QueſtioQuinquag

Tercio queritur. .§. iij.Utꝝ hec ſit ꝯcedenda. pater genuit ſe. qd̓ videt̉ dicereaugꝰ. in quadam omel̓. ſuꝑ Io. Ꝙ pater mittens filiūſe alteꝝ miſit. qͣre miſit ſe. ¶ Iteꝫ aug. ad maximinūgenuit de ſe alteꝝ ſe. gͦ genuit ſe. ¶ Item Anẜ. in ꝓſologion. cum dicit̉ deus de deo filius de patre: nō intelligimus alium deū ſꝫ eundeꝫ deum de ſeipſo. gͦ deꝰ eundem deum genuit: quare deus genuit ſe. ¶ Item augꝰ.xv. de trini. tanꝙͣ ſeipſum dicens pater verbuꝫ genuitſibi per omīa coequale. non .n. ſe integre ꝑfecteqꝫ dixiſſet: ſi amplius vel minus eſſet in verbo ꝙͣ in ſeipſo. ſꝫdicere dei gignere eſt. vnde in pͣs. ſemel locutus ē deꝰ.Glo. loqui dei eſt eternaliter verbum generare. ¶ Reſponſio. hoc verbum dicere nō ſumit̉ ibi notionalit̓ ſedeſſentialit̓. Unde ſenſus eſt. non ſe ꝑfecte dixiſſet .i. manifeſtaſſet. quia nō ſufficienter declarat̉ potentia pr̄isin creatione creaturaꝝ nec on̄ditur vſqꝫ ad ſummuꝫ:ſed tota on̄ditur qn̄ totam potentiā cōmunicat. hoc eſtqn̄ generat taleꝫ qualis eſt ⁊ quantus eſt. ꝑ generatiōꝫergo declarat̉ ſummitas potentie patris. eſa. lxv. nūꝗdqui alios pare̓ facio ſterilis ero? ¶ Ad prima duo obiecta poſſet dici. ꝙ hoc relatm̄ ſe: non ſignificat terminū huius verbi genuit. ſed potius terminū alteritatisſignificate ꝑ hoc nomen alteꝝ. Uel aliter pōt dici. ꝙ ſicut cōmune ꝑ additōꝫ coartat̉: ita quod ꝑſonale eſt: ꝑaliqd̓ additum poteſt fieri cōmune. vt cum dicit̉. omīsariſtomenes intelligibilis. omīs muſcalus muſicꝰ. Similiter hoc relatiuū ſe quod reciprocū eſt ⁊ perſonamdiſcretam iterat. per hunc terminū alterum ſibi adiunctum ſit eſſentiale ⁊ cōmune ⁊ extrahit̉ a rōne ꝑſonalitatis. ⁊ ideo non ſequit̉: genuit ſe alterū: gͦ genuit ſe. ſꝫeſt ibi fallacia ẜm quid ⁊ ſimpl̓r. ¶ Ad aliud Anẜ. dicendū. ꝙ hec eſt vera. pater de ſeipſo genuit eūdē deū.ſed hoc relatm̄ ſe quod eſt ꝑſonale: nō eſt ex ꝑte rei genite ſꝫ ex ꝑte generantis. ſꝫ iſte terminꝰ eundeꝫ adiunctustermīo eēntiali nō ſumit̉ ꝑſonaliter. ſicut nec iſte terminus alius cū adiungit̉ termino eēntiali. vnde nō iterabit̉ ꝑſona patris. nec valet hͦ argum̄tū. de ſeipſo genuiteundeꝫ deū: gͦ ſe deum.Quarto queritur. §. iiij.de hac. deꝰ genuit deū: gͦ genuit deū ꝗ eſt pater: vel deūqui n̄ eſt pater. ſi genuit deū qui nō ē deus pater. ergdeus eſt qui nō eſt deus pater. nō gͦ tm̄ vnus deꝰ eſt. Sigenuit deuꝫ ꝗ eſt deus pr̄. gͦ pater genuit ſe. ¶ Rn̄ſio.