deo bono. Cui ꝓculdubio ꝙͣfacile ē qd̓ vult facē: tam facile qd̓ n̄ vult eē n̄ ſine̓. Ex hͦ gͦ relinꝗt̉ ꝙ bonū eſt malaeē vel fieri. gͦ dei volūtate ſunt ⁊ fiūt mala. ¶ Itē aug.in enche. nō fit aliꝗd niſi oīpotēs fieri velit. gͦ mala nōfiūt niſi ipſe fieri velit. gͦ volūtate eiꝰ ē vt fiat malum.Iteꝫ .j. thim̄. j. ſuꝑ illū locū. quē tradidi ſathane. Glonulla creatura eſt ſiue q̄ in veritate manet dans gloriādeo: ſiue q̄ in veritate nō ſtetit ſuā gl̓am querēs: qͥ dīneꝓuidētie velit nolit n̄ ſeruiat. ſꝫ volēs facit cū ea quodbonū eſt. de illa v̓o ꝙ hͦ n̄ vult fit qd̓ iuſtū ē. ex hͦ gͦ relinꝗt̉. ꝙ creatura male faciēs ẜuit dīne ꝓuidētie ⁊ ꝑ ꝯn̄sdīne volūtati. ¶ Iteꝫ dicit aug. qꝛ ncc̄e ē fieri qd̓ deꝰ voluerit. aut gͦ vult mala fieri: aut n fieri. ſi vult n̄ fieri:nō fiūt. cū gͦ n̄ fiant vult ea fieri. gͦ ⁊cͣ. ¶ Item immediata oppoſitio videt̉ eē int̓ velle ⁊ nolle. gͦ aut vult malafieri: aut n̄ vult. ſi n̄ vult: gͦ n̄ fiūt. volūtati .n. eiꝰ nihilreſiſtit rom̄. ix. ſꝫ ſi vult: gͦ mala fiūt eiꝰ volūtate. ¶ Iteꝫaug. in li. lxxxiij. q. om̄ verū a veritate verū ē. eſt at̄ veritas deꝰ. deū gͦ hꝫ auctorē om̄e verū. cū gͦ ꝙ mala fiūtvel ſunt ſit veꝝ. gͦ deo auctore ⁊ volēte ē ꝙ ſūt vel fiuntmala. ¶ Ad qd̓ rn̄det magr̄ in ſent̉. xlvj. di. j. li. ꝙ n̄ ſequit̉ qꝛ cū dr̄ ꝙ mala fiūt eſt verū: intelligit̉ de veritate dicti. cū v̓o ꝯcludit: gͦ ꝙ mala fiūt ē a deo: ꝓcedit adveritatē rei. ⁊ ita ē ſophiſma ẜm figurā dictōis. ⁊ ē inſtantia mgr̄i. deꝰ ꝓhibet furtū fieri ē verū. gͦ ꝓhibꝫ verū. ¶ Sꝫ ꝯͣ hanc ſolutōꝫ obijciūt. veritas dicti fundaſuꝑ veritatē rei. eo .n. ꝙ res ē vel n̄ ē dr̄ or̄o vera vel falſa. ſi gͦ v̓itas rei n̄ ē a deo qͣ eſt veꝝ iſtū fornicari. gͦ necv̓itas dicti. ¶ Propt̓ hͦ diſtinguūt alij ꝙ ē v̓itas ſigͥficatōis. ⁊ ē v̓itas volūtatis. ſic̄ dic̄ anẜ. ī li. de v̓itate. veritas ſignificatōis cū ſigͥficat̉ eē qd̓ ē: vel n̄ eē qd̓ n̄ eſt.veritas volūtatis niſ aliud ē ꝙͣ rectitudo volūtatis ẜmquā ordīat̉ volūtas in ſuū fine. Io. viij. dr̄ de dyaboloꝙ in veritate n̄ ſtetit. Cōcedit̉ gͦ ꝙ om̄e veꝝ ē a deo. ſedcū dr̄ malū fieri ē a deo: diſtinguit̉ hec. naꝫ ſi intellide