hinc eſt ꝙ p̄ſciētia vel ſciētia nō ponit res in eſſe ẜm tēporalē exiſtētiā: ſed ponit ẜm ꝙ ſunt ꝑ p̄uiſionē in cauſa. Creatio v̓o ponit res actu ẜm ꝙ ſunt actualiter. etideo ſequitur modo aliquid qd̓ prius nō creauit. ergocreat aliquid ex tempore. nō tn̄ ſequitur cū hoc verboſcire. et ſimiliter ſequit̉ cū potētia. poteſt aliꝗd creareqd̓ priꝰ nō creauit: ergo pt̄ aliquid creare ex tēpore. nōtn̄ ſeꝗt̉ cū hoc verbo ſcire vel p̄ſcire. pt̄ ſcire vel p̄ſcireex tēpore. ¶ Ad ſcd̓m dicendū. ꝙ nō eſt ſil̓e de p̄ſcientiadei et de p̄ſciētia homīs. nam cū dicit̉ p̄ſcire de homīe.notatur ordo rei temporalis ad tēpus p̄cedēs ſꝫ anteceſſio tēporis ad tēpus nō eſt infinita. et iō dicendū. ꝙ n̄ſequit̉. hō p̄ſcit hoc. ergo p̄ſciuit prius illud. ſꝫ cū dicit̉p̄ſcire de deo: notat̉ ordo rei temꝑalis ad eternitatem.anteceſſio aūt eternitatis ad tp̄us eſt infinita: et iō ſeꝗtur deus p̄ſcit hoc. ergo p̄ſciuit hoc prius. ¶ Ad tercium dicendū. cū dico p̄ſciuiſſe. rōne ip̄ius verbi cōſignifico tempꝰ p̄teritū. rōne ip̄ius p̄poſitōnis p̄: cōſignifico futurū. vn̄ deum p̄ſciuiſſe nihil aliud eſt ꝙͣ ſciuiſſe hͦeſſe futurū. vnde pꝫ ꝙ hoc dictū nō eſt ſimplicit̓ de preterito ſed eſt de preterito reſpectu futuri. et ideo qꝛ futurū eſt cōtingens: reſpectus ip̄ius ſcīe que ſignificat̉p̄terite cōtingens ē. vnde ꝙͣuis ip̄a ſcīa ſit nccͣia: tn̄ qꝛreſpectus ad futurū eſt cōtingēs: ideo ip̄m dictū de p̄terito qd̓ dicit ip̄m reſpectū ad futurū contingēs: eritcōtingens non neceſſariū. Tamē iſta poſſet diſtinguideū p̄ſciuiſſe ē neceſſariū. quēadmodū et hec in quā reſoluit̉. deū ſciuiſſe hoc eē futurū eſt neceſſariū. Nā neceſſitas poteſt notari reſpectu huiꝰ verbi eē. qd̓ intelligitur cū dicit̉. neceſſariū ē deū ſciuiſſe hocip̄m futuruꝫſiue hoc fore. et hoc mō eſt falſa: qꝛ tūc eſt ſenſus. deusſciuit hoc neceſſario eē futurū ſiue neceſſario fore. velreſpectu huiꝰ v̓bi p̄ſcire: et ſic eſt vera. et ē ſenſus ſcientia dei que ē reſpectu futuri ē nccͣia. ¶ Ad quartū dicēdum. ꝙ hmōi locutōes nō ſunt eiuſdem virtutis deꝰ pt̄ſcire qd̓ nō ſciuit: et deus pt̄ hr̄e ſcīam quā nūꝙͣ habuitCū em̄ dr̄ deꝰ pt̄ ſcire qd̓ nō ſcit: potētia trāſit in rē tēporalem: rōne cuiꝰ tꝑalis cōcedit̉ hec locutō. Res em̄tꝑalis licꝫ fut̉a ſit pt̄ tn̄ nō eē. Cū aūt dicit̉ deus pt̄ habere ſcīam quā nō hꝫ. reſpectus potētie notat̉ ad actūtrāſeūtem in rem eternā. Scīa em̄ dei eterna ē. q̄ nūꝙͣab eo ſeꝑat̉. vn̄ qꝛ tāgit̉ ibi tꝑale reſpectu ſcīe vel actꝰeterni: