¶ Membrū quintūOnſequēter querit̉ ſcd̓m quid ſit proceſſio ſpūſſct̄i. Circa qd̓ procedit̉ ſic. aut em̄procedit a pr̄e ⁊ filio ex eo ꝙ ſunt vnum.aut ex eo ꝙ ſunt differētes. ſi ex eo ꝙ ſūtvnū: ſed nō ſunt vnū niſi in eēntia: ergo ⁊ ẜm hoc eſſentia eſt pͥncipiū ſiue origo proceſſionis ſpūſſct̄i ergo eēntia ſpirat ſpm̄ ſct̄m qd̓ eſt falſuꝫ ⁊ ſupra improbatū. Siv̓o ex eo ꝙ ſunt differētes nō ꝯueniunt in aliquo: ergoex eo ꝙ ſunt differētes nō ꝯueniūt in ſpiratōne ſpūſſct̄iſed ex ſpiratōe eſt proceſſio ſpūſſct̄i ergo proceſſio ſpūſſancti a patre ⁊ filio nō eſt ex eo ꝙ ſunt differētes. ergonulla ratō videt̉ eē quare proceſſio ſpūſſct̄i ſit a patre ⁊filio. ¶ Item obijcit̉ pater ⁊ filius ſpirant ſpiritū ſct̄maut ergo ſcd̓m ꝙ deus: aut ẜm ꝙ pater ⁊ filius: aut ẜmꝙ vterqꝫ eſt ſpirator. Si ẜm ꝙ deus: cum ſpūſſct̄us ſitdeus: ſpūſſct̄us ſpiraret ſe. Si ẜm ꝙ pater ⁊ filius: ſedẜm ꝙ pater generat ẜm ꝙ filius eſt genitus: ergo ratōgeneratōis eēt ratō ſpiratōis. preterea ẜm ꝙ pater refertur ad filiū ẜm ꝙ filius refert̉ ad patrē ſolum: ergoẜm relatōes eaſdem quibꝰ ad ſeinuicē referūtur pater⁊ filius: referēt̉ ad ſpm̄ ſct̄m qd̓ eſt falſuꝫ. Relinquiturigitur ꝙ nec ẜm ꝙ deus nec ẜm ꝙ pater ⁊ filius ſpirātſpm̄ ſct̄m. Si v̓o ẜm ꝙ vtriqꝫ ꝯuenit eē ſpiratorem. Contra. eo ꝙ ſpirant de vtroqꝫ dicit̉ ſpirator. ſicut ſupra dicebatur ꝙ pater eo ꝙ generat eſt pater: nō eo ꝙ eſt pater generat. Relinquit̉ igit̉ ꝙ ſpirare eſt magis ratioei qd̓ eſt eē ſpiratorē ꝙͣ ecōuerſo. non videt̉ ergo aliquaratio ſpiratōis patris ⁊ filij. ergo nec proceſſionis ſpirituſſcti. ¶ Rn̄. ẜm rich̓. de ſancto vic. dicēduꝫ ꝙ ſicutmaxima caritas que nō poteſt nō intelligi in ſūmo bono: neceſſario probat generatōeꝫ filij a patre. ⁊ eſt ratōip̄ius generatōis: quia oportet vt amor in alterum tendat ad hͦ ꝙ caritas queat eē. ⁊ vbi ē ſūma caritas oportet ꝙ ſit ibi ꝑſona volens alij bonū qd̓ bonuꝫ eſt ip̄e cōmunicās illi. ⁊ hoc neceſſario erit ẜm ꝯmunioneꝫ totiſubſtātie vnde ⁊ generatō: ita ⁊ rō ꝓceſſionis ſpūſſct̄i ēcaritas p̄cipua. Ande idē rich̓. de ſct̄o vic. ſicut ī ſūmacaritate nō pōt deeſſe qd̓ eſt optimuꝫ: ita nec pōt deeſſeqd̓ ē p̄cipuū. p̄cipuū aūt ī vera caritate eſt alterū velledivt ſe. ꝙͣdiu em̄ iſte ab alio ſolus diligit̉: precipueedinis ſue deliciaspoſſidere videt̉. Sil̓r ⁊ aliꝰꝯdilectū nō habet:pui gaudij ꝯmūione caret.vt aūt vtepoſſit iſtodi delicias coīcare: oporteteos ꝯdilectu habe̓ .