ſtātia cum proprietate incōmunicabili. ſed ſi eſſent dueperſone ſine origine: eſſet earum cōmunis proprietaset non differens. ſcilicet innaſcibilitas. ergo non poſſent eſſe due ſed vna. ſic igit̉ ptꝫ ꝙ īpoſſibile ē plures eēꝑſonas in diuinis ſine origine. ¶ Ad oppoſitū. non eſtincōueniens ibi ponere duas habētes originē: gͦ nō eſtincōueniens ponere duas aut plures ſine origine. ponemus ergo adhuc ordinē haꝝ adinuiceꝫ licet eſſent ſineorigine: ſic ponimꝰ ordinē illaꝝ que habēt originē. Nāſi nō diſtinguit̉ ordo in iſtis: ergo nec in illis. ¶ Sol̓.dicendū ꝙ īpoſſibile eſt in diuinis eē plures ꝑſonas ſine origine ſed vnā ſolā. ſicut ptꝫ ꝑ rationes ſupra poſitas. ¶ Ad ratōeꝫ in cōtrariū dicendū ꝙ habere originēdictum de duabꝰ ꝑſonis poteſt eē dupliciter. aut ꝙ itahabent originē ab vna ꝙ neutra ab alia: aut ita ꝙ vnaab alia habet originē primo modo poſitis duabꝰ ꝑſonis habentibꝰ originē ab vna: dico ꝙ deſtruet̉ ſummusordo ⁊ ꝯnexio in diuinis ꝑſonis. īmo maior eēt ꝯnexioeorum ad terciā ꝙͣ adinuicē. ⁊ ſic nō eſſet ꝓportio in eisſumma: ſed ꝯfunderet̉ ſumma germanitas. ⁊ ideo hocmodo nō eſt poſſibile eas poni in diuinis. ſed ſcd̓o modo poſitis duabꝰ habentibꝰ originē ab vna: dico ꝙ ponitur ſūma ꝯnexio earum adinuicē ⁊ ad terciaꝫ. ⁊ ideoſūma ordinatio ⁊ ſūma originis ratio. ſed ſi ponerēturdue ſine origine: nulla poneret̉ ī eis ꝯnexio nullaqꝫ oritinis ratio. ⁊ ideo nō pn̄t eſſe due ſine origine.Nembrū quintūUinto querit̉ de habentibꝰ originē vtrūIta habeant originē a ꝑſona q̄ nō hꝫ originem. ꝙ neutra ab alia. vt dicat̉ ſicut greci dicunt. ꝙ filius ⁊ ſpūſſct̄us ita habentorigine a patre: qꝛ ſpūſſctus nō habeat originē a filio.Ad qd̓ ſic Rich̓. in li. de tri. ſi gemina ꝑſona de vna tm̄ꝓcederet: ꝓfecto ꝓcedentiū neutra īmediate alteri adheret ſupple in ordine nature. nō ẜm eēntiā. qꝛ ſpūſſct̄snō haberet ordinē ad filiū niſi qꝛ a pr̄e. ergo plꝰ ꝯueniret cum pr̄e ꝙͣ adinuicē. non eēt ergo om̄imoda nec eqͣlis ꝓportio in diuinis ꝑſonis. qd̓ eſt incōueniēs. Relinquit ergo ꝙ ita ꝓcedūt ille due a pr̄e. qꝛ ⁊ vna īmediate ꝓcedit ab alia ſcꝫ ſpūſſct̄us a filio qd̓ eſt ꝯtra opinionem grecoꝝ. ¶ Scd̓a ratō. ꝑſona pr̄is a qua alie ꝓcedunt eſt vnū in eēntia cum ꝑſona filij ⁊ ꝑſona ſpūſſct̄i.Item cum ip̄a ſit ſimplex oīno ſe habens vno mō quātum eſt ex ꝑte originis ad vtrūqꝫ ſicut ponunt greci. qꝛīmediate ſunt de ip̄o. nec habitudo eaꝝ differens ad illam. quia .