veritate ſigͥficatōis: veꝝ ē. ſi de v̓itate volūtatis:veꝝ. Eſt .n. vt dicit anẜ. v̓itas rectitudo volūtatis ſolamēte ꝑceptibilis. ⁊ ponit̉ exemplū tale. ſi v̓ga adeqͣret̉mortuo n̄ ſequeret̉ ꝓpt̓ hͦ ꝙ v̓ga ſit mortua. Sil̓r ꝙͣuisſit adeqͣtio ſigni ad ſigͣtuꝫ. ꝙ ſi falſitas ē ī ſigͣto: ꝙ ſil̓rſit in ſigno. ¶ Sꝫ ꝯͣ. ſi in cadaue̓ n̄ eēt v̓itas aliqͣ n̄ eſſꝫadeqͣtio aliqͣ ad ipſuꝫ. nā etſi n̄ ſit ibi veritas vite: tn̄ ēibi v̓itas quātitatis. qua remota nō ē adeqͣtio. Sil̓r gͦoꝑtet ſi ē v̓itas ī ſigno: ꝙ cā v̓itatis ſit ī ſigͣto. gͦ loq̄ndode v̓itate ſigͥficatōis: erit veꝝ ꝙ om̄e veꝝ ē a deo. ſꝫ malū fieri ē veꝝ. gͦ ⁊ ipſuꝫ malū ē a deo. ¶ Itē obijcit̉ ꝯͣ hͦqd̓ ſupponit aug. ī rōne p̄dicta. ꝙ culpa n̄ p̄t cade̓ in ſapientē. ſꝫ culpa ⁊ virtus ſunt oppoſita: ſapīa ⁊ virtꝰ ſimilit̓ oppoſita. ſꝫ ignorantia pōt eē cuꝫ v̓tute. gͦ ⁊ culpacū ſapīa. ¶ Iteꝫ .j. coꝝ. xij. Alij dat̉ ẜmo ſapīe ⁊cͣ. ibi loquit̉ de donis gratie gͣtiſdate. ſꝫ cū gr̄a gͣtiſdata pōt eēculpa. gͦ cū ſapīa p̄t eē culpa. ¶ Cont̄. ſapīa n̄ dicit̉ q̄cūqꝫ ꝯgnitio: ſꝫ illa q̄ ē cū ſapore ſiue amore p̄me v̓itatis. ſꝫ amor prime v̓itatis n̄ p̄t eē cū pct̄o. gͦ nec ſapīa.¶ Iteꝫ ſapīa ē ſummū int̓ dona ſpūſſancti. ſꝫ cū alijs donis n̄ pōt eē pct̄m. gͦ nec cū ſapīa. ¶ Itē obijcit̉ de hͦ qd̓dr̄ in illa rōne aug. ꝙ malū tēdit ad n̄ eē. Querit̉ eniꝫvtꝝ intelligat̉ de eē nat̉e vel gr̄e. n̄ de eē nat̉e: qꝛ ſic̄ dic̄Dyo. a malo n̄ corrūpit̉ ꝗd exn̄tiū. qꝛ et̄ ī demoībꝰ manet eē nature. Itē nec hͦ pōt intelligi de eē gr̄e: qꝛ n̄ ē illud eē in dyabolo qꝛ n̄ hꝫ grām. gͦ nō pōt tende̓ ad noneſſe. Item ſi maluꝫ tēdit ad n̄ eē. gͦ malū hꝫ finē vel pōtfiniri. gͦ aliꝗs poſſet tantū peccare ꝙ penitꝰ ⁊ oīno nōeēt. ¶ Iteꝫ malū ē infinitū. eē at̄ qd̓ tēdit ad aliꝗd hꝫ finē. gͦ n̄ dr̄ ꝙ malū tēdit ad n̄ eē. ¶ Rn̄ſio. cū q̄rit̉ pͥmoan ꝙ malū ſit vel fiat ſit ſubiectū dīne volūtati. Intelligendū ẜm aug. ī enche. ꝙ ſꝑ implet̉ aut de nobis auta nobis. volūtas dei de nobis implet̉: ſꝫ n̄ implemꝰ eaꝫqn̄ peccamꝰ. a nobis implet̉: cū bonū facimꝰ. Ex qͦ accipit̉. ꝙ voluntas nr̄a ſubijcit̉ ī malis actibꝰ dīne volūtati material̓r .ſ. vt materia ſb̓ agēte. qꝛ de volūtate nr̄a
