Queſtio.Lxviij.
Queſtio.xxviij.
cauſa effectiua principalit̓ eſt apud deū: ſꝫ tota cā ſuſceptiua nō eſt apud deū. nō .n. cogit nos ſaluari. ⁊ hͦ eſtqd̓ dicit̉. xlj. di. j. ſent̉. totū ē dei: totū eſt noſtꝝ.¶ Articulus terciusOnſequent̉ ad terciū. vtꝝ poſſit eſſe aliorūꝙͣ electoꝝ predeſtinatio: ꝓcedit̉ ſic. Luc̄. v.rumpebat̉ rethe. Glo. nō tot intrant de iudeis quot ſunt predeſtinati. gͦ minui pōt numerꝰ ⁊ augeri. ¶ Iteꝫ deutro .j. addat deus ad hūc numeꝝ multa milia. Glo. ad hunc numeꝝ diffinitū in preſcīa dequi nouit qui ſunt eius. gͦ ⁊cͣ. ¶ Iteꝫ. xxxiiij. Iob. cōteret multos ⁊cͣ. Glo. locū vite alijs cadentibꝰ alij ſortiūtur. Iteꝫ apoc̄. iij. Tene qd̓ habes ne alius accipiat corōnaꝫ tuā. gͦ pōt predeſtinari qui nō eſt p̄deſtinatus.¶ Item iſte preſcitus pōt facere qd̓ in ſe eſt. ⁊ ſi feceritdeus dabit gratiā. pōt etiā ꝑſeuerare in gratia: qꝛ necdeus aufert grām nec dyabolus pōt auferre. gͦ pōt ꝑſeuerare. gͦ ⁊ poteſt ſaluari. gͦ pōt eē p̄deſtinatꝰ. ¶ Contra. eſt numerus numerās ⁊ numerꝰ numeratus. ſi q̄ritur de numero numerato: vel de numero numerantevidet̉ verum vtrunqꝫ. quia deus ſcit qui ſaluabūt̉ ⁊ qͦtſaluabunt̉. gͦ certus eſt numerꝰ. gͦ nō pn̄t augeri vel minui. ſic .n. augeret̉ diuina ſcīa vel minueret̉. ¶ Rn̄ſio.certus eſt numerus electoꝝ apud deū. Et ad obiecta dicendū. ꝙ aucͣtes intelligūt̉ de ſtatu gratie ī pn̄ti. ¶ Sꝫad primū dd̓m. ꝙ intelligit̉ glo. ẜm ꝙ refert̉ ad diuerſos ſtatus. fuerūt .n. quidam predeſtinati vt crederentin primo aduentu: quidam in fine. vult gͦ dicere ꝙ nontot de iudeis intrauerūt ad fideꝫ in primitiua eccīa qͦſunt predeſtinati: ſꝫ alij intrabunt in fine. Uel alit̓. nōtot intrant in ſtatu iudaiſmi: quot ſunt predeſtinati. ſꝫintrant facti xp̄iani. ¶ Ad aliud deutro .j. dd̓m. ꝙ nūerus diffinitus eſt apud deū ⁊ illoꝝ qui habent in preſenti gratiā ſꝫ nō finaliter: ſꝫ numerus illoꝝ ꝗ finalit̓.Quod gͦ dicit̉ deutro. j. intelligit̉ de numero ꝙͣtum adpn̄tem iuſticiam. ¶ Item ad illud. locum vite alij ſortiunt̉. Dicendū ꝙ locus iuſticie vel vite dicit̉ ſtatꝰ pn̄tisiuſticie. ⁊ de vita gratie: n̄ de vita glorie. ¶ Iteꝫ ad aliud dd̓m. ꝙ iſte pōt ſaluari ⁊ pōt eſſe predeſtinatꝰ. ſꝫ ſifiat argumentatio. iſte pōt eſſe predeſtinatus. ⁊ iſte eſtpreſcitus. gͦ preſcitus pōt eſſe predeſtinatus. nō valet:ſꝫ eſt fallaciā ẜm accn̄s. qm̄ aliud eſt loqui de iſto: alid̓de iſto. ẜm ꝙ preſcitus vel predeſtinatus. cū. .n. dicit̉ p̄deſtinatus: notat̉ diuina ꝓuiſio immutabilis ſiue p̄finitio. ⁊ ideo nō debet ꝯcedi: predeſtinatus nō pōt damnari vel preſcitus pōt ſaluari. tn̄ pōt ꝯcedi: iſte pōt ſaluari ⁊ iſte p̄t dānari.