de ſpirituſancto. ſicut radij ſolaris lumīs ab ip̄o ꝓcedētis non ſeꝑant̉ nec abinuicē abſcindunt̉ et vſqꝫ ad nosluīs emittūr claritatē. eodē mō filius et ſpūſſanctus geminꝰ pr̄is radius vſqꝫ ad nos miſerūt lumē claritatis etpatri ſunt ꝯiūcti. ex quibꝰ auctoritatibꝰ arguūt ꝙ neuiꝓcedit ab alio ſꝫ vterqꝫ ꝓcedit a patre. ¶ Itē obijciūt ꝙnō inuenitur in euāgelio ꝙ ſpūſſanctus ꝓcedat a filio.ſed ſolum ꝙ ꝓcedit a pr̄e. ioh̓. xvj. vbi fides integra ꝯtinet̉. ꝓpterea n̄ ē aliquo mō dd̓m nec credēdū ꝙ ſpūſſanctus ꝓcedat a filio. ¶ Itē nō ē expreſſum in prīcipalibusquatuor ꝯcilijs que apud illos celebrata ſunt. in quibꝰſubiūgunt̉ anathemata. vt nulli de trinitatis fide aliuddocere vel p̄dicare ꝙͣ ibi ꝯtineat̉ liceat. Un̄ arguūt nosanathematis reos. qꝛ quicūqꝫ ſpiritumſanctū a filio ꝓcedere inquiūt: addut. ¶ Itē obijtiūt. qꝛ nō cōtinet̉ ī ſimbolis. maxime in illo quē ſcripſit leo papa in tabula argētea poſt altare beati pauli apl̓i. nec etiā ī ſimbolo qd̓cantat̉ in miſſa qd̓ fuit in niceno cōcilio. in cuiꝰ fine ſubiūctū ē: qui aliud docuerit vel aliter p̄dicauerit: anathema ſit. ¶ Itē obijtiūt. vn̄ hn̄t illd̓ latini qd̓ nec a ſcriptura nec a cōcilijs nec a ſimbolis. Si dicat̉ ꝙ habeāt ꝑ reuelatōem: ſꝫ cū deus velit oēs ſaluos fieri. et ad agnitōnē veritatis venire: qͣre nō fuerūt ep̄i eoꝝ cōuocati cuꝫhͦ adderet̉ ſimbolo fidei. ¶ Itē ꝑ rōes videt̉ idē oſtendiNā cōſtans ē ꝙ potētia cognitiua pōt egredi in actū ſuum nō egrediēte motiua in actū ſuū. et ecōuerſo potētiamotiua pōt egredi in actū ſuū nō egrediēte cognitiua īactū ſuū. quia volūtas libera ē: et iō nulli alij aſtricta ēſi aūt libera ē: egrediatur ī actū ſuū libere nō depēdensa cognitiua q̄ prius egrediatur in actū ſuū. cū aliqn̄ ꝑ illuminatōem rōis egrediat̉ motiua in actū ſuū: nō tn̄ hͦē neceſſariū. cū gͦ ſumma libertas ſit ī deo et egreſſio ſitduplex. egreſſio in velle ⁊ egreſſio ī cognoſcere. egreſſioin velle ē quā cōcomitat̉ ꝓceſſio ſpūſſancti a pr̄e. ⁊ egreſſio in cognoſcere quam cōcomitatur generatō filij a pr̄enō depedent ab inuicē eē filij a pr̄e ⁊ eē ſpūſſancti a pare. ſic gͦ vterqꝫ p̄cedit ꝙ neuter ꝓcedit ab alio. ¶ Itē ꝓcedere ē ab aliquo in aliquid. cū gͦ ſpūſſanctꝰ ꝓcedat eternaliter ab aliquo: ꝓcedit et in aliquid. Sꝫ. xvj. ioh̓. dr̄ꝙ ꝓcedit a pr̄e. querit̉ gͦ in qd̓ nō ē inuenire niſi filium.quia nō ꝓcedit in ſeip̄m. ꝓcedit igr̄ a pr̄e in filiū. nō ero ꝓcedit a filio. ¶ Itē ſi ꝓcedit a filio: q̄rit̉ in ꝗd? nō inſeip̄m. gͦ in pr̄em. quia nō ē ibi alius. ergo ꝓcedit a filioin pr̄em. gͦ pr̄ recipit a filio qd̓ ē falſum et inconueniēs:cū ip̄e ſit primus fons primū principiū. ¶ Itē ad