ẜm magr̄m in ſent̉. negat .n. hanc. deꝰ genuit deū qui ēdeus pr̄. ⁊ diſtinguit hac. genuit deū ꝗ n̄ eſt deꝰ pat. ſiccū dicit̉ nō eſt homo albus. hoc pōt eē: vel qꝛ n̄ eſt hō:vel qꝛ n̄ eſt albꝰ. Sil̓r deus genuit deū qui nō ē deꝰ pr̄hoc pōt dici. vel qꝛ nō eſt deus: ⁊ ſic falſuꝫ. vel qꝛ nō eſtpr̄: ⁊ ſic verū. Tn̄ ẜm prepoſitm̄ hec n̄ eſt ꝯcedēda. deꝰgenuit deū qui n̄ eſt pater. qꝛ alit̓ fit relatio in affirmatiuis: alit̓ in negatiuis. in affirmatiuis refert̉ ſuppoſiꝫtū tm̄: in negatiuis ſuppoſitū ⁊ ſigͣtum. vn̄ exigeret̉ adveritateꝫ huiꝰ deus genuit deū qui nō eſt pater: ꝙ aliaeſſet ꝑſona patris: alia filij: ⁊ alia diuinitatis ꝓpter relatm̄ qui: qd̓ refert ſuppoſitū ⁊ ſignificatū hꝰ noīs deꝰ.¶ Aliter pōt dici ⁊ ꝯcedi iſta deꝰ genuit deū qui nō eſtdeus pater. ſed nō ſequit̉. gͦ eſt deus qui nō eſt deus pr̄.qm̄ in prima iſte terminꝰ deū ꝓpter ꝓprietateꝫ ſignificatā ꝑ hoc verbū genuit diſtinguēteꝫ ꝑſonas: tenebat̉ꝑſonalit̓. ⁊ ideo relatm̄ refert ſimilit̓. Sed in ꝯcluſiōein hac .ſ. gͦ deus eſt qui nō eſt deus pr̄. iſte terminꝰ deustenet̉ eēntialit̓. ⁊ ideo relatm̄ ſimilit̓. ¶ Alit̓ pōt dici.ꝙ hec eſt duplex: deus genuit deū qui ē deus pr̄ vel ꝗ n̄eſt deus pater. quia hͦ ꝙ dico deus pater: pōt teneri dictionalit̓ vt ſit circūlocutio vniꝰ ꝑſone. ſicut hͦ ꝙ dicoſpūſſanctus cū tenet̉ dictionalit̓ circūlocutio ē vniꝰ ꝑſone. ⁊ hͦ mō affirmatiua falſa: negatiua vera. Uel po

teſt eſſe oratio: ſꝫ hͦ dupl̓r. qꝛ iſte terminꝰ pater pōt eſſepredicatū: iſte terminꝰ deus appoſitio vel ecōuerſo. ſi p̄mo mō: affirmatiue dictū nō pōt vere attribui: nepōt. Si ſecūdo mō: adhuc dupl̓r. qꝛ iſti duo termpater: vel pn̄t referri ad ſubiectū: ⁊ ſic affirmatiue dictū nō ꝯuenit: negatiue ꝯuenit. vel iſte terminꝰ deus tm̄pōt referri ad ſubiectū: ⁊ iſte terminꝰ pater ad hunc terminū deū. vt ſit ſenſus: deus genuit deū ꝗ ē deus pr̄. i.qui eſt pater. ⁊ hͦ mō affirmatiue dictū ꝯuenit: negatꝭnō ꝯueīt. qꝛ relatm̄ tenet̉ eēntialit̓: eo ꝙ refert̉ ad hūcterminū deus qui in p̄dicato poſito tenet̉ eēntial̓r.Quinto queritur. .§. v.an hec ſit ꝯcedenda: deus generat ⁊ ille nō generat̉. qd̓videt̉. quia nō eſt ideꝫ deus ꝗ generat ⁊ generat̉. gͦ deꝰgenerat ⁊ ipſe nō eſt filius. gͦ deus eſt ⁊ ipſe nō ē filius.eadeꝫ rōne deus nō eſt pater. deus nō eſt ſpūſſanctꝰ. ⁊eadeꝫ rōne deus nō eſt tres ꝑſone. ¶ Iteꝫ queritur dehac ꝓpoſitione cuiꝰ quātitatis ſit: deus ſpirat. ⁊ de illaſil̓it̓: deus generat vel generat̉. videt̉ ꝙ ſit indefinita:ꝗa hoc nomē deus nō ſupponit ibi magis ꝓ patre ꝙͣ ꝓfilio. Econtra videt̉ ꝙ ſit ſingl̓aris: quia vna ⁊ ſingularis eſt ſignatio hꝰ noīs deus .