nō ē cōcedēda. ¶ Item obijcit̉. videt̉ illa negariſimplicit̓ a magiſtro deꝰ pt̄ aliꝗd ſcire ex tēpore. Contra deꝰ ſcit et p̄t aliꝗd ſcire qd̓ incipit eē: ergo pt̄ aliꝗdſcire ex tēpore. Rn̄ſio. hec determiatio ex tēpore pt̄ determīare hͦ v̓bū pt̄. ⁊ ſic ē falſa. qꝛ ſenſus ē. deus pt̄ ex tēpore ſcire aliꝗd qd̓ nō ſciuit ab et̓no. vel pt̄ determīarehͦ v̓bū ſcire in comꝑatōe ad actum ſuꝑ quē trāſit: ſcilꝫaliꝗd. et hͦ mō ē vera. ⁊ ē ſenſus deꝰ pt̄ aliq̄d ſcire quodexiſtit in tempore¶ Queſtio. xxv. de diſpoſion diuina.Onſequēter queritur de diſpoſitōe dīna. Et prīo An ſitScd̓o ꝗd ſit. Tercō cuiꝰ ſit. Quartoqūo ſit. Quinto ẜm quid ſit.¶ Membrū primūprimū ſic. vidr̄ ꝙ ī deo ſit diſpoſitō rerū faciēdaꝝ Sap̄. xj. oīa ī nūero pōdere⁊ mēſura diſpoſuiſti. ¶ Contra. Ioh̓. damaſ. ī li. j. xxxv. c. Cōſiliū ē appetitꝰ inꝗſitōis de his q̄ ſūt ī nob̓. Scd̓o ē iudiciū ꝗd bonū ꝗd malū vel meliꝰ. Tercō ē diſpoſitō cū diſpoīt ⁊ amat qd̓ex ꝯſiliicatū ē. Deinde ē electō q̄ ē duobꝰ p̄iacētibꝰ alterū p̄optare. diſpoſitō ergo ē amor eiꝰ qd̓ ex cōſi
lio iudicatū ē. ſꝫ in deo nō ē iudiciū ex cōſilio: ergo necdiſpoſitio. ꝓbatio medie. ignorātis em̄ nat̉e ē cōſiliari. Nā ſic̄ ip̄e dicit damaſ. cōſiliū eſt appetitꝰ inꝗſitōis.cū aūt aliꝗs ſcit aliꝗd: nō q̄rit illud. ſꝫ ī deo nō cadit igͦrātia: gͦ in deo nō eſt cōſiliū. ergo nec iudiciū ex ꝯſilio.ergo nec amor eiꝰ qd̓ ē ex cōſilio iudicatū. ergo nec diſpoſitio. ¶ Itē diſpoſitō nihil aliud ē niſi vniꝰ faciēdipoſt aliū excogitato. ſꝫ vbi hͦ ē: eſt volubilis cogitatō vtdicit aug. gͦ nec diſpoſitō. ¶ Itē dr̄ diſpoſitō qͣſi diuerſoꝝ poſito. Eſt aūt loꝗ̄ de diſpōne īteriori ⁊ exteriori.et in vtraqꝫ vidr̄ diuerſoꝝ poſitō: gͦ in ītellectu diſpōisē ītellectꝰ ſitꝰ. Sitū at̄ ⁊ poſitōꝫ n̄ oportꝫ ī deo reqͥri vtdicit boetiꝰ ī li. de tri. gͦ diſpoſitō n̄ ē ī deo. ¶ Rn̄ſis. īdeo ē diſpoſitō: alit̓ tn̄ accipit̉ ī d̓o ⁊ ī nob̓. ¶ Qd̓ gͦ obijcit̉. ꝙ ī deo n̄ ēdd̓m ꝙ ꝯſiliū ē vno mō ī deo: aliomō nō. ꝯſiliū eī pt̄ dici vel appetitꝰ inꝗſitōis vel appetitus ꝯtinuatōis ſic̄ deſideriū dr̄ dupl̓r. appetitus rei habēde. vl̓ ꝯtinuatōis rei habite. Si gͦ ꝯſiliū dicit̉ appetitus rei cogͦſcēde: ſic n̄ ē ꝯſiliū ī deo. ſꝫ in nobis: qꝛ ſic eſtꝯſiliū ignorātis nat̉e. Itē ꝯſiliū alio mō dicit̉ appetitꝰꝯtinuatōis habite: ⁊ ſic ē ꝯſiliū ī deo. ſic̄ etiā dr̄ deſideriū boī in ip̄o. nō boī qd̓ ei deſit: ſꝫ deſideriū boī qd̓ hꝫ.