eſt in vna forma q̄ habet differētes oꝑatōes. vt albedoq̄ facit coleratū ⁊ diſgregat viſum. he aūt pluralitatesnō cadūt in diuīo eē. īmo ꝙͣtum ad iſtas dicit boeciꝰ ꝙvere vnū eſt in quo nullꝰ ē numerꝰ. Numerꝰ aūt ꝑſonarū aliter ſumit̉ nā vt dīc rich̓. de tri. numerat̉ vl̓ diſcernit̉ ꝑſona a ꝑſona. aut ẜm qͣlitatē tm̄. aut ẜm originemtm̄. aut ẜm vtriuſqꝫ ꝯcurſionē. ẜm qͣlitatē diſcernit̉ ꝑſona a ꝑſona vbi ē indifferētia ī origine. tn̄ in ſub̓a ē differētia ſine qͣlitate ſub̓ali: qꝛ de illa loquit̉. ſic̄ in angelisnō ē differētia originis. īmo oēs eodē mō exeūt .ſ. ꝑ creationē a deo. ⁊ nō vnꝰ ex alio: tn̄ difſerūt in ſub̓a. vtro.qꝫ mō numerat̉ ⁊ diſcernit̉ ꝑſona a ꝑſona ī hoīe .ſ. ſubſtātia ⁊ origine. qꝛ nō oēs eodē mō exeūt. īmo ibi eſt ꝓpagatō ⁊ eſt vnꝰ ex alio. ſꝫ in diuīo eē eſt ſolū numerꝰ ꝑſonaꝝ ẜm originē ⁊ nō ẜm qͣlitatē. ſcd̓a maior eſt: pͥmaminor: tercia mīma. vn̄ in diſcretōe diuinaꝝ ꝑſonaruꝫnō eſt numerꝰ vel diſcretō ſub̓aꝝ ſicut ī alijs. ⁊ ideo ſolū eſt ibi numerꝰ ꝑſonaꝝ ſiue trinitatis ⁊ nnuūerꝰ ſimpliciter ꝗ eſt differētiū ſub̓aꝝ. qꝛ eſt ſolū ẜm origīs differentiam q̄ nō facit numerū ī eſſentijs ſꝫ in ypoſtaſibꝰvel ꝑſonis. ¶ Ad primā ratōeꝫ. dicēduꝫ ꝙ relatō poteſtꝯꝑari ad illud cuiꝰ eſt vel ad illud ad qd̓ refert̉. Relatōergo nō facit numerū ꝑ ꝯꝑatōeꝫ ad illud cuiꝰ eſt. Undecū re diuine eēntie que ē ꝑſona vel ypoſtaẜ relatō nonfacit numeꝝ: ſꝫ facit numeꝝ ꝯꝑando ad illud ad qd̓ refertur. ⁊ hoc eſt qꝛ nūꝙͣ dicit̉ relatiue originis eiuſdemad ſe. vn̄ pat̓nitas in aliquo ⁊ filiatō in ip̄o eodem nōdicūt̉ relatiue adinuicē: ſꝫ pat̓nitas in iſto ⁊ filiatio inalio. ⁊ ꝓpter hoc ꝯꝑando ad illud ad qd̓ refert̉: ſemꝑ ponit aliū ⁊ aliū. ⁊ ita facit numeꝝ ypoſtaſim ſiue ꝑſonarum. Qd̓ ergo obijcit̉ de pūcto qui eſt pͥncipiū mediuꝫ⁊ finis. Dicēduꝫ ꝙ iſte relatōes relate ad eēntiā pūcticuiꝰ ſunt: nō faciunt numerū. tn̄ relate ad illud qd̓ vnaqueqꝫ dicit̉ faciūt aliquo mō numerū: ſꝫ non numerumypoſtaſim ⁊ cauſa videbit̉. vn̄ nō dicit̉ pūctꝰ ab hac relatōe eē pͥncipiū a qua dicit̉ eē finis. ¶ Ad ſcd̓aꝫ rationem ptꝫ ſolutō ꝑ hoc idē. ꝯcedo em̄ ꝙ relatō non additaliquid ad rē diuine eēntie. Un̄ ex illa ꝑte qua ad remeēntie ꝯꝑat̉ nō ē nūerꝰ: ſꝫ ꝯꝑando ad illud ad qd̓ refert̉n̄ patnitas in pr̄e non facit numeꝝ cū eēntia: ſꝫ facitnumeꝝ cū filiatōe q̄ eſt ī filio ad quā refert̉. ⁊ ex illa ꝑte eſt multiplicatō. ¶ Ad terciā dicēdū ꝙ quedā ſūt resq̄ coīcate minꝰ habēt̉. quedā aūt q̄ coīcate nobiliꝰ ⁊ magis habēt̉ ⁊ meliꝰ. vt ſcīa caritas ſui amor. de pͥmis rebus bn̄ ꝓcedit ratō ꝙ dignitas in termīo in illis reꝗͥreret ſolitudinē ſꝫ n̄ de alijs. īmo quāto maior fuerit coīcatio ſcīe ⁊ caritatis. tāto erūt meliores ⁊ maiores. qꝛ gͦeēntia diuīa ē hmōi q̄ coīcata meliꝰ ⁊ nobiliꝰ habet̉. id̓opluralitas ⁊ nūerꝰ ī habētibꝰ ip̄am nō repugͣt digͥtatꝭip̄iꝰ ī termīo. Et dico ad ꝯfirmatōeꝫ. ꝙ nō ē ſil̓e de ꝑſona ⁊ eēntia ī hͦ. ⁊ iſtud diſſolutū eſt ſuperiꝰ.Nlembrum quartūUarto q̄rit̉ qd̓ nūerat̉ ibi .ſ. an ſit ibi nūerus rōnū ſolū: vel reꝝ. ⁊ ſi reꝝ: vtꝝ relationū vel ꝑſonaꝝ. Ꝙtum ad pͥmū obijcit̉ſic. In diuīs em̄ nō ē numerꝰ qui ſit ex differētia qͣlitatis vel forme ſicut dictū eſt. nec ē ibi numerus qui ſit ibi ex differētia ẜm accidēs: qꝛ ibi nō ē accidens. gͦ eſt ibi numerꝰ ſolū qui ē ex differētia ẜm relatōnem. ſꝫ relatō nō ponit ī nūerū rei vbi ē totū vnū ꝑ eſſentiā: ſꝫ ſolū in numeꝝ ratōis qd̓ pꝫ de pūcto qui eſt pͥncipiū alicuiꝰ linee ⁊ finis alteriꝰ: ⁊ mediū duaꝝ linearūꝯtingēs illas. Iſte em̄ relatōes circa pūctum nō ponūtniſi differētiā rationū ⁊ nō rei. ergo cū diuinū eē totumvnū ſit ꝑ eēntiā: relatō nō ponit ibi numeꝝ niſi rōnum¶ Item ſi dicat̉ ꝙ ſit numerꝰ ꝑſonaꝝ ꝓpter ordinem originis quo vnꝰ ex alio. Contra. in trinitate creata que ēmens intelligētia amor eſt relatō originis. qꝛ a menteintelligētia ⁊ ab vtroqꝫ amor: ⁊ tamē ex hoc nō eſt diffe
rentia ypoſtaſim vel ꝑſonaꝝ in aīa. īmo in vna ſola ꝑſona inuenit̉ hec trinitas. Relinquit̉ igit̉ ꝙ nō erit numerus ypoſtaſim vel ꝑſonaꝝ vel aīaꝝ. ¶ Tercia ratōIoh̓. dama. dicit. ꝙ in creaturis ypoſtaſes diuidūt̉ ſiue ꝯſiderāt̉ re ⁊ ꝯmū ip̄m ꝯſiderat̉ in ratōe: in diuinoaūt eē ecōuerſo. qꝛ ypoſtaſes ꝯſiderāt̉ ratōe ⁊ ip̄m ꝙ ēvt ꝯmune re. ergo ẜm dama. numerꝰ iſte ratōis ē ⁊ nonrei. ¶ Quarta ratō. dicēdo patrē filiū ⁊ ſpm̄ ſct̄m: nō eſtrepetitō niſi vniꝰ ⁊ eiuſdē rei. qꝛ pat̓nitas eſt diuīa eēntia: filiatō eſt diuīa eēntia. ſꝫ vbi eſt repetitō vniꝰ ⁊ eiuſdem rei nō pōt intelligi numerꝰ rei. ergo nō eſt ibi nūerus rei ſꝫ ſolū ratōis. ¶ Ad oppoſitū ſi ſolū eēt ibi nūrus ratōis ⁊ nō rei: ex hoc ſeq̄ret̉ ꝙ poſitō trinitatis eſſet ſolū ẜm intellectū ⁊ ꝙ non eſſet trinitas in re qd̓ eſtincōueniens dicere.Conſequēter queri .§. j.tur an ſit numerꝰ relationū vel ypoſtaſuꝫ. ſuppoſito vtvidebit̉ ꝙ nō ſolū ſit ibi nūerꝰ ratōis. Ad qd̓ ſic. nos videmꝰ ī creaturis. ꝙ pr̄ differt a ſuo filio qͣlitate ſub̓ali⁊ relatōe. qꝛ hic pr̄: ille filiꝰ. In diuīs ſil̓r pr̄ differt a filio. aut gͦ eſt differētia ī qͣlitate: aut ī relatōne. nō in qͣlitate: qꝛ vbi ē differētia in qͣlitate dico ſub̓ali: ē differentia in eſſe. gͦ ibi ē ſola differētia relationū ⁊ nō ypoſtaſuꝫ. ¶ Scd̓a ratō. boeciꝰ in li. de tri. Relatio multiplicat trinitatē ſuſtātia v̓o ꝯtinet vnitatē. gͦ in trinitate diuinaꝝ ꝑſonaꝝ ſolū eſt numerꝰ relatōnū ⁊ nō ypoſtaſūcū ypoſtaẜ ſit ſubſtātia. ¶ Ad oppoſitū. abſtractis r̄lationibꝰ a ꝑſonis diuīs adhuc ē differētia in ip̄is. qꝛ adhuc iſte nō eſt ille. nec abſtracta generatōne a pr̄e .