Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ibi eſt dilectō ꝯdilectō. qꝛ ꝑfecta eſt vniꝰ ad ſe. īmoꝑfectō dilectōis in aliquo neceſſario exigit aliū quē diligat vt ſe. ſꝫ ꝯdilectō eſt ſolū diligere aliū vt ſe. īmoetiā aliū velle diligi vt ſe. etiā velle ille diligat aliūvt ſe. Et vult dicere. hanc dilectōeꝫ ꝯdilectōeꝫ ēin deo: qꝛ in eo eſt ꝑfecta caritas. ſic̄ neceſſario tresſone plures. qꝛ pater diligit filiū vt ſe. iterum vulteum diligi vt ſe. etiā actiue loquēdo vult aliū diligat. in hac ꝯdilectōne ſumit̉ ꝑſona ſpūſſancti qui eſtamor dilectus vt ita loquar. vn̄ dicit rich̓. ſic. Si in illa vera diuinitate ſola vna ꝑſona eſſet. vtiqꝫ non habe̓tcui ſūmū amorē impēderet nec qui ſibi ſūmū amorē repende̓t. Un̄ ergo iſte ſūme dulces ille delicie habundarent: que vt dictū eſt. tam de ꝓprio ꝙͣ de alieno cordehauriri ſolent: qn̄ vnus alteri amorē impēdit. ſolꝰ ſolum diligit dilectō quidē eſt ſꝫ ꝯdilectō eſt. qn̄ duo ſemutuo diligūt. ſūmi deſiderij affectū inuicē impēdunt iſtius ī illum illius ī iſtum affectus diſcurrit: quaſi in diuerſa tendit: vtrobiqꝫ quidē dilectō eſt ſed ꝯdilectio eſt. Condilectio aūt in re dicit̉. vbi a duobꝰ tercius ꝯcorditer diligit̉: ſocialiter amat̉. duoꝝ affectꝰtercij amoris incēdio in vnū ꝯflatur. Ex his itaqꝫ ptꝫ. in ip̄a diuinitate locū ꝯdilectō haberet: ſi duobustm̄ ꝯſiſtentibꝰ tercia ꝑſona deeſſet. Ad ſcd̓am ratōeꝫpatet ſolutio interemptōeꝫ. qꝛ īmo ex ꝑte bonitatis ēibi ratō numeri. hoc ex ꝑte bonitatis modū nature bonitatis voluntatis que caritas dicit̉. nec ꝓpterponit̉ ex ꝑte eſſentie niſi vnitas. em̄ ꝓpter hoc eſſentia multiplicat̉ ſeu numerat̉. Ad tercia ratōneꝫ quaobijcit̉ de virtute. dicēdū virtus illa eſt infinitaiuncta ſuo actui qui ē productō. ſꝫ infinita productō dicitur dupliciter. vel qꝛ infinita producūtur: vel quia eaque producūtur ſiue ille qui producit eſt infinitꝰ bonitate. pͥmo produce̓ infinita ſi ſit de ſubſtātia reieſt ꝑfectōis ſꝫ imꝑfeccōis. ꝓpter hoc iſta productō poneret imꝑfectōeꝫ ī diuīs ꝑſonis in quibꝰ vna producitaliā de ſua natura ſiue ei dando ſua totā naturā. ſꝫ productio infinitatis ſecūdo que ſic eſt de rei ſubſtātiaſūme ꝑfectōis eſt. hoc eſt in ꝑſonis diuinis: qꝛ ille quiproducit̉ ibi ſiue filiꝰ ſiue ſpūſ ſct̄us eſt infinitꝰ bonitate ſic ptꝫ rn̄ſio ad queſtionē iſtam.Membrū ſextumExto querit̉ an ſit ibi numerꝰ finitꝰ vel infinitꝰ: ſiue productō ꝑſonaꝝ finita vl̓ infinita. Ad qd̓ ſic. virtuoſior ē virtꝰ que recipit multitudinē relatiuoꝝ ꝙͣ que recipit. ideo virtꝰ diuine vnitatis ſecū patit̉ multitudinem relatiuoꝝ. virtutis ē recipit multitudinē duc: maioris v̓tutis ſi recipit multitudinē triū. et maioris ſi qͣternariū. īfinite v̓tutis ē reciꝑe ml̓titudinēinfinitoꝝ. numerꝰ ergo ꝑſonaꝝ in diuino eius ſivirtꝰ infinita ē infinitꝰ: earū productō infinita. Secūda ratō. bonū ē ratō ꝯmūionis. vbi maior ꝯmuniomaior ē bonitas. ſi ꝯmūicaret diuina bonitas ſuūinfinitis ꝑſonis ip̄a maior eēt. Sed ponēduꝫ eſt qꝛ ip̄aſit maxima infinita: ergo infinite ꝑſone producūt̉ abea. Tercia ratō. lux producit ex ſe ſplendorē. ex luce ſplēdore procedit calor. quicqd̓ v̓o eſt ꝑfectōis lucicreate: dandū eſt luci increate. ſꝫ ꝑfectōis eſſet luci create poſſꝫ ex ſe produce̓ plures ſplēdores calores plures: ergo lux increata que ē ꝑfectiſſima infinita ꝓducit ex ſe infinitos ſplēdores: ſic infinitos filios. infitos calores: ſic infinitos ſpūſſct̄us. Ad oppoſituꝫ.vbicūqꝫ eſt infinitas aliquoꝝ numero: inordinatio ēꝯfuſio. ſꝫ a diuino eſſe oīs ꝯfuſio oīs inordinatō relegatur: ergo eſt ī ip̄o numerꝰ ꝑſonaꝝ infinitꝰ. Solutio dicēdum numerꝰ diuinaꝝ ꝑſonaꝝ pōt infinitus. qꝛ vbi eſt numero infinitū: ibi ponit̉ inordinatio cōfuſio. ita cum ſūma ordinatio ꝑfecta diſtin-

ctio debeat eſſe in ꝑſonis diuīs: relinꝗt̉ ꝙͣ eis repugnatneceſſario numerꝰ infinitꝰ. Ad primā ratōeꝫ ī ꝯtrarium dicēduꝫ. virtuoſior potētior ē virtꝰ quā ꝯſeꝗt̉multitudo relatiuoꝝ ordinatoꝝ diſtinctoꝝ inuicem ꝯfuſoꝝ: ſꝫ vbi ē numero infinitum: eſt ordo. Siponeret̉ ibi multitudo ꝑſonaꝝ ſiue relatiuoꝝ infinita eſſet ordo in diuinis ꝑſonis. qꝛ ergo ſūma ordinatiodebet ibi eſſe: vt oſtēdat̉ ibi ſummꝰ ordo ꝯcordia: ſtatnumerꝰ ꝑſonaꝝ in tribꝰ. quia ſūmꝰ ordo ꝯcordia ſtatin tribus. Unde augu. dicit. ille numerꝰ eſt ī quo eſtmaior armonia. ideo vult dicere numerꝰ ꝑſonaruꝫdiuinaꝝ eſt numerꝰ triū. Ubi ē numero infinituꝫ ibi eſtꝯfuſio que ab eſſe diuino oīno tollit̉. Ad ſcd̓aꝫ ratōꝫdicit̉ ſicut dictū eſt ad iſtā bonitas diuina ē niſiꝯmūionis ordinate diſtincte. Un̄ vbi maior ꝯmuniomaior bonitas: veꝝ eſt ſi ſit ꝯmunio ordinata diſtīcta Ad terciā ratōeꝫ dicēdū. imꝑfectōis eſt ī luce creata ex ſe ꝓducat plures ſplendores plures calores.Si em̄ tantū poſſet vno ſplēdore quātū pluribꝰ: produceret plures. In diuīs aūt productō filij a pr̄e ē ſplēdoris ꝑfecti: ideo ſuꝑuacuū eſſet ꝯfuſio eēt productio plurium filioꝝ. Sil̓r ſi tantū poſſet lux creata vnocalore quātū pōt pluribꝰ: ꝓduce̓t plures. īmo ſupervacua eēt ꝓductō pluriū. idem̄ aūt eſt ꝓductō vniꝰ filij vniꝰ ſpūſſct̄i pluriū: qꝛ vtraqꝫ iſtaꝝ eſt ꝓductiofecta rei ꝑfecte. ideo eſt productō nec numerꝰſonarum diuinaꝝ in infinitū. Membrū ſeptimūEptimo q̄rit̉ de ratōe ponēdi numeꝝſonaꝝ. an .