a primo ſumme perfectionis eſt. ſed quod eſt ſummeperfectionis eſt deo tribuendum: ergo vnitas diuinieſſe eſt vnitas in vno. ¶ Ad hoc dicendum. ꝙ vnitaset pluralitas poſſunt comparari in vno genere vel inpluribus. Si comparantur in eodem genere. vt videlicet pluralitas nature ad vnitatem nature comparetur: ſic pluralitas in pluribus imperfectiſſimum etvnitas in vno perfectiſſimum. Si in diuerſis generibus vt videlicet comparetur pluralitas perſonalisvnitati eſſentiali: iſtud non ſequitur. immo perfectior eſt vnitas que eſt in pluribus differentibus perſonaliter ſiue ẜm relationeꝫ que eſt ſine his quia pluralitas que eſt perſonalis ſiue ẜm relationem demonſtrat virtutem et perfectionem ipſius vnitatis. vndenon detrahit ip̄i vnitati: quia ſumme perfectionis etvirtutis eſt ꝙ ſit in pluribus eadem non multiplicata. vnde eſſe ab alio non eſſe ab alio licet in diuino eēreperiantur: non tamē detrahunt ſimplicitati ipſiꝰ.ſolum enim dicunt differentiam ẜm relationem. vnde ẜm Boetium nihil addunt ad eſſe. nec etiam pluralitas in perſonis que ab his eſt vnitati diuini eſſeopponitur. ſed pluralitas in numeris ei opponitur. etde hac procedit ratio ẜm ꝙ diuinum eſſe maxime longe ſit a pluralitate naturarum. ¶ Ad primam v̓o rationem ſuperius poſitam dicendum. ꝙ ratio illa beneprocederet. ſi pluralitas quelibet opponeret̉ et detraheret ſimplicitati diuini eſſe. pluralitas aūt ẜm relationem que eſt in diuino eſſe non oppoītur vnitati nature. vnde Rich̓. in li. de trinitate. habet homo quomodo legat et diſtat in ſeipſo quid per cōtrarium debeat eſtimari de deo. ibi quidem pluralitas perſonarum in vnitate ſubſtantie: hic autem pluralitas ſubſtantiarum in vnitate perſone. pluralitas autem nature nunꝙͣ opponitur vnitati perſone in homine. ſimiliter nec pluralitas perſone vnitati nat̉e ī deo. ¶ Adaliud dicendum ꝙ duplex eſt vnitas. ſcilicet materialis et formalis. vnitas materialis eſt vnitas ſignatavel ſingularis. et quia hec vnitas ſignata eſt: non habet poteſtatem multiplicādi ſe. ſed eſt materia multitudinis et etiaꝫ ſubiecta ip̄i multitudini. Sed vnitasformalis eſt vnitas ip̄ius forme que habet virtutemad multitudinem vt potens ſit eſſe in multis. Sꝫ hocpoteſt eſſe dupliciter. qꝛ hec vnitas poteſt eſſe in multis multiplicata in illis vel non multiplicata. ſedvna et eadem. Ꝙ ſit vnitas ī multis dicit perfectionēſed ꝙ ſit multiplicata hoc dicit imperfectionem. et talis eſt vnitas forme vniuerſalis que multiplicatur inſingularibus. Qd̓ ergo dicitur ꝙ nobilitas eſt ī corporibus celeſtibus ꝙ non poſſunt eſſe in vno ſolo. dicendum. ꝙ ex parte ip̄ius ſingularis iſtud verum eſtꝙ nobilitas eſt ip̄ius ſolis ꝙ manet incorruptibile. ſꝫex parte ſue ſpeciei. nobilitas eſſꝫ ꝙ eſſet in pluribuset ꝙ non poſſet niſi in vno: iſtud eſt innobilitatis qponit coartatōem in ipſa. Cōſtat igitur ꝙ perfectioret virtuoſior eſt vnitas que poteſt eſſe in rebus ml̓tisꝙͣ que niſi in vno ſolo. et perfectior. immo ꝑfectiſſimaeſt illa que poteſt eſſe in pluribus nō multiplicatis.quia ergo quod nobilitatis et perfectionis eſt deo eſttribuendum. ideo ponimus vnitatem diuine eſſentiein pluribus non multiplicatam. Et propter hoc diſtinugenda eſt illa ꝓpoſitio. ꝙ in multitudine eſt imꝑfectio. dicendo ꝙ eſt multitudo in multitudine et ml̓titudo in vnitate. ⁊ multitudo in multitudine ꝑfectionis eſt. qꝛ deeſt ibi ꝑfectio vnitatis. ſed multitudo invnitate immo que eſt vnitas ꝑfectionis eſt. ꝙͣuis noncongrue dicatur multitudo in deo ſed pluralitas nonpro pluralitate intelligatur cum dicitur multitudo.¶ Ad tercium dicendum. ꝙ vanum eſt ponere multitudinem vbi idem cōtingit ꝑ poſitā vnitatem vel vbinatura habet perfectam vnitatem. hoc verum eſſet ſi

