ꝓcedere. ¶ Itē in antipbona d̓ ſct̄a trinitate dr̄. caritaspr̄. gr̄a xp̄c. coīcatio ſpūſſanctꝰ. gͦ eē caritatē appropriat̉ip̄i pr̄i. gͦ appropriabitur ei ꝓceſſio. ¶ It̄ cū ſit amor gratuitus ⁊ amor debitus. ꝓprius ꝯueniet eē amoreꝫ amorigratuito: ꝙͣ amori debito. cū ergo pr̄i ꝯueīat amor gratuitus. ſprituiſancto amor debitꝰ. ip̄i filio ꝯueīet amorex vtroqꝫ ꝑmixtus: magis ꝯuenit patri eē amorē et minus filio minime v̓o ſpūiſancto. Ꝙ aūt ita ſit patet perrichar. de ſanc. vic. in li. de trini. amor inquit gratuitꝰ ēqn̄ quis ei a quo nihil muneris accepit gratanter impēdit. amor debitus ē qn̄ quis ei a quo gratis accepit nihil niſi amoreꝫ repēdit. amor v̓o ex vtroqꝫ ꝑmixtus ē. ꝙalternatim amādo et gratis accipit ⁊ gratis impendit.Illā v̓o ꝑſonā cuius ē ꝓpriū ꝓcedere nec tn̄ de ſe ꝓcedentē habere ꝙͣ aliūde accipit totū qd̓ habet plenitudinemdebiti amoris hr̄e oportet. illā v̓o ꝑſonaꝫ q̄ a nullo aliode p̄hēditur aliquid accepiſſe vn̄ obnoxia ei fieret. vel inaliquo ei debitor exiſtēt: nullo mō videt̉ poſſe hr̄e amorē debitū ſꝫ gratuitū. Illa v̓o ꝑſona que accipit et impēdit ſicut filius habet amorē ex vtroqꝫ ꝑmixtu. ꝯſtat itaqꝫ in vno ex tribꝰ ē amor ſummus ⁊ ſolꝰ gratuitus .ſ. inpatre. ī altero v̓o ſit ſummꝰ vt ſit ſolū debitꝰ .ſ. ī ſpūſancto. in tercio v̓o .ſ. filio ſit ſummus vt ſit ex vno debitusinquātū videlicꝫ accipit a pr̄e: ex altero v̓o gratuitꝰ inpūiſancto. ergo amor coīs ē tribꝰ ꝑſonis. nōimn dagͦ ꝓprius ſpūiſancto. ¶ Itē cui magis ꝯuenit dici ſapīam⁊ magis ꝯuenit dici donū. ꝓbatio qꝛ inier ſeptē dona deꝗbꝰ yſa. xj. eſt ſummū ⁊ p̄cipuū donū ſapīa. cū ergo filioueniat ꝓprie dici ſapīam: ei ꝓprie ꝯuenit dici donū. ſicupatet ꝑ aug. in li. de trint. vnicū dei verbū ꝓprie vocamꝰnomine ſapīe: cū ſit vniuerſaliter ⁊ ſpūſſanctus ⁊ paterip̄a ſapīa. ergo cū ip̄e filius exeat a pr̄e ꝑ modū ſapientie a mēte: ip̄e filius exiget ꝑmodū donatōis. ergo ip̄ierit donū ꝓprie. Itē ſpūs dicit̉ ꝓprie eo ꝙ ſpiret̉. cū ergoſapiētia vel intelligētia ſpiret̉: ſapīe ꝯueniet eē ſpiritumꝘ aūt ſpiret̉ hoc patꝫ qꝛ ip̄a inſpiratur. Un̄ iob. xxxij.Inſpiratio omni potētis dat intelligētiā gͦ et ſpirat̉. Siigit̉ ip̄e filius ꝓcedit a patre vt ſapientia a mente: ei cōueniet eē ſpiritū. ergo ꝓceſſio filij ē ꝑ modum ſpiratōis.¶ Itē principiū ſciendi vel intelligēdi ē ꝓprie ſapiētia. ſiip̄e ſpūſſanctus ē principiū ſciēdi et intelligēdi ꝓprie ītum hmōi: ꝓprie ē ſapiētia. ꝓbatio medie. jͣ. ad corin.ij. nobis reuelauit deus ꝑ ſpiritū: et ſpiritus oīa ſcrutatur. et iterum accepimus ſpm̄ qui ex deo ē vt ſciamus.