ſ. deitas. ¶ Rn̄ſio ẜm p̄poſitm̄ dicenteꝫ. ꝙ relatiua dictio ī negatiuis refert ſignatū ⁊ ſuppoſitum. ⁊ niſi predicatū remoueat̉ a ſuppoſito ⁊ ſignato: falſa eſt ꝓpoſitio. ſi aūt remoueat̉: vera. vnde hec ꝓpoſitio vera ꝯcedit̉: deus generat ⁊ ipſenō generat̉. quia hoc relatm̄ ipſe: refert ꝑſonā patris ⁊diuinam naturā. ſꝫ nec ꝑſona patris nec diuina naturagenerat̉. hec aūt eſt falſa: deus generat ⁊ ipſe nō ē filiꝰ:qꝛ hoc relatm̄ ipſe nō tm̄ refert ꝑſonā patris: ſꝫ deitatē.deitas aūt eſt filius. ad hoc aūt ꝙ hec eſſet vera oporteret ꝙ hec eſſet vera: diuina natura nō eſt filius. Un̄ inargumētatione eſt mutatio predicamēti ab abnegatōenotionis que deſignat̉ cum dicit̉: nō generat. ad abnegationē ꝑſone que deſignat̉ cū dicit̉: nō eſt filius. ſicuſi diceret̉: diuina eſſentia nō generat̉. gͦ nō ē filiꝰ. ¶ Adſecundū dicimꝰ. ꝙ hec ꝓpoſitio: deus generat vel generatur: nec eſt ſingularis nec indefinita. quia hͦ nomerdeus nec eſt ꝓpriū nec appellatm̄. ſed aliꝗd hꝫ ꝓprij: aliquid appellatiui. hꝫ .n. ſignificatōꝫ ꝓprij: ⁊ ſuppoſitōnēappellatiui. ⁊ ita illa ꝓpoſitio ꝑtim eſt ſingl̓aris: ⁊ partim indefinita.Sexto queritur .§. vj.de hac: deus eſt ⁊ ille nō eſt trinitas. qꝛ pater eſt: ⁊ illenō eſt trinitas: ⁊ pater ē deꝰ. gͦ deus eſt ⁊ ille n̄ eſt trinitas. ¶ Contͣ. deus eſt ⁊ ille nō eſt trinitas. gͦ deus n̄ eſttrinitas. ¶ Iteꝫ obijcit̉. ſeꝗt̉: ſortes nō eſt plato. gͦ hō n̄eſt plato. gͦ ſimili rōne pat nō eſt filiꝰ: ⁊ pater eſt deꝰ. gͦdeus nō eſt filius. ¶ Iteꝫ videt̉ ſeꝗ. qꝛ hͦ nomē deꝰ ſupponit ꝑſonaꝫ: ſꝫ de alia ꝑſona eſt veꝝ. qm̄ nō eſt filiꝰ vtde patre. gͦ erit verū: deus nō eſt filiꝰ. ⁊ pari rōne deusnō eſt pater ⁊ deus nō eſt ſpūſſanctꝰ. gͦ deus nō ē trinitas. ¶ Fn̄ſio ẜm prepoſitm̄. hec eſt falſa: deus ē ⁊ iſtenō eſt trinitas. qꝛ relatm̄ refert ſuppoſitū ⁊ ſignificatū.vnde ad veritate requirit̉. ꝙ nec qui eſt deus eēt trinitas vt ſuppoſita ꝑſona: nec ꝙ eſt deus eēt trinitas. qd̓ ēfalſum ꝓ hac ꝑte: nō ꝙ eſt deus eſt trinitas. Si aūt arguat: pater eſt: ⁊ ille nō eſt trinitas: gͦ deus n̄ eſt trinitas. mutatio eſt predicamēti a rōne dicendi qui ē .i. ꝑſonali: ad rōneꝫ dicēdi qd̓ ē .i. ſub̓aleꝫ. Scd̓m alios cocedit̉ iſta: deus eſt ⁊ iſte n̄ eſt trinitas. qꝛ ꝓpter naturāꝓnoīs cuiꝰ ꝓpriū eſt ꝓ ꝓprio noīe poni ⁊ certas ſignificare ꝑſonas. ꝙ dico ille: ꝓ vnica ⁊ certa ꝑſona tenet̉cū dicit̉: deus eſt ⁊ ille nō eſt trinitas. hec aūt falſa: deꝰnō eſt trinitas. Sꝫ cū arguit: gͦ deꝰ n̄ ē trinitas. n̄ ſeꝗt̉quia hic fit abnegatio ꝓ qualibꝫ ꝑſona ⁊ etiā ꝓ diuīaeſſentia. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ ſecūdo. dd̓m ꝙ lꝫ nomēdeus ſupponit ꝓ qua-et triū ꝑſonaꝝ: tn̄ quia ſuppoīt