.xlvj.Queſtio

eneſ pncipit dei. .. Apinctōis. pretea ſimul ē vna eſtur cm ꝙ eet ẜncip. ꝯºneraⁱāeꝫ vel ꝑ ſpiratōeꝫ ſequereſentia ī tribꝰ ꝑſonis gͦ nō pōt dici p̄ncipiū ordīs. Itemnō pōt dici ꝙ ip̄a ordinet̉: qꝛ ſi ordinat̉ aut ordinat̉ adeēntiā aūt ad ꝑſonā. nō ad eēntiā: qꝛ vna eſt ſola eēntiaidem aūt ad ſe nō ordinat̉. ſil̓r nec ad ꝑſonā: quia ordoſemꝑ eſt differentiū: ꝑſona aūt nō differt ab eēntia ī diuinis. Relinquit̉ igit̉ ꝙ ibi nō eſt aliquis ordo nature.¶ Sol̓. dicēduꝫ ꝙ ī diuiuis ē ordo nature. ¶ Ad pͥmāratōeꝫ ⁊ ad terciā in ſimul dicēdū. ꝙ cū dicit̉ ordo ꝑſonarū: dicit̉ ordo reſpectu eiꝰ qd̓ ordinat̉. cū v̓o dicit̉ ordo nature in diuīs: dicit̉ ordo reſpectu eiuꝰ qd̓ eſt ratōordinis. licet em̄ natura ⁊ eēntia in diuinis idē ſint: tn̄alio mō dicit̉ natura: alio mō eēntia. qꝛ eēntia dicit̉ abſolute: natura v̓o dicit eēntiā cū additōe. qꝛ dicit eēntiam cū virtute ꝓductōis ſil̓is. vn̄ ī intellectu nature habetur ratō ordinis qm̄ vbi intelligit̉ hec virtꝰ: intelligitur ratō ordinis ⁊ pͥncipij. Nō em̄ pōt intelligi virtꝰ ꝓductiua quin intelligat̉ ratō pͥncipij. ⁊ ratōe huiꝰ ꝯnotati dicit̉ ordo nature. ⁊ ratōe huiꝰ dicit diſtinctōeꝫ. ſꝫratōe pͥncipalis ſignificati qd̓ eſt eēntia dicit indiſtinctionem. nec ratōe huiꝰ dicit̉ ordo nature: ſꝫ ratōe ꝯnotati ratōe cuiꝰ ꝯnotat̉ ratō diſtinctōnis. ⁊ ita ꝑ hoc ſoluitur prima ratō ſil̓r ⁊ tercia. qꝛ non dicit̉ ordo natureqꝛ natura ordinet̉: ſed qꝛ dicit ratōeꝫ ordinis ꝑ hoc .ſ. ꝙꝯnotat vn̄ ſit pͥncipiū ad diſtinctōeꝫ virtutem ſcꝫ ꝓductionem ſil̓is ſicut viſuꝫ eſt. ¶ Ad ſcd̓am ratōeꝫ. dicendum ꝙ pͥncipiū in ordine nō ſemꝑ ponit prius: ſꝫ ſolumquādo eſt diuerſitas eēntie vel ſubſtātie eiꝰ a quo ē aliquid. ⁊ eiꝰ qd̓ eſt ab eo. vt ī cauſa ⁊ cauſato. ſꝫ in diuīseſt vnitas eēntie ⁊ ſub̓e: ⁊ ideo nō debet ꝯcēdi pr̄ ē priorfilio natura. qꝛ nō eſt ī illis altera eēntia. nec etiā priꝰ ⁊poſteriꝰ debꝫ accipi in diuīs ꝙͣuis ſit ibi ordo: qꝛ he diſpoſitōes vt dicit ph̓us ꝓprie ſūt in tꝑe vel duratōne. q̄a trinitate remouēt̉ eo qd̓ ī ꝑſonis eſt et̓nitas. Un̄ illedifferētie ordinis vel tꝑis nō cadūt ī ordine nature immutabilis q̄ eſt ī diuīs ꝑſonis. licꝫ ordo nature mutabilis eas recipiat: qꝛ in hac trinitate vel priꝰ aut poſteriꝰſicut habetur in ſimbolo athanaſij.Membrū terciūErcio q̄rit̉ an̄ in diuīs ſit aliqͣ ꝑſona ſineorigine de ncc̄itate. Ad qd̓ ſic. poſito em̄(oppoſito .