Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

in ſe ē: deꝰ dabit ſibi gr̄am. ſi habꝫ gr̄am: pōt cuſtodire ita ꝑſeuerare. ſi ꝑſeuerare: habebit vitā eternā p̄ſcitꝰ pōt habe̓ vitā eternā. ſꝫ oīs habebit vitā eternam ſcriptꝰ ē in libro vite. iſte pōt habē vitā eternā:pōt ſcribi ī libro vite qui ē ſcriptꝰ. Itē apoc̄. iij. tene qd̓ habes ne aliꝰ accipiat coronā tuā. Corona dr̄ vita eterna. pōt aliꝗs qui ē ſcriptꝰ acciꝑe coronā alteriꝰ. pōt p̄ſcribi. Cōtra. p̄ſcitꝰ pōt ſaluari:pōt ſcribi. Si dicat̉ hec eſt duplex p̄ſcitꝰ pōt ſaluariſicut hec albū poſſibile ē eſſe nigrū ſi dicat̉ de re: tūcvera ē. ſꝫ ſi de dicto: falſa ē. Cōtra. hec diſtinctō ſolū vera ē vbi forme cōtrarie ſibi poſſunt ſuccede̓. Si em̄ iſteforme albedo nigredo ſibi poſſent circa idē ſubiectū ſuccede̓: nūꝙͣ eſſet iſta vera. albū pōt nigrū. necre nec de dicto. ſꝫ eſſe p̄ſcitū eſſe p̄deſtinatū poſſuntſibi ſuccede̓ circa idē ſubiectū: iſta nullo pōt vera. p̄ſcitꝰ pōt eſſe p̄deſtinatꝰ ſiue ſaluari. p̄ſcitꝰ nullo pōt face̓ vt ſit ſcriptꝰ in libro vite. Itē ſi aliqͣ ꝯditionalis ē vera. ſi an̄cedēs ē neceſſarium: ꝯſequēs. ſꝫiſta ꝯditōnalis ē vera ſi iſte ē p̄ſcitꝰ dānabit̉: ancedēseſt neceſſariuꝫ. ſcꝫ iſte ſit p̄deſtinatꝰ. qui em̄ p̄ſcitꝰ eſt pōt eſſe p̄ſcitꝰ. iſta em̄ ē de p̄terito vera. ē neceſſaria. ſil̓r ꝯſequēs erit neceſſariū: ſcꝫ iſte dānabit̉.nullo pōt ſaluari. nullo pōt ī libro vite ſcribi Item .j. Eſdre. ij. ſuꝑ illud. hi ſūt ꝓuīcie filij ⁊cͣ. glo.nullꝰ p̄deſtinatꝰ pōt ꝑire īꝑpetuū. qn̄ em̄ ī babilonē .i. inꝯfuſionē pct̄i abducūt̉: ſocietatē iuſtoꝝ ad pacē eccl̓iereducūt̉. Si nullꝰ p̄deſtinatꝰ ꝑire pōt: ſil̓r nullꝰ p̄ſcitus ſaluari. nec ſcribi ī libro vite. Rn̄. nullꝰ reprobus ẜm veritatē pōt ſcribi ī libro vite: nec pt̄ face̓ ſcribat̉ ibi. tn̄ ẜm ſuaꝫ opīonē pōt ibi ſcriptꝰ ſic̄ dicit̉ inglo. Deleāt̉ ⁊cͣ. Ad illud obijcit̉. iſte p̄ſcitꝰ pt̄ ſaluari: pōt ſcribi ī libro vite. dicēduꝫ hec ē duplex iſtep̄ſcitꝰ pōt ſaluari. Si em̄ ꝯpoſita intelligat̉: falſa ē. ſi diuiſa: vera. ſic̄ hec albū pōt eſſe nigꝝ. in iſto p̄ſcito ēpotētia vt ſaluet̉. qꝛ quātū ē de ſe: ſaluabilis ē. ſꝫ ſi ponitur ſaluet̉: ponit̉ eſſe p̄ſcitꝰ ita ponit̉ ſit ſcriptus. Ad illud iſte forme p̄ſcitū p̄deſtinatū ſibi inuicē poſſunt ſuccede̓. dicendū p̄ſciētia veldeſtinatō nihil ponit ī p̄ſcito vl̓ ī p̄deſtinato. ſic̄ laudatum ponit aliqd̓ ī eo laudat̉: ſꝫ in eo laudat.dicit̉ iſte ē p̄ſcitꝰ: ponit̉ aliqd̓ ī iſto ſꝫ ī deo. vn̄ p̄ſcientia ē cauſa aliqͣ in dānandis qͣre dānant̉. ſic̄ em̄ memoria cogit ea p̄terierūt: ſic nec p̄ſciētia ea futura ſūt. deꝰ tn̄ neceſſario ſcit iſtū dānandū. qꝛ oīa ſunt inſcīa dei īmuiabilit̓. ſꝫ tn̄ iſte ē neceſſario dānādꝰ: immo ꝯtingēt̓. qꝛ a ſuo li. ar. Nec ē ſil̓e de iſtis formis albedo nigredo. qꝛ aliꝗd ponūt ī ſub̓o: p̄deſtinatō p̄ſcīanihil ponūt. ſi iſte forme ſuccederēt albedo nigredo: poſſꝫ hec vera albū pt̄ nigꝝ. hec at̄ pt̄ vera iſte ē p̄ſcitꝰ pt̄ ſaluari: licꝫ forme ille ſibi ſuccedātin ſub̓o. qꝛ ille nihil ponūt ī ſub̓o ſꝫ ī deo. Ad alid̓ qd̓obijcit̉. ē neceſſaria iſte ē p̄ſcitꝰ. dicēduꝫ. ſi neceſſitas r̄ferat̉ ad p̄ſcīam ī ꝯꝑatōe vel relatōe ad p̄ſciētē ſiue ad illū cuiꝰ ē p̄ſcīa: veꝝ ē. ſi ī ꝯꝑatōe ad p̄ſcitū ſiue dequo ē p̄ſcīa: falſa ē. p̄ſcīa em̄ vna ē ſꝑ īuariabilis quātum ī ſe ē: ſic̄ ip̄e ē. tn̄ p̄ſcitū de ꝯtingētibꝰ ē. vn̄ aꝑte iſtiꝰde ē p̄ſcīa ē ncc̄itas. qꝛ iſte oꝑat̉ ẜm libeꝝ arbitriū oꝑat̉ ꝯtingēter. ꝯtingētia ſunt merita demerita.pōt ſi vult face̓ oꝑaibꝰ dānabit̉: oꝑa ꝗbꝰ ſaluabitur. vn̄ hec duplex eſt: iſte p̄ſcitꝰ neceſſario ſaluat̉. ſil̓rhec: iſte p̄ſcitꝰ neceſſario dānabit̉. ꝯpoſite em̄ falſe ſunt:vere vt habitū ē ſupra. Ad illd̓ obijcit̉ hecnalis ē vera ſi deꝰ p̄uidet iſtū dānandū ip̄e dānat̉ſꝫ ancedēs ē neceſſariūꝯſequēs. dicendū iſte ē ſenſus huppoſitōnis deꝰ p̄ſcit iſtū dānādū .i. deꝰ ſcit iſtūfutiīdū. ex bn̄ ſeꝗt̉ dānabit̉. aūt ē ratione ſop̄e ſcit ea ſūt. ſic̄ ea ſūt. ſeꝗt̉ tn̄ ratōne futuri ſi ē futurꝰ dānandꝰ danat̉. hec aūt intētio importat̉ p̄poſitōeꝫ: dicit̉ p̄ſcit iſtū dānandū.