mala ⁊ actu malo: volūtas dei oꝑat̉ bonū. ⁊ hͦ ē qd̓ dr̄de nobis implet̉ qn̄ peccamꝰ. In bonis v̓o actibꝰ volūtas nr̄a ſubijcit̉ dīne volūtati vt efficiēs ſub efficiēte. ẜꝫilld̓ eſa. xxvj. oīa oꝑa nr̄a oꝑatꝰ es ī nobis dn̄e. ⁊ hͦ eſtqd̓ dic̄ a nobis implet̉ cū bonū facimꝰ. hͦ gͦ mō intelligendū ē: ꝙ mala ſunt vel fiāt ē ſubiectū dīne volūtati.¶ Ad illd̓ gͦ qd̓ obijc̄ prīo ex aucͣte auḡ. mala fieri bonū ē. intelligēdū ē ex ea rōne dictū qꝛ ex malis q̄ fiunt:deꝰ elicit bona. ⁊ ita ẜm ꝙ dr̄ mala fieri bonū ē: n̄ ſimpl̓r. ⁊ hͦ ē qd̓ dic̄ aug. ī enche. nullo mō aliꝗd mali deusin ſuis oꝑbꝰ ſineret: niſi vſqzadeo oīpotes ⁊ volēs eētvt de malo bn̄faceret. ¶ Ad ſecūdū qd̓ obijcit̉ ex auḡ.in enche. nō fit aliꝗd niſi oīpotēs fieri velit. dd̓m ꝙ velle ſumit̉ coīt̓ ad volūtatē būplaciti: ⁊ volūtateꝫ ſigni⁊ cū dr̄ deꝰ vult mala fieri: intelligit̉ volūtas ſigni q̄ eſtꝑmiſſio. de qͣ ī pn̄ti n̄ q̄rit̉. ¶ Ad t̓ciū qd̓ obijcit̉. ꝙ nll̓acreat̉a ē q̄ dei ꝓuidētie n̄ ẜuiat. dd̓m ꝙ malū dupl̓r p̄tꝯſiderari. hꝫ .n. vnaꝫ ꝯꝑatōꝫ ad li. ar. ⁊ aliā ad illd̓ qd̓ex ipſo elicit̉ bonū. nō ẜuit at̄ ꝓuidētie ſi ꝯſideret̉ in cōꝑatione ad libeꝝ ar. a qͦ egredit̉. ẜuit at̄ ꝓuidētie ſi cōſideret̉ in ꝯꝑatōne ad illd̓ bonū qd̓ a dīna volūtate deipſo elicit̉. ¶ Ad qͣrtuꝫ cū obijcit. aut vult mala fieri vnō fieri rn̄ſio. ꝙ nō ſunt immediata oppoſita. ambe enꝓpoſitōes ſunt falſe. immediata gͦ oppoſitō accipit̉ int̓vult mala fieri ⁊ n̄ vult mala fieri. hec at̄ eſt falſa: vulmala nō fieri. hec at̄ vera: nō vult mala fieri. nec tn̄ exhͦ ſequit̉ ꝙ aliꝗd fiat ꝯͣ eiꝰ volūtatē .ſ. malū. ſꝫ ſeꝗt̉: gͦ mala ſine eiꝰ volūtate fiūt. vt deꝰ n̄ actor ſꝫ ꝑmiſſor malorū monſtret̉. ſic̄ dr̄. j. Io. ſine ipſo factū ē nihil. i. pct̄mnō dr̄ ꝑ eū factū eē vel eo volēte: ſꝫ ſine eo. i. ſine eiꝰ voluntate. ¶ Ad ꝗntuꝫ rn̄det̉. ꝙ cū dr̄ immediata ē oppoſitio int̓ velle ⁊ nolle. ꝙ nolle pōt accipi ꝯͣrie cū dr̄ deūnolle mala fieri: vel negatiue. Si .n. accipiat̉ ꝯͣrie: ītelligit̉ volūtas dei ad oppoſitū. ⁊ hͦ mō falſuꝫ ē: qꝛ ſenſuseſt deū velle mala n̄ fieri. Si v̓o accipiat̉ negatiue: veꝝeſt. ⁊ ſenſus