ꝓprietatum ẜm ordinem nature ſiue originis ſicut ſupͣdictū eſt queſtione de nūero ꝑſonaꝝ. ¶ Ad aliud dam̄.notandū eſt ꝙ non intendit abſolute attribuere ſpecieꝫeſſentie et indiuiduū ꝑſone: ſꝫ hoc dicebant ꝯtra hereticos ꝗ dicebant vnā ꝑſonam nō poſſe incarnari niſi omnes incarnarent̉. Un̄ ꝯtra eos vtit̉ tali argumento. ſicut in naturis ē accipe cōe et ꝑticulare: ita quodammōin diuinis ē cōe ſcꝫ eēntie et ꝑticulare. ꝑſona ſcꝫ. ſed innaturis patiente vna ꝑſona nō patit̉ alia: gͦ a ſimili indiuinis vna ꝑſona incarnari pōt ſine alia. Unde additibi hec verba. ſub̓a nō ẜm ſeipſam ſubſiſtit ſꝫ in ypoſtaſibus exemplat̉. pn̄te em̄ vna ypoſtaſi ſub̓a paſſibilis ēẜm quaꝫ eſt hec ypoſtaſis .i. ꝑſona. non tamē neceſſe eſtom̄is homouſeon .i. filiū ſpecie ypoſtaſes ꝯpati. igr̄ itaꝯfitemur deitatis naturā in filio incarnari: nō tamē inalijs ꝑſonis. ¶ Ad illud v̓o qd̓ dicit̉ vltimo ẜm dam̄.ꝙ deus cōe nature ſignificat: pater ypoſtaſim. intelligēdum ē ꝙ aliter dicit̉ coīs natura diuīa in ꝑſonis diuinis: aliter coīs natura hūanitatis ſingl̓aribꝰ homībꝰ.Primo eniꝫ mō dicit̉ coīs natura. qꝛ in pluribꝰ vna eteadem nō multiplicata. Scd̓o mō quia ꝯuenit pluribꝰvna: ſꝫ nō eadem ſe multiplicata. ex qͦ patet: ꝙ coītati pͥmo mō dicte coīs nature nullo mō rn̄det ꝑticulare. ꝑticulare em̄ eo dicit̉ ꝙ ꝑtem capiat coīe nature q̄ eſt vniuerſalis. vl̓ em̄ dicit cōe ꝑtibile: et ideo vl̓i rn̄det ꝑticulare: patet gͦ ꝙ nullo mō eſt intentio vl̓is ⁊ ꝑticl̓arisin diuinis. Nota tn̄ ꝙ intentio eiꝰ ꝙ dicit̉ indiuiduumdicit̉ duobꝰ modis. Uno mō indiuiduū dr̄ diſcretumẜm ſubſtantiaꝫ ſeꝑatione vltima ſicut athamus: ⁊ hocmodo intentio indiuidui nullo modo eſt in diuinis ꝑſonis. Alio modo indiuiduum dicit̉ diſcretiua aggregatōne ꝓprietatū quas non eſt in alio reꝑire. et hoc mōſumeret̉ indiuiduū in diuinis ſi in aliqua aucͣte inueīretur ꝙ ꝑſona diuina ē indiuiduū. quia eſt ſub̓a habēsꝓprietate quā nō eſt in alio reꝑire. ¶ Ad vltimū v̓o qd̓dīc hylla. dd̓m ꝙ hylla. nō accipit genꝰ ẜm ꝙ diffinit̉a ph̓is qd̓ p̄dicatur d̓ pluribꝰ differentibus ſpecie: ſedappellat genus quod habet ambitum predicationis ẜmſubſtantiam.Articulꝰ ſecundꝰOnſeq̄nter querit̉ vtrū in diuinis ſit ponere rōnem p̄dicamēti ⁊ p̄dicabilis. ⁊ videt̉ ꝙnō ſit ibi p̄dicamentū vel p̄dicabile. dīc em̄boeciꝰ in ll. de tri. deꝰ nulliꝰ ē ſub̓m: ſꝫ vbi nō eſt ſubict̄mnec p̄dicabile: qd̓ em̄ ſimplex ē ſubiectū eſſe non poteſt.