Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

deo bono. Cui ꝓculdubio ꝙͣfacile ē qd̓ vult facē: tam facile qd̓ vult ſine̓. Ex relinꝗt̉ bonū eſt mala vel fieri. dei volūtate ſunt fiūt mala. Itē aug.in enche. fit aliꝗd niſi oīpotēs fieri velit. malafiūt niſi ipſe fieri velit. volūtate eiꝰ ē vt fiat malum.Iteꝫ .j. thim̄. j. ſuꝑ illū locū. quē tradidi ſathane. Glonulla creatura eſt ſiue in veritate manet dans gloriādeo: ſiue in veritate ſtetit ſuā gl̓am querēs: dīneꝓuidētie velit nolit ſeruiat. ſꝫ volēs facit ea quodbonū eſt. de illa v̓o vult fit qd̓ iuſtū ē. ex relinꝗt̉. creatura male faciēs ẜuit dīne ꝓuidētie ꝯn̄sdīne volūtati. Iteꝫ dicit aug. qꝛ ncc̄e ē fieri qd̓ deꝰ voluerit. aut vult mala fieri: aut n fieri. ſi vult fieri: fiūt. fiant vult ea fieri. ⁊cͣ. Item immediata oppoſitio videt̉ int̓ velle nolle. aut vult malafieri: aut vult. ſi vult: fiūt. volūtati .n. eiꝰ nihilreſiſtit rom̄. ix. ſꝫ ſi vult: mala fiūt eiꝰ volūtate. Iteꝫaug. in li. lxxxiij. q. om̄ verū a veritate verū ē. eſt at̄ veritas deꝰ. deū hꝫ auctorē om̄e verū. mala fiūtvel ſunt ſit veꝝ. deo auctore volēte ē ſūt vel fiuntmala. Ad qd̓ rn̄det magr̄ in ſent̉. xlvj. di. j. li. ſequit̉ qꝛ dr̄ mala fiūt eſt verū: intelligit̉ de veritate dicti. v̓o ꝯcludit: mala fiūt ē a deo: ꝓcedit adveritatē rei. ita ē ſophiſma ẜm figurā dictōis. ē inſtantia mgr̄i. deꝰ ꝓhibet furtū fieri ē verū. ꝓhibꝫ ve. Sꝫ ꝯͣ hanc ſolutōꝫ obijciūt. veritas dicti fundaſuꝑ veritatē rei. eo .n. res ē vel ē dr̄ or̄o vera vel falſa. ſi v̓itas rei ē a deo eſt veꝝ iſtū fornicari. necv̓itas dicti. Propt̓ diſtinguūt alij ē v̓itas ſigͥficatōis. ē v̓itas volūtatis. ſic̄ dic̄ anẜ. ī li. de v̓itate. veritas ſignificatōis ſigͥficat̉ qd̓ ē: vel qd̓ eſt.veritas volūtatis niſ aliud ē ꝙͣ rectitudo volūtatis ẜmquā ordīat̉ volūtas in ſuū fine. Io. viij. dr̄ de dyabolo in veritate ſtetit. Cōcedit̉ om̄e veꝝ ē a deo. ſed dr̄ malū fieri ē a deo: diſtinguit̉ hec. naꝫ ſi intellide veritate ſigͥficatōis: veꝝ ē. ſi de v̓itate volūtatis:veꝝ. Eſt .n. vt dicit anẜ. v̓itas rectitudo volūtatis ſolamēte ꝑceptibilis. ponit̉ exemplū tale. ſi v̓ga adeqͣret̉mortuo ſequeret̉ ꝓpt̓ v̓ga ſit mortua. Sil̓r ꝙͣuisſit adeqͣtio ſigni ad ſigͣtuꝫ. ſi falſitas ē ī ſigͣto: ſil̓rſit in ſigno. Sꝫ ꝯͣ. ſi in cadaue̓ eēt v̓itas aliqͣ eſſꝫadeqͣtio aliqͣ ad ipſuꝫ. etſi ſit ibi veritas vite: tn̄ ēibi v̓itas quātitatis. qua remota ē adeqͣtio. Sil̓roꝑtet ſi ē v̓itas ī ſigno: v̓itatis ſit ī ſigͣto. loq̄ndode v̓itate ſigͥficatōis: erit veꝝ om̄e veꝝ ē a deo. ſꝫ ma fieri ē veꝝ. ipſuꝫ malū ē a deo. Itē obijcit̉ ꝯͣqd̓ ſupponit aug. ī