.xlix.Queſtio
tur ꝙ diuina eſſentia ꝓprius deſignetur ꝓnomīaliterꝙͣ nominaliter. ¶ Contra. ꝓpriū eſt ꝓnominis ꝓ proprio nomine poni ⁊ certas ſignificare ꝑſonas ergo ꝓnomē ſꝑ habet accipi ꝓ ꝑſona: nō pro eſſentia. gͦ diuina eſſentia nō ſignificat̉. nec ſupponit̉ ꝑ ꝓnomē. ¶ Itēſicut dicit̉ in li. de regulis fidei. om̄e ꝓnomē demōſtratiuū cadit a ſua demonſtratōe in diuinis. Sed ꝓnomēcū cadit a demonſtratōe ⁊ relatione caſſū eſt ⁊ vanumergo om̄e ꝓnomē demonſtratiuū caſſū erit ſignificando diuinā eēntiaꝫ. ¶ Itē ad hoc eſt rō. qꝛ deus nec ſenſu nec intellectu demonſtrabilis eſt. qꝛ nec intellectunec ſenſu capi pt̄. om̄is aūt demōſtrato fit ad ſenſū velad intellectuꝫ. ¶ Reſponſio. dicunt ꝙ ꝓnoīa in maſculino ⁊ in femīno genere ſubſtantiā nō poſſūt ſupponere eēntiā. in neutro v̓o genere ſignificant ⁊ ſupponunteēntiā. Notandū tn̄ ſicut dicit̉ in li. de regulis fidei. ꝙcuꝫ ſint pronomina demōſtratiua ⁊ relatiua ⁊ poſſeſſiua. pronoīa demōſtratiua magis īproprie ꝯueniūt d̓oꝙͣ relatiua. Et ratio eſt quia ꝙͣuis introducat̉ diuinaeēntia loquēs de ſe: nō habet ibi ꝓpriū locū demonſtratio que fit ad oculū. qꝛ ip̄a nō eſt ſenſibilis: nec habetlocū ibi demonſtratio ad veri noīs intellectū. Et rō ēqꝛ intellectꝰ veri noīs ſurgit ex forme ꝑceptōe: quā resintelligit̉ eſſe ꝗd vel qualis vel quāta. Cum ergo ī deonulla forma ſit qua intelligamus de eo quid ſit vel qͣlis ꝓprie nō erit demonſtrabilis apud intellectū. ſꝫ magis ꝑ remotionē intelligimus quid nō eſt. Un̄ nota ꝙcū introducit̉ deꝰ loquēs de ſe. vt Exo. iij. Ego ſū ꝗ ſuꝫdupl̓r intelligit̉ ꝓſopopeya. Un̄ vna que dicit̉ antropoſꝑatas .i. humana paſſio. Alia que dicit̉ ideotheos.i. diuina ꝓprietas. In hoc em̄ antropoſpatas ē. qꝛ d̓ba creature .i. angeli ꝗ loquebat̉ in ꝑſona dei: quaſi recitādo que legerat in mente diuina attribuunt̉ creatori. In hoc v̓o attendit̉ ideotheos ꝙ creature attribuit̉qd̓ creatoris eſt. qꝛ verba que ab angelo ꝓferunt̉. d̓ ſolo deo vera eē intelligunt̉. Hinc ptꝫ ꝙ ꝓnomīa demonſtratiua improprie dicunt̉ ī diuinis. ¶ Ad illud ergoqd̓ pͥmo obijcit̉ dicēdū ꝙ hoc pronomen ego poteſt dicere ſubſtantiā de ſe loquentē: ⁊ hoc mō poteſt ſtare ꝓdiuina eēntia. qꝛ cum quelibet ꝑſona de ſe loquat̉ ꝗcquid aūt ꝯuenit tribꝰ ꝑſonis eſt eēntiale iō ſtabit ꝓ qͣlibet ꝑſona eēntialit̓. Itē poteſt dicere ſub ſtātiā de ſe loquentē cū diſcretōe ⁊ hoc mō accipit̉ ꝑſonal̓r. ⁊ aliqn̄ꝓ ꝑſona pr̄is. vt yſa. penl̓. Nūquid ego ꝗ alios parere facio ip̄e ſterilis ero. aliqn̄ ꝓ ꝑſōa filij. yſa. lxiij. Ecce ego ad gentes. Glo. filius loquit̉. aliqn̄ pro perſona ſpūſſ. vt malach̓. iij. Ecce