Queſtio.xliij.

que ab alia et a qua alia vt filius: alia que ab alia ⁊ a qͣnulla. vt ſpirituſſanctus. cōſtans ē ꝙ ꝓcedere nō erit niſi perſone que ab alia. Queritur ergo vtruꝫ ꝓprium ſitſpūſſancti quēadmodum generari filij. ? Ad quod hil̓.v. de trinitate. ex virtute nature ī naturā eandē ſubſiſtitfilius natiuitate: et ex virtute nature in naturā eandēꝓceſſione ſubſiſtit ſpūſſanctus. ergo ſicut natiuitas ē ꝓpria filij: ita ꝓceſſio ſpirituſſancti. ¶ Cōtra. vbicūqꝫ eſdicere ab alio productōem: eſt dicere ꝓceſſionē. ſed filius ꝓducitur ab alio: ergo ꝓcedit. ergo ip̄ius ē ꝓceſſio. n̄ergo ſolius ſpirituſſancti. ¶ Item ꝓcedere dictū cōmuniter d̓ filio et ſpirituſancto. aut dicitur vniuoce aut eouoce. aut anologice. ſi vniuoce. ergo ẜm eandē rōem. ſꝫrō ꝓceſſionis filij eſt generatio: ergo generatio cōuenitſpirituiſancto quod ē falſum. Si equiuoce: ꝯtra. non eſtpenitus ratio diuerſa huius ꝓceſſionis et illius. qꝛ vterqꝫ ab alio. Si analogice: ergo dicetur per priꝰ de filio.quia principaliori mō ꝓcedit filius. et perpoſterius deſpirituſancto. ergo magis debet ꝓceſſio appropriari filio ꝙͣ ſpirituiſancto. ¶ Rn̄ͣ. ꝓcedere poteſt intelligdupliciter. vel ꝓceſſio abute et p̄ciſe. aut cū ſuꝑadditione alicuius dignitatis ſeu differentie. ẜm primū mōdum ē ꝓprium ſpirituſſancti. quia ꝓcedere filij nō intelligitur ſine ſiadditōe alicuius dignitatis que eſt ꝓcedere ẜm principaliorem modū ſiue ꝓcedere ab alio. itavt etiam accipiat qd̓ ab eo ſit alius in ꝓcedendo. et id̓ohmōi ꝓceſſio generatio debet dici. cum ꝓceſſio per generatōem ſit principalior inter omnes modos ꝓcedendi.et ita denominatur a digniori ſiue a differentia ſuꝑaddita. ſicut homo nō dicitur ſenſibile ꝓprie ſed rōnale. ꝓcedere v̓o p̄ciſe vel abſolute intellectum: hoc eſt ꝓcederetm̄ ſpūſſanctiꝰ. ¶ Ad illud ergo quod primo obijcit̉ dicēdum. ꝙ ꝙͣuis procedere ſit cōmune: tamē ꝓcedere intellectum nō ẜm principalem modū ꝓprium eſt ſpirituſſancti. et ſic accipitur cum dr̄ ꝓcedere p̄ciſe ſiue ꝓcedere tm̄. ſicut ex alia parte ꝓcedere ẜm modum principalem ꝓprium eſt filij: et eſt generari. ¶ Ad ſecundū dd̓m.