ſi .n. ꝯͣrietas attendat̉ ex ꝑte noliti ſolū: ſic poſſuꝫ velleꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcio deū velle ⁊ dice̓ ⁊ facē̓. ſic̄ ſi ſcirē deumvelle mortē pr̄is mei: tn̄ poſſuꝫ velle eiꝰ vitā ⁊ laboraread vitā eiꝰ: ⁊ dice̓ medico vt ad hͦ laboret. Si v̓o attendat̉ ꝯͣrietas ex ꝑte volētis: nō debeo. qꝛ n̄ debeo velle ꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcio deū me velle. deꝰ aūt n̄ vult me velle morē pr̄is. ¶ Nlembruꝫ. vj.Tem querit̉. vtꝝ meritoriuꝫ fuit ſct̄is ꝙvolebāt mortē xp̄i. ſiue ī volēdo ꝯͣriuꝫ eiꝰqd̓ ſcimꝰ deū velle. qꝛ xp̄us fleuit ſuꝑ ciuiatē. nolebat .n. ppl̓i mortē ⁊ deſtructōꝫ: ⁊meruit in hͦ. Sil̓r de b. virgine q̄ meruit ꝯpatiēdo filio.⁊ tn̄ ſciebat xp̄ꝫ hͦ velle. Sil̓r de apl̓is. triſtes erāt apoſtoli: ⁊ canit̉ ī laude eoꝝ. ¶ Itē ſi ꝯpatimur ⁊ cōregnabimꝰ. gͦ ꝯpatiēdo meremur vitā eternā. ¶ Contͣ. velleꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcimꝰ deū velle n̄ ē ex caritate. vera .n. amicitia eſt ideꝫ velle. ſꝫ om̄e meritū ē ex caritatē. ¶ Itē bt̄av̓go ꝙ voluit xp̄m n̄ pati hͦ fuit ſenſualitatis: tn̄ b. v̓onoluit ꝙ xp̄s n̄ pateret̉. ſenſualitate at̄ nō ē mereri. gͦ n̄meruit in hͦ b. v̓go. ¶ Rn̄ſio. ꝗdā dicūt ꝙ volūtate rationis tenemur velle ꝗcquid ſcimꝰ deū velle: n̄ voluntate ſenſualitatis. ⁊ b. v̓go voluit ꝙ xp̄s n̄ pateret̉ voluntate ſenſualitatis. Et de merito ita dicūt. ꝙ ꝗdam ſuntmotus q n̄ ſunt ſubiecti li. ar. nec in ortu nec in ꝓgreſſuvt pꝫ in fame ⁊ ſiti. Et ſunt motus ꝗ ſubijciūt̉ li. ar. inortū ⁊ in ꝓgreſſu. ſunt etiā ꝗdam ꝗ ſubiecti ſunt ī ortu:ſꝫ nō in ꝓgreſſu. illi gͦ motus p̄mi ꝗ n̄ ſunt ſubiecti necin ortu nec in ꝓgreſſu: n̄ ſunt meritorij nec ī ortu nec inꝑgreſſu. Qui v̓o ſunt ſubiecti in ortū ⁊ ī ꝓgreſſu: ſuntneritorij in ortū ⁊ in ꝓgreſſu. intermedij ſunt meritorij in ꝓgreſſu ſꝫ n̄ in ortu. De triſticia gͦ xp̄i ⁊ de b. v̓gīe⁊ de apl̓is dicūt. ꝙ dolor ille fuit in ſenſualitate: ⁊ iō n̄fuerit meritoriꝰ. ¶ Iteꝫ ad illud: ſi ꝯpatimur ⁊ ꝯregnabimꝰ. dd̓m ꝙ illud intelligit̉ de volūtate rōnis ⁊ ꝯpaſſion. hͦ ē de volūtate patiēdi ꝓ xp̄o. Uel alit̓ dd̓m. ꝙ meruerūt b. v̓go ⁊ apl̓i ꝯpatiēdo xp̄o. Qd̓ obijcit̉ ꝙ hͦ n̄ fitex caritate. Rn̄ſio. eſt motus caritatis ẜm debitū vie⁊ ẜm ꝑfectōꝫ patrie. ẜm ꝑfectōꝫ q̄ erit in patria: nō eſtvelle ꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcimus deū velle. in patria .n. nihil aliud volemꝰ niſi qd̓ deus volet. ſꝫ caritas ẜm debitum ⁊ꝯuenientiā in via: etſi n̄ velit quicꝗd deꝰ vult: vult tam̄cquid ſcit nos