¶ Articulus quartꝰOnſequent̓ querit̉. vtꝝ predeſtinatio ſit reſpectu bonoꝝ angeloꝝ. Cū .n. predeſtinatioſit ꝓpoſitū miſerendi. in bt̄is aūt angelis nōeſt miſeria nec fuit. gͦ reſpectu eoꝝ nō eſt predeſtinatō.¶ Iteꝫ predeſtinatio eſt p̄ꝑatio gratie in pn̄ti: ⁊ gloriein futuro. ſꝫ in angelis beatis ſimul ē gratia ⁊ gla. ergoipſi n̄ ſunt p̄deſtinati. ¶ Rn̄ſio. cum diuerſe ſint rationes predeſtinatōis a ſanctis: ꝯſideratōis reſpectꝰ habitus eſt differēs. naꝫ cū predeſtinatio ſit rōnalis nat̉erationalis aūt natura eſt angelica ⁊ hūana. pōt gͦ accipi coīter ẜm ꝙ ꝯuenit angelice nature ⁊ hūane. vel ſpecialit̓ ẜm ꝙ ꝯuenit hūane. ẜm ꝙ coīter accipit̉: dr̄ p̄deſtinatio p̄ſcīa bn̄ficioꝝ dei preordinatio alicuiꝰ ad gloriā. ẜm ꝙ ꝯuenit humane: dicit̉ ꝓpoſitū miſerēdi ⁊ etiam preꝑatio gratie in pn̄ti ⁊ gl̓e in futuro. qꝛ in angebeatis nō fuit miſeria: ideo nec ꝓpoſitū miſerēdi dicit̉reſpectu illoꝝ. nec etiā in ipſis anteceſſit gratia gl̓aꝫ. ſꝫſlatus hūanus fuit duplex. ante pct̄m: ⁊ poſt peccatū.ẜm ꝙ ante peccatū dicit̉ predeſtinatio preꝑatio gr̄e inpn̄ti ⁊cͣ. ſꝫ poſt peccatū dicit̉ ꝓpoſituꝫ miſerendi. Item
alie due differūt. naꝫ bn̄ficiū dicit̉ magis coīter ꝙͣ gl̓a.vn̄ vna eſt magis coīs alia. vn̄ illa q̄ dicit ꝙ p̄deſtinatioeſt p̄ordinatio alicuiꝰ ad gloriā: datur ꝑ dr̄ntiā ꝓpriā.altera ꝑ drn̄tiaꝫ coēm. Et dicit̉ drn̄tia ꝓpria que ꝑ ſe ēp̄deſtinatōis ꝓprie ſumpte. hec aūt drn̄tia .ſ. bn̄ficioꝝnō eſt ꝓpria. alijs .n. ꝯuenit ꝙͣ predeſtinatis ꝓprie ſumpta p̄deſtinatōne. vn̄ nō dat̉ ꝑ ꝯuertentiaꝫ.¶ Articulus quintꝰOnſequent̓ querit̉. vtꝝ predeſtinatio ſit illoꝝ ꝗ̄ ſunt in gl̓a. Et videt̉ ꝙ nō. Non enimillis eſt gl̓a futura. ¶ Pretea. nō ſunt ī miſeria: vnde nec de illis ē ꝓpoſitū miſerēdi. ¶ Rn̄derūtaliqui. ꝙ p̄deſtinatus pōt ſumi noīalit̓: vel ꝑticipialit̓.Nomīaliter ſumēdo nō ſunt p̄deſtinati. ſic .n. eſt p̄ꝑatōgratie pn̄tis ⁊ glorie future. qꝛ non eſt illis gl̓a futuraSed ꝑticipialit verū eſt. vt ſit ſenſus. qꝛ aliqn̄ fuit veꝝdicere ꝙ iſti p̄deſtinati ſunt: qꝛ p̄teriti tꝑis eſt p̄deſtinatus. Uel alit̓. ꝗa gl̓a eſt infinita: vnde ſꝑ ſunt in gl̓a: ⁊ſꝑ ē in eis gl̓a futura.