Alembrum terciumOnſequēter querit̉ de multiplicatōe nominū diuinorū. Querit̉ ergo pͥmo vn̄ ſitmultiplicitas ſiue pluralitas noīm diuinoꝝ ⁊ maxīe ex ꝑte eſſentie. Cū em̄ dīnaeſſentia ſit ſimplex oīmodo in fine ſimplicitatis. in eanulla eſt multiplicitas ⁊ ita nec diuerſitas a qͣ ml̓tiplicitas noīm ſumi poſſit. ¶ Item multiplicitas opponit̉vnitati. ſi gͦ multiplicitas eſt in noībꝰ et nō in re: vanꝰaūt eſt ſermo ꝗ nō habet rem quā induat .i. cui nihil reſpondet in re: gͦ om̄es tales noīatōnes ſunt vane. ¶ Sꝫrn̄deat̉ ẜm quoſdā. ꝙ eſt ꝯſiderare diuinā eſſentiā in ſeet in ſuo effectu. noīat̉ ergo multipl̓r: non ꝗa ſit multiplicitas in re. i. in ipſo: ſed ꝓpter multiplicitatē effectuum. ſicut ſpūſſct̄s dicit̉ vnitꝰ in eſſentia multiplex ī effectu. Contra. multa ſunt noīa q̄ nō dicūt effectū in creatura. vt īmenſus infinitꝰ increabilis et huiuſmodi. ergo multiplicitas noīm nō eſt ꝓpter multiplicitateꝫ effectuum. ¶ Rn̄. Multiplicitas diuinoꝝ noīm eſt nō exmultiplicitate eſſentie vel effectuū: ſꝫ ex ꝯſideratōne intellectus ꝯferentis effectꝰ ad cām diuinā. qd̓ pōt eē dupl̓r. ẜm dr̄iam: et ẜm ꝯuenientiaꝫ. ẜm dr̄iam noīatur ꝑhec noīa increabile incorꝑabile et hmōi q̄ dicūt de deonō qd̓ eſt ſꝫ qd̓ nō eſt. ẜm ꝯuenientiā collatio effectꝰ dupliciter. ẜm eſſe: et ẜm bene eſſe. ẜm collaiōneꝫ ip̄iꝰ eſſicreature ad cāꝫ: nomīat̉ ꝑ noīa ſumpta ex ꝓprietate reicorꝑalis vel ſpūalis: ſicut ſupͣ dictū eſt. ẜm v̓o collatō.nem ip̄iꝰ bn̄ eſſe creature ad cām: ſic noīatur ꝑ excellētiam vt qn̄ dicit̉ nō ſolum ens: ſed etiā ſuꝑ ens. non ſolum bonꝰ: ſed etiā ſuꝑ bonꝰ. nō ſolum potens: ſed etiaꝫſuꝑ potens et hmōi. ẜm hoc gͦ manifeſtuꝫ eſt ꝙ triplexeſt modus noīandi deū. ꝑ negatōeꝫ: ꝑ excellentiaꝫ. percauſam ſicut ſupͣ patuit ꝑ bt̄m dyoniſium..§. j.Item queriturvtrū deus ſit noīabilis om̄i noīe? qd̓ videt̉ ꝑ bt̄m dyo.in ꝓlogo de di. no. theologi tanꝙͣ innoīabilem deū laudāt ⁊ ex om̄i noīe: gͦ ē noīabilis om̄i noīe. ¶ Iteꝫ trimegiſtus. deꝰ nō eſt vni noīabilis ſꝫ om̄i noīabilis. ¶ Iteꝫdyo. in hierarchia angelica. nihil eoꝝ q̄ ſunt vl̓r boniꝑticipatōne priuatū. ſiquidem vt eloquioꝝ veritas aitom̄ia valde bona: eſt gͦ ex om̄ibꝰ intelligere bonas ſpeculatōes. relinꝗtur igit̉ ꝙ ex om̄ibꝰ pn̄t intelligi nomina ad deum. ¶ Contra. in li. de regulis fidei. nullū nomen priuatōnis vel obnoxietatis vel violentie deſignatiuū cadit in deū. nomen em̄ priuatiuum nō pōt dici dedeo ꝑ ſimilitudinē vel ꝑ cām: qꝛ nulla