ego mitto angelum meuꝫdicit ſpūſſ. de iohanne. ¶ Ad illud v̓o qd̓ obijcit̉ ſcd̓oꝙ nō cognouerunt me. dicendum ꝙ me ſupponit diuinam eēntiam. ſed poteſt accipi ſubſtantiue vel adiectiue. Si ſubſtantiue: accipit̉ ī neutro genere. ſi adiectiue in maſculino genere. et ſuppleri debet ſupple hoc nomen deus ſicut ſupplet glo. me deum verum. ¶ Ad tercium iam patet reſponſio ꝙ diuina eſſentia poteſt deſe loqui. ⁊ ad ip̄am poteſt fieri ſermo ẜm illam improprietatem que ſupra dicta eſt: tamen abſqꝫ nota diſcretionis ſiue diſtinctionis quaꝫ inſinuat pronominalisd̓ſignatō ī maſculino ⁊ feminino generere. ¶ Ad quartum dicendum. ꝙ pronomina proprie ſignificant ſubſtantiam que eſt ypoſtaſis. non que eſt vſia. et diciturſubſtantia ypoſtaſis ſubſtantia diſcreta ſiue ſingularis. ſicut vſia ſubſtantia communis. Ideo proprie deſignatio pronominalis ẜm primam intentionēpertinet ad perſonam non ad eſſentiam. Ꝙ ergo dicitur ip̄m nomen pronoīari cū ſignat̉ diuina eſſentia:nō intelligit̉ ꝙ ſignet̉ proprius per pronomina ꝙͣ ꝑ nōmina: ſed quia in diuinis nominibus dicitur intelligiſubſtantia mera et ſimplex abſtractis accidentalibusproprietatibus ⁊ formis. ¶ Ad ea v̓o qui ex parte oppoſita obijciuntur. dicendum ꝙ rationes decurrunt īquantum pronominalis deſignatio accipitur proprie
in diuinis aūt nō eſt acceptio ꝓpria ſicut dictū eſt. Etad illud qd̓ obijcitur de demōſtratōne. dicendū ꝙ proprie in diuinis nō eſt accipienda demonſtratio nec adſenſum nec ad intellectū. ſed ſicut dicit̉ in li. de regulisfidei dicatur ꝙ demōſtratio fit ad fidem.Iuxta hoc que.§. j.ritur de ꝓnoībꝰ poſſeſſiuis vtrū poſſunt accipi ad ſignatione diuīe eēntie. Ad qd̓ ſic yſa. j. Solēnitates veſtras odiuit aīa mea. et ꝯſtās ē ꝙ aīa mea nō dicit alid̓ibi niſi eēntiā dininaꝫ. ergo nomen poſſeſſiuū deſignatdiuinā eēntiā. Idem in alijs locis pluribꝰ faciamꝰ homīem ad imagīem et ſimilitudīem nr̄am Gen̄. j. ¶ Cōtra poſſeſſiuū notat dr̄iam poſſidentis ad poſſeſſū ẜmeēntiā. ſꝫ in diuinis nullo eſt accipe dr̄ias ẜm eēntiamergo nullo mō eſt acciꝑe poſſeſſiuū. ¶ Reſpōſio ẜm ꝙdicitur in li. de regulis fidei. ꝓnoīa poſſeſſiua ꝑ maximā improprietatē dicūt̉ in diuinis: tn̄ ẜm gradus improprietatis. maxīe eī improprie dicūt̉ de eēntia reſpectu ſui vt .j. yſa. Solēnitates vr̄as odiuit aīa mea. imroprijſſime ponit̉ mea. nulla em̄ eſt dr̄ia int̓ aīam deideum. aīma em̄ dei eſt ip̄a volūtas que ē ip̄e deꝰ. Minus v̓o improprie dicūt̉. cum dicunt̉ de ꝑſona reſpectuꝑſone. int̓ quas nō eſt dr̄ia ſubſtātialitatis ꝙͣuis ꝑſonalitatis. vt cū dicitur Math̓. iij. hic ē filiꝰ meꝰ dilectꝰet ꝙ dico meus: inſinuat diuīe generatōnis ꝓprietatē.Mīme v̓o improprie dicūt̉ cum dicit̉ de eēntia ſine ꝑſona reſpectu creature. qd̓ cōtingit duobꝰ modis. aliqn̄ vt notetur auctoritas gubernatōis vel creationis.vt in Io. oīa mea tua ſūt. mea ē terra ⁊cͣ. Aliqn̄ vt notet̉ gr̄a recreatōis vt ī lu. xj. filij mei mecū ſūt ī cubili.