ſ. īmediate ſe habet vtraqꝫ ad illam ſicut ponunt. ergo ẜm vnā habitudinē ⁊ vnū modū ꝓcederentab illa. ergo ſūma eſt ꝑ generatōeꝫ ⁊ alia. ⁊ ſi vna ꝑ ſpirationē a pr̄e ⁊ alia. ⁊ ita vtraqꝫ poteſt dici filiꝰ vel ſpūſſanctus. ⁊ ita plures filij vel plures ſpūſſct̄i qd̓ eſt incōueniēs ⁊ falſuꝫ. neceſſe eſt igit̉ ꝙ ita ꝓcedūt filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ a pr̄e ꝙ etiā vnꝰ ꝓcedat ab alio. ¶ Tercia ratio.non poteſt intelligi poni ordo ternarij ad vnitateꝫ: niſimediante dualitate. qꝛ dualitas ſe habet quaſi mediūad vnitatē ⁊ ternariū. Et prior eſt ibi habitudo ternarij ad binariū ꝙͣ ad vnū ⁊ īmediatior. Cum ergo filiusſit ꝑſona media int̓ patrē ⁊ ſpm̄ ſct̄m. ncc̄e ē priꝰ habitudinem intelligere ſpūſſancti ad filium ꝙͣ ad patrē: ſicutpriꝰ eſt intellige ordinē vniꝰ ad duo ꝙͣ duoꝝ ad terciū.Relinquit̉ ergo ꝙ ibi erit ponere vnuꝫ a quo alius: ⁊ab eo terciꝰ ſcꝫ a filio ſpūſſct̄us. ¶ Quarta ratō. ſpiritꝰſct̄us ꝓcedit a pr̄e ſicut amor diſtinctꝰ ⁊ det̓mīatꝰ filiꝰaūt ꝓcedit ſicut intelligētia a mēte. ſꝫ nūqͣ ꝓcedit amordiſtinctꝰ ⁊ determīatꝰ niſi priꝰ ꝓcedat intelligētia a mēte. qꝛ nō diligimꝰ niſi cognitū. amor ergo ꝓcedit mediāte intelligētia. ergo ſil̓r ſpūſſct̄us nō pōt ꝓcede a patreniſi filio mediāte. ꝓcedit ergo ita ſpūſſct̄us a pr̄e ꝙ ⁊ afilio ſicut amor ab intelligētia. ¶ Quinta ratō ordo eſt

in diuinis ꝑſonis. nō aūt eſt ibi ordo ſcd̓m ſuperius vl̓inferiꝰ nec ſcd̓m priꝰ ⁊ poſteriꝰ. nullo ergo mō ꝯueniētiꝰeſt ibi ordo ꝙͣ ratōis. ſed ordo ratōis eſt ẜm primū medium poſtremū. ſicut ptꝫ in linea p̄dicamētali. qꝛ ibi eſtprimū de quo nihil eſt. ſed ꝙ eſt de alijs ⁊ vltimū d̓ quoalia ⁊ ip̄m de nullo. ⁊ mediū qd̓ de alio ⁊ aliud de ip̄o.Cum ergo ordo in diuinis ꝑſonis ſit exēplar hmōi ordinis: relinquit̉ ꝙ eſt ibi vna ꝑſona de qua alia ⁊ ipſade nulla. ⁊ vna que de alia ⁊ nulla de ip̄a. ⁊ media quede alia ⁊ de ip̄a alia. ſed ꝑſona de qua alia ⁊ ip̄a de nulla eſt ꝑſona patris. ꝑſona v̓o ⁊ nulla de ip̄a eſt ſpūſſct̄sꝑſona aūt media eſt ꝑſona filij. ergo ip̄a eſt a ꝑſona patris ⁊ ab ip̄a ꝑſona ſpūſſancti que ſolum de alia. nō ergo poſſibile eſt ꝙ ſint due ꝓcedentes immediate ab illaprima ꝑſona que non habet originem: ita ꝙ neutra abalia. ¶ Ad oppoſitum differentie ꝓcedunt a genere inordine ratōis. ſed ordo in diuinis ꝑſonis eſt exemplar⁊ iuxta ordinem illū eſt ordo ratōnis quo differentie ꝓcedunt a genere. ergo ita ꝓcedunt due ꝑſone a patre ſicut due differentie a genere. ſed ita ꝓcedunt due differentie a genere ꝙ vtraqꝫ īmediate ⁊ neutra ab altera.ergo ſimiliter due ꝑſone ꝓcedunt a patre īmediate itaꝙ neutra ab alia. Ꝙ autem ordo in