tie: quia ſunt impoſſibilia. Contra. magis impoſſibileeſt quod eſt impoſſibile per ſe ꝙͣ quod eſt impoſſibile ꝑaccidens. ſed poſſe impoſſibile per ſe non eſt impoſſibile deo: quia illud poteſt. vt de trunco facere intellectū:vt dicit anẜ. gͦ nec poſſe impoſſibile ꝑ accidens eſt impo ſibile deo. cum gͦ me natum non fuiſſe ⁊ mundū nōfuiſſe ſunt impoſſibilia ꝑ accidens: quia aliqn̄ fueruntpoſſibilia. relinquit̉ ꝙ deo iſta poſſe non eſt impoſſibile. ¶ Item obijcit̉. non potuit aliqn̄ creare quin potuerit creare prius: ita ꝙ prius ⁊ aliqn̄ determinēt hͦ verbum creare. igit̉ potuit creare ab eterno: ita ꝙ ab eternō determinet creare. ſicut ſequit̉ nō aliqua ſciunt̉ abiſto quin plura ſciant̉ ab iſto. gͦ infinita ſciunt̉ ab iſto.¶ Rn̄ſio. fatendum diuinaꝫ potentiā inuariabileꝫ ſicut diuinam eſſentiam immutabileꝫ. tamen quia ſubiecta diuine potentie tranſmutant̉. inde eſt ꝙ ſermonesquibus loquimur de diuina potentia variant̉. ¶ Notandum gͦ. ꝙ ſicut videre accipit̉ duobꝰ modis. in habitu habere potentiam videndi. vel in vſu .ſ. vti viſu. pͥmo modo dormiens videt. ſecūdo modo vigilans lucepn̄ti videt. Sic nos loquimur de diuino poſſe duobusmodis habere potentiā vel vti potentia. duobꝰ gͦ modis poteſt intelligi quicꝗd potuit poteſt. vel qn̄cūqꝫ velcuiuſcūqꝫ potentiā habuit habet: vel quicꝗd potuit poteſt facere. In primo ſenſu ſi diceret̉: quācunqꝫ potentiam habuit habet. indiſtincte ꝯcedendum eſt. ſed ſi diceret̉: cuiuſcūqꝫ potentiam habuit habet: vel quicquipotuit facere poteſt. intelligendū ꝙ ꝑ hoc ꝙ dicit cuiꝰcunqꝫ: pōt fieri diſtributio ꝓ rebus ẜm ꝙ abſtrahunta temꝑe. ⁊ hoc modo nō eſt ꝯcedendū. nam potētia deireſpicit res ſupra tempꝰ. cū gͦ arguit: potuit incarnari. gͦ poteſt incarnari. accipit ſub ꝯditione tēꝑis ⁊ mutat predicamentū. ſed deberet aſſumere: ſꝫ potuit incarnationeꝫ vel habuit potentiā incarnatōnis. gͦ hꝫ potentiam incarnatōnis eiuſdeꝫ. Sicut dicit̉ de fide que eſtrerum ſupra tempus. quantūcunqꝫ ſideꝫ habuerūt patres antiqui habuerūt moderni. ſꝫ illi fidem de xp̄o incarnando. gͦ ⁊ moderni de xp̄o incarnando. nō ſequit̉.immo de incarnato. ſꝫ deberet aſſumi: ſed antiꝗ habuerunt fidem incarnatōnis. gͦ ⁊ moderni. In ſecundo v̓oſenſu quo dicit̉: quicꝗd potuit facere pōt facere. intelligendū eſt ſi illud facere modo potētie eſt. nam reſpectualiquorū potuiſſe facere dicit qd̓ eſt poſſibile. poſſe v̓omodo facere dicit qd̓ non eſt poſſibile. verbigratia. potuiſſe mundū creare in inſtanti vel ante creatōeꝫ dicitqd̓ eſt potentie. ſꝫ poſſe creare in hoc