Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

.xlix.Queſtio

tur diuina eſſentia ꝓprius deſignetur ꝓnomīaliterꝙͣ nominaliter. Contra. ꝓpriū eſt ꝓnominis proprio nomine poni certas ſignificare ꝑſonas ergonomē ſꝑ habet accipi ꝑſona: pro eſſentia. diuina eſſentia ſignificat̉. nec ſupponit̉ ꝓnomē. Itēſicut dicit̉ in li. de regulis fidei. om̄e ꝓnomē demōſtratiuū cadit a ſua demonſtratōe in diuinis. Sed ꝓnomē cadit a demonſtratōe relatione caſſū eſt vanumergo om̄e ꝓnomē demonſtratiuū caſſū erit ſignificando diuinā eēntiaꝫ. Itē ad hoc eſt. qꝛ deus nec ſenſu nec intellectu demonſtrabilis eſt. qꝛ nec intellectunec ſenſu capi pt̄. om̄is aūt demōſtrato fit ad ſenſū velad intellectuꝫ. Reſponſio. dicunt ꝓnoīa in maſculino in femīno genere ſubſtantiā poſſūt ſupponere eēntiā. in neutro v̓o genere ſignificant ſupponunteēntiā. Notandū tn̄ ſicut dicit̉ in li. de regulis fidei.cuꝫ ſint pronomina demōſtratiua relatiua poſſeſſiua. pronoīa demōſtratiua magis īproprie ꝯueniūt d̓oꝙͣ relatiua. Et ratio eſt quia ꝙͣuis introducat̉ diuinaeēntia loquēs de ſe: habet ibi ꝓpriū locū demonſtratio que fit ad oculū. qꝛ ip̄a eſt ſenſibilis: nec habetlocū ibi demonſtratio ad veri noīs intellectū. Et ēqꝛ intellectꝰ veri noīs ſurgit ex forme ꝑceptōe: quā resintelligit̉ eſſe ꝗd vel qualis vel quāta. Cum ergo ī deonulla forma ſit qua intelligamus de eo quid ſit vellis ꝓprie erit demonſtrabilis apud intellectū. ſꝫ magis remotionē intelligimus quid eſt. Un̄ nota introducit̉ deꝰ loquēs de ſe. vt Exo. iij. Ego ſū ſuꝫdupl̓r intelligit̉ ꝓſopopeya. Un̄ vna que dicit̉ antropoſꝑatas .i. humana paſſio. Alia que dicit̉ ideotheos.i. diuina ꝓprietas. In hoc em̄ antropoſpatas ē. qꝛba creature .i. angeli loquebat̉ in ꝑſona dei: quaſi recitādo que legerat in mente diuina attribuunt̉ creatori. In hoc v̓o attendit̉ ideotheos creature attribuit̉qd̓ creatoris eſt. qꝛ verba que ab angelo ꝓferunt̉. ſolo deo vera intelligunt̉. Hinc ptꝫ ꝓnomīa demonſtratiua improprie dicunt̉ ī diuinis. Ad illud ergoqd̓ pͥmo obijcit̉ dicēdū hoc pronomen ego poteſt dicere ſubſtantiā de ſe loquentē: hoc poteſt ſtarediuina eēntia. qꝛ cum quelibet ꝑſona de ſe loquat̉ ꝗcquid aūt ꝯuenit tribꝰ ꝑſonis eſt eēntiale ſtabit qͣlibet ꝑſona eēntialit̓. Itē poteſt dicere ſub ſtātiā de ſe loquentē diſcretōe hoc accipit̉ ꝑſonal̓r. aliqn̄ ꝑſona pr̄is. vt yſa. penl̓. Nūquid ego alios parere facio ip̄e ſterilis ero. aliqn̄ ꝑſōa filij. yſa. lxiij. Ecce ego ad gentes. Glo. filius