deū velle. Un̄ b. v̓gini n̄ ꝯgruebat n̄ doere de morte filij. ⁊ iō voluit ꝯͣriū ei qd̓ deus voluit. qꝛillud qd̓ deus volebat ſibi velle n̄ ꝯgrueret. ¶ Ad illudqd̓ obijcit̉. ꝙ illud fuit ex ſenſualitate ⁊ ita n̄ fuit meritoriū. Dicendū ꝙ ſenſualitas ꝓprie n̄ ē ī brutis. ſꝫ ſenſualitas ꝓprie dicit ordinatōꝫ ad rōneꝫ. vn̄ ſic̄ in ſenſualitate pōt eē demeritū vt veniale pct̄m: ita ⁊ merituꝫ.Iteꝫ queritur. vtꝝᵐ. §. j.meritoriū ſit dole̓ de paſſionibꝰ ſanctoꝝ vel velle illas.qꝛ piū ē lugē martiriū: ⁊ piū ē gaudē de martirio. gͦ eſtmeritoriū nolle mortē martini. ¶ Contͣ. hͦ erat ꝯͣriū volūtati dīne: ⁊ hͦ ſciebāt. ¶ Rn̄ſio. velle ꝯͣriū volūtatisdiuine dr̄ dupl̓r. velle ꝯͣriū eiꝰ qd̓ ſcio deū velle: ⁊ hͦ p̄teē dupl̓r. meritoriū: vel volēdo ꝯriū eiꝰ qd̓ ſcio deuꝫ mevelle: ⁊ hͦ n̄ pōt eē meritoriū. Uel alit̓. de pn̄tibꝰ paſſionibꝰ ſct̄oꝝ debemꝰ dolē̓: de p̄teritis v̓o poſſumꝰ gaude̓.Iteꝫ queritur. vtꝝᵐ. §. ij.iuſti pn̄t letari de paſſionibꝰ reproboꝝ. pͣs. ꝯuertāt̉ peccatores ī infernū. Glo. n̄ hͦ dic̄ optātis affectu. ¶ Cōtͣ.ſancti volūt qd̓ vult deꝰ. ſꝫ deꝰ vult penā illoꝝ. ¶ Itemapo. vj. qͣre n̄ vindicas ſanguīeꝫ nr̄iū ⁊cͣ. ¶ Iteꝫ pͣs. letabit̉ iuſtus cū viderit vindicta. ¶ Rn̄dēt ꝗdā. ꝙ alid̓eſt optare: alid̓ velle. Optare .n. e ꝯcupiſcibil̓: velle rōnalis. Nō optāt gͦ penas n̄ꝝ: etſi velint. qꝛ n̄ delectant̉ ī penis etſi rōne moueāt̉. ¶ Contͣ. letabit̉ iuſtucū viderit vindictā ⁊cͣ. Rn̄ſio. pena reproboꝝ ẜm ꝙ re-
fert̉ ad naturā patientē n̄ delectat ſct̄os. ſꝫ ẜm ꝙ refert̉ad diuinā iuſticiā penā inferentē: ſic delectat eos.¶ Queſtio. xlij. de diuinageneratione.Nuocata ſpūſſancti gr̄a. poſt inꝗſitōꝫ eoꝝ q̄ ꝑtinent addiuinā eēntiā: cū om̄i veneratōe ⁊ modeſtia ꝓcedamꝰ ad inꝗſitōꝫ eoꝝ que ꝑtinēt ad decl̓atōꝫ dīnaꝝ ꝑſonaꝝ. Modus aūt inꝗſitōis ⁊ ordo erit talis. vt pͥmo q̄ramus demultiplicatōe ſeu pl̓alitate ꝑſonaꝝ. Scd̓o. de v̓itate ꝑſonaꝝ. Tercio. de numero ꝑſonaꝝ. Quarto. de ordīeꝑſonaꝝ. Quinto. de eqͣlitate ꝑſonaꝝ. Multiplicāt̉aūt ſeu plurificāt̉ ꝑſone dīne ẜm hītudinē generatiōisfilij a pr̄e: ⁊ ẜm hītudinē ꝓceſſionis ſpūſ ſct̄i ab vtroqꝫ.pͥmo igit̉ erit inꝗſitio de generatōe filij a pr̄e. ꝯſequent̓de ꝓceſſione ſpūſſct̄i ab vtroqꝫ. ¶ De eterna aūt generatōe pͥmo ꝓpt̓ incredulos q̄rit̉. an generatio ſit. Secūdo. quid ſit. Tercio. cuiꝰ ſit. Quarto. de qͦ ſit. Quinto. qūo ſit ⁊cͣ. Nlembrū pr̄imūD primū ſic ꝓcedit̉. Augꝰ. in li. lxxxiij.q. Beꝰ pr̄ ab eterno aut potuit filiuꝫ generare ⁊ noluit: aut n̄ voluit. ſed potuitaut non potuit: ſꝫ voluit. aut neqꝫ voluineqꝫ potuit. Si voluit ⁊ n̄ potuit. gͦ impotēs fuit. Sipotuit ⁊ n̄ voluit. gͦ inuidꝰ fuit. ſꝫ ab eo relegata ē oīsinuidia. Si nec potuit nec voluit: inuidꝰ ⁊ impotēs fuit. ſꝫ iſta relegata ſunt ab ipſo. relinꝗt̉ gͦ ꝙ potuit ⁊ voluit. ⁊ ꝯſtat ꝙ ſciuit. ſꝫ ad hͦ ꝙ cā rōnalis agat n̄ pluraexigūt̉ niſi velle. poſſe. ſcire. gͦ filiū ab eterno genuit. gͦgeneratio eterna eſt. ¶ Secūda rō eſt. bonū naturalit⁊ eēntiale ē ſui diffuſiuū. vn̄ hec ē laus boni .ſ. ſe diffundere. qꝛ ſi ponerēt̉ duo bona ī oībꝰ eqͣlia: pret̓ꝙͣ in hͦvnū ſuā bonitatē diffunderet: aliud n̄. ꝯſtat ꝙ bonuꝫ illud qd̓ ſe diffunderet ī hͦ eēt magis laudabile ⁊ meliusalio bono qd̓ ſe nō diffunderet. ꝯpleta gͦ rō boni includit ī ſe diffuſiōꝫ. gͦ vbi ē ſummū bonū: ibi ē ſumma diffuſio. Sūma aūt diffuſio ē qͣ maior excogitari n̄ p̄t. maior aūt diffuſio cogitari n̄ pōt ꝙͣ illa q̄ ē ẜm ſub̓aꝫ. ⁊ maxīe ẜm totā. gͦ ſummū bonū ncc̄io ſe diffundit ẜm ſubſtantiā totā. ⁊ in ipſo natural̓r intelligit̉ hec diffuſio. ſꝫnihil aliud eſt virtus generatiua niſi virtus diffuſiuaſub̓e ſue: ad hͦ vt ꝓducat̉ ſile in natura. gͦ in ſummo ītelligit̉ hec virtus ſumme ⁊ ab eterno: cū illud bonumſummū ſit ⁊ eternū. ſꝫ vbi eſt hec virtus ē generatō. gͦ gneratio eterna eſt. ¶ Si dicat̉ ꝙ hec rō n̄ ꝓcedit: qꝛ inbono nō intelligit̉ diffuſio niſi ex ꝯn̄ti: ⁊ nō naturalit̓vel eēntial̓r. In ꝯͣriū obijcit̉ de ꝑfectōe bōi ⁊ nobilitateeſt: coīcare ſeip̄m. Un̄ hec ē laus boni. quicꝗd aūt ē ꝑfectiōis ⁊ nobilitatis boni: attribuit̉ ſumme bono. gͦ neceſſario in ſummo bono ē ſuip̄iꝰ coīcatio. ⁊ cū ipſuꝫ ſitſummū: gͦ ſumma coīcatio. Magna aūt coīcatio ē coīcare ſua vel ſuā qualitatē vel ſuū accn̄s. maior v̓o coīcatio eſt coīcare ſuā ſub̓aꝫ. maxīa gͦ ⁊ ſumma ē coīcaretotā ſuā ſub̓am. gͦ hec coīcatio nec̄io eſt in ſūmo bono.ſꝫ coīcare ſuā ſub̓am vt ſimile ꝓducat̉ in nat̉a: nihil aliud eſt ꝙͣ generare. gͦ nccͣio in ſummo bono intelligigeneratio. gͦ generatio et̓na ē: qꝛ quicꝗd ī eo intelligit̉eternū ē. ¶ Alia rō ē. coīs ꝯceptio animi ē: ꝙ ꝗcꝗd ē nobilitatis ⁊ ꝑfectōis v̓tutis ē deo tribuēdū. Itē nobilioreſt v̓tus q̄ hꝫ nobilioreꝫ effectū vel actū. ſꝫ ꝯꝑando oēsactus virtutū: nō eſt nobilior actus alicuiꝰ v̓tutis atis ꝙͣ ille quo ꝓducit̉ ſimile in natura ipſi agēti. ſꝫ v̓teſt cuiꝰ talis actus .ſ. ꝓducere ſimile ī natura ip̄i agēti: eſt virtus generatiua ⁊ nō alia. Uirtus .n. artificialis ꝓducit artificiatū: ſꝫ nō ſimile in natura. a virtuteaūt generatiua eſt ꝓductio ſub̓alis. hec eſt ſimilis ī na-