ſ.iſct̄m. Hinc ē ꝙ ſicut filiꝰ dr̄ dilectus a pr̄e: ita ſpūſſct̄us ꝯdilectꝰ. vn̄ magis euidenterpoſſumꝰ dicere ẜm rich̓. ꝙ ſicut ratō generatōis filij apr̄e eſt ſūma dilectō: ita ratō ꝓceſſionis ſpūſſct̄i eſt ꝯdilectio. Ratōe em̄ ſūme dilectōis que intelligit̉ ī ꝑſonapr̄is eſt ratō generatōis: ꝯdilectio v̓o ſūma q̄ intelligit̉in ꝑſonis pr̄is ⁊ filij eſt ratō ꝓceſſionis ſpūſſct̄i ab eis.Un̄ rich̓. qn̄ vnꝰ alteri amorē impēdit. ⁊ ſolꝰ ſolum diligit. dilectō quidē eſt: ſꝫ ꝯdilectō nō ē. Quādo duo ſe mutuo diligūt ⁊ iſtiꝰ in illū: illiꝰ in iſtū affectus diſcurrit.⁊ quaſi ī diuerſa tēdit: vtrobiqꝫ quidē dilectō eſt: ſꝫ ꝯdilectio nō eſt. Condilectō v̓o eſt cum a duobꝰ diligētibꝰtercius ꝯcorditer diligit̉ ⁊ ſocialiter amat̉. ⁊ duobꝰ afffectus tercij amoris incēdio in vnū ꝯflatur. Ex his itaptꝫ ꝙ in ip̄a diuinitate ꝯdilectō locum nō haberet ſiuobꝰ exiſtentibꝰ tercia ꝑſona deeſſet. ¶ Ad primū ergo obiectum dicendū ꝙ non procedit ſpūſſct̄us a patre⁊ filio ſolum ex eo ꝙ ſunt vnū vel ex eo ꝙ ſunt differentes: ſed ex eo ꝙ differētes ſunt vnū. ex eo em̄ ſicut dicitaugu. ꝙ vnꝰ diligens eū qui de illo eſt: ⁊ vnꝰ diligēs eūa quo eſt ⁊ etiā vterqꝫ deus: terciū ponere neceſſe eſt ſcꝫip̄m amorē qui procedit de vtroqꝫ .ſ. ſpm̄ ſct̄m deū. ¶ Adſecūduꝫ dicendū eodē modo. ꝙ pater ⁊ filius ſpirāt ſpiritūſanctū. non ſolum ẜm ꝙ deus vel ẜm ꝙ pater ⁊ filius: ſed ẜm ꝙ pater ⁊ filius deus.
¶ Queſtio. xliiij. de veritate diuinarum perſonarum.Pitulante diuinara oſtēſa pluralitate ꝑſonaꝝ diuinarum ratōe generatōis filij a pr̄e: ⁊ ratione ꝓceſſionis ſpūſſct̄i ab vtroqꝫ. cōſequēter oſtēdenda ē veritas ꝑſonarūAd qd̓ ſic rich̓. in li. de trini. qn̄ tres ꝑſonas dicimꝰ ꝗdaliud ꝙͣ tres aliquos ſignificamꝰ. Cū dicit̉ ꝑſona procerto intelligit̉ aliquis vnꝰ qui tamē ſit ratōnalis ſub̓aCū noīant̉ tres ꝑſone: abſqꝫ dubio intelligūt̉ tres aliꝗquoꝝ tn̄ vnuſquiſqꝫ ſit ſub̓a ratōnalis nature. Sꝫ vtꝫſunt plures an oēs vna eadēqꝫ ſub̓a: nihil int̓eſt ꝙͣtū adꝓprietatē veritatēqꝫ ꝑſone. Cū ergo ī diuino eē intelligantur tres aliqui. ſ pr̄ filius ſpūſſct̄us quoꝝ vnuſꝗſſit ſubſtātia ratōnalis. licet tn̄ nō ſit niſi vna ſub̓a ī⁊uino eē: illud nō faciet differentiā quo ad veritatē ꝑſone. ſunt gͦ in diuino eē plures ꝑſone ẜm veritatē. ¶ Secūda ratō rich̓. in li. de trini. ꝓprietatē ꝑſonalē dicimꝰꝑ quā ꝗlibet ē vnꝰ ab oībꝰ alijs diſcretꝰ. Si gͦ pat̓nitas⁊ filiatō ſint hmōi ꝓprietates: qꝛ ꝑ ꝓprietatē que ē paternitas eſt pater vnꝰ ab oībꝰ alijs diſcretꝰ: ſil̓r ⁊ filiꝰ perfiliatōeꝫ ⁊cͣ. ⁊ ſic pater ⁊ filiꝰ ſunt differētes ꝑſonali ꝓprietate. ergo differētes ꝑſone ẜm veritatem. ¶ Terciaratō rich̓. in li. de trini. Nihil aliud ē ꝑſona diuīa quāhabēs diuinū eē ex ꝓprietate incoīcabili. quēadmodū ⁊ꝑſona hūana nihil aliud ē ꝙͣ habēs hūanū eē ex ꝓprietate incoīcabili. ſꝫ in diuinis. eſt eē ex ꝓprietate incoīcabili qd̓ ꝯuenit pluribꝰ. qꝛ ſunt ibi plures habētes eē ex ꝓprietate incōicabili .