¶ Item p̄dicamentū eſt coordinatio p̄dicabiliū quorūvnū eſt ſub alio: ſꝫ in diuīs nō eſt pone hanc ordinationeꝫ: gͦ nec eſt ibi pone̓ p̄dicamentū. ¶ Item dyo. om̄esaffirmatiōes de deo ſunt incōpacte. vbi em̄ oīno ē ſimplex: nō eſt ꝯpoſitō. vbi nō ē ꝯpoſitō: nō ē ꝯpoſitō p̄dicamenti cū ſubiecto ⁊ ita nec p̄dicatio: gͦ nec p̄dicamētuꝫ¶ Contͣ. ẜm aug. in li. de tri. et boeciū de tri. in diuīsquedā p̄dicant̉ ẜm ſub̓am. quedā ẜm relatōeꝫ: gͦ in diuinis ē p̄dicabile et p̄dicamentū. ¶ Rn̄. p̄dicamentuꝫdicit̉ dupl̓r. coīter. et ꝓprie. ꝓprie coordinatio p̄dicabilis quoꝝ vnū eſt ſub alio: ſꝫ hoc mō nō eſt p̄dicamentuꝫin diuīs. qꝛ nō eſt ibi inferiꝰ et ſuꝑius nec vl̓e ⁊ ꝑticulare. Coīter v̓o dicit̉ p̄dicamentū quicꝗd pōt dici ꝑ moduꝫ p̄dicamēti. ſic pōt dici p̄dicamentū in diuīs. Quedam em̄ ibi dicunt̉ ꝑ modū ſub̓e: quedā ꝑ modū relatōnis. Sciendū eſt etiā ꝙ in ip̄a trinitate eſt reꝑire ſil̓itudinē quandā ad p̄dicamentū. In om̄i em̄ p̄dicamentoeſt vnū qd̓ eſt de alio ⁊ nihil de ipſo: vt generaliſſimū. ⁊aliud de quo aliud ⁊ ip̄m de nullo. et terciuꝫ qd̓ ē de alio ⁊ aliud de ip̄o. Sil̓r in ip̄a trinitate ē quedā ꝑſonade qua alia et ip̄a de nulla: et hec eſt ꝑſona patris. Eſtetiā q̄dā ꝑſona q̄ d̓ alia ⁊ nulla d̓ ip̄a: vt ꝑſona ſpūſſct̄i.Et eſt tercia que eſt de alia ⁊ alia de ipſa: vt ꝑſona filij.eſt em̄ filius de pr̄e. et de filio ſpūſſct̄s. et ita videt̉ qͣlisordo nature ſit in ꝑſonaꝝ trinitate: ſed incoordinatio-
ne predicamenti eſt ꝯſimilis ordo ſed cum prioritate etpoſterioritate. licet em̄ in trinitate ſit ordo: non tameneſt ibi prius et poſterius. Un̄ aug. cum dicit̉ filiꝰ a patre: dicit̉ ordo nature et nō ꝙ vnꝰ prius aliꝰ alio. ¶ Adprimum gͦ dd̓m. ꝙ ſubiectū dicit̉ dupl̓r ẜm rem cui aliquid ineſt cui ſubijcit̉: ſic nō pōt deus eſſe ſubiectū. ī eoem̄ idem ē ꝙ eſt et qͦ eſt: ſed ẜm ꝙ ſubiectū dicit̉ ꝙ ē permodū ſubiectī ſicut illud de qͦ fit ſermo: ſic deus pōt eiſubiectū: nō ẜm rem ſꝫ ẜm modū dicendi. Cuꝫ em̄ dicit̉deus eſt bonꝰ. nō dicit̉ ꝙ bonitas inſit iſti. nec ponituribi aliqͣ ꝯpoſitō. nec eſt iſta p̄dicatō vel ꝯſil̓es de ineſſe:ſꝫ de eſſe. Un̄ ſicut dr̄ in li. de regulis fidei: alio ē ⁊ aliodicit̉ eſſe. nam ſignificat̉ ꝑ modum ſubiecti: et ſi nō ſitſubiectū ẜm reꝫ. ¶ Ad aliud ptꝫ ſol̓o ex p̄dictis. ¶ Adaliud dicendū. ꝙ om̄es affirmatōnes ſunt incōpacte .i.in cōpoſite. quia cum dicit̉ deus ē bonꝰ nō dicit̉ ꝙ bonitas ſit in eo. Nam nō eſt in deo ꝯpoſitō qͣ bonitas inſitei. et aliud ſit ip̄e: aliud bonitas q̄ ineſt. Un̄ nota regulam boecij. nullū ſimplex ſubiectu eē pōt: q̄ ſic exponit̉in lib̓. de regulis fidei. cum in ſimplici nulla ſit diuerſitas nulla pl̓itas: in eo nec accidentale nec ſub̓ale ē qͣre nulli ꝓprietatū ſubiectū eſt. eadeꝫ rōne nec de