ſ. ꝙ nulla ſit ꝑſona ī diuīs q̄ nōhabeariginē tūc q̄rit̉. aut ītelligis ꝙ ꝑſona hꝫ origine a ꝑſoa: aut ab eēntia. nō ab eēntia: qm̄ſic ꝑſona ī diuīs nō eēt idē ī natura qd̓ eēntia. qꝛ vt dīcAnſel̓. nec intellectꝰ capit nec natura ꝑmittit illū ꝗ dealio eſt eē illū de quo ē. differt gͦ ꝑſona ī diuīs ab eēntiaſicut illd̓ qd̓ eſt de pͥncipio. qd̓ ē incōueniēs. Si aūt dicat̉ ꝙ ꝑſona hꝫ origine a ꝑſona: cū q̄libꝫ habeat orisnē: aut oportebit ꝓcede̓ in infinitū: aut idē erit ad ſe. qͦrū vtrūqꝫ ē incōueniēs: qꝛ aut ibi ē circulꝰ ⁊ tūc idē neceſſario eſt a ſeip̄o. qꝛ ſi pr̄ eſt pͥncipiū ad filiū ⁊ filiꝰ adpm̄ ſct̄m ⁊ ſpūſſct̄us ad pr̄em: ſeꝗt̉ neceſſario ꝙ pat̉ ſitcipiū ſui. qꝛ ꝗcꝗd̓ ē pͥncipiū pͥncipio ē pͥncipiuꝫ ad illud qd̓ ē ab eo aūt ē ibi ꝓcede̓ in infinitū ita ꝙ dicaturhec ꝑſona ab illa ⁊ ab hac alia ⁊ ſic in infinitū. Relinquit̉ gͦ ꝙ neceſſario oꝑtet pone̓ in diuīs aliquā ꝑſonaꝫnue ſit ſine origine. ¶ Ad oppoſitū ſi ē ibi aliqͣ ſine origine. ſeꝗt̉ ꝙ q̄libꝫ ſit ſine origine. ſꝫ hoc ē falſuꝫ ⁊ incōueniēs ī diuīs ꝑſonis: gͦ incōueniēs ē ꝙ ſit aliqͣ ſine origine. maior ptꝫ: qꝛ eē ſine origine v̓tutis ē ⁊ dignitatisſꝫ qd̓ ē dignitatis ī vna ꝑſona ē dignitatis ī alia: ⁊ cuilibet ꝑſone diuīe tribuēduꝫ ē qd̓ eſt dignitatis in ip̄a. gͦſi eſt ibi aliqua ſine origine: relinquit̉ ꝙ q̄libꝫ alia ſimplicit̓ erit ſine origine. aut oꝑtet dice̓ ꝙ hͦ n̄ ſit dignitatis ī ꝑſona ſcꝫ eē ſine origine qd̓ falſuꝫ ē: qꝛ hoc ē in pr̄edignitatis. ¶ Scd̓a ratō vbi nō eſt origo nō ē ordo ẜmoriginē. ſi gͦ ab aliqͣ ꝑſona diuīa ſic̄ a pr̄ę remouet̉ ori-

inē. nō ē etpone̓ ordinē ẜm origi: gͦ ⁊ ordo ẜm qem̄ in pr̄e. ¶ Sol̓. dicēdū ẜndictā ratōeꝫ ꝙ neceſſario ē pone̓ ꝑſonā ſine origine. ¶ Ad pͥmā ratōeꝫ ī ꝯtrarium. dicēduꝫ ꝙ eē ſine origine ē dignitatis ī pͥma ꝑſona ſolū. tn̄ hoc eēt indignitatis in quacūqꝫ alia ponēi⁊ hoc ꝓpter duplicē cauſaꝫ. vna cauſa qꝛ ſequeret̉ ꝙ nōhaberēt ꝑſone ſūmā ꝯnexionē ad ordinem adinuicem.Alia cauſa qꝛ ſicut pluralitas filiatōis ponit imꝑfectionē in pluribꝰ filijs ⁊ ita indignitatē. ideo in trinitateeſt vnꝰ ſolus filiꝰ qui totalitate habet ꝑfectōis vn̄ ſuꝑflue̓t aliꝰ. ita pluralitas in generatoꝝ pone̓t īdignitatēin generatis .i. in exiſſētibꝰ ſine origine ſic̄ iā ampliꝰ patebit. ſꝫ in vna ſola ꝑſona dignitatis erit eē ſine originea ꝑfectōe originis ⁊ ordinis: ſi eēt ſine origine ⁊ generaret. ¶ Ad ſcd̓aꝫ dicēduꝫ ꝙ pr̄ nō dicit̉ habe̓ ordinē originis qꝛ habeat originē ab alia ꝑſona: ſꝫ qꝛ ē pͥncipiumoriginis aliaꝝ ꝑſonaꝝ. ⁊ ẜm hͦ ꝑtinet ad ip̄m ordo ſinoriginē. Un̄ rich̓. in li. de trini. Ad ꝯſideratōeꝫ origīalis cauſe ꝑtinet. nō ſolū q̄rē aut inueīre originē eſſe vbieſt. ſꝫ etiā q̄rē ⁊ inuenire eā nō eē vbi nō ē. Queſtio em̄de origine ē q̄ſtio vn̄ res habeat eē. ad quā q̄ſtionē ꝑtinet indagare hocip̄m qd̓ eſt vn̄ habeat eē. an ſemetipo:an aliūde. ẜm hͦ ꝑtinet q̄ſtio de origine ad pr̄em.