multitudo et vnitas acciperentur in eodem genere.immo vnitatem eſſentie et pluralitatem ꝑſonarū. Etdicimus. ꝙ licet ſit ſumma potentia in deo. et ſi nonſit aliqua pluralitas in diuino eſſe. dico tamē ꝙ nonidem cōtinget: qꝛ ꝑ hoc manifeſtatur ſumma potētiaet oſtenditur in deo ꝙ ſcꝫ ſit vnum in multis nō multiplicatum. ¶ Ad quartum dicendū. ꝙ multitudo ſiue pluralitas que ponit̉ in diuinis ꝑſonis reducibilis eſt ad vnitatem eiuſdem generis ſcꝫ ad vnitatemꝑſone. Et qd̓ obijcit̉. ꝙ nō eſt vna cōmunis ꝑſona. diſtinguendū eſt: ꝙ eſt cōmune ẜm originē. ⁊ ẜm p̄dicatōem. Scd̓m ergo p̄dicatōem nō eſt vna cōmunis ꝑſona. ſed dicēdo cōmune ẜm originē eſt vna cōmunisſcꝫ ꝑſona patris a quā cetere habent originē: filius ꝑgeneratōem. ſpūſſanctus ꝑ ꝓceſſionē. ¶ Ad quintuꝫdicendū. ꝙ cū vnitas et multitudo ex oppoſito diuidātur. vnitati ẜm eſſentiam vel naturā opponit̉ multitudo ẜm eēntiā: et vnitati mō exiſtendi multitudo modiexiſtēdi. Conſiſtētia v̓o et ꝑmanentia ip̄ius eē attribuitur vnitati ẜm naturā: nō vnitati ẜm modū exiſtēdi. ita et ecōtrario corruptio vel deſitio ip̄ius eē attribuit̉ multitudini nature nō pluralitati ẜm modumexiſtendi. Manet igit̉ pluralitas ẜm exiſtēdi moduꝫcū vnitate nature: non repugnans ꝑmanentie ipſiuseſſe diuini.¶ Nlembrum ſecundūOnſeq̄nter querit̉. An eſſe diuinū ſecūcōpatiatur pluralitatē naturarum itavt dicantur plures dij. Ad qd̓ ſic Damaẜ. Si ponerent̉ plures dij: differentiā oportet cōfiderare. Si em̄ nulla differentia eſt ineis: vnꝰ magis et nō multi. Si v̓o drn̄tia ē in eis: vbiergo ē ꝑfectio ſiue ẜm boītatem ſiue ẜm ſapīam ſiueẜm tēpus ſiue ẜm locum deficiat a ꝑfectōe: nequaꝙͣerit deus: nulla igit̉ differētia erit in eis. Si v̓o ꝑ oīaeſt ydemptitas: vnꝰ magis erit et nō multi. Relinꝗtvnū eē deū et n̄ ml̓tos. ¶ Itē ſcd̓a rō Richardi. Diuitas aut ē īcōmūicabil̓ aūt aliꝗbꝰ cōis. Si ē incōmunicabilis: ꝯſequens ē ꝙ nō eſt deꝰ niſi vnꝰ. Si aūt aliꝗbus cōis fuerit: cōmunis vtiqꝫ erit. et ſb̓ſtātia illa q̄ n̄eſt aliud ꝙͣ dīnitas ip̄a. ſꝫ ſb̓a vna nō pt̄ eē cōis pluribus ſubſtatijs: alioquin vna eadēqꝫ ſubſtātia eēt plures et plures vna. Si v̓o dicit̉ eē cōmunis pluribusꝑſonis. erit vtiqꝫ et cōmunis illis ſb̓ſlātia illa que nōeſt aliud ꝙͣ diuinitas ipſa. Iuxta hoc erūt vtiqꝫ in diuinitate plures ꝑſone. ſꝫ nō niſi vna ſb̓a. nō ē igit̉ ī diuino eē pluralitas naturarū. ¶ Itē boetiꝰ in li. de trinitate. nulla eſt in deo diuerſitas. nulla ex diuerſitate pl̓alitas. nll̓a ex accidētibꝰ ml̓titudo. deus eī a deonullo differt nec accn̄talibꝰ nec ſb̓alibꝰ differētijs. vbiv̓o nulla ē dr̄a nulla ē dr̄ſitas: qͣre nec numerꝰ. igiturvnitas tm̄. nullā at̄ dr̄ſitatē eē ī deo ꝓbatū ē ſuꝑiꝰ perſimplicitatē. nulla gͦ dr̄a vel diuerſitas diuini eſſe innat̉a. ¶ Cōtra. eē ab alio: nō eē ab alio: faciūt diuerſitatē in nat̉a. ꝑ hͦ em̄ differt nat̉a creata ab increata.ſil̓r faciūt dr̄iam in ꝑſonis ſic̄ deinōſtrato pr̄e ꝗ ē ꝑſona ens nō ab alio. ⁊ demōſtrato filio ꝗ eſt ꝑſona enaab alio. nō eē ab alio ⁊ eē ab alio faciūt dr̄iam ī dijs.et ita ī deo ē pl̓alitas nat̉aꝝ. Arguat̉ gͦ ſic. filiꝰ ē deꝰab alio. pr̄ ē deus nō ab alio: gͦ duo dij. gͦ cū dij dīc pl̓alitatē dīne nat̉e: ī deo erit pluralitas naturaꝝ. ¶ Itēaug. ī li. de trini. nō dicīꝰ trinitatē deſcēdiſſe ī colūbeſpē: ſꝫ ſolū ſpm̄ ſct̄m. nec dicīꝰ trinitatē ſonuiſſe qn̄ voaudita ē hic ē filiꝰ meꝰ. Sil̓r dicīꝰ ſolū filiū īcarnatūnō pr̄eꝫ aūt ſpm̄ſct̄ꝫ. In dīnis gͦ īuenit̉ dr̄ſitas oꝑatonis. ita ꝙ oꝑatio pr̄is nō eſt oꝑatio filij. aut ſpūſſcīet ecōuerſo. Sed ī diuinis idem eſt ſb̓a v̓tus et oꝑatōCū ergo ibi īueniat̉ diuerſitas oꝑatōis. gͦ ⁊ v̓tutis. ⁊ita eēntie vel nature. plures gͦ dīnitates ⁊ plures dij.