Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

ſi .n. ꝯͣrietas attendat̉ ex ꝑte noliti ſolū: ſic poſſuꝫ velleꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcio deū velle dice̓ facē̓. ſic̄ ſi ſcirē deumvelle mortē pr̄is mei: tn̄ poſſuꝫ velle eiꝰ vitā laboraread vitā eiꝰ: dice̓ medico vt ad laboret. Si v̓o attendat̉ ꝯͣrietas ex ꝑte volētis: debeo. qꝛ debeo velle ꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcio deū me velle. deꝰ aūt vult me velle morē pr̄is. Nlembruꝫ. vj.Tem querit̉. vtꝝ meritoriuꝫ fuit ſct̄isvolebāt mortē xp̄i. ſiue ī volēdo ꝯͣriuꝫ eiꝰqd̓ ſcimꝰ deū velle. qꝛ xp̄us fleuit ſuꝑ ciuiatē. nolebat .n. ppl̓i mortē deſtructōꝫ:meruit in. Sil̓r de b. virgine meruit ꝯpatiēdo filio. tn̄ ſciebat xp̄ꝫ velle. Sil̓r de apl̓is. triſtes erāt apoſtoli: canit̉ ī laude eoꝝ. Itē ſi ꝯpatimur cōregnabimꝰ. ꝯpatiēdo meremur vitā eternā. Contͣ. velleꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcimꝰ deū velle ē ex caritate. vera .n. amicitia eſt ideꝫ velle. ſꝫ om̄e meritū ē ex caritatē. Itē bt̄av̓go voluit xp̄m pati fuit ſenſualitatis: tn̄ b. v̓onoluit xp̄s pateret̉. ſenſualitate at̄ ē mereri.meruit in b. v̓go. Rn̄ſio. ꝗdā dicūt volūtate rationis tenemur velle ꝗcquid ſcimꝰ deū velle: voluntate ſenſualitatis. b. v̓go voluit xp̄s pateret̉ voluntate ſenſualitatis. Et de merito ita dicūt. ꝗdam ſuntmotus q ſunt ſubiecti li. ar. nec in ortu nec in ꝓgreſſuvt pꝫ in fame ſiti. Et ſunt motus ſubijciūt̉ li. ar. inortū in ꝓgreſſu. ſunt etiā ꝗdam ſubiecti ſunt ī ortu:ſꝫ in ꝓgreſſu. illi motus p̄mi ſunt ſubiecti necin ortu nec in ꝓgreſſu: ſunt meritorij nec ī ortu nec inꝑgreſſu. Qui v̓o ſunt ſubiecti in ortū ī ꝓgreſſu: ſuntneritorij in ortū in ꝓgreſſu. intermedij ſunt meritorij in ꝓgreſſu ſꝫ in ortu. De triſticia xp̄i de b. v̓gīe de apl̓is dicūt. dolor ille fuit in ſenſualitate:fuerit meritoriꝰ. Iteꝫ ad illud: ſi ꝯpatimur ꝯregnabimꝰ. dd̓m illud intelligit̉ de volūtate rōnis ꝯpaſſion. ē de volūtate patiēdi xp̄o. Uel alit̓ dd̓m. meruerūt b. v̓go apl̓i ꝯpatiēdo xp̄o. Qd̓ obijcit̉ fitex caritate. Rn̄ſio. eſt motus caritatis ẜm debitū vie ẜm ꝑfectōꝫ patrie. ẜm ꝑfectōꝫ erit in patria: eſtvelle ꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcimus deū velle. in patria .n. nihil aliud volemꝰ niſi qd̓ deus volet. ſꝫ caritas ẜm debitumꝯuenientiā in via: etſi velit quicꝗd deꝰ vult: vult tam̄cquid