inſtanti poſtꝙͣ creatus eſt nō eſt poſſibile. ſicut .n. facere nō eſt facti ſꝫ faciendi. ⁊ factum facere nō eſt facere. ſic poſſe facere factum non eſt poſſe: ſꝫ poſſe facere faciendū. Simili mōpoſſe creare mundū creatū non eſt poſſe: ſꝫ poſſe crearecreandum. ſicut .n. poſſe factum nō ſit ſed faciendū: ſicnō eſt facere factum ſꝫ faciendū. ¶ Ad illud qd̓ obijcitꝙ non impedit̉ eius effectus. gͦ quēcūqꝫ effectum poſſitefficere poteſt. ꝯcedo: dūmodo effectus ſit in rōne faciēdi: qꝛ ſic dicit̉ qd̓ eſt potentie. nō in rōne facti: quia ſicdicitd̓ nullius eſt potētie: immo qd̓ eſt caſſum ⁊ vanum. ¶ Ad illud v̓o quod obijcit̉. ꝙ ad quēcūqꝫ actumſe extendit potētia ⁊cͣ. ꝯcedendū eo mō quo dictum eſt.potētia .n. ſe extendit mō ad creandū aliuꝫ mundum ſideus vellet qui quidē nō eſt. ſil̓it̓ ſe extendit potētia adꝯſeruandū mundū ꝗ iam eſt. Sꝫ dicere ꝙ potentia deiſe extendat ad faciendū mūdū qui factus eſt ⁊ iam eſt.hoc eſt dicere: ſe extendit ad illud qd̓ nō eſt facere. naꝫfieri mūdū qui factus eſt nō eſt fieri. nec facere factumeſt facere. Nam ponamus ꝙ aliꝗs faciat factū: faciendo factuꝫ aut facit aliꝗd aut nihil. ſi aliꝗd: gͦ illd̓ n̄ fuitfactū. gͦ iaꝫ nō facit factū. qd̓ eſt ꝯtra poſitū. Si nihilgͦ factu facere eſt nihil facere. ¶ Ad illud v̓o qd̓ obijc̄.potuit facere ꝙ nō fuerim vel ꝙ mūdus nō fuerit. Dicendū ꝙ ꝙͣuis illud eſſet potētie ante munduꝫ factū vel

anteꝙͣ ego eſſem. eo modo ꝙ liberi arbitrij eſt poſſe reſpectu faciendi ⁊ nō faciendi. tn̄ poſtꝙͣ mundus factꝰ ēhoc poſſe nō eſt poſſe. qꝛ ſicut dicit augꝰ. ꝯtra fauſtumli. ij. quiſꝗs ita dicit. ſi om̄ipotēs eſt deus faciat vt quefacta ſunt facta n̄ fuerūt. nō videt hͦ ſe dicere ſi om̄ipotens eſt faciat vt ea que vera ſunt eoipſo quo vera ſuntfalſa ſint. pōt .n. facere vt aliꝗd nō ſit qd̓ erat. tunc .n.facit ꝙ nō ſit qn̄ illud eſſe inuenerit de quo fiat. velutcum aliꝗd qd̓ cepit eſſe naſcendo: faciat nō eſſe moriendo. hͦ .n. factum inuenit de quo fieret. quis aūt dicat vtidem qd̓ iam nō eſt faciat nō eſſe. quicꝗd .n. preteritumeſt iam nō eſt. ꝙ ſi de ipſo aliꝗd fieri pōt adhuc eſt de qͦfiat. ¶ Ad illud qd̓ obijcit de impoſſibili ꝑ accn̄s ⁊ perſe. iam pꝫ ſolutio. ¶ Ad vltimū v̓o dd̓m. ꝙ illud qd̓ dr̄ab eterno creare vel ab eterno creatum: hꝫ repugnantiam implicitam. ſi enim ab eterno creatuꝫ eſt: ab eternō eſt. ⁊ ſi ab eterno eſt: nō hꝫ eſſe poſt nō eē. gͦ increatūeſt. Nec ſequit̉: nō potuit aliqn̄ creare ꝗn potuit creareprius. gͦ ab eterno. naꝫ quodcūqꝫ crearet̉ eſſet ſignarealiqd̓ inſtans temꝑis in quo eſt