em̄ dat ſuū amorē alicui: oīa facit ei cōmunia. Quod eīdat̉ nō ex amore: nō ꝓprie dat̉. QQd̓ em̄ ex timore daturpotius redemptio ē ꝙͣ donatio. Quod v̓o datur ex cupiditate alicuius rei adipiſcende: potius mercimonia eſt.¶ Itē amor ē donū intrinſecū in ip̄o dante in quo dan̉dona extrinſeca. prius igit̉ ē donū amoris ꝙͣ donū aliqd̓extrinſecū. ī ſummo igit̉ largitore prius fuit donū amoris ꝙͣ aliqd̓ donū extrinſecū cōferret creaturis. ſiue eſſean̄ꝙͣ .ſ. bonitatē creaturis diſtribueret. fuit igit̉ donuiamoris in deo ab et̓no. ſꝫ donū dr̄ relatiue ad donatorēneceſſario igit̉ fuit donator et donū eternū ꝗ ē ſpūſſct̄us¶ Itē ad idē. ī ſumma bonitate nō pōt deeſſe ſumma etp̄cipua caritas. ſumma: qua aliꝰ diligit aliū ſicut ſe. p̄cipua: quā vult aliū diligi ab alio ſic̄ ſe. ꝓbatō prime. ponamꝰ ꝙ ſortes diligat ſortē ſic̄ ſe. pyſades etiā horeſtemſic̄ ſe. ⁊ velit eū diligi ab alio ſicut ſe. que harū dilectōnū p̄cipua et magis laudabilis? conſtat ꝙ dilectio pyladis ⁊ horeſtis ſꝫ coīs ē ꝯceptio animi. ꝙ illd̓ qd̓ laudabilius ē: ſummo bono tribuendū ē. gͦ neceſſe ē ponē ꝙ ſummū diligat aliū ſicut ſe. et velit ip̄m diligi ab alio ſic̄ ſe.ſꝫ hoc nō pt̄ eē ī paucioribus ꝙͣ tribꝰ ꝑſonis: gͦ ſunt tresꝑſone. gͦ ſpūſſanctus ē. ſꝫ nō habet eē niſi ꝓcedēdo: gͦ ꝓeſſio eius ē. ¶ Itē ſi eēt duo bona quoꝝ vnū diffundret ſe diffuſione naturali et volūtaria. aliud qd̓ volūtaria tm̄. cōſtat ꝙ laudabilius eēt bonum illud qd̓ vtroqꝫmō ſe diffunderet ꝙͣ qd̓ altero tm̄. Sꝫ qd̓ laudabilius ēſummo bono deeſſe nō pōt: ergo ī ſummo bono neceſſe ēponere vtrūqꝫ modū diffuſionis. ſꝫ diffuſio naturalis ēgene ratio. diffuſio ſummi boni voluntaria ꝓceſſio: gͦ ꝓceſſio ē. ¶ Item Richar. de ſanc. vic. in li. de trini. ſic inſumma caritate nō poteſt deeſſe quod maximū ē. ſic necdeeē poterit quod cōſtat eē precipuū. p̄cipuum aūt videtur eē in vna caritate alterū velle diligi vt ſe. ī mutuoſiquidē amore multūqꝫ feruente nihil p̄clarius: ꝙͣ vt abeo quē ſumme diligis et a quo ſumme diligeris: aliū diligi velis. ꝓbatio itaqꝫ cōſumate dilectōis ē votiua cōmunio exhibite ſibi dilectōis. Ex hoc igit̉ relinquit̉. qcū ſumma ſiue maxima caritas ꝓbet dualitatē ꝑſonary p̄cipua caritas ꝓbet trinitatē ꝑſonarū. ¶ Itē Rich̓.e ſanc. vic. ī eodē. ſignū magne infirmitatis ē nō poſſepati ꝯſortiū amoris. poſſe v̓o pati magne ꝑfectōis. maius ē gratāter ſuſcepere: maximū aūt ex deſiderio requirere. Si em̄ magnū ē pati poſſe: maius ē gratāter ſuſcipere: maximuꝫ aūt ex deſiderio requirere. huic manifeſta rōe colligitur ꝙ p̄cipuus gradus caritatis et eoip̄oplenitudo bonitatis eē nō poſſit: vbi volūtatis vl̓ facultatis defectus dilectōis cōſortē p̄cipuiqꝫ gaudij cōmūionē excludit. Sūme ergo dilectoꝝ ſummeqꝫ diligēdorū .