hebreos. jͣ. apl̓us cōꝑat generatōem filij a patre generationiſplēdoris a luce. gͦ ſimili rōe poterit cōꝑari ꝓceſſio ſpirituſſancti ꝓceſſioni caloris a ſole. Si gͦ calor nō dr̄ ꝓcede̓ a ſplendore ſed ſolū a ſole: ſpūſſanctꝰ nō dꝫ dici ꝓcedere a filio ſꝫ ſolū a pr̄e. ¶ Itē filiꝰ ē a pr̄e vt verbū a dicēte. ſpūſſanctus a patre vt ſpiritus a ſpirante. gͦ ſil̓iternecctus ꝓcedit a filio ſꝫ ſolū a pr̄e.Contra. xv. ioh̓.Cum venerit ſpirituſſanctus quē ego mittā vobis a pr̄egͦ ſpūſſanctus mittit̉ a filio. ſꝫ qui mittit̉ ab ab aliquop̄cedit ab eo. gͦ ſpūſſanctus ꝓcedit a filio. ¶ Itē ioh̓. xvj.Nō loquet̉ a ſemetip̄o ſꝫ quecūqꝫ audiet loquet̉ ⁊cͣ. Super hͦ dicit aug. cur nō credamꝰ ꝙ a filio ꝓcedat ſpūſſanctus. cū ſimiliter ab eo loquat̉. ¶ Itē ibidē. Ille me clarificabit qꝛ de meo accipiet. ſꝫ cōſtat ꝙ nō accipiet ab eocreatū. quid gͦ ab eo accipiet? increatū. igit̉ donuꝫ accipit ab eo. ſꝫ idē ē eē et eē donū. gͦ accipiet ab eo eē. gͦ ꝓcedit a filio. ¶ Suꝑ illud de meo accipiet Ioh̓. criſo. i. demea cognitōe. ſꝫ a quocūqꝫ accipiet cognitōem ſpūſſanctus. ab eodē accipit eēntiam: gͦ habꝫ eē ſiue eēntiā a filio ergo ꝓcedit ab ip̄o. ¶ Itē aug. ſuꝑ. xvj. ioh̓. quecūqꝫaudiet loquet̉. cur nō credimꝰ ꝙ de filio ꝓcedit ſpūſſanctus. cū ſit filij ſpūs. ſi em̄ ab eo nō ꝓcede̓t. nō poſt r̄ſurrectōem ſe repn̄tans diſcipulis inſufflaſſet eis dicēs. ac

cipite ſpiritūſanctū. ioh̓. xx. quid em̄ aliud ſignificat niſi ꝙ ꝓcedit ſpūſſanctus de ip̄o. ¶ Itē. v. marci. ego ſenſide me virtutē exiſſe. Aug. noīe virtutis ſpūſſanctꝰ intelligit̉. Et j. luc̄. virtus altiſſimi obumbrabit tibi. et vltimo. ſedete ī ciuitate donec induamini virtute d̓ alto. ergo ſpūſſanctus exit et ꝓcedit a filio. Itē ſunt alie auctoritates plures doctoꝝ grecoꝝ. anaſtaſij. didini. cirilli.ioh̓. criſo. ī ſenten̄. di. xj. ¶ Itē idē on̄dit̉ ꝑ rōes. ſuppoſita hac ꝓpoſitōe ꝙ oīs amor ꝓcedat ab amante. cū ſpirituſſanctus ſit amor filij quo filius amat patrē. gͦ ſpirituſſanctus ꝓcedit a filio. ¶ Item ſi due ꝑſone immediate ꝓcederent a patre. ita ꝙ nō vna ab alia: cū ex ꝑte patris nō ſit niſi vnus exiſtentie modus. oīno idē modꝰ eſſꝫexeūdi duaꝝ ꝑſonaꝝ a pr̄e. ergo ſi vna exiſteret ꝑ modū generatōis: et alia. vtraqꝫ ergo eēt filius. et ſi vna eſſet verbū et alia. ergo cū vnicuꝫ ſit verbum ſumme ꝑfectū adducendū oīa: nugatio eſſet in pr̄e ſi ꝓtuliſſet v̓būaliud. relinquitur igit̉ ꝙ nō pōt poni ꝙ due ꝑſoue ꝓcedant a pr̄e: ita ꝙ neutra ab alia ꝓcedit. igit̉ vel filius aſpirituſancto. vel ſpirituſſanctꝰ a filio. ſꝫ nō filius a ſpirituſancto. gͦ ſpirituſſanctus ꝓcedit a filio. ¶ Itē ſi ꝓcederent due ab vna. ita