.xliij.Queſtio
intelligētie in nobis: nō tamē appropriat̉ ei eē ſapientiacta. ¶ Ad octauū dd̓m. ꝙ ſpiritus inſꝫ donū rōetelligētie pōliciter. trāē et intraſitiue. Intraitiue vtpūs intelligētie ſpūs qui ē intelligbi. vl̓ trāſitiue. ⁊ ſic ſupponit vl̓ protia. et hͦ mōꝑſona filij cuius ē ſpūſſanctus tāꝙͣ ab ip̄o ꝓcedens. velꝓ effectu ī creatura. quia intelligētia in nobis ē a ſpirituſancto. Intelligētia et̄ ẜm ꝙ ponitur intranſitiue pōtaccipi eēntialiter et ꝑſonaliter. Eſſentialiter cōuenit toti trinitati et etiā pōt dici ſpirituſſanctus ē intelligētiaꝑſonaliter. ſic appropriatur filio. ¶ Ad. ix. patet ſolutioex p̄dictis. ¶ Ad decimū dd̓m ẜm̄ rich̓. de ſanc. vic. qm̄verbū a corde ꝓcedit et ꝑ ip̄m cordis ſagacitas innoteſcit. recte filius verbū patris dicit̉ ꝑ quod vel ꝑ quempaterna caritas manifeſtatur. in patre om̄is veritatiscōceptio: in eius verbo omnis veritatis ꝓlatio: in ſpirituſancto omnis veritatis auditio. Iuxta hoc qd̓ dr̄ ineuāgelio Ioh̓. xvj. Nō loquetur a ſemetip̄o ſed quecūqꝫaudierit loquet̉. Nō igit̉ pōt dici verbū qui nō ē ab aliquo: ſed nec ſpirituſſanctus qui nō ē ab vno ſolo. ſed ſolus filius qui eſt a ſolo vno a quo emanat om̄is veritatis manifeſtatio. Rō igitur eēndi verbū nō eſt interp̄tatio veritatis: ſed requirit̉ cum hic eē ab vno vt vult Richardus.¶ Articulus terciusB terciū ꝓcedit̉ ſic aug. in. vj. de trini. Siueſiue caritas. manifeſtū ē ꝙ nō ē aliquis duſpūſſanctꝰ ſit vnitas amborū ſiue ſanctitasorū quo vterqꝫ cōiungitur. ergo ſpūſſanctus eſt vnitaspatris et filij ⁊ nexus. ¶ Item aug. in eodē. ſpirituſſan.ctus cōmune ē aliquid patris ⁊ filij quicquid ē illud. atip̄a cōmunio cōſubſtātialis eſt et coeterna. ¶ Itē in xv.li. de trini. ſpūſſanctus qui eſt ꝯmunis ambobus: id vocatur ꝓprie quod eſt amboꝝ ꝯmune. ex hoc relinquiturꝙ ip̄e ſpirituſſanctꝰ ē nexus et vnio patris. ¶ Itē amorē copula amātis et amati. ſi ergo ſpirituſſanctus amorē patris et filij: hoc eſt amor quē habet pater ad filiuꝫ ⁊filius ad patrē. relinquitur ꝙ ſpirituſſanctus ē nexuset vnio patris ad filiū. Ꝙ aūt ita ſit hiero. ſuꝑ. xiiij. pͣsdicit. ſpirituſſanctus amor ē ⁊ dilectio quā habet in filium ⁊ filius ī patrem. ¶ Contra. cuꝫ ſpirituſſanctus ſitvnitas amborū. aut dicitur vnitas eēntialiter. aut perſonaliter aut notionaliter. Nō dicitur vnitas eēntialiterquia vnitas iſta amboꝝ eſt relata ad ambos ad pr̄emſcꝫ et filiū. vnitas aūt eēntialis nō eſt relata. Nec dicit̉ꝑſonaliter. quia ambo nō ſunt vna perſona. Nec notionaliter. quia