ſ. patris et filij vterqꝫ oportet ꝙ pari voto cōdilectūrequirat: pari cōcordia ꝓ voto poſſideat. ¶ Itē idem ineodeꝫ dilectōis dulcedine nihil iocūdius inuenit̉. nihilin quo animus amplius delectet̉. hmōi aūt ſolus poſſidet. qui in exhibita ſibi dilectōe ſociū et cōdilectū habꝫCōmunio itaqꝫ amoris nō poteſt eſſe in minus ꝙͣ tribꝰſonis. nihil aūt glorioſius nihil magnificentius ꝙͣ ꝙabes vtile et dulce: ī cōe deduce̓. ¶ Itē idē ī eodē. Notandū ī diuinis illis ꝑſonis ꝙ ꝑfectio vniꝰ exigit adiunctōem alterius. et ꝯſequēter ī geminis ꝑfectio vtriuſqꝫrequirit coherentiā tercie. Na cū in alterutra ꝑſona eqͣbeniuolentia exſtat: neceſſe ē vt pari voto rōe ꝯſimili p̄cipui gaudij ſui ꝯſortem vtraqꝫ requirat videlicet ſpiritūſanctū. ¶ Item idē ī eodē. ꝙͣdiu iſte ab alio ſolus diligitur: p̄cipue ſue dulcedinis delicias ſolus poſſidere videtur. Similiter et alius ꝙͣdiu cōdilectū nō habet: p̄cipui gaudij ſui coīone caret. vt aūt vterqꝫ poſſit iſtiꝰ modi delicias coīcare: oportet eos cōdilectū habere videlꝫſpiritūſanctū. ¶ Cōtra. quod ꝑ ſuꝑhabundantiam dr̄vni ſoli ꝯuenit. ſꝫ ſummū bonū ſiue optimū dr̄ ꝑ ſuphabundantiā: gͦ vni ſoli cōuenit. ergo ī deo eſt ſolitudo ꝑſenalis. alioquin ſummū bonū pl̓ibus ꝯueniret: qd̓ eſt ꝯͣ

naturā ſuꝑlatiui. ¶ Itē bonū ē diffuſiuuꝫ ſui eē. ſꝫ ſpirituſſanctus ē ſumme bonus: ergo ē diffuſiuus ſui eē etiāſumme. Nam ſi bonū ē diffuſiuuū et ſumme bonū ſumme diffuſiuum. gͦ ſpirituſſanctus ſumme diffundit ſuūeē: ſꝫ ſumma diffuſio ē diffuſio ſue ſubſtantie. totaliterergo ſpirituſſanctus dat alij totā ſubſtantiā ſuam. ergoalia ꝑſona ab ip̄o ē. ergo eſt quarta ꝑſona in trinitate.Sꝫ eadē rōe illa diffundet ſuā ſubſtātiā ad aliā. et illaiterū ad aliā. et ſic in infinitū. ergo ſequitur infinitas ꝑſonaꝝ. qd̓ ē incōueniens. vel ſtabit ſumma bonitas invna perſona. ¶ Si dicatur ꝙ ſpūſſanctus nō diffunditſe alij ꝑſone ſed creaturis. vn̄ nō diffundit ſuā ſubſtantiā vt ſit id quod ip̄e. Cōtra. ex hoc videt̉ ſequi ꝙ ſpirituſſanctus nō fuit bonus ab eterno. quia nō diffudit ſecreaturis ab eterno. cū creature non fuerint ab eterno.¶ Itē eadē rō ē ſumme bonitatis in tribus perſonis. ergo ſicut pater quia ſumme bonus diffundit ſuā ſubſtantiā: ſimiliter ſpirituſſanctus diffundet ſuam ſubſtantiācū ſumma bonitas ſit in eo ẜm eandē rōem et ẜm eundēmodū ſicut in patre. ¶ Itē videtur ꝙ ſumma caritas n̄ponat pl̓alitate ꝑſonarū de neceſſitate. caritas em̄ ſiuecaritatiua dilectio poteſt eſſe in vno ſolo. dicit em̄ aug.