¶ Articulꝰ ſecundusOnſeq̄nt̉ q̄rit̉ vtrū diuīa en̄tia poſſit ſignari ꝑ ꝓnoīa maſculini generis ⁊ femī ſubſtātiuata et ꝓbat̉ ꝙ nō. qꝛ ſi poſſet: hec eēt vera.ille qui ē pr̄ ē filiꝰ qd̓ eēt hereticū dice̓. Sed ꝙ poſſit videt̉. qꝛ ſuper illud pͣs. ꝯplaceat tibi dn̄e. Glo. tibi vnideo. ſed iſte terminꝰ vni deo ſupponit ꝓ eēntia: gͦ hͦ ꝓnomen tibi ſuppoīt ꝓ eſſentia ¶ Item ſuꝑ idem glo. tibitrītati. gͦ h̓ ꝓnomē tibi ſuppoīt ꝓ trinitate ⁊ ita iſte dueglo. ꝯͣdicūt. Itē. iij. exo. Qui ē miſit me ad vos. vbi dicit Hier. merito dn̄s qui vere ē nomē eſſentie tenuit. etita iſte terminꝰ ꝗ ē ſuppoīt ꝓ eēntia. ¶ Itē exo. iiij. Egoſum qui ſuꝫ. aut ſuppoīt̉ eſſentia aut ꝑſona. qꝛ qͣ rōnevna: eadē rōe alia. gͦ eēntia. ¶ Iteꝫ Moy. ꝑ hāc voceꝫEgo ſum ꝗ ſū nō intelligebat aliquā ꝑſonam: gͦ ſolumintelligat eēntiā. gͦ hͦ ꝓnomē ego ſupponit ibi ꝓ eſſētia¶ Item vere dicitur deꝰ ē ille ⁊ ille eſt t̓nitas. ⁊ ꝯſtat ꝙhͦ r̄latiuū iſte ſuppoīt ꝓ eſſentia. eadē rōe hͦ ꝓnomē iſteſuppoīt ꝓ eēntia. ¶ Ite ſit ſalꝰ illi decꝰ atqꝫ v̓tꝰ ꝗ ſupͣ celir̄ſidet cacumē totiꝰ md̓i machīaꝫ gub̓nās trinꝰ ⁊ vnꝰ. n̄pt̄ dici ꝙ h̓ ꝓnomē illi: ⁊ hͦ ꝓnom̄ ꝗ: ſuppoīt ꝓ ꝑſona. q̄nll̓a ꝑſona ē t̓na ⁊ vna. nec pōt dici qd̓ ſuppoat ꝓ t̓bꝑſoīs ſil̓: qꝛ ẜm h̓ hec eēt vera aliꝗs ē trītas. gͦ r̄līꝗt̉ ꝙſuppoīt ſolū ꝓ eēntia. ¶ Itē ꝓnomē maſcl̓ini genēis ⁊ ꝓnomē neutri n̄ differ̄t niſi ī ꝯſigͥficatōe ſexꝰ. ſꝫ ī d̓inis n̄ē ſexꝰ gͦ ī dīnis eꝗpollēt. Sꝫ ꝓnomē neut̓ gene̓is pt̄ ſuꝑponē̓ ꝓ eēntia: gͦ ⁊ ꝓnomē maſcl̓ini. ¶ Rndēd̓ ꝙ ꝓpt̓ diſtīctōꝫ quā īꝑtat ꝓnoīa ī maſcl̓ino ⁊ femīo ſb̓ſtātiuaton̄ hn̄t d̓ſigͣre eēntiā l̓ ſuppone̓ ſꝫ ſolū ī neutro. ¶ Ad pͥmūgͦ dicūt. ꝙ hͦ ꝓnom̄ tibi tenet̉ ꝓ t̓nitate ⁊ tenet̉ adiectīevn̄ ſb̓intelligr̄ t̓nitati. ad t̓nitatē eī fit ẜmo qd̓ notat̉ ꝑp̄pōem hꝰ v̓bi ꝯplaceat q̄ exigit pl̓alitatē. ⁊ ẜm hͦ nuſqͣꝓprie dr̄ tibi vni deo. qꝛ hec dicto vni n̄ hꝫ ibi niſi vītatē forme: cū ibi ſit pl̓alitas ſuppoītoꝝ. ¶ Ad ſcd̓m dd̓mꝙ iſte t̓mīꝰ ꝗ ē: ſuppoīt ꝓ ꝑſona. nec alit̓ dr̄ nom̄ eēntieniſi ꝓpt̓ hͦ v̓bū ē. qd̓ eēntiā ſigͥficat. ſꝫ eā n̄ ſigͥficat vt ineſſentia ſed in ꝑſona. Sil̓r cū dr̄ ego ſum qui ſum hͨ ꝓnomē ego ſuppoīt ꝓ ꝑſona ſcꝫ ꝓ filio dei. ſic̄ dīc glo. ſuꝑillud yſa. Ecce ego ad gentes. gloſa. filius loquit̉. qui