queritur qūo accipiat̉ hoc nomē deus. nam eſſentiamnō ſupponit: qꝛ neuter loquitur de eſſentia: e rgo ꝑſonāſuppoīt. Contra. hec obiecta ſibip̄is replicāt hoc mō.primo qꝛ cū dicitur benedicat nos deus ⁊cͣ. et metuanteum: trina cōfeſſio trinitatē exprimit ꝑſonaꝝ. vnitatēv̓o eſſentie cum ſingulariter ſubdit̉ eum. Si ergo hͦ ꝓnomē eū exprimit vnitatē eſſentie. ergo refert vnitateꝫeſſentie. ſꝫ nō refert niſi illud qd̓ ſupponebat hoc nomēdeus: ergo ſupponebat vnitatem eſſentie ꝙͣuis ex iteratōne huiꝰ noīs deus ſumet̉ pl̓alitas ꝑſonaꝝ. ¶ Iteꝫ ſinomē ſupponit ꝓ om̄i eo cui attribuit̉. ſed hoc nomeneſſentia attribuit̉ ꝑſone. et verū eſt ꝙ pater eſt eſſentiafilius eſt eēntia. ergo hoc nomē eēntia ſuppoīt ꝓ ꝑſonaꝓprie. ergo verū erit eēntia generat: eēntia generat̉. qd̓iō recipit̉ catholice. Si ergo hoc nomen eēntia nō proprie ſupponit ꝓ om̄i eo cui attribuit̉ vt ꝓ ꝑſonis. gͦ nechoc nomē deus ſupponet ꝓ ꝑſoīs ꝙͣuis attribuat̉ perſonis. ¶ Item pone p̄dicta data iuxta hoc quod dicit.vterqꝫ iſtoꝝ loquitur de deo. ſi hoc nomē deus ſuppoītꝑſona: cū nō ſit ꝑſona. ꝑſona de qua vterqꝫ loqͣtur. ergo hec erit falſa: vterqꝫ iſtoꝝ loquitur de deo. ſi gͦ veraeſt: et nō eſt vera ꝓ ꝑſona: eſt ergo vera ꝓ eſſentia. erto hoc nomen deus ibi ſupponit eſſentiā. ¶ Item deuseſt de quo iſte loquitur. deus eſt de quo ille loquit̉. et n̄eſt niſi vnus deus: ergo vnus deꝰ eſt de quo iſti loquūt̉Quero ergo aut hoc ꝙ dico vnus deus ſuppoīt ꝑſonā:aut eēntiā. nō ꝑſonā: qꝛ nō eſt vna ꝑſona de qua iſti loq̄unt̉. ergo hoc nomē deus ſupponit eēntiā. ¶ Reſponſio tenētes ſcd̓am opinionē. ꝙ hoc nomē deꝰ ex mō ſueſignificatōis que īpoſita ē ad ſignificādū ꝙ deus ē. qd̓eſt aūt deꝰ habet pone̓ naturā. et rem nat̉e habet ſupponere ꝑſonā et naturā. nō ſic aūt eſt de hoc nomīe deitas vel de hoc nomīe eēntia diuīa. Nam hoꝝ ſignificatio impoſita eſt ad ſignificādū quo deus ē. et iō nō hn̄tſupponere niſi natura. Quo ē em̄ nō poīt rem nat̉e ſiueꝑſonā. Et ſi obijceret̉ ꝙ ī deo nō differt qd̓ ē. et quo eſtergo cui attribuet̉ qd̓ eſt et ſupponet: attribuet̉ quo eſtet ſupponet. ergo ſi hoc nomē deus attribuit̉ ꝑſonis etſupponit ꝑſonas. et hoc nomē eēntia. dd̓m ꝙ ꝙͣuis ī d̓oẜm rem nō differāt qd̓ eſt et quo eſt: tn̄ refert in rōe dicēdi que ē ẜm nos. Nam hūana cōſideratō cōſideransdiuīam eēntiā in ſe et in quadā abſtractōne: ſignificatip̄am vt quo ē ꝑ hoc nomē diuītas. cōſiderās v̓o dīnaꝫeēntiā vt in habēte illā: ſignificat eā vt