ꝙ neutra ab altera: nō eēt ſūmigermanitas vel ꝯueniētia. ergo nec ſummus amor qd̓cincōueniēs. ¶ Itē ſi due ꝑſone ꝓcedunt immediate abvna. aut ꝓcedunt ẜm vnū modū: vel ẜm aliū et aliū. Siẜm modū vnū. gͦ ſi vna ē filius et alia. Si ẜm aliū ⁊ alium modū: tūc penitus inter eas nulla erit germanitasvel cōuenientia ꝑſonalis habitudinis. quia ẜm illū modū nūqͣ adinuice referent̉ qd̓ ē incōueniens. Relinquitur ꝙ ſi due ꝑſone ꝓcedunt ab vna ita ꝙ vna ꝓcedat abvna ſola: et alia ꝓcedit ab vna cū alia. ¶ Itē in imaginetrinitatis create ē amor. nō ſolū ꝓcedēs a mēte: ſꝫ a mēte ⁊ noticia. ergo ſimiliter in trinitate increata ſpirituſſanctus nō ſolū ꝓcedit a pr̄e: ſꝫ a pr̄e et filio. ¶ Itē gal̓.iiij. miſit deꝰ ſpiritū filij. vn̄ bene dr̄ ſpūs filij. ſꝫ que ē habitudo hic notata: ꝯſtās ē ꝙ habitudo genitiui dicit habitudinē in potētia rōe gignentis ad genitū. ſꝫ ſi diceretur ſpūſſanctus a filio: hec p̄poſitio a. notaret origineꝫergo cū magis ꝓprie dicatur ꝙ ſpūſſanctus habet originē a filio ꝙͣ generatōem. adhuc magis ꝓprie dicet̉ ſpūſſanctus a filio ꝙͣ ſpiritus filij.Solutio. dicendum.ꝙ ꝓcedere dr̄ dupliciter. Uno mō dr̄ ꝓcedere ī motu locali. qui motus ab aliquo in aliquid. Alio mō dr̄ ꝓcedere in exitu creati a cā vel motus a mouente. ẜm p̄mimodū ꝓcedere requirit duplicē terminū a quo et in quēẜm modū ſecundū nō requirit niſi vnū .ſ. a quo. vnde ⁊ẜm hos duos modos pōt trāſſumi ad ꝓceſſionē ſpūſſancti verbū ꝓcedendi. greci v̓o verbū ꝓcedendi tranſtulerūt a motu locali. vn̄ ꝓceſſionē ſpirituſſancti eternā intellexerūt ab aliquo in aliquē. et iō ẜm hunc modū nonꝯceſſerūt ꝙ ꝓcede̓t ſpūſſanctus a filio in patrē. qd̓ nō ēincōueniēs: cū in ip̄o patre ſit rō primi principij ⁊ nihilhabeat pr̄ a filio. ſi aut diceret̉ ꝙ ꝓcederet a filio in patrem: videretur pater aliquid habere a filio: ſꝫ cōceſſerūt ꝙ ꝓcedat a patre in filiū. in quo on̄ditur ꝙ eſt amorpatris ad filiū. et etiā inſinuat̉ ꝙ filius habet eſſe a patre. Latini v̓o trāſſumūt v̓bū ꝓcedendi ab exitu ſiue ꝓceſſu tanti a cā. Unde dicunt ꝙ ꝓcedere ē ab aliquo exire. ꝙͣuis nō in aliquē ẜm ꝙ dicit̉ a mēte ⁊ noticia ꝓcedeamor. ꝙͣuis nō intelligitur in aliquid. ⁊ ẜm hūc moduꝫdicūt latini ꝙ ſpirituſſanctus ꝓcedit a patre ⁊ filio. ꝗaexit ab vtroqꝫ velut amor a noticia et mente. ⁊ ꝑ hoc patet rn̄ſio ad auctoritates Io. dam̄. nā ip̄i accipit ꝓcedoẜm primū modū. ¶ Ad auctoritates v̓o dyo. et grego.dd̓m ꝙ cū dicuntur eterne pullulatōes vel duo luminavel duo ſemina vel duo radij filius et ſpirituſſanctus apatre: nō negatur per hoc ꝙ vnus .ſ. ſpirituſſanctus nōhabeat originē ab alio. videlicꝫ a filio: ſed ꝑ hͦ inſinuat̉