ſ. poſſit poni ī pluribus an inpaucioribꝰ ꝙͣ ī tribꝰ. Et pͥmo obijcit̉ ſic.Rich̓. in li. de trini. oꝑtꝫ itaqꝫ vt ī diuīailla ꝑſonaꝝ pluralitate ſumme pulchra ordīatiſſimaſit mutuo hincinde ī adulterutꝝ differēs ꝯcordiacors differētia. hāc ꝓpoſitōeꝫ accipit qͣſi ſe notam.poſt arguit. videt̉ itaqꝫ neceſſario vt inter illā cuiꝰ ēplenitudinē dare nec acciꝑe: cuiꝰ ē acciꝑe dare ſit ſola vna media cuiꝰ ſit ꝓprie ꝓpriū tam dare ꝙͣ accipere. vt ꝯſtituta ī medio vni eaꝝ cohereāt ex vno: alteri eaꝝ ꝯnectat̉ ex altero. Et ptꝰ on̄dit debꝫ eſſe ſolamedia due dicēs. Si aūt due medie inter altrinſecas duas ꝑſonas dicātur. videamꝰ incōuenienshāc affirmatōneꝫ ꝯſequet̉. Ecce ex his p̄ma in vno ſoloꝯcordat altera. altera v̓o in vno tm̄ ſꝫ in duobꝰcordat tercia. Tercia ꝗdē ī duobꝰ ſꝫ ī vno ſolo ꝯcordat qͣrta vides c̓te qm̄ vniꝰ ꝓprietatis gemīatio atqꝫꝯmunio ꝓportōnalitatis ratōeꝫ tam p̄tendit ꝙͣ ꝯfundit. Scd̓a ratio rich̓. Supponimꝰ in diuinitate ſitvna ꝑſona ſolum que ab alia: vna ſola a qua nonalia. Si em̄ illa que ab alia eſt: nullā de ſe procedentem haberet: īperpetuū ſola remanēt. Item ſicut ncc̄e ēibi eſſe aliquā ꝑſonā que ſit ab aliqua alia: ſic oꝑtetibi eſſe aliquā a qua ſit aliqua alia. Quia ſi q̄libꝫ exalia ꝓcedēs de ſe ꝓcedēteꝫ habe̓t: huiꝰ deductōis ꝓtractio in infinitū ꝓcedēt. Et hec etiā erit vna ſola. quia ſidue ꝑſone hoc ꝯmū haberēt: ꝓculdubio neutra illarūab alia procede̓t. nec vna alteri īmediata adhereret qd̓eſt inconueniens. Eſt itaqꝫ ꝓprium vniꝰ ſolius ꝑſone deſe procedentem nullo modo habere. Item neceſſe eſthec ab alia. Nam ſi que de ſe procedentem non habꝫ anulla alia procederet: diuino conſortio imperpetuumcareret. Ex his ergo relinquitur. eſt vna ſola perſona de qua nulla alia procedit procedens ex alia: ſicut ēvna ſola a qua procedit alia non procedens ex alia.Item ſi eſt ibi vna ſola perſona a qua nulla alia: vnaſola a qua alia a nulla alia: neceſſe eſt eſſe mediā queſit ab alia a qua alia. Si enim non eſt niſi vnus quinon ſit ab aliquo alio: conſequens eſt vt id de quo modo agimus non ſit a ſemetip̄o. Item ſi ibi non niſi vnꝰ