ergo potentia dei ſe extēdit ad bona ⁊ mala. nō igr̄ adura ſe extendit potentia ꝙͣ ſciētia. ¶ Rn̄ſio. pͥmo adillud quod querit de ꝯꝑatōe ẜm ordineꝫ diſtinguēduꝫ.Potentia poteſt determīari ẜm ſuā intentiōꝫ dupl̓r. ꝑactus temꝑales: ⁊ ꝑ actus eternos. ſicut dicit̉ potētiaad intelligendū potētia ad creandū. Si gͦ intentio potentie accipiat̉ ꝓut recipit determīatōꝫ actuū eternoꝝſic prior eſt intentio potētie ꝙͣ ſcientie: ſicut poſſe ſcireprius ſcire. Si v̓o coartet̉ intentio potētie ad actꝰ ẜmꝙ recipit determuīationeꝫ actuū temꝑalium: ſic priorēintentio ſcientie ꝙͣ potentie. ẜm ꝙ dicit hugo de s. vic.Ꝙ ſcientia diſponit̉: potentia oꝑatur. ⁊ ꝑ hec ſoluūt̉obiecta. ¶ Ad illud qd̓ querit ſecūdo de extenſione. diſtinguendū ꝙ intentio potentie accipit̉ cōmuniſſime ⁊coīter ⁊ ſtricte. Eſt .n. intentio potentie determīata ꝑeſſe ⁊ determīata ꝑ actum. vn̄ deus pōt eſſe: ⁊ deus pōtagere. ⁊ hoc modo accipit̉ cōmuniſſime. Iteꝫ intentiopotentie determīat̉ ad agere. ẜm ꝙ agere dicit̉ coīt̓ adactum elicere vel ad actu ordinare. ⁊ hͦ mō dicit̉ coīterpotentia ⁊ bonoꝝ ⁊ maloꝝ. ſꝫ bonoꝝ vt eliciendo: maloꝝ vt ordinando. Item potentia determīat̉ ſolum adactum elicitum. ⁊ hoc mō potētia dei accipit̉ ſtricte reſpectu bonoꝝ que elicit ⁊ facit. ẜm gͦ ꝙ potētia accipit̉cōmuniſſime equalis extenſionis eſt potentia ⁊ ſciētiaẜm v̓o ꝙ intentō potentie coartat̉ ad agere vel ampliºad actum elicere. amplioris extenſionis erit intētio ſcientie ꝙͣ potentie. Ꝙ obijcitur ꝙ ſcientia eſt tm̄ exn̄tiū.intelligendū eſt ꝙ exiſtentia dicūtur nō ſoluꝫ ẜm ꝙ habent eſſe in rerum natura: ſed etiā que habēt eſſe vitā.⁊ hoc vel in diſpoſitōe cauſe vel in potētia cauſe. Scientia .n. oīm eſt que pn̄t eſſe a cauſa. ⁊ ita oīm ē quorūꝯtentia. ad reliqua pꝫ ſolutio.Mlembrū quintūOnſequēter querit̉ de comꝑatōne intentionis ad voluntatē: ⁊ ꝙͣtum ad ordinē:⁊ ꝙͣtum ad extenſionē. Ꝙtum ad ordinem obijcit̉ ꝑ ipilh̓. in li. cur deus hō. ij.libro. Omīs poteſtas ſequit̉ voluntatē. ¶ Iteꝫ xiij. ſapiētie tibi ſubeſt dn̄e cū volueris poſſe. ¶ Item dic̄ hugo ī ſuis ſentētijs. ꝙ voluntas mouet: ſcīa diſpoīt: potentia oꝑatur. ex his relinquit̉ ꝙ voluntas prior eſtſcientia ⁊ potentia. ¶ Contra. ſicut velle ſe hꝫ ad poſſeſic voluntas ad potentiaꝫ. ſꝫ omne velle p̄cedit poſſe. gͦomēꝫ voluntatē p̄cedit potentia. ¶ Iteꝫ querit̉ de ambitu ſiue extenſione ſicut dicit augꝰ. in queſtionibꝰ veteris ac noue legis. omīa quideꝫ pōt deus: ſꝫ non facitniſi qd̓ conuenit veritati eius ⁊ iuſticie .i. volūtati q̄ ēvera ⁊ iuſta. gͦ in plus ſe extendit potentia ꝙͣ volūtas.