QuinquaQueſtio

QuinquageſimaQueſtio

ſi ergo hoc nomē bonū acceptū ꝑ ꝑtipatōem cōuenitcreat̉e in ſingulari: et hoc nomē deuuenit viro ſancto in ſingulari. ¶ Item cū hec poſſit eſſe vera aliqͦ mōpetrus eſt deus. et hoc ꝓpter cōem rōem. nūquid poterit hec eē vera ydolū eſt deus ꝓpt̓ rōem que eſt ẜm opinionem ydolatre. ¶ Rn̄ſio ad primum dd̓m. ꝙ h̓ nomen deus nec vere nec ꝓprie dicit̉ in plurali: ẜm ꝙ accipit̉ nat̉aliter. et ratio eſt ex illa regula. nō habꝫ locūdiſtinctio vbi nō eſt ex diuerſis vnio. Un̄ qꝛ ē vna deitas in tribꝰ ꝑſonis nō multiplicata ſꝫ vna eadem: ncc̄eeſt tres ꝑſonas vnū eſſe deum nō plures ſꝫ vnus deus.¶ Ad primū ergo dd̓m. ꝙ quēadmodū in alijs cū dicohūanitatem: dico ꝙ hō eſt. cū dico hoīem. dico ꝙ ē. cuꝫdico petrū: dico ꝗs eſt. Scd̓m hoc dici pt̄ in dīnis. cuꝫdico trinitatē: dico ꝙ deus eſt. cū dico deū: dico ꝙ ē. cūdico patrē: dico quis eſt. Cū ergo obijcit tres ſunt habētes diuītatem. diſtinguendū quia habens dīnitatemdicit̉ duplicit̓. vt ꝙ eſt vel quis eſt. vt qd̓ eſt. ſic diciturꝑ hoc nomē deus. vt quis eſt: ꝑ hoc nomē pater. Tresergo ſunt habentes diuinitate vt quis eſt. nō ſunt aūttres habētes diuinitatē vt qd̓ eſt: ſed ſunt tres ꝑſone .i.tres hn̄tes diuītatē vt ꝗs ē. Scd̓m hoc gͦ dicendū. ꝙ cūdicitur deus dicit idē qd̓ hn̄s diuīaꝫ naturā. ꝑticipiūdebet reſolui ꝑ ꝙ nō ꝑ qui. vt ſit ſenſꝰ deꝰ dicit ꝙ ē hn̄sdiuinā natura ⁊ ſic hn̄s dīnā naturam ē vnū ſolū. Cūv̓o dicit̉ ꝑſona d̓ patre aut de alia ꝑſona eſt habēs diuinā naturā. ꝑticipiū debet reſolui ꝑ qui eſt. nō ꝑ ꝙ ē vtſit ſenſus. pater et filius ſunt hn̄tes diuīam naturam.i. qui hn̄t. nō tn̄ ſequit̉ ergo ſut dij. cōmutat̉ em̄ quiseſt in qd̓ eſt. ſiue ratio dicēdi ꝑſonalit̓ in rōem dicendiſubſtātialiter. ¶ Ad ſecūdū reſpōdet̉ ꝙ ſic̄ ī greco aliaꝓprietas ſermōis eſt ꝙͣ in latīo. ſil̓r in hebreo. Un̄ grecis dicētibꝰ tres ypoſtaſes ẜm ꝓprietatē ſui ydeomatis. nō tn̄ nos dicimus tres ſubſtātias: cū tn̄ ypoſtaẜidem ſit qd̓ ſubſtātia. ex hac rōne. qꝛ hoc nomē ſubſtantia in latina lingua indifferēter ſe habet ad deſignationem eēntie et ſuppoſitoꝝ eēntie. in greco v̓o ypoſtaſiseſt nomē ſuppoſiti eēntie. iō qd̓ in greco ſine ambiguitate dicit̉ tres ypoſtaſes ꝓ tribꝰ ſuppoſitis ꝑſoīs: ambigue diceretur latina lingua tres ſubſtātie. ſermo at̄catholicꝰ debet eſſe certus nō ambiguꝰ. Sil̓i mō iuxtaꝓprietatem hebraici ſermōis ꝯueniēter dicit̉ heloym.appropriatū em̄ ē ſuppoſitis eēntie. et iō ꝯueniēter pl̓aliter ponit̉ rōe ſuppoſitaꝝ ꝑſonaꝝ. apud latīos v̓o