Queſtio.xxviij.
in genere cauſe formalis. quia eſt preꝑatio gratie in p̄gicitentis? Ttuᵐ miſerendi. ⁊ hec eſt in genere cauſeſenti niūe ⁊.¶ Rn̄ſio. predeſtinatō eſt cauia neceſſarianon contingens. cauſa .n. cōtingens dicit̉ cuiꝰ effectuspoteſt prohiberi. vel que exigit cauſam aliam vt ex eatin actum. vel que de ſe eſt mutabilis vt voluntas creature. nullo iſtoruꝫ modoꝝ poteſt poni contingentia indeo vel cauſalitas ꝯtingens. ¶ Quod gͦ obijcit̉. cauſaeſt neceſſaria. gͦ effectus neceſſarius. Anſio. non ſequitur ꝙ poſita cauſa quacūqꝫ neceſſaria: ꝙ ponitur effectus. quia cum dicit̉ predeſtinatio ſiue deus cauſa neceſſaria: non refertur neceſſitas ad actum cauſandi: ſꝫad effectuꝫ cauſe. Dicendū gͦ ꝙ eſt cauſa dicta ẜm actū⁊ ẜm habitum. Cauſa dicta ẜm habitum nō ponit effectum: ſed cauſa dicta ẜm actum. Ꝙ gͦ deus dicit̉ cauſa neceſſaria: non refertur neceſſitas ad actum cauſandi. quia ex defectu ſuſceptibilis eſt: quia non ſemꝑ cauſatur. ſicut pꝫ in ſole qui eſt cauſa neceſſaria illuminationis. vnde ꝙ non illuminet non eſt ex eo ſed ex defectu ſuſceptibilis. ita hic ex defectu ſuſceptibilis gratie.ꝙ predeſtinatio non ſemꝑ eſt actualiter creans grām¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ predeſtinatio eſt cauſa ꝓpria. ſꝫ nōſemꝑ oportet ꝙ poſita cauſa ꝓpria ponatur effectꝰ. ꝗacauſa poteſt eſſe dn̄a ſui actus. vt patet in voluntate: q̄poſita non oportet ſemꝑ poni actum. ſed ſufficit ꝙ ponatur in aliquo temꝑe alio. ¶ Ad illud quo querit̉ adquam cauſaꝫ reduci habeat. Dicendū ꝙ predeſtinatōdicit preſcientiam ⁊ voluntateꝫ. ratione preſciētie poteſt predeſtinatio dici eſſe in genere cauſe formalis. ratione voluntatis in genere cauſe efficientis. Sed quiavoluntas immediatius ſe habet ad opus ꝙͣ potētia velpreſcientia: ideo magis ꝓprie poni debet in gene̓ cauſeeficientis. Articulꝰ ſecūdꝰDſecūdum ſic ꝓcedit̉. Aug. ſuꝑ Io. j. Melius fuit nathanaeli cognoſcere vtranqꝫ naturam in xp̄o: ꝙͣ eſſe predeſtinatum. ſed nonfieret comꝑatio niſi aliqd̓ bonum eſſet predeſtinatio īpredeſtinato. ergo ⁊cͣ. ¶ Item augꝰ. predeſtinatō multis fuit cauſa ſtandi. ¶ Item luce. x. Gaudete quia nomina veſtra ⁊cͣ. ſed gaudium nō eſt niſi de bono. gͦ predeſtinatio eſt aliqd̓ bonum in predeſtinato. ¶ Cōtra.predeſtinatio eſt non entis. in non ente nihil ponitur.gͦ predeſtinatio nihil ponit in predeſtinato. ¶ Itē Auguſti. in li. de fide ad pe. niſi nō eſſes nō predeſtinareris. gͦ predeſtinatio eſt nō entis. ¶ Item ſi predeſtinatio ponit aliquod bonum: gͦ reprobatio ponit aliquodmalū. gͦ in eſau fuit aliqd̓ malū anteꝙͣ eſſet. ſꝫ hͦ eſt falſum. ¶ Fn̄ſio. predeſtinatio nullū bonū poīt