¶ Augꝰ. in eodeꝫ. potuit deus cūcta ſimul facere: ſꝫ rōphibuit .i. voluntas. ſic exponit magr̄. xlij. di. j. libri.Iteꝫ potentia eſt reſpectu oīm poſſibiliū: voluntasv̓o reſpectu bonoꝝ. plura aūt ſunt poſſibilia ꝙͣ bona.gͦ ad plura ſe extendit potentia ꝙͣ volūtas. ¶ Contra.quicꝗd deꝰ oꝑatur vult oꝑari. ⁊ quicꝗd pōt oꝑari vultſe poſſe oꝑari. gͦ vult ſibi eſſe poſſibilia que ſunt ei poſſibilia. gͦ voluntas ſe extendit nō ſolum ad actualia bona: ſꝫ etiā ad omīa bona deo poſſibilia. ¶ Iteꝫ volutas ſe extendit ad eſſe ⁊ ad agere diuinū. vt cū dr̄: deꝰvult ſe eſſe: deus vult agere. ¶ Pret̓ca. voluntas dicit̉reſpectu agere qd̓ ē eternū: vt cū dicit̉ deus vult intelligere. ⁊ reſpectu agere qd̓ eſt temꝑale: vt cū dicit̉: deusvult ſe creare. nō pōt gͦ inueīri aliꝗd qd̓ determīet poſſe qd̓ etiā nō determīet velle. gͦ nō plus ſe extēdit volūtas ꝙͣ potentia. ¶ Item amb̓. ſuꝑ illud luce. v. dominſi vis potes me mūdare. videtis ꝙ dubitari nō pōt ꝙvolūtas dei eſt poteſtas. gͦ coequalia ſunt voluntas dei⁊ poteſtas. ¶ Item obijcit̉ cum deus faciat multa ẜmratōꝫ miſcd̓ie. gͦ nō videt̉ verū dicere augꝰ. ꝙ deus nōfacit niſi qd̓ condecet veritati eius ⁊ iuſticie. Itē videt̉
falſum dicere cū dicit. cūcta potuit facere ſimul: ſed rōꝓhibuit. quia qd̓ ꝓhibet ꝯtrariat̉ ei qd̓ ꝓhibet. ſi gͦ rōꝓhibuit potentiā. gͦ voluntas ꝯtrariat̉ potētie. Ite rōaut dicit creatū aut increatū. nō creatū: qꝛ nullū creatum poteſthibere diuinam potentiā. ſi increatū: videlꝫ vt diuirntatē. gͦ voluntas cōtrariat̉ diuinepotentie.Rn̄ſio. ad primū qd̓ querit̉ de ordine dicēintentio potentie accipit̉ duobꝰ modis. Dicit̉dumenim potentia potens. ⁊ dicit̉ potentia exequens. ſiuepotentia in habitu ⁊ potētia in effectu. loquēdo de potentia potente ſiue de potentia in habitu: prius ē intētio potentie ꝙͣ voluntatis. loquendo v̓o de potētia exequente ſiue de potentia in effectu: prior eſt voluntas.nam voluntas eſt ratio executionis que elicit̉ immediate a potentia. ¶ Ad aucͣtes gͦ obiectas intelligendumꝙ per illas non ſignificat̉ ꝙ potentia ſit ſubiecta volūtati aut ſequitur eam ẜm ſe. cum velle ſit ex poſſe ẜmrationeꝫ intelligentie: tamen in deo ſunt idem. ſꝫ qꝛ executio