diuinis ꝑſonis ſitiuxta illum ordinem rationis quo differentie ꝓcedunta genere patet. quia principalior ⁊ prior eſt ordo rationis differentiaꝝ ad genus: ꝙͣ ordo ratōnis qui eſt ſpecierum ad genus ſiue generis ad ſpecies. quia ille preintelligitur ad ordinem generis ad ſpecies. ⁊ ſe habetin cauſalitate ad ipſum ſed quod eſt principalius in ordine rationis. eſt attribuendum ordini diuinarum perſonarum. cum iſte ordo ſit exemplar illius: ergo oportet intelligi ordinem diuinarum perſonarum ſicut ordinem differentiarum ad genus. ¶ Scd̓a ratio filiusprocedit a patre ſicut verbuꝫ a dicente. ⁊ ſpirituſſanctꝰſimiliter procedit a patre ſicut ſpiritus a dicente. ſꝫ verbum ⁊ ſpiritus ita procedunt a dicente ꝙ neuter procedit ab alio. ſed vterqꝫ immediate a dicente: ergo ſimiliter procedunt filius ⁊ ſpirituſſanctus a patre ꝙ neuterab alio ſed vterqꝫ immediate. ¶ Tercia ratio ad Hebre. j. Qui cum ſit ſplendor glorie. glo. illud quod ē nobiliſſimum in creatura eſt deo tribuendum ſed in productionibus creaturarum ſemper nobilior eſt productio cum eſt virtus aliqua ꝓducens que poteſt producere per vnum ꝙͣ per multa. ſi ergo diuine productionidebemus attribuere quod eſt nobiliſſimum in productione creaturarum: relinquitur ꝙ ſemper eſt ibi productio per vnum non per duos. ergo productio filij etſpirituſſancti ſunt ab vno tm̄. non eſt ergo proceſſio ſpirituſſancti ab vtroqꝫ: non ergo a filio. ¶ Quarta ratiovanum ⁊ ſuperfluum eſt ī natura. vt illud quod poteſtfacere eque bene per vnum faciat per duo. ergo cū omnis ſuperfluitas remouenda ſit ab eē diuino: relinquitur ꝙ illud quod poteſt ibi fieri eque bene per rnū nonfiet per duos. ſed ſpirituſſanctus eque bene procedit apatre ſolo ſicut a patre ⁊ filio: quia cum patri debeaturſumma potentia: ſolus poteſt producere ſpiritūſanctuꝫeque bene ac ſi filius produceret ſpiritūſanctum cū ip̄oaut ponetur in potentia in ipſo patre quod eſt inconuniens. ergo non eſt ponendum ꝙ procedat ſpirituſſanctus a patre ⁊ filio: ſed a patre ſolo immediate. ¶ Solutio dicendum ꝙ in hoc errauerunt greci ꝙ poſuerūtſpiritūſanctuꝫ procedere a patre ſolo immediate ⁊ nullo modo a filio. ¶ Et ad primam rationem in contrarium. dicendum ꝙ ordo differentiarum ad genus exēplariter non eſt ponendus in diuinis ꝑſonis. quia iſleordo qui eſt diuiſionis generis in differentias eſt imꝑfectionis: quia ducit in eſſe potentia potentiali ⁊ materiali ⁊ non formali. quia genus eſt ſicut materia ad differētias et poteſtate ſunt differentie in genere: et ſic eſt