Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

.xliij.Queſtio

intelligētie in nobis: tamē appropriat̉ ei ſapientiacta. Ad octauū dd̓m. ſpiritus inſꝫ donū rōetelligētieliciter. trāē et intraſitiue. Intraitiue vtpūs intelligētie ſpūs qui ē intelligbi. vl̓ trāſitiue. ſic ſupponit vl̓ protia. etꝑſona filij cuius ē ſpūſſanctus tāꝙͣ ab ip̄o ꝓcedens. vel effectu ī creatura. quia intelligētia in nobis ē a ſpirituſancto. Intelligētia et̄ ẜm ponitur intranſitiue pōtaccipi eēntialiter et ꝑſonaliter. Eſſentialiter cōuenit toti trinitati et etiā pōt dici ſpirituſſanctus ē intelligētiaꝑſonaliter. ſic appropriatur filio. Ad. ix. patet ſolutioex p̄dictis. Ad decimū dd̓m ẜm̄ rich̓. de ſanc. vic. qm̄verbū a corde ꝓcedit et ip̄m cordis ſagacitas innoteſcit. recte filius verbū patris dicit̉ quod vel quempaterna caritas manifeſtatur. in patre om̄is veritatiscōceptio: in eius verbo omnis veritatis ꝓlatio: in ſpirituſancto omnis veritatis auditio. Iuxta hoc qd̓ dr̄ ineuāgelio Ioh̓. xvj. loquetur a ſemetip̄o ſed quecūqꝫaudierit loquet̉. igit̉ pōt dici verbū qui ē ab aliquo: ſed nec ſpirituſſanctus qui ē ab vno ſolo. ſed ſolus filius qui eſt a ſolo vno a quo emanat om̄is veritatis manifeſtatio. igitur eēndi verbū eſt interp̄tatio veritatis: ſed requirit̉ cum hic ab vno vt vult Richardus. Articulus terciusB terciū ꝓcedit̉ ſic aug. in. vj. de trini. Siueſiue caritas. manifeſtū ē ē aliquis duſpūſſanctꝰ ſit vnitas amborū ſiue ſanctitasorū quo vterqꝫ cōiungitur. ergo ſpūſſanctus eſt vnitaspatris et filij nexus. Item aug. in eodē. ſpirituſſan.ctus cōmune ē aliquid patris filij quicquid ē illud. atip̄a cōmunio cōſubſtātialis eſt et coeterna. Itē in xv.li. de trini. ſpūſſanctus qui eſt ꝯmunis ambobus: id vocatur ꝓprie quod eſt amboꝝ ꝯmune. ex hoc relinquitur ip̄e ſpirituſſanctꝰ ē nexus et vnio patris. Itē amorē copula amātis et amati. ſi ergo ſpirituſſanctus amorē patris et filij: hoc eſt amor quē habet pater ad filiuꝫfilius ad patrē. relinquitur ſpirituſſanctus ē nexuset vnio patris ad filiū. aūt ita ſit hiero. ſuꝑ. xiiij. pͣsdicit. ſpirituſſanctus amor ē dilectio quā habet in filium filius ī patrem. Contra. cuꝫ ſpirituſſanctus ſitvnitas amborū. aut dicitur vnitas eēntialiter. aut perſonaliter aut notionaliter. dicitur vnitas eēntialiterquia vnitas iſta amboꝝ eſt relata ad ambos ad pr̄emſcꝫ et filiū. vnitas aūt