vnitas que ē ip̄e ſpirituſſanctus. nō eſt ip̄anotio que eſt ſpiratio cōmunis patri et filio. immo notio ſpirituſſancti que eſt ꝓceſſio ſe habet per oppoſitōꝫad illam. Relinquitur igitur ꝙ nullo modo eſt communio patris et filij ip̄e ſpirituſſanctus. ¶ Itē pater ⁊ filiꝰſeip̄is ꝯiūgunt̉. ergo nō ꝯiungunt̉ vel ꝯnectunt̉ ſpūſct̄o¶ Itē omne ꝯiūgens tenet rōem medij n̄ extremi. ſꝫ nullum ꝓcedens ab aliquibꝰ tenet rōem medij ſꝫ extremi.nullū ꝓcedēs pōt eē mediū ꝯiūgēs. inqͣtum hmōi. Cuſpirituſſanctus inꝙͣtum hmōi ſit ꝓcedēs a patre et fiio: nō ē vinculū vel nexus ꝯiungēs patrē et filiū. ¶ Reſpōſio dd̓m. ꝙ ſpūſſanctus ē vinculū et nexus ſiue communio patris et filij et hoc multiplici rōe. primo ꝗa eſtamor ꝓcedens a patre ⁊ filio coīter et vno mō. amor at̄nexus ē et vinculum amantiū. Secundo quia exit a patre et filio in vnitate ſubſtātie cū patre et filio. qd̓ n̄ poſſet eē niſi eadē eēt vna ſubſtātia patris et filij. et iō oſtendit vnitatē ſubſtātie patris ⁊ filij. vn̄ aug. ī. xv. de trini.Caritas qua pater diligit filiū et filius patrē: ineffabilē cōmunioneꝫ demōſtrat amboꝝ. Tercio qꝛ exit a pr̄e⁊ filio ꝑ eandē hītudinē et relatōem ſiue notionē q̄ ē cōmūis ſpiratio. Quarta rō ē. quia ip̄e ſpūſſanctꝰ ē vnioſiue cōmunio ꝑ quā nos vnimur deo ⁊ cōicamꝰ ip̄aꝫ ſū-
mā bonitatē ⁊ ip̄a bonaiuina. ip̄e em̄ amor ē. amor at̄ē primū dord̓ aūt doneꝓprio amore donaturet iō qꝛ ip̄o oīa noant̉.dr̄ cōmunio qͣtuormodis. gͦ dr̄ coīo ſiur̄is ⁊ filij effectiue.ꝗa ei attribuit̉ effectꝰnis dei ad noset filiū rōe vniꝰ habiRelatiue qꝛ ip̄e refertur ad p̄tudinis vel relatōis q̄ ē cōiinis ſpiratio ẜm quā ē abillis. Oſtenſiue quia ip̄e on̄dit vnā et eandē ſubſtātiaꝫeē pr̄is et filij qͣſi formaliter: qꝛ ip̄e eſt amor pr̄is et filij.¶ Rn̄dendū igitur ad obiecta. Ad pͥmū dd̓m. ꝙ vnitaoamboꝝ dr̄ tripliciter. primo mō intrāſitiue. vt ſit ſenſvuitas amboꝝ .i. vnitas q̄ ē ambo: ⁊ hec ē eēntia. Secūdo mō dr̄ vnitas amboꝝ ⁊ vnitas q̄ ē ī ambobꝰ. hec ē nōtionalis cōmunis ſpiratio. Tercō mō vnitas ab ambobus hec ē ꝑſonalis .ſ. ſpūſſancti. Ad ſecūdū dd̓m. ꝙ cūdr̄ pr̄ et filius ꝯiūgunt̉ ſeip̄is. intelligit̉ hͦ qꝛ ſua eēntiaſunt vnū. It̄ cū dr̄ ꝯiūgunt̉: hͦ pt̄ intelligi triplicit̓. ſuacōi natura: vel ſua cōi hītudine .ſ. ſpiratōe. vel ſuo cōi ꝓcedēte .