in ſe ē: deꝰ dabit ſibi gr̄am. ⁊ ſi habꝫ gr̄am: pōt cā cuſtodire ⁊ ita ꝑſeuerare. ⁊ ſi ꝑſeuerare: habebit vitā eternāgͦ p̄ſcitꝰ pōt habe̓ vitā eternā. ſꝫ oīs ꝗ habebit vitā eternam ſcriptꝰ ē in libro vite. ⁊ iſte pōt habē vitā eternā: gͦpōt ſcribi ī libro vite qui nō ē ſcriptꝰ. ¶ Itē apoc̄. iij. tene qd̓ habes ne aliꝰ accipiat coronā tuā. Corona dr̄ vita eterna. gͦ pōt aliꝗs qui nō ē ſcriptꝰ acciꝑe coronā alteriꝰ. gͦ pōt p̄ſcribi. ¶ Cōtra. p̄ſcitꝰ nō pōt ſaluari: gͦ n̄pōt ſcribi. Si dicat̉ ꝙ hec eſt duplex p̄ſcitꝰ pōt ſaluariſicut hec albū poſſibile ē eſſe nigrū nā ſi dicat̉ de re: tūcvera ē. ſꝫ ſi de dicto: falſa ē. Cōtra. hec diſtinctō ſolū vera ē vbi forme cōtrarie ſibi poſſunt ſuccede̓. Si em̄ iſteforme albedo ⁊ nigredo nō ſibi poſſent circa idē ſubiectū ſuccede̓: nūꝙͣ eſſet iſta vera. albū pōt eē nigrū. nec d̓re nec de dicto. ſꝫ eſſe p̄ſcitū ⁊ eſſe p̄deſtinatū nō poſſuntſibi ſuccede̓ circa idē ſubiectū: gͦ iſta nullo mō pōt eē vera. p̄ſcitꝰ pōt eſſe p̄deſtinatꝰ ſiue ſaluari. gͦ p̄ſcitꝰ nullomō pōt face̓ vt ſit ſcriptꝰ in libro vite. ¶ Itē ſi aliqͣ ꝯditionalis ē vera. ſi an̄cedēs ē neceſſarium: gͦ ⁊ ꝯſequēs. ſꝫiſta ꝯditōnalis ē vera ſi iſte ē p̄ſcitꝰ dānabit̉: ⁊ ancedēseſt neceſſariuꝫ. ſcꝫ ꝙ iſte ſit p̄deſtinatꝰ. qui em̄ p̄ſcitꝰ eſtnō pōt nō eſſe p̄ſcitꝰ. iſta em̄ ē de p̄terito vera. gͦ ē neceſſaria. ſil̓r ⁊ ꝯſequēs erit neceſſariū: ſcꝫ ꝙ iſte dānabit̉. qͦnullo mō pōt ſaluari. gͦ nullo mō pōt ī libro vite ſcribi¶ Item .j. Eſdre. ij. ſuꝑ illud. hi ſūt ꝓuīcie filij ⁊cͣ. glo.nullꝰ p̄deſtinatꝰ pōt ꝑire īꝑpetuū. qn̄ em̄ ī babilonē .i. inꝯfuſionē pct̄i abducūt̉: ꝑ ſocietatē iuſtoꝝ ad pacē eccl̓iereducūt̉. Si gͦ nullꝰ p̄deſtinatꝰ ꝑire pōt: gͦ ſil̓r nullꝰ p̄ſcitus ſaluari. gͦ nec ſcribi ī libro vite. ¶ Rn̄. nullꝰ reprobus ẜm veritatē pōt ſcribi ī libro vite: nec pt̄ face̓ ꝙ ſcribat̉ ibi. tn̄ ẜm ſuaꝫ opīonē pōt ibi eē ſcriptꝰ ſic̄ dicit̉ inglo. Deleāt̉ ⁊cͣ. ¶ Ad illud qͦ obijcit̉. ꝙ iſte p̄ſcitꝰ pt̄ ſaluari: gͦ pōt ſcribi ī libro vite. dicēduꝫ ꝙ hec ē duplex iſtep̄ſcitꝰ pōt ſaluari. Si em̄ ꝯpoſita intelligat̉: falſa ē. ſi diuiſa: vera. ſic̄ hec albū pōt eſſe nigꝝ. nā in iſto p̄ſcito ēpotētia vt ſaluet̉. qꝛ quātū ē de ſe: ſaluabilis ē. ſꝫ ſi ponitur ꝙ ſaluet̉: iā ponit̉ nō eſſe p̄ſcitꝰ ⁊ ita ponit̉ ꝙ ſit ſcriptus. ¶ Ad illud ꝙ iſte forme eē p̄ſcitū ⁊ eē p̄deſtinatūnō ſibi inuicē poſſunt ſuccede̓. dicendū ꝙ p̄ſciētia vel p̄deſtinatō nihil ponit ī p̄ſcito vl̓ ī p̄deſtinato. ſic̄ laudatum nō ponit aliqd̓ ī eo ꝗ laudat̉: ſꝫ in eo ꝗ laudat. cū gͦdicit̉ iſte ē p̄ſcitꝰ: nō ponit̉ aliqd̓ ī iſto ſꝫ ī deo. vn̄ p̄ſcientia nō ē cauſa aliqͣ in dānandis qͣre dānant̉. ſic̄ em̄ memoria nō cogit ea q̄ p̄terierūt: ſic nec p̄ſciētia ea q̄ futura ſūt. deꝰ tn̄ neceſſario ſcit iſtū dānandū. qꝛ oīa ſunt inſcīa dei īmuiabilit̓. ſꝫ tn̄ iſte nō ē neceſſario dānādꝰ: immo ꝯtingēt̓. qꝛ a ſuo li. ar. Nec ē ſil̓e de iſtis formis albedo nigredo. qꝛ aliꝗd ponūt ī ſub̓o: p̄deſtinatō ⁊ p̄ſcīanihil ponūt. iō ſi iſte forme n̄ ſuccederēt albedo ⁊ nigredo: nō poſſꝫ hec eē vera albū pt̄ eē nigꝝ. hec at̄ pt̄ eē vera iſte ꝗ ē p̄ſcitꝰ pt̄ ſaluari: licꝫ forme ille n̄ ſibi ſuccedātin ſub̓o. qꝛ ille nihil ponūt ī ſub̓o ſꝫ ī deo. ¶ Ad alid̓ qd̓obijcit̉. ꝙ n̄ ē neceſſaria iſte ē p̄ſcitꝰ. dicēduꝫ. ꝙ ſi neceſſitas r̄ferat̉ ad p̄ſcīam ī ꝯꝑatōe vel relatōe ad p̄ſciētē ſiue ad illū cuiꝰ ē p̄ſcīa: veꝝ ē. ſi ī ꝯꝑatōe ad p̄ſcitū ſiue dequo ē p̄ſcīa: falſa ē. p̄ſcīa em̄ vna ē ⁊ ſꝑ īuariabilis quātum ī ſe ē: ſic̄ ip̄e ē. tn̄ p̄ſcitū de ꝯtingētibꝰ ē. vn̄ aꝑte iſtiꝰde qͦ ē p̄ſcīa nō ē ncc̄itas. qꝛ iſte oꝑat̉ ẜm libeꝝ arbitriū⁊ oꝑat̉ ꝯtingēter. ⁊ ꝯtingētia ſunt merita ⁊ demerita. ⁊pōt ſi vult face̓ oꝑaibꝰ dānabit̉: ⁊ oꝑa ꝓ ꝗbꝰ ſaluabitur. vn̄ hec duplex eſt: iſte p̄ſcitꝰ neceſſario ſaluat̉. ⁊ ſil̓rhec: iſte p̄ſcitꝰ neceſſario dānabit̉. ꝯpoſite em̄ falſe ſunt:vere vt habitū ē ſupra. ¶ Ad illd̓ qͦ obijcit̉ ꝙ hecnalis ē vera ſi deꝰ p̄uidet iſtū dānandū ip̄e dānat̉ſꝫ ancedēs ē neceſſariūꝯſequēs. dicendū ꝙ iſte ē ſenſus huppoſitōnis deꝰ p̄ſcit iſtū dānādū .i. deꝰ ſcit iſtūfutiīdū. ⁊ ex hͦ bn̄ ſeꝗt̉ gͦ dānabit̉. hͦ aūt nō ē ratione ſop̄e ſcit ea q̄ nō ſūt. ſic̄ ea q̄ ſūt. ſeꝗt̉ tn̄ ratōne futuri⁊ ſi ē futurꝰ dānandꝰ danat̉. hec aūt intētio importat̉ ꝑ p̄poſitōeꝫ p̄: cū dicit̉ p̄ſcit iſtū dānandū.
Cū gͦ dicit̉ an̄cedēs ē neceſſariū gͦ ꝯſequēs. dicēdū diſſiuēdo. qꝛ cū dicit̉ an̄cedēs ē neceſſariū: ſcꝫ deꝰ ſcit iſtuꝫfutuꝝ dānandū: neceſſitas pōt referri ad hͦ v̓buꝫ ſcit. ⁊ſic eſt vera qꝛ deꝰ īmutabilit̓ ſcit illū eſſe dānandū. Uelpōt referri ad hͦ v̓bū fore ſiue ad hͦ participiū futurū. ⁊ſic ē falſa: qꝛ tūc is ē ſenſus. deꝰ ſcit iſtū neceſſario futurum ſiue fore dānandū. ꝯſequētia d̓o vniꝰ ꝓpoſitōis adalterā nō erat ratōe ſcīe ſꝫ ratōe futuritōnis. neceſſitasv̓o ē in ſcīa nō in futuritōe. ⁊ ideo nō tenet cū neceſſitate illa ꝯſequētia ſic̄ ſine ideo nō valet illa argumētatioSil̓r diſtinguēda ē paſſiua hec ſcꝫ iſte ē neceſſario ſcitꝰfuturꝰ damnandꝰ. Aliter aūt pōt diſtingui: ſed forte inidem redit. deus ſcit neceſſario iſtū futurū dānandum.quia ſi hec dictio neceſſario determīet hoc verbū ſcire ꝑcomꝑatōeꝫ ad ſcientē: ſic eſt vera. ſi per comꝑatōeꝫ adſcitum: falſa. Similiter poteſt diſtingui in omnibꝰ contingentibꝰ que exp̄munt̉ ſciri ſcientia dei. Similit̓ diſtinguenda eſt hec. iſtum p̄ſcitum eſt neceſſarium damnari. quia cum dico iſte p̄ſcitus neceſſario