ſ. pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſct̄us. qꝛ eſt ibi ensnō ab alio a quo aliꝰ: q̄ ꝓprietas ꝯuenit ſoli pr̄i. ſil̓r eſtibi ens ab alio ꝑ generatōeꝫ a qͦ aliꝰ ꝑ ꝓceſſionē q̄ ꝓprietas ꝯueīt ſoli filio. ⁊ ē ibi ens ab alio ꝑ ꝓceſſionē a quonō aliꝰ .ſ. ſpūſſct̄us. ergo ī diuino eē eſt pluralitas ꝑſonarū ẜm veritatē: cū aliud ad ꝑſonaꝝ veritatē nō rerat̉. ¶ Ad oppoſitū triplex ē differētia .ſ. differētia q̄ facit alietatē: ⁊ ē differētia q̄ facit alt̓itatē. iteꝝ ē differettia q̄ facit alio mō ſe habetē. īferētia ẜm ſub̓aꝫ facitalietatē ſiue aliud ⁊ ⁊el aliū ⁊ aliū. Drentiaẜm accidēs facit alt̓itatē ſiue alteꝝ ⁊ alteꝝ. gͦ differētiaẜm exiſtēdiodū facit alio modo ſe habente. ſꝫ in diuinō eē nō eſt differētia ẜm ſubſtātiā: qꝛ nō eſt ibi niſi ſubſtantia vna. nec differētia ẜm accidēs: qꝛ ibi nō eſt accideus. gͦ in diuino eē ſolū eſt differētia q̄ facit alio mō ſehabentē. ſꝫ differētia ꝑſonalis facit aliū ⁊ aliū: gͦ differētia q̄ eſt ī diuino eē nō facit differētiā ꝑſonalē. Et hocetiā dicit Ioh̓. dama. ꝙ ſolum eſt ibi differētia ẜm modum exiſtēdi. ergo in diuino eē nō eſt pluralitas ꝑſonarum ſcd̓m veritatē. ¶ Secūda ratō dama. in oībꝰ ꝯueniūt pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſct̄us p̄ter īgeneratōeꝫ ⁊ generatōeꝫ ⁊ proceſſionē. ſed iſta nō faciunt differētiaꝫ quefaciat aliū ⁊ aliū: quia ſolum faciunt differre ẜm reſationem: ergo ſolum ꝑ modum ſe habendi. ergo nō ē vere pluralitas in eſſe diuino ꝑſonarū. Confirmatio v̓oapparens harum rationum hec eſt. quoniā vna eadēqꝫꝑſona poteſt alio ⁊ alio modo ſe habere. Sed in diuinis ſola eſt differentia ẜm modum ſe habendi: quia nōeſt ibi differentia niſi ſcd̓m relationem vt dicit auguſ.⁊ ſancti omnes. ergo in diuino eē non eſt vere pluralitas ꝑſonalis. maior patet in ꝑſona hominis qm̄ idempoteſt eē dexter ⁊ ſiniſter reſpectu diuerſoꝝ. ¶ Terciaratio rich̓. in li. de trini. ꝑſona ſcd̓m ſubſtātiam dicit̉ ⁊ſubſtantiā ſignificare videt̉. ſi ergo in deo nō eſt pluralitas ſubſtātie ergo nec eſt ibi vera pluralitas perſone¶ Quarta ratō boeciꝰ ꝯtra neſtoriū ī li. de duabꝰ naturis ⁊ vna ꝑſona xp̄i. ꝑſona eſt ratōnalis nature indiuidua ſubſtātia. vbi gͦ erit indiſtātia ſub̓e indiuidue ⁊c̓.erit ⁊ ẜm veritatem indiſtantia perſone ſi ergo in deo