ibi eſt dilectō ⁊ ꝯdilectō. qꝛ ꝑfecta nō eſt vniꝰ ad ſe. īmoꝑfectō dilectōis in aliquo neceſſario exigit aliū quē diligat vt ſe. ſꝫ ꝯdilectō eſt nō ſolū diligere aliū vt ſe. īmoetiā aliū velle diligi vt ſe. ⁊ etiā velle ꝙ ille diligat aliūvt ſe. Et vult dicere. ꝙ ꝑ hanc dilectōeꝫ ⁊ ꝯdilectōeꝫ q̄ ēin deo: qꝛ in eo eſt ꝑfecta caritas. ſic̄ neceſſario tres ꝑſone ⁊ nō plures. qꝛ pater diligit filiū vt ſe. iterum vulteum diligi vt ſe. ⁊ etiā actiue loquēdo vult ꝙ aliū diligat. ⁊ in hac ꝯdilectōne ſumit̉ ꝑſona ſpūſſancti qui eſtamor dilectus vt ita loquar. vn̄ dicit rich̓. ſic. Si in illa vera diuinitate ſola vna ꝑſona eſſet. vtiqꝫ non habe̓tcui ſūmū amorē impēderet nec qui ſibi ſūmū amorē repende̓t. Un̄ ergo iſte ſūme dulces ille delicie habundarent: que vt dictū eſt. nō tam de ꝓprio ꝙͣ de alieno cordehauriri ſolent: qn̄ vnus alteri amorē impēdit. ⁊ ſolꝰ ſolum diligit dilectō quidē eſt ſꝫ ꝯdilectō nō eſt. qn̄ duo ſemutuo diligūt. ⁊ ſūmi deſiderij affectū inuicē impēdunt⁊ iſtius ī illum ⁊ illius ī iſtum affectus diſcurrit: ⁊ quaſi in diuerſa tendit: vtrobiqꝫ quidē dilectō eſt ſed ꝯdilectio nō eſt. Condilectio aūt in re dicit̉. vbi a duobꝰ tercius ꝯcorditer diligit̉: ſocialiter amat̉. ⁊ duoꝝ affectꝰtercij amoris incēdio in vnū ꝯflatur. Ex his itaqꝫ ptꝫ.ꝙ in ip̄a diuinitate locū ꝯdilectō nō haberet: ſi duobustm̄ ꝯſiſtentibꝰ tercia ꝑſona deeſſet. ¶ Ad ſcd̓am ratōeꝫpatet ſolutio ꝑ interemptōeꝫ. qꝛ īmo ex ꝑte bonitatis ēibi ratō numeri. ⁊ hoc ex ꝑte bonitatis ꝑ modū nature⁊ bonitatis ⁊ voluntatis que caritas dicit̉. nec ꝓpter hͦponit̉ ex ꝑte eſſentie niſi vnitas. nō em̄ ꝓpter hoc eſſentia multiplicat̉ ſeu numerat̉. ¶ Ad tercia ratōneꝫ quaobijcit̉ de virtute. dicēdū ꝙ virtus illa eſt infinita ⁊ cōiuncta ſuo actui qui ē productō. ſꝫ infinita productō dicitur dupliciter. vel qꝛ infinita producūtur: vel quia eaque producūtur ſiue ille qui producit eſt infinitꝰ bonitate. pͥmo mō produce̓ infinita ſi ſit de ſubſtātia rei nōeſt ꝑfectōis ſꝫ imꝑfeccōis. ⁊ ꝓpter hoc iſta productō poneret imꝑfectōeꝫ ī diuīs ꝑſonis in quibꝰ vna producitaliā de ſua natura ſiue ei dando ſua totā naturā. ſꝫ productio infinitatis ſecūdo mō que ſic eſt de rei ſubſtātiaſūme ꝑfectōis eſt. ⁊ hoc eſt in ꝑſonis diuinis: qꝛ ille quiproducit̉ ibi ſiue filiꝰ ſiue ſpūſ ſct̄us eſt infinitꝰ bonitate⁊ ſic ptꝫ rn̄ſio ad queſtionē iſtam.Membrū ſextumExto querit̉ an ſit ibi numerꝰ finitꝰ vel infinitꝰ: ſiue productō ꝑſonaꝝ finita vl̓ infinita. Ad qd̓ ſic. virtuoſior ē virtꝰ que recipit multitudinē relatiuoꝝ ꝙͣ que nō recipit. ⁊ ideo virtꝰ diuine vnitatis ſecū patit̉ multitudinem relatiuoꝝ. virtutis gͦ ē ꝙ recipit multitudinē ducrū: gͦ ⁊ maioris v̓tutis ſi recipit multitudinē triū. et maioris ſi qͣternariū. gͦ ⁊ īfinite v̓tutis ē reciꝑe ml̓titudinēinfinitoꝝ. numerꝰ ergo ꝑſonaꝝ in diuino eē cū eius ſivirtꝰ infinita ē infinitꝰ: ⁊ earū productō infinita. ¶ Secūda ratō. bonū ē ratō ꝯmūionis. gͦ vbi maior ꝯmuniomaior ē bonitas. gͦ ſi ꝯmūicaret diuina bonitas ſuū eēinfinitis ꝑſonis ip̄a maior eēt. Sed ponēduꝫ eſt qꝛ ip̄aſit maxima ⁊ infinita: ergo infinite ꝑſone producūt̉ abea. ¶ Tercia ratō. lux producit ex ſe ſplendorē. ⁊ ex luce ⁊ ſplēdore procedit calor. quicqd̓ v̓o eſt ꝑfectōis lucicreate: dandū eſt luci increate. ſꝫ ꝑfectōis eſſet luci create ꝙ poſſꝫ ex ſe produce̓ plures ſplēdores ⁊ calores plures: ergo lux increata que ē ꝑfectiſſima ⁊ infinita ꝓducit ex ſe infinitos ſplēdores: ⁊ ſic infinitos filios. ⁊ infitos calores: ⁊ ſic infinitos ſpūſſct̄us. ¶ Ad oppoſituꝫ.vbicūqꝫ eſt infinitas aliquoꝝ numero: inordinatio ē ⁊ꝯfuſio. ſꝫ a diuino eſſe oīs ꝯfuſio ⁊ oīs inordinatō relegatur: ergo nō eſt ī ip̄o numerꝰ ꝑſonaꝝ infinitꝰ. ¶ Solutio dicēdum ꝙ numerꝰ diuinaꝝ ꝑſonaꝝ nō pōt eē infinitus. qꝛ vbi eſt numero infinitū: ibi ponit̉ inordinatio ⁊ cōfuſio. ⁊ ita cum ſūma ordinatio ⁊ ꝑfecta diſtin-
ctio debeat eſſe in ꝑſonis diuīs: relinꝗt̉ ꝙͣ eis repugnatneceſſario numerꝰ infinitꝰ. ¶ Ad primā gͦ ratōeꝫ ī ꝯtrarium dicēduꝫ. ꝙ virtuoſior ⁊ potētior ē virtꝰ quā ꝯſeꝗt̉multitudo relatiuoꝝ ordinatoꝝ diſtinctoꝝ inuicem ⁊nō ꝯfuſoꝝ: ſꝫ vbi ē numero infinitum: nō eſt ordo. Si gͦponeret̉ ibi multitudo ꝑſonaꝝ ſiue relatiuoꝝ infinitanō eſſet ordo in diuinis ꝑſonis. qꝛ ergo ſūma ordinatiodebet ibi eſſe: vt oſtēdat̉ ibi ſummꝰ ordo ⁊ ꝯcordia: ſtatnumerꝰ ꝑſonaꝝ in tribꝰ. quia ſūmꝰ ordo ⁊ ꝯcordia ſtatin tribus. Unde augu. dicit. ꝙ ille numerꝰ eſt ī quo eſtmaior armonia. ⁊ ideo vult dicere ꝙ numerꝰ ꝑſonaruꝫdiuinaꝝ eſt numerꝰ triū. Ubi ē numero infinituꝫ ibi eſtꝯfuſio que ab eſſe diuino oīno tollit̉. ¶ Ad ſcd̓aꝫ ratōꝫdicit̉ ſicut dictū eſt ad iſtā bonitas diuina nō ē rō niſiꝯmūionis ordinate ⁊ diſtincte. Un̄ vbi maior ꝯmuniomaior bonitas: veꝝ eſt ſi ſit ꝯmunio ordinata ⁊ diſtīcta¶ Ad terciā ratōeꝫ dicēdū. ꝙ imꝑfectōis eſt ī luce creata ꝙ ex ſe ꝓducat plures ſplendores ⁊ plures calores.Si em̄ tantū poſſet vno ſplēdore quātū pluribꝰ: nō produceret plures. In diuīs aūt productō filij a pr̄e ē ſplēdoris ꝑfecti: ⁊ ideo ſuꝑuacuū eſſet ⁊ ꝯfuſio ꝙ eēt productio plurium filioꝝ. Sil̓r ſi tantū poſſet lux creata vnocalore quātū pōt pluribꝰ: nō ꝓduce̓t plures. īmo ſupervacua eēt ꝓductō pluriū. idem̄ aūt eſt ꝓductō ⁊ vniꝰ filij ⁊ vniꝰ ſpūſſct̄i ⁊ pluriū: qꝛ vtraqꝫ iſtaꝝ eſt ꝓductio ꝑfecta ⁊ rei ꝑfecte. ⁊ ideo nō eſt productō nec numerꝰ ꝑſonarum diuinaꝝ in infinitū.