ē deū n̄ velle mala fieri. ⁊ negat̉ voluntasdei reſpectu mali. ¶ Ad ſextū qd̓ arguit. qꝛ iſtn fornicari ē a deo qꝛ ē veꝝ. pꝫ rn̄ſio ex p̄dictis qōe de v̓itate. tn̄ad illd̓ qd̓ obijciebat dd̓m. ꝙ ī malo ē v̓itas ⁊ falſitas.malū .n. poīt naturā cū inordīatōe. ꝙ dico nat̉aꝫ: dicov̓itatē. ꝙ dico inordīatōꝫ: dico falſitatē. v̓itas gͦ nat̉e ēī malo. defic̄ tn̄ v̓itas ordīs. ſic̄ ī mortuo ē v̓itas qͣntitatis: defic̄ tn̄ v̓itas vite. Rōe gͦ v̓itatis nat̉e q̄ tn̄ īordīata ē: enūciat̉ veꝝ dictū cū dr̄ ꝙ iſte fornicat̉ ē veꝝ. n̄ tn̄ex hͦ ſeꝗt̉ ꝙ ip̄a iordīatō a qͣ denoīat̉ fornicatō ſit a deoꝙͣuis om̄e veꝝ a deo. ¶ Ad illd̓ qd̓ obijcit̉ de hͦ qd̓ dicitaug. ꝙ cl̓pa n̄ p̄t cade̓ ī ſapiētē. dd̓ꝫ ꝙ ſapīa dr̄. v. mōisUno mō ſtrictiſſime: ſic dr̄ idē qd̓ pietas ſeu theoſebiaq̄ ē dīnꝰ cultꝰ. ⁊ ī hͦ ſenſu ꝯp̄hēdit fidē ⁊ ſpeꝫ ⁊ caritatē.⁊ ẜm h̓ ſapiēs dr̄ ſolū ille ꝗ hꝫ has tres virtutes. Alicmō dr̄ ſtricte ſapīa q̄ ē donū .ſ. ſ. ⁊ ī eſa. xj. Tercō dr̄ ꝯīt̓ẜm ꝙ dic̄ aug. ꝙ ſapīa ē ꝯgnitō reꝝ dīnaꝝ: ſcīa ꝯgnitōreꝝ hūanaꝝ. Quarto mō dr̄ ꝯīus ẜm ꝙ dr̄ ſapīa ꝯgͦtōcāꝝ: ſcīa v̓o ꝯgͣtio effectuū. Quīto dr̄ ꝯiſſime. ꝓut dr̄ ſapīaīgtio v̓a. Si gͦ ſumat̉ ſapīa tribꝰ vltīs mōisp̄t eē cl̓pa ī ſapiēte. duobꝰ pͥmis mōis n̄. Uel al̓r diſtinguit̉. ꝙapīa vno mō dr̄ ꝯgͦtō ſimpl̓x. ⁊ hec n̄ ꝓhibꝫ ꝗnpoſſit eēēpa ī ſapiēte. Alio mō ſapīa dr̄ ꝯgͦto cū ſapoeꝓut dic̄ eccs. Sapīa ẜm ſuū nomē ē. ſapor at̄ iſte p̄t eēduplici ex cā. ex gr̄a gͣtiſdata: vl̓ ex gr̄a gͣtūfaciēte. ſi exgr̄a gͣtiſdata: vt fide īformi. n̄ ꝓhibꝫ qn cl̓pa poſſit eē īſic ſaiēte. Si v̓o ex gr̄a gͣtūfaciēte: ꝓhibꝫ ne cl̓pa poſſit ſil̓ īeſſe. ¶ Ad qd̓ obijcit̉ ꝯͣ aucͣtē auḡ. ꝙ maluꝫ teditad n̄ eē. noͣndū ꝙ ē eē nat̉e: ⁊ ē eē gr̄e. Itē eē nat̉e dupl̓rabſolutū: ⁊ ī ꝯꝑatōe. Eſt .n. eē nat̄e abſolutū. ⁊ ē eē ordīabile. ⁊ ē eē ordīatū qd̓ eſt gr̄e. Cū dr̄ eē abſolutū nature rōal̓: dico eē qd̓ ſꝑ manꝫ nec corrūpit̉ nec minuit̉.cū dico eē ordīatū: dico eē gr̄e. ⁊ hͦ eē corrūpit̉ ſiue pͥuat̉nō minuitur. eſſe v̓o ordinabile eſt medium: ⁊ iſtud diminuitur: non totaliter corrumpit̉. Scd̓m enim ꝙ anima magis peccat: minus eſt ordinabilis ī ſummū bo-