creare. que ſignificatōprius nō fiat.Nlembruꝫ quintumOnſequent̉ querit̉ de poſſibili diuīe potentie ⁊ in hūc modū. Primo .n. querit̉.quid ſit ſimpl̓r poſſibile ⁊ impoſſibile.Scd̓o. an illud qd̓ eſt ꝯtra naturā ſit deopoſſibile. Tercio. vtꝝ ꝙ oppoſita ſint ideꝫ. qd̓ eſt impoſſibile ꝑ ſe: ſit deo poſſibile. Quarto. vtꝝ qd̓ ē impoſſibile ꝑ accn̄s ſit deo poſſibile. vt de corrupta incorruptam. Quinto querendū. vtꝝ damnare petꝝ ⁊ ſaluare iudam ſit deo poſſibile. ſed illud determinatū ē priꝰqn̄ queſitū eſt de immenſitate diuine potētie.Articulus primusID primū nota tres opīones: quaꝝ eſt p̄madicentiū. qd̓ eſt poſſibile ẜm inferiores cauſas: eſt ſimpl̓r poſſibile: ⁊ ſolū. Alij dicunt:qd̓ eſt poſſibile ẜm ſuꝑiore cauſaꝫ: eſt ſimpl̓r poſſibile.Alij dicūt qͣi tenētes viam mediā: ꝙ nō ſolū dr̄ poſſibile ẜm inferiores cauſas nec ſolum ẜm ſuꝑiores: ſꝫ aliqn̄ ẜm has aliqn̄ ẜm illas dr̄ poſſibile ẜm diuerſa adiuncta. ¶ Contra primū obijcit̉ hoc mō. qd̓ pōt cauſainferior pōt ſuꝑior. ⁊ nō pōt inferior cauſa ꝯtradice̓ ſuꝑiori. gͦ illud eſt ſimpl̓r poſſibile qd̓ pōt cauſa ſuꝑior.¶ Item .j. coꝝ. j. Stulta fecit deus ſapīam hꝰ mundi.Glo. vbi ſtultū ⁊ infirmū dei ꝯtemnit̉ qd̓ eſt ẜm rōneshꝰ mūdi: que impoſſibile iudicauit qd̓ in naturis rerūnō reꝑit̉. hanc deus ſtultā fecit poſſibile fore declarādoꝙ illa impoſſibile iudicat. gͦ poſſibile ẜm ſuꝑioreꝫ cauſam eſt poſſibile ſimpl̓r. ¶ Iteꝫ verū eſt dr̄ntia poſſibilis. omne gͦ verū eſt poſſibile. ſꝫ virginē fore parituramerat verū qn̄ ꝓphete illud p̄dicebāt. gͦ erat poſſibile ſimplicit̓. ſꝫ nō ẜm inferioreꝫ cauſam. gͦ ẜm ſuꝑiorē. ¶ Itēaīam creari eſt poſſibile ſimpl̓r: ſꝫ n ẜm cauſaꝫ inferiorē. gͦ ẜm cauſam ſuꝑiorē. ¶ Itē deū eſſe bonū ⁊ trinū ⁊vnū eſt nccͣiuꝫ: gͦ eſt poſſibile. ſꝫ n̄ ẜm inferiores cauſasgͦ ẜm ſuꝑiores. ¶ Itē ſi aliꝗd ſequit̉ ad aliud: ſi primūeſt poſſibile: ⁊ ſecūdū. ſꝫ bn̄ ſequit̉ ſi deus facit ꝙ viremanens virgo parit. virgo manēs v̓go parit. ſꝫ primeſt poſſibile ſimpl̓r .ſ. ꝙ deus facit virginē pare̓. gͦ virsnē parē ſimpl̓r ē poſſibile. Relinꝗt̉ igit̉ qd̓ poſſibile ēẜm cauſaꝫ ſuꝑiorē: eſt poſſibile ſimpl̓r. ¶ Et hec ē opi.ſecūda. Cōtra quā obijcit̉ mat̉. xix. oīa ſunt poſſibiliadeo. querit̉ gͦ: aut fit diſtributio ꝓ poſſibili ſimplicit̓:aut nō. ſi ꝓ ſimpl̓r poſſibili: nō eſt magna laus diuinpotētie ꝙ .ſ. poſſit ea q̄ ſunt ſimpl̓r poſſibilia. Cuꝫ gͦ hͦdiuinā: non fit diſtributio ꝓ poſſibilibꝰdicat̉ inſimpl̓r: ſꝫiſſibilibꝰ. ſi hͦgͦ īpoſſibile ē poſſibile.Si dicat̉ ꝙ n̄ ſeꝗt̉. qꝛ ex impoſſibili ẜm ꝗd infert̉ poſſi-