ſimilitudo ē priuationis ad deū. ¶ Preterea. priuatōnes nō hn̄t cās niſi deficientes et deſtructiuas deꝰ auteꝫ eſt cā efficiens ⁊ꝯſtructīa. ¶ Preterea noīa obnoxietatis ſunt neceſſitatis: in deū aūt nō cadit neceſſitas. rn̄ non dicit̉ deus dꝫhoc facere vel tenet̉ hoc facere. ¶ Preterea. nullum nomen importās violentiā de deo dicit̉. vn̄ nō dicimꝰ deūnolle aliꝗd: ne violentia ibi intelligat̉. Un̄ deus multamala nō voluit: ſꝫ nulla noluit. vn̄ ꝯcedendū eſt. ꝙ deꝰnō vult mala: ſꝫ nō ꝙ noluit mala. ¶ Item boeciꝰ in li.de tri. ſitum et paſſionē nō oportet requirere in deo: ergo in deo nō eſt aliquod nomē ſitus vel paſſionis .i. ſigͥficans ſitum vel paſſioneꝫ. ¶ Item dam. nō poſſibile ēp̄ter ea q̄ diuīe eloquijs veteris ⁊ noui teſtamenti enarrata ſunt: de deo dicere vel vl̓r intelligere: gͦ nō oī noīe¶ Item cū multa ſint quibꝰ loꝗmur de trinitate. vt pr̄nitas filiatio ꝑſona ⁊ eſſentia et hmōi. q̄ nō inueniunt̉in ſcriptura: nō videt̉ verū dicere dam̄. ¶ Rn̄. nomīariprie et tranſlatiue. ꝓprie nō pōt noīari om̄i noīe:ſꝫ ſolū ẜꝫꝙ ſuū eſt. tranſlatiue v̓o noīari pōt perom̄e rci ẜm rōeꝫ veri et boni. ¶ Ad illud quod pͥcit̉ de noībꝰ priuatōnis vel obnoxietatis velentie. dicendū eſt ꝙ hmōi noībus nō debe

amus vti ẜm ꝯſuetudinem hūani ſermonis: ſed ſolumẜm ꝯſuetudinem ſcripturaꝝ que ſunt dictate a ſpūſancto. ẜm quā eſt elicere ex omībꝰ ꝯuenientē ſpeculatōneꝫẜm beatuꝫ dyo. Un̄ in angelica hierarchia. furor ꝗ irrōnabilis ex paſſibili motū eſt in intellectualibꝰ. altēomodo oꝑtet intelligere. declarans vt eſtimo eoꝝ virilērōnabilitateꝫ. eodeꝫ modo ꝯcupīam dicimꝰ in irrōnabilibꝰ incōſultā ex naturali motu: in mutabilibꝰ incontinēter ingenitam paſſibilitatem. In intellectualibusv̓o diuinū amorē vel ꝯcupīam circūformamꝰ et inflexibile et nō indigēs deſideriuꝫ caſſe et impoſſibilis ꝯtemplatōnis ad illā puram et ſublimiſſimā claritatē. Itemdum̄. iram ⁊ furorē dei. dicimꝰ eam q̄ eſt ad maliciā inimicitiam et aduerſatōem. etem̄ nos ꝯtrario mentis nōſtre odio hn̄tes iraſcimur et auertimus. obliuionem v̓oſomnū et dormitatōnē dilatōnem eiꝰ que ad inimicos ēvltionis et ꝯſueti ad familiarem auxilij retardatōnem.¶ Ad ſecundū dicendū. ꝙ ſitum ẜm ꝓprium moduꝫ loquendi nō eſt in deo requirere ſitū. tn̄ ꝑ modum trāſlatiuum in ſcripturis dicit̉ aliquid ẜm ſitum et paſſiōeꝫ.