hͦ nōmē deus pl̓alit̓ deſignaret nō ſolū pluralitē ī ſuppoſitis. īmo pluralitatē eēntie ī ſuppoſitis. ¶ Ad terciū dicendū. ꝙ ꝙͣuis hͦ nomē deꝰ ſit nomē oꝑatōis. p̄ter hͦ hꝫītellectu ſubſtātie ꝑfecte ⁊ ꝑ ſe ſtātis. oꝑatō aūt diuīaſignificat̉ dupl̓r. adiectiue ſiue verbalit̓. qꝛ oerba ſigrficāt īadiacētia. et iō ꝓpt̓ pl̓alitatē ꝑſonaꝝ pl̓alit̓ ſigͣficat̉ cū dicit̉. faciamꝰ hoīem ad imagīem. Aliqn̄ voſubſtātiue ⁊ noīalit̓ nō ꝑ modū adiacētis. q̄ ꝗdē oꝑatōē eadē qd̓ dīna ſb̓a ⁊ iōn̄ recipiet pl̓alitatē. ¶ Ad qͣrtūdd̓m. ꝙ forma huiꝰ termī deus. p̄t pl̓aliter ſignificarireſpectu pluriū ſuppoītoꝝ. ſic̄ qn̄ ſigͥficat̉ īadiacētia ꝑhoc nomē diuīe. vt cū dicit̉ ꝑſone diuīe. ſꝫ nō pt̄ pluraliter ſignificari ad hoc vt ī ſe recipiat pluralitate vel diſtinctōꝫ. Ad hͦ aūt ꝙ hoc nomē deꝰ hr̄et pl̓ale exigereꝙ hr̄et diſtinctōꝫ et multiplicaret̉ in ſuppoſitis. ¶ Adillud qd̓ ſcd̓o q̄rit̉. vtrū hoc nomē deus poſſit pluralit̓cōgrue deſignari. dd̓m ꝙ nō. qꝛ cū ſit abſolutiſſimū etnomen ſimplicis nature importat om̄es ꝯditōes q̄ faciunt ip̄m ꝓprium abſolute et ſimplicis nature. qd̓ ꝓhibet vt non poſſit pluraliter deſignari quēadmodū necꝓprium. ¶ Ad illud quod obijcit de eēntia patet reſpōſio ex predictis. nam ſi hoc nomē eēntia intelligat̉ ī ſuageneralitate. predicare poteſt de om̄ibus eſſentijs. vn̄poteſt habere plurale. ſed ſi intelligeretur cum preciſion eſſentia ſeip̄a ens et non alia. ꝓprium eſt diuīe eēntie nec recipit pluralitatem. talis em̄ eſt vna ſola. et iō

non poteſt intelligi nec deſignari pluraliter. ¶ Ad ſecundum ꝙ duo ſunt genera eoꝝ que predicant̉ de pluribus ſed non de vno ſolo. vnum eſt cuius imaginationon prohibet ip̄m predicari de pluribus. ſed ip̄a res. ſicut ſol et luna. Aliud eſt cuius imaginatō ꝓhibet ip̄aꝫpredicari de pluribus et ip̄a res. vt ſor̄. et talis differētia ponitur inter hoc nomen deus et primum principium creaturarum. quia hoc nomen deus ẜm rem nōcōuenit pluribus naturis et eius imaginatio iſtud ꝓhibet. Iſte v̓o terminus principiū creaturarū ẜm remnon cōuenit pluribus naturis. ſed tn̄ eius imaginatioiſtud non prohibet ꝙͣuis tamen iſtud prohibeat verusintellectus. et ideo ꝙuis primum principium creaturarum poſſit dici pluraliter. non tamen hoc nomen deus. ¶ Ad alid̓ v̓o dicendum. ꝙ qn̄qꝫ ꝑ vocem non ſimpliciter ſignificatiuā in coordinatione inſtructōis melius deſignatur intentio dicentis ꝙͣ ꝑ ſignificatiuā. vn̄de et apud poetas ſolent dicere duo vates in coordinatione cōſtructionis: ita et ī expreſſione