¶ Item intelligētia ꝓprie generat̉ a mēte. cum ergo ſpūſſanctus ſit ſpiritus intelligētie generabitur. ꝓbatō medie. Sap̄. vij. In illa ē ſpūs intelligētie ſct̄us ⁊cͣ. ¶ Iteꝫſpūs dr̄ prīcipiū ſciendi et intelligēdi. amor ē prīcipiunintelligēdi: ſapīa prīcipiū ſciēdi. ergo ſicut ꝓprie diciturſpūſſanctus amor: ꝓprie debet dici ſapīa. ¶ Itē qd̓ ē int̓ptatiuū intellectus veritatis ē verbū. ſꝫ ſpūſſanctus ē interp̄tatiuus intellectus veritatis: ergo ip̄e ē verbū. ꝓbatio medie. xvj. ioh̓. Cum venerit ſpūs veritatis docebitvos omnē veritatē. et. xiiij. docebit vos omīa et ſuggeritvobis omnia quecūqꝫ dixero vobis. ¶ Cōtra. aug. xv.d̓ trini. nō dr̄ in hac trinitate verbū niſi filius. nec donūniſi ſpūſſanctus: nec de quo genitū ē verbum nec de quoꝓcedit ſpūs niſi pr̄. ¶ Itē augin eodē. ſicut vnicū verbūdei vocamus ꝓprio nomine ſapiētie. cū ſit vniuerſaliter⁊ ſpūſſanctus ⁊ pater ip̄a ſapiētia. ita ſpūſſanctus nūcupatur ꝓprie vocabulo caritatis. cū ſit et pater et filiꝰvniuerſaliter caritas. ¶ Rn̄ſio ꝙ amor dicit̉ duplicitervno mō dr̄ ꝯplacētia boni ſimpliciter ſic ꝯuenit tribusꝑſonis. Alio mō dicit̉ motus liber ſiue liberalis voluntatis boni ab alio .ſ. ab ip̄a potētia q̄ ē voluntas. inqͣtūigitur ꝯſiderat̉ vt motus liber ſiue liberalis voluntatisſic appropriat̉ patri ſub illa rōe qua dic̄ richar. ꝙ amorgratuitus appropriat̉ patri. Inꝙͣtum ꝯſideratur vt liberalis motus ab aliquo: ſic appropriat̉ filio ſub illa rōequa dicit Richar. ꝙ amor ꝑmixtus appropriat̉ filio inꝙͣtuꝫ ꝯſideratur. p̄ciſe vt ab alio: ſic appropriatur ſpūi-

ſancto ſub illa rōe qua dicit Richardus ꝙ amor debi.tus appropriat̉ ſpirituiſancto. In caritate igit̉ ē cōſiderare cōditionē aliquā que ꝓprie cōuenit patri. aliquamque ꝓprie filio. aliquā que ꝓprie ſpirituiſancto. et rōe huius appropriatōis dr̄ qn̄qꝫ cōuenire vni: qn̄qꝫ alteri. Ulaliter. caritas ſiue amor dr̄ multipliciter. coīter ꝑ appropriatōem: et ꝓprie. cū em̄ amor ſiue caritas ſit voluntasboni. volūtas autē ſumitur multipliciter: ⁊ amor dicet̉multipliciter. volūtas aūt dr̄ potētia volēdi: dr̄ ſimilit̓motus ip̄ius potentie. dr̄ etiā ip̄m volitū. iuxta hāc diuerſitatē trāſſumitur ad diuina. Scd̓m ꝙ voluntas dr̄ip̄m volitū: ſic ē idē ꝙ ꝯplacētia boni. et ſic ſumitur coīter et cōuenit toti trinitati. Scd̓m aūt ꝙ volūtas dr̄ potētia: ſic pōt ſumi vt ē mouēs ſeip̄am. Eſt em̄ in duplicirōe .ſ. potētie ⁊ inſtrumēti. dic̄ em̄ anſcl̓. ꝙ volūtas ē inſtrumentū ſeip̄m mouēs. vt aūt ē mouēs ſic illi cōpetitrō prīcipij: ⁊ ſic cōuenit patri. ẜm aūt ꝙ ꝯſiderat̉ vt eſtmota .i. qua ē actus vel motꝰ ſic ꝯuenit filio. ẜm ꝙ volūtas dr̄ motus elicitus a volūtate. vt ē mouens et motaſic cōuenit ſpūiſancto. ⁊ iuxta hunc typū ſumitur amovt ē donū ſiue emanatio liberalitatis a cōdilectis. et ſicē ſpūſſancti ꝓprie. Scd̓m igit̉ ꝙ voluntas dr̄ volitū ꝙ ēcōplacētia boni: ſic ſumitur coīter ⁊ ꝯueīt trinitati