ꝙ ꝓcedere nō dicitur vniuoce nec equiuoce ſꝫ analogice ꝑprius et poſterius tn̄ cum diſtinctione. quia ꝓcede̓ꝓut intelligitur ſimpliciter. aut intelligitur procederehoc modo intellectum procedere cū modo ē ꝓcedere. vl̓ꝑ modum inielligentie ſicut eſt ꝓcedere filij: vel per moduꝫ amoris ſicut eſt ꝓcedere ſpirituſſancti. ꝓcedere v̓odictū ſimpliciter ē ꝓductio quecūqꝫ ab alio. Dicendumergo ꝙ ꝓcedere cum mō dct̄m. ꝑprius dicitur de filio ⁊ꝑpoſterius de ſpirituſſancto. Scd̓m rōem intelligentiequia prior eſt ꝓceſſio que eſt per modum intelligentie amente: ꝙͣ illa que eſt per modum amoris ab vtroqꝫ. ꝓcedere v̓o intellectuꝫ ſimpliciter: perprius conuenit ſpirituiſancto. quia ei cōuenit eſſe ab alio tm̄: non a qͦ aliꝰet ideo ei cōuenit ꝓcedere tm̄ nō ꝓducere ex ſe aliū. pepoſterius v̓o filio. quia filio nō tm̄ cōuenit eē ab alio: ſꝫetiam ꝙ alius ſit ab ip̄o. iō ei cōuenit nō tm̄ ꝓcedere ſedetiā ꝓducere alium. ergo ꝓcedere cōmune ſi reſpiciaturvt cōmune: perprius cōuenit ſpirituiſancto. qꝛ hec p̄ciſio nihil addit ſupra cōmune. Si v̓o reſpiciat̉ cū modoꝑpriꝰ ꝯuenit filio. qꝛ principaliori mō ꝓcedit. ¶ Sꝫ q̄rit̉ vtrū ꝓcedere ꝑ modū amoris ſit ꝓprium ſpirituſſancti? videt̉ ꝙ nō. qꝛ tota trinitas diligit. vt. jͣ. ſequēti pagina on̄ditur. ¶ Cōtra. aug. non eſt alter duoꝝ qͦ vterqꝫꝯiungit̉. pr̄ diliges ē: filius dilectus. ſꝫ quo vterqꝫ ꝯiungit̉ ē amēūſſanctus ē amor. gͦ neuter ē amorqͦ vterqꝫ ꝯede̓ per modū amoris ē ſoliꝰ ſpūſſāpriū ei¶ Qd̓ ꝯcedimꝰ. Ad hͦ qd̓ obijcit̉. ꝙ totarinitast ſe. dd̓m ꝙ verū ē ſumpto dilige̓ eēntialitionaliter. hoc at̄ infra plenius patebit.ter nōNembrum terciūEquit̉ querē quō ſit ꝓceſſio ſpūſſct̄i. cirqd̓ querūt̉ pl̓a. primū an̄ ꝓcede̓ ꝑ moduꝫ

ſpirationis ſit proprium ſpirituſſancti. ſecundo an procedere ꝑ modū amoris aut ſapīe ſit ſpūſſct̄i. tercio an ꝑmodū nexus vel cōnexionicedero an p̄ter ꝙneratōem filij et ꝓceſſionem ſpirituſncti ſit alius modus ꝓductionis in diuIxticulus primusO primū videt̉ ꝙ ſpirari n̄ ſit ꝓpriū ſpūſſct̄iIob. xxxij. Inſpiratio oīpotētis dat intelliiam. gͦ omnipotēs inſpirat intelligentiamintellētia appropriat̉ filio: gͦ cū filius ſit intelligētiairat̉ ſicugͦ nō ē ꝓprium ſpūſſancti. ¶ Iteꝫ ſi ina ꝓcedit ate ſicut amor. qͣre nō dicet̉ ſpirariea ſpirari ē v̓tus ſpirāte ſꝫ virtꝰ ſpiratīa nō ē volūtaria ſꝫ naturalis: ſicut pꝫ ꝑ dam̄. ꝗ̄ poītpulſatiuā int̓ vires que nō obediūt rōni. gͦ motꝰſcꝫ ſpiratio nō erit volūtariꝰ ſꝫ naturalis. ſꝫ ꝓductō naturalis magis ꝯuenit filio. gͦ ⁊ ſpiratō. ¶ Rn̄ſio. ſpiratio dr̄ ẜm primā intentōnem duobꝰ modis. vno mō ẜmctōem vbi ſolū v̓tus naturalis q̄ ē pulſatilis ⁊ mouēs ſigit ī emiſſione aeris attracti ad refrigeratōꝫcordislio mō ſpiratio dr̄ ẜm ꝑfectōeꝫ vbi ē mouēs visrōnematōem ẜmōis. ſicut ꝯtīgit qn̄ intellectꝰrōisis ītelligētie. ſil̓ ſpirādo ſpm̄ꝗ ſit vehiculū.i. ſic̄ dic̄ ioh̓ dam̄.rtꝫ v̓bū hr̄e ſpm̄nec ē verbūei deficientiꝰ nr̄o v̓bo. ¶ Itē ſpiratio dr̄ ẜmintentōem ſecūdariā de motu amoris. vt ſicut ex mentegenerat̉ intelligētia: ſic ex vtroqꝫ ſpirat̉ amor. dr̄ at̄ ſpicatio amoris ꝓceſſio: ſpiratio. qꝛ ſic̄ ſpiratō ē motꝰ vitalis a v̓tute vitali nat̉ali. ſic amor ē virtꝰ vital̓ a v̓tute vitali ſpūali. vn̄ hugo ī li. de arra ſpōſi ad ſpōſaꝫ. ſcio aīamea ꝙ dilectio tua vita ē: nō ſic eſt de motu intelligētiePretea ſpiratio dicit motū ab aīa ſil̓r amor intelligentia dicit motū ad aīam vel in aīa. inde ē ꝙ ſpirari ꝯueītamori n̄ intelligētie: qꝛ generatō filij ē ꝑ modū intelligētie a mēte: ꝓceſſio ſpūſſ. ꝑ modū amoris ab vtroqꝫ ꝓpriuꝫ erit ſpūſſct̄i ſpirari. ¶ Ad illd̓ qd̓ pͥmo obijcit̉. Inſpiratio oīpotētis. dd̓m ꝙ n̄ ſeꝗt̉ ꝙͣuis ſapīa creata q̄ ē donū creatū ſpiret̉ ſiue inſpiret̉. ꝙ ꝓpter hoc ſapīa increata ſpiret̉. Nā ſapīaꝫ creatā ſpirari nihil alid̓ eſt ꝙͣ ſpm̄dari. vn̄ ex hͦ n̄ ſeꝗt̉ ꝙ ſapīa iſta ſit ſpūs formaliter loq̄ndo. Increatā v̓o ſapīam ſpirari ē ꝑ modū ſpiratōis ꝓcedē. qd̓ n̄ ꝯuenit ſapīe increate ẜm ꝙ appropriet̉ filio. Nāꝓprie loquēdo ſapiētia generat̉ a mēte: amor v̓o ſpirat̉īmo rō ſapiēdi ī creat̉a repugͣt rōi ſpirādi. rō v̓o amādi cōpetit. nā ſpiratio dicit motū ab aīa. ſaꝑe v̓o dic̄ motū ad aīam magis. amae̓ v̓o dic̄ motū ab aīa vitalē ſpiritualē: et iō ꝯueīt ſpiratōi. q̄ ꝗdē pͥmo ē ī motu ꝗ ē a virtute vitali cordis. ¶ Ad ſecūdū v̓o iā pꝫ ſolutio. Nō eīatt̓buit̉ ſpiratō deo ẜm rōem imꝑfectōis. ſꝫ ẜm rōem ꝑfectōis. vbi aūt ē ẜm rōem ꝑfectōis: ē ꝓductio rōnaliset voluntaria.¶Articulus ſecundusOnſequēter queritur cuius ſit ꝓcedē ꝑ moſit accipere amorē. Eſt aūt diligere acciꝑe d̓dū amoris ſiue doni. et cuꝫ circa oē diligeretota trinitate. qꝛ de pr̄e eſt dicere ꝙ pater diligit. ⁊ d̓ filio ꝙ diligit. et de ſpūſancto. ergo diligere ē cōmune toti trinitati. igitur eſt amor. ſed amor omnis exit et ꝓcedit ab amante: ergo ꝓceſſio per modū amoris erit commune toti trinitati. ¶ Item auguſtinus. xij. de trinitateneſcio cur ſicut ſapientia pater dicitur et filius et ſpiriiuſſanctus. et ſimul omnes non tres ſed vna ſapientianon ita et caritas dicitur pater et filius et ſpirituſſanctus. et ſimul omnes non tres: ſed vna caritas. caritasigitur cōmunis eſt toti trinitati. ſi ergo eſſe caritateꝫ ſiteſſe donum: toti trinitati conuenit eſſe donum. ſimilitercum eſſe caritatem ſit eſſe amorem: et omnis amor procedat ab amante: ſequitur ꝙ etiā toti trinitati conuenit