ẜm ſitum: ſicut dicit̉ de yſa. vj. Uidi dominū ſedentemſuꝑ ſolium ⁊cͣ. ẜm paſſionem: ſicut dicit̉ yſa. xlvj. ego feci et ego feram tn̄ iſta duo genera: ſitum ſcilꝫ et paſſionem magis excludit boecius p̄ter alia. qꝛ ſitus non eſtniſi materialiū: paſſio v̓o nō eſt niſi habentiū materiaꝫvel materialem modum: que maxime remouent̉ a deo.¶ Ad vltimū dicendū. ꝙ nomīatio diuīa aliqn̄ ſumiturex verbis ſcripture. aliqn̄ ex fide ꝯſona verbis ſcriptue̓ex verbis ſcripture ſicut pr̄ filius ſpūſſanctꝰ. ex fide cōſona ſicut eſſentia vel filiatio pr̄nitas ꝑſona in quibusverbis ſeruat̉ intellectꝰ ſcripture et ſi nō ſonus: intellectus rei et ſi nō ſonus verbi. quia ſicut dīc hyllariꝰ. iiijli. de tri. nō ſermoni res: ſed rei ſermo eſt ſubiectus.¶ Membrum quartumOnſequēter querendū eſt in generali denoībꝰ diuīs ꝯſideratōne ꝯꝑata. ẜm ꝙ attendunt̉ intentōis vl̓is ꝑticl̓aris .ſ. generis ſpēi et indiuidui p̄dicabilis et p̄dicamenti. Erit igit̉ inꝗſitōnis iſtiꝰ talis modꝰ. Prīo vtrūin diuīs ſint accipiēde intentōnes vl̓is ⁊ ꝑticl̓aris ſiuegeneris ſpēi ⁊ indiuidui. Scd̓o vtrū ſit acciꝑe intentō.nē p̄dicamēti. Tercio vtrē in deo ſit acciꝑe intentōnesp̄dicam̄toꝝ ſub̓e ⁊ relatōis. Quarto qͣlit circa diuinaſint accipiende intentōnes alioꝝ p̄dicamentoꝝ: vt qͣntitatis qͣlitatis.¶ Articulus primusD primū aug. vij. li. de tri. ſi eēntia genꝰ eſt:ſpēs aūt ꝑſone vt nōnulli ſentiūt: oꝑtet appellari tres ſb̓as vt appellant̉ tres ꝑſone: ſic̄tres eꝗ dicunt̉ tria aīalia. nō em̄ ſpēs plural̓r dr̄ et genus ſingl̓arit̓. patꝫ noīe eēntie: nō ſingl̓ari genꝰ nec nomine ꝑſone ſpeciem. ¶ Item ſi dicunt nomine perſonenon ſpeciem ſignari ſed ſignare vel indiuiduum. et nomine eēntie ſpem. vt ꝑſona nō dicat̉ ſic̄ hō: ſꝫ ſic̄ hic hōvel abrahā. illos p̄dicta rō ꝯfutabit. ſic̄ em̄ dicunt̉ abraham yſaac ⁊ iacob tria īdiuidua: ita tres hoīes ⁊ triaaīalia. ſi gͦ ẜm genꝰ ⁊ ſpēꝫ ⁊ īdiuiduū iſta diſſerimꝰ: dicent̉ tres eēntie ⁊ tres ꝑſone. ¶ Iteꝫ aug. in eodem vnanūero eēntia nō eſt ſpēs ſic̄ vnuꝫ aīal nō ē ſpēs. ſi gͦ vnaeēntia ē pr̄ et filiꝰ ⁊ ſpūſſct̄s: nō ē eēntia ſpēs cuiꝰ ſint indiuidua pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſct̄s. ¶ Item on̄dit̉ ideꝫ. multiplicitatis illis quoꝝ ē genꝰ: ml̓tiplicat̉ genꝰ. ⁊ ml̓tiplicitatis indiuiduis ml̓tiplicat̉ ſpecies. ſed multiplicataꝑſona in diuinis nō multiplicatur eſſentia. diuina ergo eſſentia non eſt genus aut ſpecies ꝑſonaruꝫ. ¶ Iteꝫvniuerſale ẜm ꝙ dicit ph̓us eſt in multis et de multis qͥſunt particularia: ſed per hoc quod eſt de multis habꝫdependentiam ab illis: ſed dependentia in deo eſſe non