ſimplici aliquid p̄dicat̉: cuꝫ p̄dicari nihil aliud ſit ꝙͣ inherre.In ꝓpoſiiōne em̄ theologica nō on̄dit̉ ꝗd cui inſit: ſꝫ ꝗdſit. cū em̄ dicit̉ deꝰ eſt bonꝰ. nō on̄dit̉ quid ſit ꝑ inſiſtenciam ſꝫ potiꝰ ꝗd deꝰ ꝑ eſſentiā. Un̄ nulla ꝓpoſitio theologica de ineſſe eſt vel de ꝯtingēti: ſi de puro eſſe vel de neceſſario. ſiue em̄ dicā deus ē ſiue deꝰ eſt iuſtꝰ: de puro eſſe eſt ꝓpoſitō. Und̓ boeciꝰ inſinuare volens ꝙ ſimpliciter ſubiectū eſſe nō pōt ait: ſubiectū em̄ eſſe nō pōt.Articulꝰ terciusErcio querit̉ an in deo ſit acciꝑe intentiōesp̄dicamentoꝝ ſub̓e ⁊ relatiōis et ſub. §. q̄rit̉in hūc modū. Primo an intentionē ſub̓e ſitacciꝑe in diuīs. Scd̓o an oīa accipiant̉ in diuīs ẜm intentōeꝫ ſub̓e. Tercio ſuppoſito ꝙ nō. an̄ in diuīs ſit accipere p̄ter intentōeꝫ ſub̓e intentōeꝫ relatōnis.Ad primū aug. v. .§. j.de tri. quicꝗd deꝰ ad ſeip̄m dr̄: ẜm ſub̓aꝫ dr̄. gͦ in diuīsaccipit̉ modꝰ dicendi ẜm p̄dicamentū ſub̓e. ¶ Iteꝫ ī eodem aug. eſt ſine dubitatōe ſub̓a vel ſi meliꝰ appellatureēntia quā greci vſyam vocāt. ¶ Iteꝫ ratō ſub̓e ē ens ꝑſe: ſꝫ deo maxīe ꝯuenit ens ꝑ ſe: gͦ maxīe cōuenit nomenſub̓e. ¶ Contͣ. aug. vij. li. de tri. nephas ē dicē vt ſubſiſtat deꝰ ⁊ ſubſit boītati ſue: atꝫ illa boītas nō ſub̓a ſit ſꝫin illo ſit tanꝙͣ in ſubicto. vn̄ manifeſtū eſt deū abuſiueſb̓aꝫ dici. ¶ Iteꝫ in eodē res mutabiles neqꝫ ſimplicesꝓprie dicunt̉ ſub̓e. deꝰ at̄ ſi ſubſiſtit vt ſb̓a ꝓprie dici poſſit: ineſt ī eo aliꝗd tanꝙͣ in ſubiecto et nō ē ſimplex qd̓ ēfalſiſſimum: relinꝗtur igit̉ ꝙ nō dicet̉ in eo ſub̓a ꝓprie.¶ Iteꝫ boe. in li. de tri. deꝰ nō ē ſb̓a ſꝫ ſupͣ oēm ſub̓aꝫ eſtponendꝰ. ¶ Rn̄. ſub̓a dr̄ dupl̓r vel a ꝓprietate ſubſtandi for̄e vel accn̄ti: ſic nō pōt deꝰ dici ſuba. qꝛ nec ē in eoaccn̄s cui ſubſiſtat vel forma q̄ differat a ſub̓a. vel a ꝑ ſeexn̄do: vn̄ dr̄ ſub̓a ens ⁊cͣ. nō indigēs alio vt ſit: ſic dr̄ d̓deo. ¶ Ad ob̓a gͦ rn̄dendū ẜm dyo. de miſtica theologi.dicit em̄ in ip̄a oꝑtet oīm exn̄tium affirmare pōnes velut oīm cās. ⁊ oēs eas potentiꝰ negare tanꝙͣ ſuꝑ om̄iaexn̄te ⁊ nō exiſtimare depulſiōes oppoſitas eē intentōibus. ex qͦ relinꝗtur ꝙ ꝯuenient̉ dr̄ deꝰ ē ſub̓a ⁊ deꝰ nō eſtſub̓a. Naꝫ ſi ip̄a accipiat̉ ꝓ eo qd̓ eſt ſb̓: qd̓ a materiaeſt: nō dicet̉ ſb̓a. ſi v̓o rōne eiꝰ qd̓ eſt eē ꝑ ſe ⁊ cāliter: dicet̉ ſb̓a. ⁊ ita nō erit negatō oppoſita affirmatōni.Secūdo queriturᵐ. §. ij.vtrū quicꝗd dr̄ in diuinis dicatur ẜm intentioneꝫ ſubſtantie. ad qd̓ ponit obiectōeꝫ arrianoꝝ Aug. v. de tri.ꝗcꝗd de deo dr̄ vel intelligit̉. nō ẜm accn̄s ſꝫ ẜm ſub̓amdicit̉ qua ꝓpter ingenitū eſſe patri ẜm ſubſtantiā eſt. et