potentie in actu eſt a voluntate. Rōne gͦ eius inqd̓ eſt potentia: dicit̉ potentia ſequi voluntate: nō ī ratione ſui. ⁊ hec eſt intentio anẜ. in li. cur deus hō. oīspoteſtas ſequit̉ voluntatē. Cum .n. dico: poſſum loquvel ambulare: ſubaudit̉ ſi volo. ſi enim nō ſubintelligitur voluntas: non eſt poteſtas ẜꝫ nccītas. ⁊ ꝑ hͦ ptꝫ rn̄ſio ad obiecta. ¶ Ad illud v̓o qd̓ obijcit de extenſione.dd̓m ꝙ ſi extendantur iſte intentiones ẜm ꝙ determinatur ſiue per eſſe ſiue ꝑ agere ⁊ ꝑ agere ẜm ꝙ dicitureternum ⁊ temꝑale. ⁊ ꝑ agere temꝑale ẜm ꝙ extēditurad actum elicere ⁊ ad actum ordinare: coequāt̉ iſte intentiones potentia ⁊ voluntas. ⁊ circū incedūt ſe tn̄ cōꝑando abſolute voluntati. ſic potentia in plus ē ꝙͣ voluntas. Scd̓m v̓o ꝙ intelligitur potētia ordinata: quequidem ordinatio intelligitur in rōue p̄ordinationis:coequantur potentia ⁊ voluntas. Diſtinguūtur gͦ potentia abſoluta ⁊ potentia ordinata. Potentia abſoluta eſt eorum quorum non eſt diuina preordinatio. Potentia v̓o ordinata eſt eorum quorum eſt diuina preordinatio. hoc eſt eorum que a deo ſunt preordinata ſiuediſpoſita. ⁊ ꝑ hec pꝫ rn̄ſio. hͦ aūt ampliꝰ. jͣ. patebit cuꝫaget̉ de ſcientia. ¶ Ad illud v̓o quod obijcit̉ ꝯͣ Aug. ꝙdeus multa facit de miſcd̓ia: nō gͦ de iuſticia. dd̓m ꝙ iuſticia dicit̉ dupl̓r. Uno mō retributio vnicuiqꝫ ẜm merita: ⁊ ſic non omīa facit de iuſticia. Alio mō cōdecentia bonitatis: ⁊ ſic omīa facit de iuſticia. nec aliꝗd fac̄niſi qd̓ condecet iuſticie. ¶ Ad aliud v̓o qd̓ dicit̉ ratioꝓhibuit. dd̓m ꝙ ratio dicit principal̓r diuinam volūtateꝫ ſꝫ cōnotat ordinem in creatura reſpectu rerū fiendarū. principal̓r aūt ordinem meriti ad premiū: ⁊ culpe ad penam. ꝯtra autē ordineꝫ eſſet ſi puniret an̄ culniaret ſine merito p̄cedēti. Ꝙ gͦ dicit̉ rō ꝓpam vel jhibuit .i. volūtas. nō dicit̉tas ꝓhibere potentiā ſꝫexecutōꝫ potētie. Item nec ꝓhibitio refert̉ ad princiiotatū. p̄terea ꝓhibēpale qd̓ eſt diuina volūtas ſꝫ adibi dicit̉ improprie ꝓ eo ſcilꝫd̓ eſt cauſaꝫ eſſe vel rationē ad hͦ ꝙ res ſit¶ Queſtio. xxj. de ꝯditionibustentie.Oſtea queritur deꝯditōnibꝰ diuine potētie. vicꝫ vniuerſalitate. immēſitate. ꝑfectōe. variabilitate ⁊ poſſibilitate ſub multiplicibꝰ articulis ſuis.¶ Membrū primūRimo q̄rit̉ de ꝯditōe vniuerſalitatis ẜmquā dr̄otētia. de qͣ q̄rūt̉ hec. Primo.an deo ꝯueīat oīpotētia. Scd̓o ẜm quaꝫratōꝫ dicat̉ oīpotētia. Tercō. an ꝯueīat