ſcit nos deū velle. Un̄ b. v̓gini ꝯgruebat doere de morte filij. voluit ꝯͣriū ei qd̓ deus voluit. qꝛillud qd̓ deus volebat ſibi velle ꝯgrueret. Ad illudqd̓ obijcit̉. illud fuit ex ſenſualitate ita fuit meritoriū. Dicendū ſenſualitas ꝓprie ē ī brutis. ſꝫ ſenſualitas ꝓprie dicit ordinatōꝫ ad rōneꝫ. vn̄ ſic̄ in ſenſualitate pōt demeritū vt veniale pct̄m: ita merituꝫ.Iteꝫ queritur. vtꝝᵐ. §. j.meritoriū ſit dole̓ de paſſionibꝰ ſanctoꝝ vel velle illas.qꝛ piū ē lugē martiriū: piū ē gaudē de martirio. eſtmeritoriū nolle mortē martini. Contͣ. erat ꝯͣriū volūtati dīne: ſciebāt. Rn̄ſio. velle ꝯͣriū volūtatisdiuine dr̄ dupl̓r. velle ꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcio deū velle: p̄t dupl̓r. meritoriū: vel volēdo ꝯriū eiꝰ qd̓ ſcio deuꝫ mevelle: pōt meritoriū. Uel alit̓. de pn̄tibꝰ paſſionibꝰ ſct̄oꝝ debemꝰ dolē̓: de p̄teritis v̓o poſſumꝰ gaude̓.Iteꝫ queritur. vtꝝᵐ. §. ij.iuſti pn̄t letari de paſſionibꝰ reproboꝝ. pͣs. ꝯuertāt̉ peccatores ī infernū. Glo. dic̄ optātis affectu. Cōtͣ.ſancti volūt qd̓ vult deꝰ. ſꝫ deꝰ vult penā illoꝝ. Itemapo. vj. qͣre vindicas ſanguīeꝫ nr̄iū ⁊cͣ. Iteꝫ pͣs. letabit̉ iuſtus viderit vindicta. Rn̄dēt ꝗdā. alid̓eſt optare: alid̓ velle. Optare .n. e ꝯcupiſcibil̓: vellenalis. optāt penas: etſi velint. qꝛ delectant̉ ī penis etſi rōne moueāt̉. Contͣ. letabit̉ iuſtu viderit vindictā ⁊cͣ. Rn̄ſio. pena reproboꝝ ẜm re-

fert̉ ad naturā patientē delectat ſct̄os. ſꝫ ẜm refert̉ad diuinā iuſticiā penā inferentē: ſic delectat eos. Queſtio. xlij. de diuinageneratione.Nuocata ſpūſſancti gr̄a. poſt inꝗſitōꝫ eoꝝ ꝑtinent addiuinā eēntiā: om̄i veneratōe modeſtia ꝓcedamꝰ ad inꝗſitōꝫ eoꝝ quetinēt ad decl̓atōꝫ dīnaꝝ ꝑſonaꝝ. Modus aūt inꝗſitōis ordo erit talis. vt pͥmo q̄ramus demultiplicatōe ſeu pl̓alitate ꝑſonaꝝ. Scd̓o. de v̓itateſonaꝝ. Tercio. de numero ꝑſonaꝝ. Quarto. de ordīeꝑſonaꝝ. Quinto. de eqͣlitate ꝑſonaꝝ. Multiplicāt̉aūt ſeu plurificāt̉ ꝑſone dīne ẜm hītudinē generatiōisfilij a pr̄e: ẜm hītudinē ꝓceſſionis ſpūſ ſct̄i ab vtroqꝫ.pͥmo igit̉ erit inꝗſitio de generatōe filij a pr̄e. ꝯſequent̓de ꝓceſſione ſpūſſct̄i ab vtroqꝫ. De eterna aūt generatōe pͥmo ꝓpt̓ incredulos q̄rit̉. an generatio ſit. Secūdo. quid ſit. Tercio. cuiꝰ ſit. Quarto. de ſit. Quinto. qūo ſit ⁊cͣ. Nlembrū pr̄imūD primū ſic ꝓcedit̉. Augꝰ. in li. lxxxiij.q. Beꝰ pr̄ ab eterno aut potuit filiuꝫ generare noluit: aut voluit. ſed potuitaut non potuit: ſꝫ voluit. aut neqꝫ voluineqꝫ potuit. Si voluit potuit. impotēs fuit. Sipotuit voluit. inuidꝰ fuit. ſꝫ ab eo relegata ē oīsinuidia. Si nec potuit nec voluit: inuidꝰ impotēs fuit. ſꝫ iſta relegata ſunt ab ipſo. relinꝗt̉ potuit voluit. ꝯſtat ſciuit. ſꝫ ad rōnalis agat pluraexigūt̉ niſi velle. poſſe. ſcire. filiū ab eterno genuit.generatio eterna eſt. Secūda eſt. bonū naturalit eēntiale ē ſui diffuſiuū. vn̄ hec ē laus boni .ſ. ſe diffundere. qꝛ ſi ponerēt̉ duo bona ī oībꝰ eqͣlia: pret̓ꝙͣ invnū ſuā bonitatē diffunderet: aliud. ꝯſtat bonuꝫ illud qd̓ ſe diffunderet ī eēt magis laudabile meliusalio bono qd̓ ſe diffunderet. ꝯpleta boni includit ī ſe diffuſiōꝫ. vbi ē ſummū bonū: ibi ē ſumma diffuſio. Sūma aūt diffuſio ē maior excogitari p̄t. maior aūt diffuſio cogitari pōt ꝙͣ illa ē ẜm ſub̓aꝫ. maxīe ẜm totā. ſummū bonū ncc̄io ſe diffundit ẜm ſubſtantiā totā. in ipſo natural̓r intelligit̉ hec diffuſio. ſꝫnihil aliud eſt virtus generatiua niſi virtus diffuſiuaſub̓e ſue: ad vt ꝓducat̉ ſile in natura. in ſummo ītelligit̉ hec virtus ſumme ab eterno: illud bonumſummū ſit eternū. ſꝫ vbi eſt hec virtus ē generatō. gneratio eterna eſt. Si dicat̉ hec ꝓcedit: qꝛ inbono intelligit̉ diffuſio niſi ex ꝯn̄ti: naturalit̓vel eēntial̓r. In ꝯͣriū obijcit̉ de ꝑfectōe bōi nobilitateeſt: coīcare ſeip̄m. Un̄ hec ē laus boni. quicꝗd aūt ē ꝑfectiōis nobilitatis boni: attribuit̉ ſumme bono. neceſſario in ſummo bono ē ſuip̄iꝰ coīcatio. ipſuꝫ ſitſummū: ſumma coīcatio. Magna aūt coīcatio ē coīcare ſua vel ſuā qualitatē vel ſuū accn̄s. maior v̓o coīcatio eſt coīcare ſuā ſub̓aꝫ. maxīa ſumma ē coīcaretotā ſuā ſub̓am. hec coīcatio nec̄io eſt in ſūmo bono.ſꝫ coīcare ſuā ſub̓am vt ſimile ꝓducat̉ in nat̉a: nihil aliud eſt ꝙͣ generare. nccͣio in ſummo bono intelligigeneratio. generatio et̓na ē: qꝛ quicꝗd ī eo intelligit̉eternū ē. Alia ē. coīs ꝯceptio animi ē: ꝗcꝗd ē nobilitatis ꝑfectōis v̓tutis ē deo tribuēdū. Itē nobilioreſt v̓tus hꝫ nobilioreꝫ effectū vel actū. ſꝫ ꝯꝑando oēsactus virtutū: eſt nobilior actus alicuiꝰ v̓tutis atis ꝙͣ ille quo ꝓducit̉ ſimile in natura ipſi agēti. ſꝫ v̓teſt cuiꝰ talis actus .ſ. ꝓducere ſimile ī natura ip̄i agēti: eſt virtus generatiua alia. Uirtus .n. artificialis ꝓducit artificiatū: ſꝫ ſimile in natura. a virtuteaūt generatiua eſt ꝓductio ſub̓alis. hec eſt ſimilis ī na-