dicit̉ an̄cedēs ē neceſſariū ꝯſequēs. dicēdū diſſiuēdo. qꝛ dicit̉ an̄cedēs ē neceſſariū: ſcꝫ deꝰ ſcit iſtuꝫfutuꝝ dānandū: neceſſitas pōt referri ad v̓buꝫ ſcit.ſic eſt vera qꝛ deꝰ īmutabilit̓ ſcit illū eſſe dānandū. Uelpōt referri ad v̓bū fore ſiue ad participiū futurū.ſic ē falſa: qꝛ tūc is ē ſenſus. deꝰ ſcit iſtū neceſſario futurum ſiue fore dānandū. ꝯſequētia d̓o vniꝰ ꝓpoſitōis adalterā erat ratōe ſcīe ſꝫ ratōe futuritōnis. neceſſitasv̓o ē in ſcīa in futuritōe. ideo tenet neceſſitate illa ꝯſequētia ſic̄ ſine ideo valet illa argumētatioSil̓r diſtinguēda ē paſſiua hec ſcꝫ iſte ē neceſſario ſcitꝰfuturꝰ damnandꝰ. Aliter aūt pōt diſtingui: ſed forte inidem redit. deus ſcit neceſſario iſtū futurū dānandum.quia ſi hec dictio neceſſario determīet hoc verbū ſcirecomꝑatōeꝫ ad ſcientē: ſic eſt vera. ſi per comꝑatōeꝫ adſcitum: falſa. Similiter poteſt diſtingui in omnibꝰ contingentibꝰ que exp̄munt̉ ſciri ſcientia dei. Similit̓ diſtinguenda eſt hec. iſtum p̄ſcitum eſt neceſſarium damnari. quia cum dico iſte p̄ſcitus neceſſario damnabit̉:poteſt de iſto neceſſario affirmari quod dicitur de preterito vel quod dicitur de futuro neceſſitas ad hoc vl̓ad illud referri. Si enim referatur neceſſitas ad id qd̓dicitur de preterito: vera eſt. ſi ad id quod dicitur de futuro: falſa eſt.Articulus ſecūdusEinde querit̉ quomodo ſe habet liber viteꝙͣtum ad deletionem. queritur ſi aliquidquod ſit ſcriptum in libro vite poſſit deleride illo. Et videtur ſic. exodi. xxj. qui peccauerit ī me:delebo eum de libro meo. ſed multi peccant: ergo multidelentur. Item pͣs. deleantur de libro viuentiū. ItēApoc̄. iij. Qui vicerit non delebo de libro meo. glodelet īprobos ẜm illud. īdurauit cor pharaonis. Itēhoc idem videtur per ratōnem. quia predeſtinatus poteſt peccare: non eſt neceſſitate bonus. poteſt in peccato perſeuerare: ergo poteſt damnari. ergo poteſt noneſſe ſcriptus ī libro vite. ſed fuit ſcriptus: ergo aliquisſcriptus poteſt deleri. Contra. apoc̄. iij. ſuper illludnon delebo eum de libro vite. glo. liber vite eſt preſcientia dei in quo omnia ſunt conſtantia. ergo nihil poteſtdeleri de illo. Item Iaco. j. apud quem eſt traſmutatio: ergo nullus ſcriptus ī eo poteſt deleri. Reſpōſio. dicendum aliquid dupliciter poteſt dici delerilibro vite. vel ꝙͣtum ad ordinem ſubiectum diuine preſcientie: vel ꝙͣtum ad noticiam diuine preſcientie. ꝙͣtuꝫad noticiam diuine preſcientie nunꝙͣ contingit aliquēdeleri de libro vite. quia diuina ſcientia non poteſt mutari. ꝙͣtum v̓o ad ordinem ſubiectum diuine preſciētieſic contingit deleri non deleri. in diuina enim preſciētia eſt quilibet homo ex conditione ſua eſt poſſibilisad vitam. non enim in puniendo plaſmauit nos deus.ſicut dicit damaſcenꝰ. In natura ergo eſt quidam ordo ad vitam beatam. ſed in multis iſta poſſibilitas nuꝙͣ diſponitur. vt in illis qui nunꝙͣ habent gratiam. inquibuſdam v̓o diſponetur. in illis ſcilicet quibus diſpoſitio datur ſcilicet gratia qua digni ſunt vitā beata. ſed vlterius in aliquibus ponitur quaſi neceſſitasad vitam ſcilicet in illis qui habent perſeuerantiam finalem. vnde ſic ponitur materie triplex ſtatus. quo primo eſt vt ponatur: deinde vt diſpoſitio: tercio vt neceſſitas ad formam. Similiter eſt in parte illa ex conditione nature eſt potentia ad vitam. ex ſuper additionegratie eſt diſpoſitio. ex perſeuerantia finali eſt neceſſitas ad vitam. primus ergo ordo fruſtratur in reprobispoſtꝙͣ ſunt damnati iam non ſunt ponibiles ad vitamſcd̓us d̓o ordo fruſtratur in illis qui nunꝙͣ habēt gratiam: in his qui cadunt a gratia quam habuerunt. cadunt ergo ab ordine quo diſpoſiti erant ad vitam. ꝙͣtum ad hoc delētur. In ratione enim eterna erat fa-