ꝙ ē. ꝑ hoc nomodeus. qꝛ igit̉ habēs dīnam eēntiā ē diuīa ꝑſona. vt pr̄et filiꝰ: iō ꝑſona ſupponet̉ ꝑ hoc nomē deus qd̓ ē nomēſignificās ꝙ eſt. nō aūt ꝑ hoc nomē deitas qd̓ ē nomenſignificās quo eſt. ¶ Ad illud ergo qd̓ primo replicandd̓m ꝙ cū dr̄ benedicat nos deus ⁊cͣ. hoc nomē deus ſignificat diuīā eēntiam et ſupponit ꝓ tribꝰ ꝑſonis. et hͦꝓnomē eū relatū ad illud: ſignificat dīnam eēntiam ītribꝰ ꝑſonis. gr̄a ergo relatōis eēntie ponit̉ ī ſingl̓arinō gr̄a ſuppoſitōnis. ¶ Ad ſcd̓m iā patet reſpōſio. namaliter ſe habet hoc nomen eēntia ſiue diuītas cū attribuit̉ ꝑſonis: aliter hoc nomē deus. Nam hoc nomē deus attribuit̉ ꝑſonis vt ꝙ eſt ſiue vt habēs diuīam naturā: et ideo habet ſupponere ꝑſonā ſicut dictū eſt. hocd̓o nomē eēntia attribuit̉ ꝑſonis vt quo ē: nō tn̄ vt quoꝑſona ē ꝑſona: ſꝫ vt quo ꝑſona eſt. Et in diuinis ꝓpterſimplicitatē diuin eſſe de eo qui eſt .i. de ꝑſona: dr̄ v̓eꝑ ydemptitatē qͦ ē. n̄ tn̄ hēbit ſune̓ ꝑſonā: qꝛ n̄ ſigͥficat eēntiā vt in hn̄te illā.terciū dd̓m ꝙ cū dicit̉vterqꝫ iſtoloꝗt̉ de deoīt ꝑſonā indetermīate:potius ſuis ſcꝫ pr̄e et filio. Sil̓imō dd̓m ad ivltīeus eſt devtoloquit̉.sͣ ſiīabꝰ perſentil¶ Articulus ſecundus

Irca ſcd̓am opinionē quā tenemꝰ obijciturmultiplicit̓. primo an ſequat̉ deꝰ genuit deūIgͦ ſe vel aliū. Secūdo an hec ſit vera deꝰ genuit aliū deū. Tercio vtrū hec ſit cōcedēda deꝰ genuitſe. Quarto an ſequat̉ deus genuit deū: ergo genuit deum ꝗ ē pater vel deū ꝗ nō eſt pater. Quīto an hec ſit cōcedenda deus generat et ille nō generat̉. Sexto an hecſit vera deus generat. et ille nō eſt trinitas. Septīo anſicut hec ē vera trinitas eſt deus: cōuerſa ſit vera deꝰeſt trinitas quā negauit porretanus.Ꝙͣtū ad primū.§. j.arguit̉. ſi ſeꝗt̉ deꝰ genuit deū. gͦ ſe vl̓ aliū ad alterā ꝑtēſi aliū: gͦ nō ē tm̄ vnꝰ deꝰ. ſi ſeip̄ꝫ deū: gͦ ideꝫ generat ſeip̄m. quoꝝ vtrūqꝫ falſū eſt. aut igitur prima erit falſadeus genuit deū: aut nō ſequitur deus genuit deū. ergoſe vel alium. ¶ Cōtra. bene ſequit̉ homo generat hoīeꝫergo ſe vel aliū hoīem. ergo eadem rōne dicet̉ deus genuit deum: ergo ſe vel alium deum. ¶ Preterea. idemet diuerſum diuidūt ens īmediate. ergo ſi deus genuitdeum: genuit idem vel diuerſū deum. ¶ Reſpōſio quidam nomīa diuīa ſignificāt eēntiam. q̄dam relatōem.Itē quedā eēntialia ſignificāt ꝑ modū abſtractōnis vtdeitas. eſſentia. ſubſtātia. Quedā ꝑ modū cōcretōnisvt deus qd̓ ſignificat dīnā eēntiam vt in habēte illamvnde habet ſignificare