ẜm actūſꝫ ẜm habitū tm̄. hͦ eſt ẜm aliqd̓ tempꝰ. Nō. .n. ſequit̉.p̄deſtinatus: gͦ eſt. ſꝫ ſequit̉: gͦ erit hn̄s grām ⁊ gl̓aꝫ. vn̄ponit̉ potentia ad gratiā ⁊ gl̓am. potētiā dicon in recipiente: ſꝫ in agente. ẜm actū gͦ p̄deſtinatio nihil poīt īp̄deſtinato: ſꝫ in deo ponit ẜm actū p̄ꝑatōꝫ. ſic̄ cū dr̄ ceſar laudat̉: nihil ponit̉ in ceſare: ſꝫ ī laudāte. ¶ Ad illd̓de nathanaele volūt ꝗdaꝫ dicere ꝙ impropria ſit ꝯꝑatio. ſꝫ meliꝰ dd̓m ẜm illd̓ qd̓ ſeꝗt̉ in illa glo. melius ſitnathanaeli ꝙͣ eē p̄deſtinatū ⁊ eē ī vmbra mortis. Undepult ꝯꝑare electos an̄ incarnatōꝫ: electis poſt incarnationē. ⁊ multomeliꝰ ē electis poſt incarnatōꝫ: qꝛ n̄ ſūt īvmbra mortis. ¶ Ad illd̓ aug. p̄deſtinatio ml̓tis fit cāſtādi. Rn̄ſio. ꝙ ita dꝫ intelligi. p̄deſtinatio .i. deꝰ predeſtinās. vel p̄deſtinatio .i. gr̄a q̄ ē ex p̄deſtīatōe. ¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ gaudiū n̄ ſolū ē de bono hīto ſꝫ hn̄do. vnd̓nō ſeꝗt̉: ſi gaudendū ē de p̄deſtinatōe: ꝙ p̄deſtinatō aliꝗd ponat cōexn̄s p̄deſtīato: ſꝫ ꝙ aliqͦ tꝑe ponat aliꝗd.Articulꝰ terciOnſequēt̉ querit̉. vtꝝ effectus p̄deſtinatōisoſſit caſſari. hͦ eſt. vtꝝ aliꝗs predeſtinatus
poſſit damnari. Ad qd̓ ſic aug. de correctōne ⁊ gratia.Certus eſt niierꝰ electoꝝ. gͦ certū ē de p̄deſtinato ꝙ īp̄deſtinatꝰ. gͦ n̄ pōt n̄ ſaluari. ¶ Contͣ. deꝰ pōt appongrām quibꝰ n̄ apponit: ⁊ ſubtrahē quibꝰ n̄ ſubtrahit. ſꝫſi ſubtraheret damnarent̉. poſſent igit̉ iſti dānari ꝗ tn̄ſaluabūt̉. gͦ p̄deſtinati pn̄t dānari. ¶ Ad hͦ rn̄det mgr̄in ſent̉. ꝑ diſtinctōꝫ illiꝰ ꝓpoſitōis: p̄deſtinatū impoſſibile ē dānari. qꝛ pōt eē ꝯiucta vel diuiſa. Scd̓m ꝙ ītelligit̉ ꝯiūcta: ſic fit ſermo de ſuppoſito cū forma. ⁊ hͦ mō ēvera. quēadmodū hec eſt vera: albū n̄ pōt eſſe nigrū .i.nō pōt eſſe vt albū ſit ⁊ nigꝝ ſimul. ⁊ ita hec ē vera ꝯpoſita: p̄deſtinatus n̄ pōt dānari. qꝛ nō pōt eſſe ꝙ p̄deſtiatus ſit ⁊ damnet̉. Scd̓m v̓o ꝙ intelligit̉ diuiſa: ſit ſermo de ſuppoſito tm̄. ẜm hͦ ſicut hec eſt vera: albū pōt eēnigrū. qꝛ hoc qd̓ eſt albū pōt eſſe nigrū: ita hec ē vera.qꝛ p̄deſtinatus pōt damnari. qꝛ ille pōt damnari qui ēp̄deſtinatus. ¶ Cōtra. ſcd̓m ꝙ ꝯpoſita intelligūt̉ illa.verū eſt ꝙ nō pōt eſſe ſimul vt aliꝗs p̄deſtinatꝰ ſit ⁊ dānatus. ſꝫ alteꝝ iſtoꝝ nō pōt n̄ eſſe .ſ. qn̄ iſte ſit p̄deſtinatus. qꝛ ab eterno ē p̄deſtinatꝰ. gͦ impoſſibile ē alterū eēſcꝫ ꝙ iſte damnet̉: qꝛ ab eterno ē ⁊ n̄ pōt nō eē p̄deſtinatus. ¶ Ad hͦ rn̄det magr̄ in ſent̉. diſtinguēs iſtaꝫ ex cōpoſitōne ⁊ diuiſiōe. nō pōt eē qn iſte mō ſit p̄deſtinatꝰ:qui ab eterno ē p̄deſtinatus. Quia ſi intelligit̉ ꝯpoſitavera ē. ⁊ ē ſenſus: nō pōt ſimul eē ꝙ iſte mō nō ſit predeſtinatus ⁊ ab eterno