ſic gͦ ē ꝯſiliū ī deo ⁊ diſpoſitō ẜm hͦ. et ꝙͣuis idē ſūt ī d̓odiſpoſitō ⁊ ꝯſiliū: differūt tn̄ ẜm rōꝫ ītelligētie. ¶ Adilld̓ qd̓ obijcit̉. vbi ē diſpoſitō: eſt vniꝰ pꝰ aliū excogitatō. dd̓m ꝙ cū nos diſponīꝰ aliꝗd: duplex ē ibi ſucceſſiovna eī ē ſuceſſio ex ꝑte ip̄iꝰ rei qͣ diſpoīt̉. alia ſucceſſioī ip̄is cogitatōibꝰ. ẜm hͦ dd̓m. ꝙ ſi loqͣmur de ſucceſſione que eſt in re faciēda: ſic eſt in deo. ſcꝫ vnius faciendipoſt aliū ſucceſſio excogitatio. diſpoſuit em̄ et cogitauit facere vnū poſt aliud. ſed ſi dicatur ſucceſſio in ip̄odeo cogitāte vel in ip̄is cogitatōibꝰ. falſū ē. nō em̄ ī ip̄op̄cedit cogitatō cogitatōem: ſed om̄ia ſimul videt ⁊ cogitat. ¶ Ad aliud dicēdū ꝙ ī deo nō ē poſitio vel ſitusdiuerſoꝝ in re. hoc em̄ dicit̉ materialiuꝫ ſolū. et hͦ mōloquit̉ boetius: tamē in deo ē ratio poſitōis diuerſoꝝ.vn̄ etiā in deo ē ratio collocatōis corpoꝝ. qͣre celū ſurſum terra deorſum et hmōi. ⁊ ſic de alijs rōnibꝰ rerū q̄ponūtur in deo.¶ Alēbrum ſecundumD ſecūdū ꝗd ſcꝫ ſit diſpoſitō. dicit magiꝭy diſpoſito ē p̄ſcīa faciēdoꝝ. psͣ. Om̄ia īapiētia feciſti. hͦ n̄ ob aliud dicit̉ hic: niſi qꝛ ſcīa faciendoꝝ erat in deo. ſed ſi diſpoſitio eſt p̄ſcīa faciēdoꝝ: ergo idem ſūt ſapīa ⁊ diſpoſitio. ¶ Contra. dicit hugo de ſct̄o vict. ſapīa ē eternoꝝ.diſpoſitio tēporaliū. ergo nō ſunt idem ẜm rōeꝫ intelligētie. ſapientia et diſpoſitio. ¶ Item Sapīe. viij. attingit a fine vſqꝫ ad finem. id eſt a termīo initiali vſqꝫ adterminum finalem fortiter. et diſponit omnia ſuauiterergo diſpoſitio eſt eoꝝ que iam facta ſunt. diſpoſitioaut ſuauis eoꝝ que iam facta ſunt eſt ꝓuidētia vel gubernatio rerum: ergo idem eſt diſpoſitio ⁊ ꝓuidentia.¶ Cōtra. ſapīe. xj. Om̄ia nūero pōdere et mēſura diſpōſuiſti. ſꝫ ſic diſpoīt an̄qͣ ſūt res. ꝓuidētia at̄ ē rei facte: igitur nō ſunt idē. ¶ Rn̄ſio. diſpoſitio eſt p̄ſcīa fiēdoꝝ vt fiant. ¶ Qd̓ ergo obijcitur om̄ia in ſapīa feciſti⁊cͣ. dicēdum ꝙ ſciētia de faciēdo dicitur dupliciter. velquoniā dignū eſt fieri. vel vt fiat. Sapiētia ergo dicitſcientiam faciendi: quia eſt dignum fieri. diſpoſitō ſciētiam faciendi vt fiat. ſapientia ergo dicit iudiciū quiabonum eſt vt fiat. diſpoſitio addit intentōem faciendi.¶ Item ꝙ obijcit. ꝙ diſponit omnia ſuauiter: ſed nondiſponit ſuauiter niſi poſtꝙͣ facta ſunt: ergo diſpoſitioeſt factoꝝ. Reſponſio. diſpoſitio eſt de eſſe rei ſimiliterprouidentia. ſed diſpoſitio reſpicit eſſe rei vt fiat: prouidētia ip̄ꝫ eē rei pꝰꝙͣ factū ē vt ꝑficiat̉ vl̓ vt ꝑmaneat.¶ Ad alid̓ qd̓ obr̄. dd̓m ꝙ ē fieri ī eē. ⁊ ē fie̓i ad eē fieri