¶ Nlembruꝫ terciuꝫOnſequēt̉ querit̉. an predeſtinatōnis ſitcā vel rō. ⁊ querūt̉ tria coīter ꝙͣtuꝫ ad p̄deſtinatōꝫ ⁊ reprobatōꝫ. Primo. vtrumcauſaꝫ hēat ex meritis ꝓprijs. Scd̓o. ancauſam habeat ex meritis alienis. Tercio. an cauſamhabeat ex ꝑte dei.¶ Articulus primꝰD primū obijcit̉ ſic. ꝯſtans eſt ꝙ aliꝗs p̄t facere ꝙ habeat gr̄aꝫ. quia ſi facit qd̓ in ſe eſt:¶ habebit grām. ⁊ hn̄s grām pōt facere ꝙ finalit̓ hēat gr̄am. ⁊ ſi finalit̓ hꝫ gr̄aꝫ p̄deſtinatus eſt.pōt aliquis facere ꝙ ſit p̄deſtinatus. ¶ Item ad ro. ij.Eſau ſia gratia eſt reprobatus. ſꝫ ſubtractō gr̄eeſt ēieritis. gͦ reprobatio eſt ex meritis. ¶ Itē ad ro.ix. ſuꝑ illud. nūꝗd iniꝗtas apud deū. Glo. eſau ꝑ iuſticiā ē reprobatꝰ. gͦ ex meritis. ¶ Itē ſuꝑ illd̓ malach̓. j.cuiꝰ vult miſeret̉ ⁊cͣ. Augꝰ. hec voluntas iniuſta eſſe n̄pōt: qꝛ venit de occultiſſimis meritis. ¶ Itē ad rom̄. ix.miſerebor cui miſerebor. glo. ambro. dabo illi gratiamquē ſcio toto corde ad me poſt errorē reuerſuꝝ. ⁊ hͦ ē dare cui dandū. gͦ ꝓpt̓ futuꝝ ẜuitiū dat̉ miſcd̓ia. ¶ Contra. eē p̄deſtinatū eſt eē ab eterno. merita nr̄a hn̄t eē tēꝑale. ⁊ tꝑale n̄ eſt cā eterni. gͦ nec merita cā p̄deſtinatōnis. ¶ Iteꝫ ad thim̄. nō ex oꝑbꝰ iuſticie q̄ fecimꝰ nos: ſꝫẜm ſuā miſcd̓iaꝫ ſaluos nos fecit. ¶ Iteꝫ ad ro. ix. probat apl̓s ꝙ gratia nō pōt eē ex meritis: alioꝗn gr̄a nōeēt gratia. Si gͦ infuſio gratie que eſt temꝑalis nō pōteē ex meritis. gͦ nec predeſtinatio que ē eterna. ¶ Itemad ro. ix. Iacob dilexi ⁊cͣ. glo. ſine meritis vnū dilexi:aliū reprobaui. Rn̄ſio. in noīe p̄deſtinatōnis ⁊ reprobatōis intelligūt̉ plura. In p̄deſtinatōe .n. intelligtur preſcīa ⁊ gr̄a ⁊ gl̓a reſpectu aliquoꝝ eſt p̄deſtīatioSimilit̓ in reprobatōe ſunt tria. preſcīa. ⁊ pn̄s initas. ⁊ pena futura. cum gͦ inuenit̉ in aucͣtiꝙ predeſtinatio vel reprobatio fit ex meritis: rn̄oꝙ ſi hoc dicat̉ ꝙͣtū ad prīcipale ſignificatū. ſic nō ſiex meritis. ſi ꝙͣtū ad ꝯnotatū: ſic ſunt ex meritis: ſꝫferēt̉ ex ꝑte p̄deſtinatōis ⁊ reprobatōis. nā ex ꝑte predſtinatōis nec pͥncipale ſignificatū ē ex meritis nec etiālatio gl̓e ex meriprimū ꝯnotatū qd̓ ē infuſio gtis ē. ex ꝑte aūt reprobatōinā principaleficatū eſt preſcīa ⁊ p̄ꝑatio: ꝯnotatū pn̄s iniꝗtas ⁊ futura pena. patet gͦ ꝙ reprobatio ꝙͣtū ad princificatū nō ē ex meritis.tū adlotata pōmeritis. Si gͦ inueniant̉ncͣtes que dicant ꝙ predeſnatio ⁊ reprobatio ſint ex meritis: nō ē referendum aprincipale ſignatum ſed ad connotatū. ſꝫ drn̄t̉ ī prede-