¶ Membrū ſeptimūEptimo q̄rit̉ de ratōe ponēdi numeꝝ ꝑſonaꝝ. an .ſ. poſſit poni ī pluribus an inpaucioribꝰ ꝙͣ ī tribꝰ. Et pͥmo obijcit̉ ſic.Rich̓. in li. de trini. oꝑtꝫ itaqꝫ vt ī diuīailla ꝑſonaꝝ pluralitate ſumme pulchra ⁊ ordīatiſſimaſit mutuo hincinde ī adulterutꝝ differēs ꝯcordia ⁊ cōcors differētia. ⁊ hāc ꝓpoſitōeꝫ accipit qͣſi ꝑ ſe notam. ⁊poſt arguit. videt̉ itaqꝫ neceſſario eē vt inter illā cuiꝰ ēplenitudinē dare nec acciꝑe: ⁊ eā cuiꝰ ē acciꝑe ⁊ nō dare ſit ſola vna media cuiꝰ ſit ꝓprie ꝓpriū tam dare ꝙͣ accipere. vt ꝯſtituta ī medio vni eaꝝ cohereāt ex vno: ⁊ alteri eaꝝ ꝯnectat̉ ex altero. Et ptꝰ on̄dit ꝙ debꝫ eſſe ſolamedia ⁊ nō due dicēs. Si aūt due medie inter altrinſecas duas ꝑſonas eē dicātur. videamꝰ ꝙ incōuenienshāc affirmatōneꝫ ꝯſequet̉. Ecce ex his p̄ma in vno ſoloꝯcordat cū altera. altera v̓o nō in vno tm̄ ſꝫ in duobꝰ cōcordat cū tercia. Tercia ꝗdē n̄ ī duobꝰ ſꝫ ī vno ſolo ꝯcordat cū qͣrta vides c̓te qm̄ vniꝰ ꝓprietatis gemīatio atqꝫꝯmunio ꝓportōnalitatis ratōeꝫ nō tam p̄tendit ꝙͣ ꝯfundit. ¶ Scd̓a ratio rich̓. Supponimꝰ ꝙ in diuinitate ſitvna ꝑſona ſolum que nō ab alia: ⁊ vna ſola a qua nonalia. Si em̄ illa que ab alia nō eſt: nullā de ſe procedentem haberet: īperpetuū ſola remanēt. Item ſicut ncc̄e ēibi eſſe aliquā ꝑſonā que nō ſit ab aliqua alia: ſic oꝑtetibi eſſe aliquā a qua nō ſit aliqua alia. Quia ſi q̄libꝫ exalia ꝓcedēs de ſe ꝓcedēteꝫ habe̓t: huiꝰ deductōis ꝓtractio in infinitū ꝓcedēt. Et hec etiā erit vna ſola. quia ſidue ꝑſone hoc ꝯmū haberēt: ꝓculdubio neutra illarūab alia procede̓t. nec vna alteri īmediata adhereret qd̓eſt inconueniens. Eſt itaqꝫ ꝓprium vniꝰ ſolius ꝑſone deſe procedentem nullo modo habere. Item neceſſe eſt ꝙhec ab alia. Nam ſi que de ſe procedentem non habꝫ anulla alia procederet: diuino conſortio imperpetuumcareret. Ex his ergo relinquitur. ꝙ eſt vna ſola perſona de qua nulla alia procedit procedens ex alia: ſicut ēvna ſola a qua procedit alia non procedens ex alia.Item ſi eſt ibi vna ſola perſona a qua nulla alia: ⁊ vnaſola a qua alia ⁊ a nulla alia: neceſſe eſt eſſe mediā queſit ab alia ⁊ a qua alia. Si enim non eſt niſi vnus quinon ſit ab aliquo alio: conſequens eſt vt id de quo modo agimus non ſit a ſemetip̄o. Item ſi ibi non niſi vnꝰ