¶ Nembrum quartūUarto q̄rit̉ an poſſint eē plures ꝑſone ſine origīe? Ad qd̓ ſic hylariꝰ. ſi ſūt duo īnaſcibiles gͦ duo dij. Sꝫ ſi ſūt due ꝑſoneſine origine. ſūt duo innaſcibiles: gͦ duodij. qd̓ ē incōueniēs. Ꝙ aūt illud ſequat̉ ptꝫ. Nā ſi ſūtdue ſine origine. oīs differētia q̄ pōt ibi eē. aut ē ẜm eſſentiā: aut ẜm modū eēndi. ꝯſtat aūt ꝙ dicēdo duas ſine origīe: ponit̉ in eis indifferētia ẜm modū eēndi. gͦ n̄differunt ẜm eſſendi modum. Si ergo differunt: eē diuinuꝫ eſt in illis differens. ſed ſunt due: ſequit̉ ergoſunt duo dij qd̓ eſt impoſſibile. Eſt igit̉ in diuīs impoſſibile plures eē ꝑſonas ſine origīe. ¶ Scd̓a ratō iuxtarich̓. in li. de trini. oīs differētia ꝑſonalis aut eſt ẜm qͣlitatem ſubſtātialem: aut eſt ẜm originē. ſi ergo he dueꝑſone differunt. aut differunt ſic: vel ſic ſꝫ nō differuntẜm originem vt planū eſt: ergo ſi differunt. differūt ẜmqualitatem ſubſtantialē. ergo alia eſt diuinitas in vna⁊ alia in alia. ergo duo dij qd̓ eſt impoſſibile. ¶ Si dicatur ꝙ differunt ẜm exiſtendi modum in hoc .ſ. ꝙ vnaillarum eſt a qua alia ꝑſona. alia v̓o a qua nulla. Contra ſi eſt ibi ꝑſona ſine origine a qua nulla alia: iā ipſaeſt ſolitaria. ſed ſolitudo non poteſt ſtare cum ſūma caritate que quidem eſt in diuinis ꝑſonis: relinquit̉ ergoꝙ non differunt ab alia ſine origine in modo exiſtendiſed in eſſe. ſequitur ergo ꝙ ſi ſunt duo innaſcibiles: ꝙſunt duo dij. ¶ Tercia ratio. omnis pluralitas habetvnitatem aliquaꝫ primam ſui generis. ergo pluralitasꝑſonalis habet vnitatem aliquā primam vnitatem ꝑſonalem. ſed ſi ponerētur due ꝑſone ſine origine: poneret̉pluralitas que non habet ante ſe vnitatem ſui generisquod eſt incōueniens eſt igitur inconueniens duas eſſeꝑſonas ſine origine. ¶ Quarta ratio ſicut ſe habet pluralitas eſſentie ad vnitatem eſſentie: ita ſe habet pluralitas perſone ad vnitatem perſone. ſed omnis pluralitas eſſentie habet vnam ſolam primaꝫ eſſentiam a quāeſt: ergo ⁊ omnis pluralitas perſone habet vnam ſolāprimam perſonam quod non poteſt eſſe ſi ſint due ſineorigine. ¶ Quinta ratio rich̓. in li. de trini. ſi due eſſentſine origine: neutra alteri immediate adhereret: non ergo eſſet ſumma connexio ⁊ germanitas in perſonis diuinis. ⁊ ſi etiam haberent originem ad terciam que abillis procederet: nō tamen vna ad aliam ordinē habe̓t.Nō igit̉ eēt ſūma germaītas ſūma ꝯcordia ſūma ordīatio ī ꝑſonis diuīs qd̓ ē īcōueniēs. ¶ Sexta rō. ꝑſōa ē ſb̓-