eēntialis eſt relata. Nec dicit̉ꝑſonaliter. quia ambo ſunt vna perſona. Nec notionaliter. quia vnitas que ē ip̄e ſpirituſſanctus. eſt ip̄anotio que eſt ſpiratio cōmunis patri et filio. immo notio ſpirituſſancti que eſt ꝓceſſio ſe habet per oppoſitōꝫad illam. Relinquitur igitur nullo modo eſt communio patris et filij ip̄e ſpirituſſanctus. Itē pater filiꝰſeip̄is ꝯiūgunt̉. ergo ꝯiungunt̉ vel ꝯnectunt̉ ſpūſct̄o Itē omne ꝯiūgens tenet rōem medij extremi. ſꝫ nullum ꝓcedens ab aliquibꝰ tenet rōem medij ſꝫ extremi.nullū ꝓcedēs pōt mediū ꝯiūgēs. inqͣtum hmōi. Cuſpirituſſanctus inꝙͣtum hmōi ſit ꝓcedēs a patre et fiio: ē vinculū vel nexus ꝯiungēs patrē et filiū. Reſpōſio dd̓m. ſpūſſanctus ē vinculū et nexus ſiue communio patris et filij et hoc multiplici rōe. primo ꝗa eſtamor ꝓcedens a patre filio coīter et vno. amor at̄nexus ē et vinculum amantiū. Secundo quia exit a patre et filio in vnitate ſubſtātie patre et filio. qd̓ poſſet niſi eadē eēt vna ſubſtātia patris et filij. et oſtendit vnitatē ſubſtātie patris filij. vn̄ aug. ī. xv. de trini.Caritas qua pater diligit filiū et filius patrē: ineffabi cōmunioneꝫ demōſtrat amboꝝ. Tercio qꝛ exit a pr̄e filio eandē hītudinē et relatōem ſiue notionē ēmūis ſpiratio. Quarta ē. quia ip̄e ſpūſſanctꝰ ē vnioſiue cōmunio quā nos vnimur deo cōicamꝰ ip̄aꝫ ſū-

bonitatē ip̄a bonaiuina. ip̄e em̄ amor ē. amor at̄ē primū dor aūt doneꝓprio amore donaturet qꝛ ip̄o oīa noant̉.dr̄ cōmunio qͣtuormodis. dr̄ coīo ſiur̄is filij effectiue.ꝗa ei attribuit̉ effectꝰnis dei ad noset filiū rōe vniꝰ habiRelatiue qꝛ ip̄e refertur adtudinis vel relatōis ē cōiinis ſpiratio ẜm quā ē abillis. Oſtenſiue quia ip̄e on̄dit vnā et eandē ſubſtātiaꝫ pr̄is et filij qͣſi formaliter: qꝛ ip̄e eſt amor pr̄is et filij. Rn̄dendū igitur ad obiecta. Ad pͥmū dd̓m. vnitaoamboꝝ dr̄ tripliciter. primo intrāſitiue. vt ſit ſenſvuitas amboꝝ .i. vnitas ē ambo: hec ē eēntia. Secūdo dr̄ vnitas amboꝝ vnitas ē ī ambobꝰ. hec ētionalis cōmunis ſpiratio. Tercō vnitas ab ambobus hec ē ꝑſonalis .ſ. ſpūſſancti. Ad ſecūdū dd̓m.dr̄ pr̄ et filius ꝯiūgunt̉ ſeip̄is. intelligit̉ qꝛ ſua eēntiaſunt vnū. It̄ dr̄ ꝯiūgunt̉: pt̄ intelligi triplicit̓. ſuacōi natura: vel ſua cōi hītudine .ſ. ſpiratōe. vel ſuo cōicedēte .