ꝙ ex caritate primo debemus dilige̓ que ſupra nos ſuntſecundo que nos ſumꝰ. ergo aliquis pōt diligere ſeip̄mex caritate. Preterea diuina eēntia diligit ſe. et conſtatꝙ nobiliori mō diligendi: ergo diligit ſe caritate. gͦ poſita ſumma caritate: nō eſt ponere plures ꝑſonas. ¶ Rn̄ſio. cōfitendū ẜm ſcripturā ꝓceſſioneꝫ ſpūſſancti. ¶ Adprimū aūt dd̓m. ꝙ optimū vni ſoli conuenit .ſ. bonitatidiuine vel bono naturaliter: tamē cōuenit pluribus ꝑſonis que ſunt vnum ſummū bonū. ¶ Ad ſecundū dicēdūꝙ ſumma bonitas intelligitur cū ſumma diffuſione etcum ordine. vn̄ ſumma bonitas ꝓhibet ꝯfuſionē et infinitatē. Si ergo ponitur ſumma diffuſio: erit ip̄am ponere in tribus perſonis tm̄. in vna ſicut in principio: ethoc in patre. in alia ſicut in medio: et hͦ in filio. ī alia ſicut in termino: ⁊ hͦ in ſpirituſancto. ¶ Ad tercium qd̓obijcit ꝙ eadem ē bonitas in tribus ꝑſonis et eodē mōſe habens. dd̓m ꝙ verum ē: tn̄ eſt in ꝑſonis aliter ſe habentibus. Eſt em̄ in patre ſe habente ꝑ modū principijin filio ſe habente per modum medij. in ſpirituſancto ſehabente permodū termini. ſcd̓m quēdā modum dicēdivt dictū eſt. Unde non poteſt eſſe diffuſio a ꝑſona ſpirituſſancti. quia hoc eēt cōtra modum perſone que habetmodum termini. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ caritate pōt quisdiligere ſeip̄m. ſed nō in plena rōe caritatis. dilectio eīvt caritas fiat: neceſſe eſt vt in alteruꝫ tendat ſicut dicitgreg. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ ſi intelligatur diuina eſſentiadiligere ſe p̄ter perſonas. non diligit ſe nobiliori modoſcꝫ cōmuni amore ſed priuato. Si auteꝫ intelligatur inperſonis: tunc ſumme diligit. nec eſt talis dilectio ſinepluribus perſonis vt oſtenſum eſt. Ꝙ autē perſone ſtātin tribus oſtenditur hoc modo. ſi ponatur quarta perſona. cum non ſit niſi duplex modus ꝓductōis .ſ. per modum nature et per modum voluntatis. illa quarta perſona aut ꝓducetur per modum nature: aut per modumvoluntatis. ſi per modum nature. cum iſte modus ideꝫſit quod generatio. ergo genita eſt illa perſona. ergo eſtfilius. ergo ſunt duo filij in trinitate. quod eſt inconueniens. Si per modum voluntatis cum iſte modus ideꝫſit quod ꝓceſſio per modū doni vel amoris: et ſic ꝓceditſpirituſſanctus. ergo eodem modo procedit quo ſpirituſſanctus. ergo non differt a ſpirituſancto. quia nec eſſentia nec relatione.¶ Nlembrū ſecundum¶ Onſequenter queritur cuius ſit procedere. et ſuppoſito quod infra probatur. ꝙ indiuinis ꝑſonis ſit ꝑſona que non ab aliaſicut pater: ⁊ ꝑſone que ſunt ab alio. vna