damnabit̉:poteſt de iſto neceſſario affirmari quod dicitur de preterito vel quod dicitur de futuro ⁊ neceſſitas ad hoc vl̓ad illud referri. Si enim referatur neceſſitas ad id qd̓dicitur de preterito: vera eſt. ſi ad id quod dicitur de futuro: falſa eſt.Articulus ſecūdusEinde querit̉ quomodo ſe habet liber viteꝙͣtum ad deletionem. ⁊ queritur ſi aliquidquod ſit ſcriptum in libro vite poſſit deleride illo. Et videtur ꝙ ſic. exodi. xxj. qui peccauerit ī me:delebo eum de libro meo. ſed multi peccant: ergo multidelentur. ¶ Item pͣs. deleantur de libro viuentiū. ¶ ItēApoc̄. iij. Qui vicerit non delebo eū de libro meo. glodelet īprobos ẜm illud. īdurauit cor pharaonis. ¶ Itēhoc idem videtur per ratōnem. quia predeſtinatus poteſt peccare: ⁊ non eſt neceſſitate bonus. ⁊ poteſt in peccato perſeuerare: ergo poteſt damnari. ergo poteſt noneſſe ſcriptus ī libro vite. ſed fuit ſcriptus: ergo aliquisſcriptus poteſt deleri. ¶ Contra. apoc̄. iij. ſuper illludnon delebo eum de libro vite. glo. liber vite eſt preſcientia dei in quo omnia ſunt conſtantia. ergo nihil poteſtdeleri de illo. Item Iaco. j. apud quem nō eſt traſmutatio: ergo nullus ſcriptus ī eo poteſt deleri. ¶ Reſpōſio. dicendum ꝙ aliquid dupliciter poteſt dici deleri d̓libro vite. vel ꝙͣtum ad ordinem ſubiectum diuine preſcientie: vel ꝙͣtum ad noticiam diuine preſcientie. ꝙͣtuꝫad noticiam diuine preſcientie nunꝙͣ contingit aliquēdeleri de libro vite. quia diuina ſcientia non poteſt mutari. ꝙͣtum v̓o ad ordinem ſubiectum diuine preſciētieſic contingit deleri ⁊ non deleri. in diuina enim preſciētia eſt ꝙ quilibet homo ex conditione ſua eſt poſſibilisad vitam. non enim in puniendo plaſmauit nos deus.ſicut dicit damaſcenꝰ. In natura ergo eſt quidam ordo ad vitam beatam. ſed in multis iſta poſſibilitas nuꝙͣ diſponitur. vt in illis qui nunꝙͣ habent gratiam. inquibuſdam v̓o diſponetur. in illis ſcilicet quibus diſpoſitio datur ſcilicet gratia qua digni ſunt vitā beata. ſed vlterius in aliquibus ponitur quaſi neceſſitasad vitam ſcilicet in illis qui habent perſeuerantiam finalem. vnde ſic ponitur materie triplex ſtatus. quo primo eſt vt ponatur: deinde vt diſpoſitio: tercio vt neceſſitas ad formam. Similiter eſt in parte illa ꝙ ex conditione nature eſt potentia ad vitam. ex ſuper additionegratie eſt diſpoſitio. ex perſeuerantia finali eſt neceſſitas ad vitam. primus ergo ordo fruſtratur in reprobispoſtꝙͣ ſunt damnati iam non ſunt ponibiles ad vitamſcd̓us d̓o ordo fruſtratur in illis qui nunꝙͣ habēt gratiam: ⁊ in his qui cadunt a gratia quam habuerunt. cadunt ergo ab ordine quo diſpoſiti erant ad vitam. ⁊ ꝙͣtum ad hoc delētur. In ratione enim eterna erat ꝙ fa-