rōne p̄dicta. culpa p̄t cade̓ in ſapientē. ſꝫ culpa virtus ſunt oppoſita: ſapīa virtꝰ ſimilit̓ oppoſita. ſꝫ ignorantia pōt cuꝫ v̓tute. culpa ſapīa. Iteꝫ .j. coꝝ. xij. Alij dat̉ ẜmo ſapīe ⁊cͣ. ibi loquit̉ de donis gratie gͣtiſdate. ſꝫ gr̄a gͣtiſdata pōtculpa. ſapīa p̄t culpa. Cont̄. ſapīa dicit̉cūqꝫ ꝯgnitio: ſꝫ illa ē ſapore ſiue amore p̄me v̓itatis. ſꝫ amor prime v̓itatis p̄t pct̄o. nec ſapīa. Iteꝫ ſapīa ē ſummū int̓ dona ſpūſſancti. ſꝫ alijs donis pōt pct̄m. nec ſapīa. Itē obijcit̉ de qd̓dr̄ in illa rōne aug. malū tēdit ad. Querit̉ eniꝫvtꝝ intelligat̉ de nat̉e vel gr̄e. de nat̉e: qꝛ ſic̄ dic̄Dyo. a malo corrūpit̉ ꝗd exn̄tiū. qꝛ et̄ ī demoībꝰ manet nature. Itē nec pōt intelligi de gr̄e: qꝛ ē illud in dyabolo qꝛ hꝫ grām. pōt tende̓ ad noneſſe. Item ſi maluꝫ tēdit ad. malū hꝫ finē vel pōtfiniri. aliꝗs poſſet tantū peccare penitꝰ oīnoeēt. Iteꝫ malū ē infinitū. at̄ qd̓ tēdit ad aliꝗd hꝫ fi. dr̄ malū tēdit ad. Rn̄ſio. q̄rit̉ pͥmoan malū ſit vel fiat ſit ſubiectū dīne volūtati. Intelligendū ẜm aug. ī enche. ſꝑ implet̉ aut de nobis auta nobis. volūtas dei de nobis implet̉: ſꝫ implemꝰ eaꝫqn̄ peccamꝰ. a nobis implet̉: bonū facimꝰ. Ex accipit̉. voluntas nr̄a ſubijcit̉ ī malis actibꝰ dīne volūtati material̓r .ſ. vt materia ſb̓ agēte. qꝛ de volūtate nr̄a

mala actu malo: volūtas dei oꝑat̉ bonū. ē qd̓ dr̄de nobis implet̉ qn̄ peccamꝰ. In bonis v̓o actibꝰ volūtas nr̄a ſubijcit̉ dīne volūtati vt efficiēs ſub efficiēte. ẜꝫilld̓ eſa. xxvj. oīa oꝑa nr̄a oꝑatꝰ es ī nobis dn̄e. eſtqd̓ dic̄ a nobis implet̉ bonū facimꝰ. intelligendū ē: mala ſunt vel fiāt ē ſubiectū dīne volūtati. Ad illd̓ qd̓ obijc̄ prīo ex aucͣte auḡ. mala fieri bo ē. intelligēdū ē ex ea rōne dictū qꝛ ex malis fiunt:deꝰ elicit bona. ita ẜm dr̄ mala fieri bonū ē: ſimpl̓r. ē qd̓ dic̄ aug. ī enche. nullo aliꝗd mali deusin ſuis oꝑbꝰ ſineret: niſi vſqzadeo oīpotes volēs eētvt de malo bn̄faceret. Ad ſecūdū qd̓ obijcit̉ ex auḡ.in enche. fit aliꝗd niſi oīpotēs fieri velit. dd̓m velle ſumit̉ coīt̓ ad volūtatē būplaciti: volūtateꝫ ſigni dr̄ deꝰ vult mala fieri: intelligit̉ volūtas ſigni eſtꝑmiſſio. de ī pn̄ti q̄rit̉. Ad t̓ciū qd̓ obijcit̉. nll̓acreat̉a ē dei ꝓuidētie ẜuiat. dd̓m malū dupl̓r p̄tꝯſiderari. hꝫ .n. vnaꝫ ꝯꝑatōꝫ ad li. ar. aliā ad illd̓ qd̓ex ipſo elicit̉ bonū. ẜuit at̄ ꝓuidētie ſi ꝯſideret̉ inꝑatione ad libeꝝ ar. a egredit̉. ẜuit at̄ ꝓuidētie ſiſideret̉ in ꝯꝑatōne ad illd̓ bonū qd̓ a dīna volūtate deipſo elicit̉. Ad qͣrtuꝫ obijcit. aut vult mala fieri v fieri rn̄ſio. ſunt immediata oppoſita. ambe enꝓpoſitōes ſunt falſe. immediata oppoſitō accipit̉ int̓vult mala fieri vult mala fieri. hec at̄ eſt falſa: vulmala fieri. hec at̄ vera: vult mala fieri. nec tn̄ ex ſequit̉ aliꝗd fiat ꝯͣ eiꝰ volūtatē .