dīnam nat̉am et ſupponere ꝑſonam. Cum ergo dico deus genuit deuꝫ: hec eſt vera. qꝛpater qui habet deitatem genuit filiū qui habet deitatem. et nō ſequitur. ergo ſe deum vel alium deum: qꝛem̄ alia eſt ꝑſona generantis alia geniti: nō poteſt habere locum relatiuū ydemptitatis: nec ꝓpter ydemptitatē nat̉e relatiuū diuerſitatis. qꝛ ergo cum dicit̉ deꝰgenuit deū: in ꝑte ſignificat̉ idem rōne nature quā ſificat hoc nome deus: et in ꝑte dr̄ſū rōne ꝑſone quā ſiponit hoc nomē deꝰ. n̄ pt̄ inferri ſimpl̓r idē nec ſimplicit̉ dr̄ſum. īmo eſt ibi fallacia ẜm ꝗd et ſimpl̓r. ¶ Qd̓aūt obijcit̉ ꝙ idē et dr̄ſum cōdiuidūt ens. dd̓m ꝙ verūeſt ꝙ res eedem ſūt vel diuerſe. ſꝫ nos poſſimꝰ ſignificare in ꝑte idem et in ꝑte dr̄ſum vt patet ī ꝑte et in totSecūdo queriturᵐ. §. ij.an hec ſit vera. deus genuit aliū deū. qd̓ vidr̄. vidr̄ em̄ſeꝗ̄ pr̄ genuit aliū ꝗ ē deus: ergo genuit aliū deū. ¶ Priterea. iſte terminꝰ aliū ꝑſonale ē et nō eēntiale. ſꝫ hͦ v̓būgenuit ꝑale ē: ergo ꝑ ip̄m trahit̉ terminꝰ eēntialisad ſupponēdū ꝓ ꝑſonis cū dicit̉: deus genuit deū. ⁊ notat̉ ibi diſtinctio ꝑſonalis qͣre ſil̓r dꝫ trahi ꝑ iſtuꝫ terminū aliū. et ita hec erit vera deus genuit aliū deum.¶ Reſpōſio ad primū ẜm hāc regl̓am. nō hꝫ locū diſtinctiopi non eſt ex diuerſis cauſis vnio. verbigr̄a.hūanitas ē in ſorte et pl̓one ex diuerſis cāis. Un̄ poſſūdice̓ ꝙ ſortes ē aliꝰ hō a pl̓one: qꝛ alia eſt rō qͣ ſortes ēhō: et alia qͣ plato ē hō. qꝛ alia hūanitas ſortis alia humanitas pl̓onis. In dīnis aūt nō ſic. qꝛ pr̄ ē deꝰ ⁊ filiꝰeſt deus eadē dīnitate. Una gͦ ē cā et rō qua pr̄ ē deꝰ etfiliꝰ ē deꝰ. vnio gͦ ī hͦ noīe deꝰ: nō ē ex diuerſis cāis. īmoex vna. ⁊ iō nō habꝫ ibi locū diſtinctō. Qn̄ gͦ obijcituraliꝰ a pr̄e ē genitꝰ ⁊ ille ē deꝰ: gͦ aliꝰ deus a pr̄e ē genitꝰa pr̄e. nō ſequit̉. qꝛ in prima ſolū dicit̉ diuerſitas ꝑſonalis. in cōcluſiōe v̓o ponit̉ diuerſitas ꝑſonalis ⁊ eēntialis. et eſtmutatio p̄dicamēti a p̄dicamēto relationis ī p̄dicamētū ſb̓ſtātie. īmo ad hoc ꝙ valeat ita oportet inferre. aliꝰ a pr̄e eſt genitꝰ. et ille ē deus alia diuinitate qua pater: ergo alius deus a pr̄e ē genitꝰ. ſꝫ media falſa eſt. ¶ Ad aliud dicendū. ꝙ cū aliqd̓ cōe trahitur ad ꝑſonā: debꝫ trahi ꝑ aliꝗd qd̓ ſit ꝑſonale ⁊ ꝓpriūnomē ꝑ aliqd̓ ꝑſonale īſinite. hͦ gͦ verbū gigne̓ cū determīet ꝓprietatē qua vna ꝑſona diſtīguit̉ ab alia. poteſttrahe terminū eēntialē ad certā ꝑſonā. quod nō pt̄ iſtetermīꝰ aliꝰ: qꝛ nō termīat ꝓprietatē ꝑſonalē finite.