ oīs ſb̓a ē. ⁊ eaꝝ nll̓a ē deus: gͦ nullaſub̓a ē deꝰ. qd̓ ē manifeſte falſuꝫ. ⁊ ſil̓i mō pōt argui inalijs noīm intentōibꝰ. ¶ Cont. hec intēto res vel ensdicta de deo. accipitur pro re ⁊ ente infinito. ſed de creatura accipitur pro re ⁊ ente finito. ſed finitū ⁊ infinitū nūꝙͣ pōt intellectꝰ reduce̓ ī vnā aliquā rōeꝫ. gͦ n̄ pōtvniuoca ſignificatio ſꝫ equoca accipi cū dr̄ res vel ensde creatore ⁊ creatura. ¶ Itē boītas dicta de deo ⁊ creatura n̄ ꝯueniūt gene̓ nec ſpecie nec ī drn̄tia nec ꝓprionec accn̄te. gͦ in nll̓o ꝯueniūt equocē. gͦ dr̄ boītas d̓ creatore ⁊ creatura. ¶ Itē iuſticiā dicta de creatura ē ſpecies qͣlitatis ⁊ accn̄s. iuſticia dicta de creatore eſt ipſaeēntia ⁊ dīna ſub̓a. gͦ equocē. ¶ Itē ꝯꝑatio q̄ eſt ẜm magis ē ẜm ꝑticipatōꝫ alicꝰ forme ẜm plꝰ vel minꝰ. ſic̄ ꝑticipatōe albedīs ẜm plꝰ dr̄ nix eē albior ꝑiete: ⁊ petrusiuſtior lino. ſi gͦ n̄ ē acciꝑe vnā aliquā formā q̄ ẜm plꝰ ⁊minꝰ ꝑticipet̉ a creatore ⁊ creatura: n̄ erit dice̓ ꝯꝑationē nec ẜm magnitudineꝫ nec ẜm bonitateꝫ nec ẜm iuſticiā c̓atoris ⁊ creat̉e. Rn̄ſio. nondū c̓ca hͦ diuerſe fuerūt ſnīe mgr̄oꝝ. nā ꝗdā dixer̄t ꝙ ī alia ſigͥficatōe accipit̉ nomē dictū ẜm affirmatōꝫ de creatore ⁊ creatura.¶ Ad illas ergo auctoritates Auguſtini ⁊ Hieronimireſpondent. ꝙ quia balbutiendo excelſa dei reſonamꝰ:ideo ſancti patres lꝫ vocabula in alia ⁊ alia ſignificatione conueniant deo ⁊ creaturis: vſi ſunt his nominibus ad ſignificandum creatorem ⁊ creaturas. ⁊ hoc ꝓpter indigentiam humane locutionis: ⁊ exigentie theologice facultatis. que exigit ſicut ipſi dicunt: vt vocabulum ſemel poſitum equiuoce ſumatur. verbigratia.hoc vocabulum natiuitas: in alia ſignificatione accipitur de natiuitate eterna ⁊ temporali. ⁊ tamen dicimus duas natiuitates: ita etiam dicimus de creatore⁊ creatura. ꝙ ſunt due ſubſtantie: due res: duo bona:⁊ quaſi in duabus ſignificationibus ponitur ibi terminus vt ſemel poſitus bis intelligatur: id eſt hoc eīſſubſtantia: illud eſt ſubſtantia. hoc eſt bonum: illud eſtbonum. ⁊ per hunc modum ſoluūt illas predictas auctoritates. ¶ Ad illd̓ quod obijcitur de exceptiuis ⁊ excluſis: reſpondent. ꝙ hec vocabula preter: ſolus: aliqn̄ ponunt̉ ad excluſionem contenti ſub ſuppoſitōe termini. vt omnis homo preter ſortem. qn̄qꝫ v̓o ad ſolamn