ſ. amore ē ſpūſſanctus: et ex pꝫ ſolutio. Adaliud dd̓m. amor aliqͦꝝ duoꝝ pt̄ dupl̓r ꝯſiderari. primo vt exit ab illis: ſic ꝯſiderat̉ vt ꝓcedens et vt extre. Alio vt ē ī illis: et ſic ꝯſiderat̉ vt ſpūale rinculūet copula vniunt̉ affectꝰ amātiū. Scd̓m hūc moduꝫip̄e ſpūſſct̄s vno ē vt extremū: alio vt mediū patris et fili Articulꝰ quartꝰIrca quartū ꝓcedit̉ ſic. tria ſunt prīcipiaī hoīe: nat̉a ē volūtas. in diuīs ſit vnaꝓceſſio ſiue ꝓductio modū nature .ſ. ꝓceſſio filij. Alia modū volūtatis .ſ. ꝓductio ſpūſſct̄i. dꝫ t̓cia modū rōis. vl̓ qͣre? digniꝰ qd̓ ſit int̓ oēs vires aīe ē. ſi digniꝰ ē ī imagīe creata: magis dꝫ aptari poni ī imagīe increata. ſi ponit̉ ibi ꝓductō modūvolūtatis nature: multo fortiꝰ dꝫ ibi poni ē ibi ꝓductio rōis: hāc magis aſſil̓at̉ deo. Cōtra. ꝓductiodr̄ modū motꝰ: ſꝫ oīs motꝰ ē violētꝰ: vel natural̓: vl̓ volūtariꝰ. Et violētus ꝗdā diuīs aptari pt̄. qꝛ ē ī re ſo trahit̉ in alienā pt̄atē. ſolūmō aptabit̉ diuīs volūtariꝰ nat̉alis. erit pone̓ ī deo niſi ꝓductōꝫ volūtariā naturalē. Solutio dd̓m. ibi ē ꝓductō mo rōis: ſꝫ alid̓ a ꝓductōe nat̉ali. ī diuīs aptat̉ductio cuiuſqꝫ nat̉e: ſꝫ nat̉e dignioris ē rōnal̓ nat̉aē imago d̓i. nec dr̄ ibi generatō ẜm quēcūqꝫ modū. ſꝫ ẜm ītelligētia a mēte ꝓcedit ē pͥma ꝓductio nat̉e rōnal̓ pꝫ aug. dic̄ generatōꝫ filij ꝓductōeꝫ ītelligētiea mēte ītelligi. ꝓductōeꝫ ſpūſſct̄i ī ꝓductōe amoris alvtroqꝫ: ītelligētia videlꝫ mēte. Sꝫ ꝓductio modumintelligētie ē modū rōis: qd̓ pꝫ. qꝛ ꝓductō filij ē ꝓductio v̓bi mētal̓ qd̓ idē ē intelligētia. Eadē ē ꝓductōilis. qꝛ ē ꝓductō nature rōnalisnature Nlembrum quartumOnſequēter q̄rit̉ a ſit ꝓceſſio ſpūſſct̄i eina. Na greci negāt a filio: dicūt ſo a pr̄e ſpm̄ ſct̄m ꝓcede̓. Et ad inducūtfirmatōeꝫ ſui erroriaucͣtes rōespͥmo aucͣte ioh̓. dam̄. ī. j. l.iīaꝝ. ſpūſſct̄s īificata a pr̄e īdiſtant̉ ꝓcedēs ī filio reꝗeſcertͣs ē apr̄e ī filiū. ē a filio. Itē idē ī eod̓. filiū dicipr̄is filiū. ꝓcede̓ dicīꝰ a pr̄e ſpm̄ ſct̄m. filij d̓o ſpm̄ dicīꝰ ſct̄m.tn̄ a filio ꝓcede̓ dicimꝰ. It̉ dyo. ex īmat̄ialitibilibono cordialia boītatis exorta ſūt luīa. ab ea ab ip̄o ī ſeip̄is adīuicē coet̓ne pullulatōis r̄māſer̄t īreceſſibilia. ex aucͣte volūt dice̓. filiꝰ ſpūſſct̄s ꝓcedūt a pr̄eita neut̓ ab alio. It̄ dyo. filiꝰūſſct̄s ſūt qͣi diuīaſemia vl̓ qͣi flores qͣi luīa ſuꝑ eēntialia ea ſumimꝰ.ter aūt ſint: nec intellige̓ nec vere dice̓ p̄ſſumus. volūt.dice̓. filiꝰ ſpūſſct̄s ſūt qͣi duoriuuli a pr̄e ꝓcedēteo.ita neuter ab alio. Ite greg. theologus in ſermone