ſit p̄deſtinatus. ſi v̓o intelligat̉ diuiſa: falſa eſt. ⁊ eſt ſenſus: nō pōt eē n̄ p̄deſtinatꝰ: ꝗ ē abeterno p̄deſtīatus. qꝛ accidit iſtū eē p̄deſtinatū. acciditenī ꝙ iſte p̄uiſus ſit futurꝰ ſaluari. qd̓ intelligit̉ cuꝫ dico p̄deſtinatū. Si opponit̉. eſt dictū de p̄terito veruꝫ: gͦeſt neceſſariū. dico ꝙ nō valet: qꝛ nō eſt ſimile in dictis⁊ factis hoīm: ⁊ p̄ſciētia ⁊ p̄deſtinatiōe dei. qꝛ in dictisvel factis hoīm impoſſibilitas refert̉ ad naturā rei. inpreſcīa ⁊ predeſtinatōe refert̉ poſſibilitas vel impoſſibilitas ad potētiaꝫ dei: que eadē ſemꝑ fuli ⁊ erit. predeſtinatio .n. ⁊ preſciētia in deo ideꝫ ſunt. ¶ Sꝫ opponit̉de hac ꝓpoſitōne: predeſtinatū impoſſibile eſt dānari.ẜm ꝙ intelligit̉ ꝯpoſita ⁊ ẜm ꝙ intelligit̉ diuiſa. dic̄ eīmagr̄ in ſent̉. ꝙ cōpoſita vera: diuiſa falſa. Sꝫ videt̉ ꝙvera ſit etiā diuiſa. qꝛ cauſa ⁊ cauſatū dicūt̉ relatiue⁊ poſita ſe ponūt. gͦ ſi cā eſt immutabilis: ⁊ effectus. gͦſi p̄deſtinatio eſt cā ſalutis ⁊ immutabilis: gͦ nccͣio ꝯſequit̉ effectus ſalutis. ¶ Iteꝫ videt̉ rō ſylogiſtica. om̄epredeſtinatū neceſſe eſt ſaluari. iſte eſt predeſtinatꝰ. gͦiſtū neceſſe eſt ſaluari. ꝓbatio prime. in hͦ ꝙ dicit̉ p̄deſtinatus intelligit̉ futurus ſaluandus. ſꝫ omne futuruꝫſaluandū neceſſe eſt ſaluari. gͦ omēꝫ predeſtinatuꝫ ncc̄eeſt ſaluari. ¶ Iteꝫ omēꝫ immutabilit̓ ſaluādū ncc̄e eſtſaluari. iſte immutabil̓r ē ſaluādus. gͦ ncc̄e ē iſtū ſaluari. ꝓbatio p̄me. immutabilis ē p̄deſtinatꝰ qꝛ ab eternofuit p̄deſtinatꝰ. ⁊ ſꝑ erit p̄deſtinatꝰ. ⁊ n̄ pōt n̄ eē n̄ p̄deſtinatꝰ. gͦ immutabil̓r ē p̄deſtinatꝰ. gͦ īmutabil̓r ſaluandus. ¶ Itē obijcit̉ qꝛ videt̉ falſa ꝯpoſita. qꝛ ſi forma albedīs n̄ poſſꝫ ſuccede̓ nigredini: nūꝙͣ aliqͦ ſenſu eēt hecvera: albū poſſibile ē eē nigꝝ. ſꝫ ī ꝑte iſta n̄ p̄t for̄a ſuccede̓ forme. gͦ nll̓o mō p̄t eē vera. qꝛ p̄deſtinatōi n̄ p̄t ſuccede̓ dānatio. qꝛ p̄deſtinatō poīt futurā ſaluatōꝫ. gͦ heē falſa: ſiue intelligat̉ ꝯpoſita ſiue diuiſa. ¶ Itē ad hͦ ꝙhec ſit vera: albū poſſibile ē eē nigꝝ. exigit̉ ꝙ exn̄te vnaforma: alt̓a poſſit ineſſe. Si gͦ hec eēt vera aliqͦ mō: p̄deſtinatū poſſibile ē dānari: ſeq̄ret̉ ꝙ exn̄te p̄deſtinatiōehꝰ poſſꝫ eē dānatio. qd̓ ē falſuꝫ. qꝛ exn̄te īmutabili ordinatōe ſalutis hꝰ: impoſſibilis ē dānatio hꝰ. ¶ Itē poſito poſſibili nullum accidit impoſſibile. ſi ergo predeſtinatum eſt poſſibile damnari: ſi poneretur in eſſe: nullum accidit inconueniens. ſicut ſi poneret̉ in eſſe albedo cui ineſt nigredo: nullum erit incōueniēs. qꝛ ſenſuserit: hͦ eſt nigrum quod fit album. ergo ſimiliter ſi ponitur in eſſe predeſtinatum damnari. iſte damnabituqui fuit predeſtinatus. ⁊ ꝯſtat ꝙ hoc eſt falſuꝫ. Iſta .n.