ſ. malū. ſꝫ ſeꝗt̉: mala ſine eiꝰ volūtate fiūt. vt deꝰ actor ſꝫ ꝑmiſſor malo monſtret̉. ſic̄ dr̄. j. Io. ſine ipſo factū ē nihil. i. pct̄m dr̄ factū vel eo volēte: ſꝫ ſine eo. i. ſine eiꝰ voluntate. Ad ꝗntuꝫ rn̄det̉. dr̄ immediata ē oppoſitio int̓ velle nolle. nolle pōt accipi ꝯͣrie dr̄ deūnolle mala fieri: vel negatiue. Si .n. accipiat̉ ꝯͣrie: ītelligit̉ volūtas dei ad oppoſitū. falſuꝫ ē: qꝛ ſenſuseſt deū velle mala fieri. Si v̓o accipiat̉ negatiue: veꝝeſt. ſenſus ē deū velle mala fieri. negat̉ voluntasdei reſpectu mali. Ad ſextū qd̓ arguit. qꝛ iſtn fornicari ē a deo qꝛ ē veꝝ. pꝫ rn̄ſio ex p̄dictis qōe de v̓itate. tn̄ad illd̓ qd̓ obijciebat dd̓m. ī malo ē v̓itas falſitas.malū .n. poīt naturā inordīatōe. dico nat̉aꝫ: dicov̓itatē. dico inordīatōꝫ: dico falſitatē. v̓itas nat̉e ēī malo. defic̄ tn̄ v̓itas ordīs. ſic̄ ī mortuo ē v̓itas qͣntitatis: defic̄ tn̄ v̓itas vite. Rōe v̓itatis nat̉e tn̄ īordīata ē: enūciat̉ veꝝ dictū dr̄ iſte fornicat̉ ē veꝝ. tn̄ex ſeꝗt̉ ip̄a iordīatō a denoīat̉ fornicatō ſit a deoꝙͣuis om̄e veꝝ a deo. Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ de qd̓ dicitaug. cl̓pa p̄t cade̓ ī ſapiētē. dd̓ꝫ ſapīa dr̄. v. mōisUno ſtrictiſſime: ſic dr̄ idē qd̓ pietas ſeu theoſebia ē dīnꝰ cultꝰ. ī ſenſu ꝯp̄hēdit fidē ſpeꝫ caritatē. ẜm ſapiēs dr̄ ſolū ille hꝫ has tres virtutes. Alic dr̄ ſtricte ſapīa ē donū .ſ. ſ. ī eſa. xj. Tercō dr̄ ꝯīt̓ẜm dic̄ aug. ſapīa ē ꝯgnitō reꝝ dīnaꝝ: ſcīa ꝯgnitōreꝝ hūanaꝝ. Quarto dr̄ ꝯīus ẜm dr̄ ſapīa ꝯgͦtōcāꝝ: ſcīa v̓o ꝯgͣtio effectuū. Quīto dr̄ ꝯiſſime. ꝓut dr̄ ſapīaīgtio v̓a. Si ſumat̉ ſapīa tribꝰ vltīs mōisp̄t cl̓pa ī ſapiēte. duobꝰ pͥmis mōis. Uel al̓r diſtinguit̉.apīa vno dr̄ ꝯgͦtō ſimpl̓x. hec ꝓhibꝫ ꝗnpoſſit eēēpa ī ſapiēte. Alio ſapīa dr̄ ꝯgͦto ſapoeꝓut dic̄ eccs. Sapīa ẜm ſuū nomē ē. ſapor at̄ iſte p̄tduplici ex. ex gr̄a gͣtiſdata: vl̓ ex gr̄a gͣtūfaciēte. ſi exgr̄a gͣtiſdata: vt fide īformi. ꝓhibꝫ qn cl̓pa poſſit īſic ſaiēte. Si v̓o ex gr̄a gͣtūfaciēte: ꝓhibꝫ ne cl̓pa poſſit ſil̓ īeſſe. Ad qd̓ obijcit̉ ꝯͣ aucͣtē auḡ. maluꝫ teditad. noͣndū ē nat̉e: ē gr̄e. Itē nat̉e dupl̓rabſolutū: ī ꝯꝑatōe. Eſt .n. nat̄e abſolutū. ē ordīabile. ē ordīatū qd̓ eſt gr̄e. dr̄ abſolutū nature rōal̓: dico qd̓ ſꝑ manꝫ nec corrūpit̉ nec minuit̉. dico ordīatū: dico gr̄e. corrūpit̉ ſiue pͥuat̉ minuitur. eſſe v̓o ordinabile eſt medium: iſtud diminuitur: non totaliter corrumpit̉. Scd̓m enim anima magis peccat: minus eſt ordinabilis ī ſummū bo-