loquit̉. aliqn̄ pro perſona ſpūſſ. vt malach̓. iij. Ecce ego mitto angelum meuꝫdicit ſpūſſ. de iohanne. Ad illud v̓o qd̓ obijcit̉ ſcd̓o cognouerunt me. dicendum me ſupponit diuinam eēntiam. ſed poteſt accipi ſubſtantiue vel adiectiue. Si ſubſtantiue: accipit̉ ī neutro genere. ſi adiectiue in maſculino genere. et ſuppleri debet ſupple hoc nomen deus ſicut ſupplet glo. me deum verum. Ad tercium iam patet reſponſio diuina eſſentia poteſt deſe loqui. ad ip̄am poteſt fieri ſermo ẜm illam improprietatem que ſupra dicta eſt: tamen abſqꝫ nota diſcretionis ſiue diſtinctionis quaꝫ inſinuat pronominalisd̓ſignatō ī maſculino feminino generere. Ad quartum dicendum. pronomina proprie ſignificant ſubſtantiam que eſt ypoſtaſis. non que eſt vſia. et diciturſubſtantia ypoſtaſis ſubſtantia diſcreta ſiue ſingularis. ſicut vſia ſubſtantia communis. Ideo proprie deſignatio pronominalis ẜm primam intentionēpertinet ad perſonam non ad eſſentiam. ergo dicitur ip̄m nomen pronoīari ſignat̉ diuina eſſentia: intelligit̉ ſignet̉ proprius per pronomina ꝙͣmina: ſed quia in diuinis nominibus dicitur intelligiſubſtantia mera et ſimplex abſtractis accidentalibusproprietatibus formis. Ad ea v̓o qui ex parte oppoſita obijciuntur. dicendum rationes decurrunt īquantum pronominalis deſignatio accipitur proprie

in diuinis aūt eſt acceptio ꝓpria ſicut dictū eſt. Etad illud qd̓ obijcitur de demōſtratōne. dicendū proprie in diuinis eſt accipienda demonſtratio nec adſenſum nec ad intellectū. ſed ſicut dicit̉ in li. de regulisfidei dicatur demōſtratio fit ad fidem.Iuxta hoc que.§. j.ritur de ꝓnoībꝰ poſſeſſiuis vtrū poſſunt accipi ad ſignatione diuīe eēntie. Ad qd̓ ſic yſa. j. Solēnitates veſtras odiuit aīa mea. et ꝯſtās ē aīa mea dicit alid̓ibi niſi eēntiā dininaꝫ. ergo nomen poſſeſſiuū deſignatdiuinā eēntiā. Idem in alijs locis pluribꝰ faciamꝰ homīem ad imagīem et ſimilitudīem nr̄am Gen̄. j.tra poſſeſſiuū notat dr̄iam poſſidentis ad poſſeſſū ẜmeēntiā. ſꝫ in diuinis nullo eſt accipe dr̄ias ẜm eēntiamergo nullo eſt acciꝑe poſſeſſiuū. Reſpōſio ẜmdicitur in li. de regulis fidei. ꝓnoīa poſſeſſiua maxi improprietatē dicūt̉ in diuinis: tn̄ ẜm gradus improprietatis. maxīe improprie dicūt̉ de eēntia reſpectu ſui vt .j. yſa. Solēnitates vr̄as odiuit aīa mea. imroprijſſime ponit̉ mea. nulla em̄ eſt dr̄ia int̓ aīam deideum. aīma em̄ dei eſt ip̄a volūtas que ē ip̄e deꝰ. Minus v̓o improprie dicūt̉. cum dicunt̉ de ꝑſona reſpectuꝑſone. int̓ quas eſt dr̄ia ſubſtātialitatis ꝙͣuis ꝑſonalitatis. vt dicitur Math̓. iij. hic ē filiꝰ meꝰ dilectꝰet dico meus: inſinuat diuīe generatōnis ꝓprietatē.Mīme v̓o improprie dicūt̉ cum dicit̉ de eēntia ſineſona reſpectu creature. qd̓ cōtingit duobꝰ modis. aliqn̄ vt notetur auctoritas gubernatōis vel creationis.vt in Io. oīa mea tua ſūt. mea ē terra ⁊cͣ. Aliqn̄ vt notet̉ gr̄a recreatōis vt ī lu. xj. filij mei mecū ſūt ī cubili. Articulꝰ ſecundusOnſeq̄nt̉ q̄rit̉ vtrū diuīa en̄tia poſſit ſignari ꝓnoīa maſculini generis femī ſubſtātiuata et ꝓbat̉. qꝛ ſi poſſet: hec eēt vera.ille qui ē pr̄ ē filiꝰ qd̓ eēt hereticū dice̓. Sed poſſit videt̉. qꝛ ſuper illud pͣs. ꝯplaceat tibi dn̄e. Glo. tibi vnideo. ſed iſte terminꝰ vni deo ſupponit eēntia:nomen tibi ſuppoīt eſſentia Item ſuꝑ idem glo. tibitrītati. ꝓnomē tibi ſuppoīt trinitate ita iſte dueglo. ꝯͣdicūt. Itē. iij. exo. Qui ē miſit me ad vos. vbi dicit Hier. merito dn̄s qui vere ē nomē eſſentie tenuit. etita iſte terminꝰ ē ſuppoīt eēntia. Itē exo. iiij. Egoſum qui ſuꝫ. aut ſuppoīt̉ eſſentia aut ꝑſona. qꝛ rōnevna: eadē rōe alia. eēntia. Iteꝫ Moy. hāc voceꝫEgo ſum ſū intelligebat aliquā ꝑſonam: ſolumintelligat eēntiā. ꝓnomē ego ſupponit ibi eſſētia Item vere dicitur deꝰ ē ille ille eſt t̓nitas. ꝯſtat r̄latiuū iſte ſuppoīt eſſentia. eadē rōe ꝓnomē iſteſuppoīt eēntia. Ite ſit ſalꝰ illi decꝰ atqꝫ v̓tꝰ ſupͣ celir̄ſidet cacumē totiꝰ md̓i machīaꝫ gub̓nās trinꝰ vnꝰ.pt̄ dici ꝓnomē illi: ꝓnom̄: ſuppoīt ꝑſona.nll̓a ꝑſona ē t̓na vna. nec pōt dici qd̓ ſuppoat t̓bꝑſoīs ſil̓: qꝛ ẜm hec eēt vera aliꝗs ē trītas. r̄līꝗt̉ſuppoīt ſolū eēntia. Itē ꝓnomē maſcl̓ini genēisnomē neutri differ̄t niſi ī ꝯſigͥficatōe ſexꝰ. ſꝫ ī d̓inisē ſexꝰ ī dīnis eꝗpollēt. Sꝫ ꝓnomē neut̓ gene̓is pt̄ ſuꝑponē̓ eēntia: ꝓnomē maſcl̓ini. Rndēd̓ ꝓpt̓ diſtīctōꝫ quā īꝑtat ꝓnoīa ī maſcl̓ino femīo ſb̓ſtātiuato hn̄t d̓ſigͣre eēntiā ſuppone̓ ſꝫ ſolū ī neutro. Ad pͥmū dicūt. ꝓnom̄ tibi tenet̉ t̓nitate tenet̉ adiectīevn̄ ſb̓intelligr̄ t̓nitati. ad t̓nitatē fit ẜmo qd̓ notat̉p̄pōem hꝰ v̓bi ꝯplaceat exigit pl̓alitatē. ẜm nuſqͣꝓprie dr̄ tibi vni deo. qꝛ hec dicto vni hꝫ ibi niſi vīta forme: ibi ſit pl̓alitas ſuppoītoꝝ. Ad ſcd̓m dd̓m iſte t̓mīꝰ ē: ſuppoīt ꝑſona. nec alit̓ dr̄ nom̄ eēntieniſi ꝓpt̓ v̓bū ē. qd̓ eēntiā ſigͥficat. ſꝫ ſigͥficat vt ineſſentia ſed in ꝑſona. Sil̓r dr̄ ego ſum qui ſumnomē ego ſuppoīt ꝑſona ſcꝫ filio dei. ſic̄ dīc glo. ſuꝑillud yſa. Ecce ego ad gentes. gloſa. filius loquit̉. qui