veritatis fidei ꝑvocem nō ſignificatiuā melius exprimit̉ intentio vt inſymbolo. nō plures dij ⁊cͣ .i. nō ſunt plures nature qͣꝝquelibet ſit deitas. et ad Gal̓. Seruiebatis his ꝗ nonſunt dij. ¶ Ad illud qd̓ cōſeq̄nter q̄rit̉ vtruꝫ deꝰ hēatſingl̓are ẜm ꝙ ſumit̉ adoptiue. dd̓m ꝙ non ꝓhiberetcōgruitas qn̄ habet ſingulare: ſꝫ ip̄a ꝓprietas dicendiꝓhibet vt in enūciatione nō dicat̉ ſine determīatione.Ande ſcriptura nō dicit de moyſe ꝯſtitui te deū ſꝫ deūpharaonis hoc ē potentē ſuꝑ pharaonē diuinitꝰ. ¶ Adillud v̓o qd̓ querit̉. an̄ aliqͦ mō ſit vera iſta. ydolū ē deus. dd̓m ꝙ nō: niſi cū determīatōe trahēte extra rōem.vt ydolū ē deꝰ illi. ſimpl̓r gͦ iſtud nomē deus cōueīt deovero. ẜm ꝗd cū determīatōe vt huiꝰ vel illiꝰ cōuenit viro ſct̄o. Scd̓m ꝗd v̓o cū determīatōe vt illi pt̄ cōuenireydolo. Un̄ ydolum eſt deus ydolatre.¶ Nembrum terciūOnſeq̄nter q̄rit̉ de ſuppoſitōe huiꝰ noīsdeus. circa qd̓ fuerūt due prīcipales opiniones. Quorūdam opinio fuit. ꝙ hocnomen deus ſic erat eēntiale vt ſupponētꝓ eēntia ꝓprie tn̄ ex adiūcto vt determīatōne ꝑſonaltrahit̉ extra ꝓpriā rōem ad ſupponēdū ꝓ ꝑſona. vn̄ cūdicit̉ deus ē: nullo mō ſupponit̉ ꝓ ꝑſona. cū dicit̉ deusgenerat. ex adiūcto tͣhit̉ ad ſupponendū ꝓ ꝑſona. Aliorum v̓o opinio ē ꝙ hoc nomē deꝰ ſignificet nat̉aꝫ. ſꝫ exmō ſue ſignificatōis q̄ eſt ſignificās nat̉aꝫ vt ꝙ ē. ꝙ eſtaūt cōuenit et nat̉e ⁊ rei nature. iō hoc nomē deꝰ ſupponit qn̄qꝫ naturā vt cum dicit̉ deus eſt tres ꝑſone: qn̄v̓o ſupponit ꝑſonam: et hoc different̉. qn̄qꝫ ꝓ vna trvt deꝰ gene̓at. qn̄ꝫ ꝓ duabꝰ: vt deꝰ ſpirat. qn̄qꝫ ꝓ tribꝰvt īuiſibili ſoli deo ⁊cͣ. j. thi. vlt̓.Ayticulꝰ primꝰOnt̉ pͥmā opīōꝫ obijciūt. ī psͣ. dr̄. Bn̄dicatnos deꝰ deus nr̄ benedicat nos deus: et metuāt eū ⁊cͣ. et dicit ambro. ꝙ trina confeſſiotrinitatem exprimit ꝑſonaꝝ. ſed ibi nō ponit̉ determinatio aliqua ꝑſonalis cū dicitur benedicat nos deus⁊cͣ. hoc ergo nomē deus ꝓprie ſupponit ꝑſonam. ¶ Iteꝫhoc nomē hō ꝓprie ſuppoit ꝓ om̄i eo cui ineſt hūanitaset hoc nomē aſinꝰ ꝓ om̄i eo cui ineſt aſinitas ⁊ ī ſil̓ibꝰſil̓r gͦ hoc nomē deꝰ ꝓprie ſuppoīt ꝓ om̄i eo cui ineſt diuinitas. gͦ ſuppoīt ꝓ pr̄e ⁊ filio et ſpūſct̄o. ¶ Itē hͦ nom̄itū eſt a diuītate. aut ergo p̄ciſe impoſituꝫdeus imtiā: aut ad inſinuadam eēntiā ⁊ ꝑad illiſumēſonā. Si p̄ciſe ad inſinam eēntiā: ergo idē diceturpenitusn̄ dicit̉ eſſetia eteus. ſꝫ hec ſimplicit̓ eſtfalſa. eſſentiiuinao et hec deꝰgenuit deūꝯͣ ſct̄os Sad ītiā ⁊nā: gͦ hꝫ ſuo ꝙ iſte dicat deꝰ filieſt. aliꝰ dicat īeſt.terqꝫ loꝗt̉ de deo