ſ. ꝙnō generet: ⁊ a filio ꝙ nō generet̉: adhuc intelligerē patrem vnū aliquā habētē diuinā naturā. ſil̓r ⁊ filiū vnūaliquē habētē diuinā naturā. gͦ adhuc intelligo vnuꝫ ⁊vnū habētē diuinā naturā. Sꝫ dicēdo vnū habētē diuinā naturā dico ypoſtaſim: gͦ ibi intelligit̉ nūerꝰ ypoſtaſuꝫ abſtractis ꝑ intellectū relatōibꝰ. ¶ Sol̓. dicēdū ꝙin diuīs ē nūerꝰ ypoſtaſuꝫ ⁊ relationū. ⁊ nō ſolū nūerratōis ſiue ẜm ratōeꝫ q̄ quidē ratō ē poſitō nr̄i intellectus. ⁊ iſtud ꝓbat̉ eē neceſſariū ſuppoſita ratōe ⁊ ordīorigīs in diuis. Nā ſuppoſito ordīe origīs diuīe natureita ſcꝫ ꝙ ip̄a habeat̉ ab alio: neceſſario habet̉ differentia ẜm relatōeꝫ ⁊ ypoſtaſim nihil detrahēdo ſimplicitati diuīe eēntie. ⁊ hͦ ptꝫ. intelligēdo em̄ diuinā naturāncc̄e ē ꝙ ītelligat̉ in hn̄te illā. ⁊ ſi intelligamꝰ eā in hn̄teillā ab alio: iā intelligimꝰ cū ꝓprietate incoīcabili qͣ ſeparat̉ ab hn̄te eā nō ab alio. ⁊ ex hͦ introducit̉ differentia relatōis. vt ptꝫ in differētia ypoſtaẜ. qꝛ ypoſtaẜ nihil aliud ē ꝙͣ res nature ſiue hn̄s naturā ſub diſcreta ⁊incoīcabili ꝓprietate. ibi aūt dico habe̓ diuinā naturaꝫſub duabꝰ ꝓprietatibꝰ incoīcabilibꝰ. ideo ⁊ duas ypſtaſes. Et ꝙ etiā iſtud ſit neceſſariū ptꝫ. qꝛ ſuppoſitoordine originis ꝙ habeat̉ diuina natura ab alio. incōtinēti habes diſtinguit̉ ab alio ab eo a quo habet. autidem ſibip̄i eēt pͥncipiū qd̓ eſt impoſſibile intellige̓. Un̄Anſel̓. neqꝫ intellectꝰ capit nec natura ꝑmittit illū quide alio eſt: eſſe illū de quo eſt. ⁊ ſic in illo ordine ratōneꝓprietatū differētiū incoīcabiliū eſt differentia ypoſtaſum. ¶ Ad primā ratōeꝫ in cōtrariū que oſtendit ꝙ ibiſit ſolum numerꝰ ẜm ratōeꝫ. dicendū ꝙ duplex eſt relatio. ſcꝫ relatō accidētalis: ⁊ eſt relatō originis que ē eſſentialis. Relatō accidētalis eſt que ſequit̉ eē accidentium. vt equalitas in quātitate. ſil̓itudo in qualitate.Relatō aūt originis que cōnaturalis eſt: eſt duplex veldupl̓r. qꝛ aūt dicit̉ in his q̄ ſunt ſub̓e vel ſub̓a: aut queſunt accidētia ſiue de gene accidētiū. Differentia ergorelatōis origīs pͥmo mō q̄ ſcꝫ ē in re ſub̓e: facit differentiā ypoſtaſuꝫ ſicut viſuꝫ ē. ⁊ hoc ē qꝛ ypoſſaẜ ſemꝑ ē inre ſubſtātie ⁊ ſubſtātiā dicit. ſꝫ relatio originis que ponitur in rebꝰ que nō ſunt ſntia: vt mens. noticia.amor: nō pōt facere differentiaꝫ ypoſtaſum. cum hmōi