ſ. amore ꝗ ē ſpūſſanctus: et ex hͦ pꝫ ſolutio. ¶ Adaliud dd̓m. ꝙ amor aliqͦꝝ duoꝝ pt̄ dupl̓r ꝯſiderari. primo vt exit ab illis: ⁊ ſic ꝯſiderat̉ vt ꝓcedens et vt extremū. Alio mō vt ē ī illis: et ſic ꝯſiderat̉ vt ſpūale rinculūet copula qͦ vniunt̉ affectꝰ amātiū. Scd̓m gͦ hūc moduꝫip̄e ſpūſſct̄s vno mō ē vt extremū: alio mō vt mediū patris et fili¶ Articulꝰ quartꝰIrca quartū ꝓcedit̉ ſic. cū tria ſunt prīcipiaī hoīe: nat̉a rō ē volūtas. cū in diuīs ſit vnaꝓceſſio ſiue ꝓductio ꝑ modū nature .ſ. ꝓceſſio filij. Alia ꝑ modū volūtatis .ſ. ꝓductio ſpūſſct̄i. gͦ dꝫeē t̓cia ꝑ modū rōis. vl̓ qͣre n̄? digniꝰ eī qd̓ ſit int̓ oēs vires aīe ē rō. ſi gͦ digniꝰ ē ī imagīe creata: magis dꝫ aptari ⁊ poni ī imagīe increata. ſi ponit̉ ibi ꝓductō ꝑ modūvolūtatis ⁊ nature: multo fortiꝰ dꝫ ibi poni ⁊ ē ibi ꝓductio rōis: ꝑ hāc eī magis aſſil̓at̉ deo. ¶ Cōtra. ꝓductiodr̄ ꝑ modū motꝰ: ſꝫ oīs motꝰ ē violētꝰ: vel natural̓: vl̓ volūtariꝰ. Et violētus ꝗdā diuīs aptari nō pt̄. qꝛ ē ī re ſolū q̄ trahit̉ in alienā pt̄atē. gͦ ſolūmō aptabit̉ diuīs volūtariꝰ ⁊ nat̉alis. gͦ nō erit pone̓ ī deo niſi ꝓductōꝫ volūtariā ⁊ naturalē. ¶ Solutio dd̓m. ꝙ ibi ē ꝓductō ꝑ modū rōis: ſꝫ n̄ alid̓ a ꝓductōe nat̉ali. ī diuīs eī n̄ aptat̉ ꝓductio cuiuſqꝫ nat̉e: ſꝫ nat̉e dignioris q̄ ē rōnal̓ nat̉a q̄ē imago d̓i. nec dr̄ ibi generatō ẜm quēcūqꝫ modū. ſꝫ ẜmꝙ ītelligētia a mēte ꝓcedit q̄ ē pͥma ꝓductio nat̉e rōnal̓⁊ h̓ pꝫ ꝑ aug. ꝗ dic̄ generatōꝫ filij ꝑ ꝓductōeꝫ ītelligētiea mēte ītelligi. ⁊ ꝓductōeꝫ ſpūſſct̄i ī ꝓductōe amoris alvtroqꝫ: ītelligētia videlꝫ ⁊ mēte. Sꝫ ꝓductio ꝑ modumintelligētie ē ꝑ modū rōis: qd̓ pꝫ. qꝛ ꝓductō filij ē ꝓductio v̓bi mētal̓ qd̓ idē ē ꝙ intelligētia. Eadē gͦ ē ꝓductōilis. qꝛ ē ꝓductō nature rōnalisnature¶ Nlembrum quartumOnſequēter q̄rit̉ a qͦ ſit ꝓceſſio ſpūſſct̄i eina. Na greci negāt eā eē a filio: ⁊ dicūt ſolū a pr̄e ſpm̄ ſct̄m ꝓcede̓. Et ad hͦ inducūtfirmatōeꝫ ſui erroriaucͣtes ⁊ rōespͥmo aucͣte ioh̓. dam̄. ī. j. l.iīaꝝ. ſpūſſct̄s īificata a pr̄e īdiſtant̉ ꝓcedēs ⁊ ī filio reꝗeſcertͣs ē apr̄e ī filiū. n̄ gͦ ē a filio. ¶ Itē idē ī eod̓. filiū dicipr̄is filiū. ⁊ ꝓcede̓ dicīꝰ a pr̄e ſpm̄ ſct̄m. filij d̓o ſpm̄ dicīꝰ ſct̄m. n̄tn̄ a filio ꝓcede̓ dicimꝰ. ¶ It̉ dyo. ex īmat̄iali ⁊tibilibono cordialia boītatis exorta ſūt luīa. ⁊ ab ea q̄ ab ip̄o⁊ ī ſeip̄is adīuicē coet̓ne pullulatōis r̄māſer̄t īreceſſibilia. ex qͣ aucͣte volūt dice̓. ꝙ filiꝰ ⁊ ſpūſſct̄s ꝓcedūt a pr̄eita ꝙ neut̓ ab alio. ¶ It̄ dyo. filiꝰ ⁊ūſſct̄s ſūt qͣi diuīaſemia vl̓ qͣi flores ⁊ qͣi luīa ſuꝑ eēntialia ea ſumimꝰ.ter aūt ſint: nec intellige̓ nec vere dice̓ p̄ſſumus. volūt.dice̓. ꝙ filiꝰ ⁊ ſpūſſct̄s ſūt qͣi duoriuuli a pr̄e ꝓcedēteo.ita ꝙ neuter ab alio. ¶ Ite greg. theologus in ſermone