ẜmꝙ eſt principium mouens ſic appropriatur patri ẜm oē principiū motū. principiū dico volūtatis q̄ ē motꝰ. ſicappropriat̉ filio ẜm ꝙ ē motꝰ exiēs a volūtate ſic dupliciter cōſiderata ſic ꝯuenit ſpūiſancto ꝓprie. qꝛ iuxͣ hancſimilitudinē vt dictū ē. ē donū ſiue emanatio liberalitatis a condilectis. licet igit̉ amor quodāmodo cōueniattoti trinitati: ⁊ quadā appropriatōe pr̄i ⁊ filio: tn̄ ꝓut ꝓprie ſumitur cōuenit ſpirituiſancto: et ꝓprie ẜm ꝙ dicitaug. in. vj. de trini. tria ſunt et nō ampliꝰ. vnus diligēseū qui de illo: ⁊ alius diligēs de quo ē ⁊ ip̄a dilectio. etꝑ hoc patꝫ ſolutio ad tria pͥmo obiecta. ¶ Ad quartumdd̓m. ꝙ formaliter loquendo oīs amor ē gratuitus. ꝗaqd̓ ex amore impendit̉ nō ex debito ſꝫ liberaliter impeditur. referēdo ad cām motiuā amoris: accipit̉ illa differētia richardi amor debitus ⁊ gratuitꝰ ⁊ ex vtroqꝫmixtus. Nā amorē gratuitū nihil acceptū mouet. ſꝫra libertas amātis amorē tm̄ mouet acceptum bonū. inamore v̓o ex vtroqꝫ ꝑmixtio cōcurrit vtrūqꝫ. Amor ergo gratuitus n̄ habet originē ab alio nec ē origo alteriꝰamor v̓o ex vtroqꝫ ꝯiūctꝰ hꝫ originē ab alio ⁊ ē origo alteriꝰ. ꝓpterea patri cōuenit amor gratuitꝰ: ſpūiſanctoamor debitus: filio ex vtroqꝫ ꝯmixtꝰ. Qm̄ aūt amor inꝙͣtum hmōi ꝓprie dicit in rōe ꝓcedētis et habētis originē ab alio videlꝫ ab amāte vel ab amātibꝰ ſeſe. nō auteꝫdicit rōem origis ad aliū ſꝫ ab alio. iō ꝓprie dicet̉ amorſpirituſſanctus qui habet originē a pr̄e ⁊ filio: ⁊ nō eſtorigo alteriꝰ ꝑſone. ¶ Ad quītū dd̓m. ꝙ donū dr̄ dupliciter. dr̄ em̄ donū qd̓ datur. ⁊ dr̄ donū qd̓ datur in ratōedoni. hoc ē dicere ē donū in rōne doni. ⁊ eſt donū non inratōne doni. Un̄ donum in ratione doni ē amor. quia eoomnia dona dantur ⁊ etiā ip̄e datur. dona nō in ratiōedoni ſunt. quia dant̉ ex amore: nō tamē ſunt amor. ſummū ergo inter dona que ex amore dantur ē ſapientia: tn̄ſummū donū in rōe doni eſt amor: ⁊ iō amor ꝓprie donuꝫeſt ⁊ nō ſapientia. ¶ Ad ſextuꝫ patet ſolutio ex p̄dictis.¶ Ad ſeptimū dd̓m ẜm be. aug. in li. de aīa ⁊ ſpū. ꝙ oīsvſus deitatis eſt nobis ex munere qd̓ ē ſpirituſſanctus.vn̄ quodāmodo ſicut ip̄e dicit videtur nobis eſſe ꝓpriorſpūſſanctus. ⁊ hoc eſt. quia ip̄e amor eſt ẜm ꝓprietatemqui ⁊ dat̉ nobis primo: ⁊ ꝑ ip̄m datur nobis filiꝰ ⁊ pater. ⁊ etiā eis appropriata videlicꝫ ſapientia que appratur filio: ⁊ potētia que appropriatur patri. vnde ē inſpirator ſapientie ẜm ꝙ dicit apl̓us .j. corin. ij. ⁊ etiam donator potentie. ꝓpterea dicitur de ip̄o luc̄ vlti. ſedete hin ciuitate donec impleamini virtute ex alto. ꝙͣuis ettota trinitas ſit principium ſapientie. potētie ⁊ etiā bonitatis in nobis. tn̄ ſpirituiſancto appropriatur om̄e donū dei: quia ip̄e eſt amor. vn̄ licꝫ ſit prīcipiū ſapientie et